Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie, I C 162/23

Sygn. akt: I C 162/23 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2025r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Beata Bihuń Protokolant: starszy sekretarz sądowy Beata Bukiejko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. w C. sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w R. przeciwko E. R. o zapłatę I. zasądza od pozwanego E. R. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę 2.786,79 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 28 września 2022 r. do dnia zapłaty; II. przyznaje kuratorowi radcy prawnemu C. P. wynagrodzenie w wysokości 1.107,00 zł (jeden tysiąc sto siedem złotych) za reprezentowanie pozwanego, które należy wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda, a w pozostałej części tymczasowo ze Skarbu Państwa; III. Nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 553,50 zł (pięćset pięćdziesiąt trzy złote i 50/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; IV. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.808,91 zł (dwa tysiące osiemset osiem złotych i 91/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 162/23 UZASADNIENIE Powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. w pozwie skierowanym przeciwko E. R. wniósł o: 1. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2 786,79 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, tj. dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 2 786,79 zł od dnia 28.09.2022 r. do dnia zapłaty, na którą składają się następujące kwoty: kwota 2 546,04 zł z tytułu sumy niespłaconego kapitału pożyczki oraz prowizji; kwota 17,26 zł z tytułu sumy niespłaconych odsetek kapitałowych; kwota 223,49 zł z tytułu sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie (naliczonych za okres od dnia 14.05.2022 r. do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu); 2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz zwrotu 17,00 zł, tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, a także kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany zawarł w dniu 13.04.2022 r. umowę pożyczki z pierwotnym wierzycielem, na podstawie której otrzymał 2 000 zł, zobowiązując się do ich zwrotu wraz z kosztami określonymi w umowie. Pozwany zawarł umowę poprzez zweryfikowane konto użytkownika, otrzymał wszystkie dokumenty na trwałym nośniku i nie skorzystał z prawa odstąpienia, potwierdzając znajomość warunków pożyczki. Pozwany nie spłacił zobowiązania w terminie, popadając w opóźnienie, co zgodnie z umową i art. 481 k.c. rodzi obowiązek zapłaty odsetek maksymalnych za opóźnienie. Dochodzona kwota obejmuje niespłacony kapitał wraz z prowizją, odsetki kapitałowe oraz skapitalizowane odsetki, mieszczące się w granicach dopuszczalnych kosztów kredytu konsumenckiego. Powód wskazał, że na podstawie umowy cesji z dnia 23.08.2022 r. nabył wierzytelność wobec pozwanego i skutecznie go o tym powiadomił. Pomimo kierowania wezwań i prób polubownego rozwiązania sprawy pozwany nie uregulował zadłużenia. (pozew k. 3-6v) Postanowieniem z dnia 23 września 2025 r. Sąd Rejonowy w K. ustanowił dla pozwanego E. R. , którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora procesowego w osobie radcy prawnego C. P. . (k. 130) W odpowiedzi na pozew kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz nieobciążanie pozwanego kosztami postępowania. Nadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych oraz zasądzenie na rzecz r. pr. C. P. wynagrodzenia za pomoc prawną wykonywaną z urzędu według norm przepisanych, powiększonego o podatek VAT, albowiem nie zostało zapłacone ani w całości ani w części. W uzasadnieniu wskazał, że roszczenie powoda jest nieuzasadnione i nieudowodnione, wobec czego kurator kwestionuje je zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Podniósł, że powód nie wykazał, aby pozwany zawarł umowę pożyczki z pierwotnym wierzycielem, ani aby zapoznał się z jej treścią i zaakceptował warunki, w tym koszty pożyczki. Kurator zakwestionował również ważność i skuteczność doręczeń, fakt posiadania przez pozwanego konta użytkownika oraz autentyczność czynności dokonanych online. Wskazał ponadto, że postanowienia umowy powinny podlegać ocenie z perspektywy art. 385 1 k.c. , a powód nie wykazał, by jakiekolwiek zapisy były indywidualnie uzgodnione z pozwanym. Zdaniem kuratora część kosztów, w szczególności prowizja, może stanowić klauzulę niedozwoloną, kształtując prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszający jego interesy. Kurator podkreślił też, że wysokość roszczenia jest niejasna, a przedstawione dokumenty nie pozwalają na ocenę prawidłowości wyliczeń, w tym skapitalizowanych odsetek. Dodatkowo kurator zakwestionował skuteczność cesji wierzytelności, brak wykazania umocowania osób podpisujących korespondencję, brak wykazania próby polubownego rozwiązania sporu oraz brak dowodów wykonania umowy przez pierwotnego wierzyciela. Podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia. W konsekwencji wniósł o oddalenie powództwa w całości. (odpowiedź na pozew k. 136-139) W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, powtarzając argumenty przedstawione uprzednio w pozwie oraz w odpowiedzi na pozew. (k. ...) Sąd ustalił, co następuje: W dniu 13 kwietnia 2022 r. pozwany E. R. zawarł z poprzednikiem prawnym powoda, tj. (...) sp. z o.o. umowę pożyczki nr (...) . Umowa zawierała dane teleadresowe pozwanego, w tym jego imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer E. , numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej. Dane te zostały wskazane w tabeli zamieszczonej na początku umowy i służyły identyfikacji pożyczkobiorcy oraz prowadzeniu komunikacji związanej z realizacją umowy, w tym doręczaniu informacji i dokumentów na trwałym nośniku. Pożyczkobiorca podał także numer rachunku bankowego, na który miała zostać wypłacona pożyczka i który służył do potwierdzenia jego tożsamości w procesie zawierania umowy. Stosownie do treści § 3 umowy pożyczki udzielenie pożyczki było możliwe jedynie po spełnieniu określonych warunków formalnych. Pożyczkobiorca, ubiegając się o finansowanie, zobowiązany był do podania kompletnych i prawdziwych danych identyfikacyjnych, obejmujących jego imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer E. , numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej. Dane te stanowiły podstawę weryfikacji jego tożsamości i były niezbędne do zawarcia umowy przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Pożyczkobiorca musiał także dokonać weryfikacji swojej tożsamości poprzez przelew weryfikacyjny z rachunku bankowego należącego do niego lub inną metodę przewidzianą przez pożyczkodawcę. Przed zawarciem umowy pożyczkobiorca potwierdzał, że zapoznał się z regulaminem świadczenia usług, formularzem informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego oraz pozostałymi dokumentami udostępnianymi mu w systemie teleinformatycznym pożyczkodawcy. Zgodnie z treścią tego paragrafu ciążył na nim również obowiązek każdorazowego informowania pożyczkodawcy o zmianie danych, w szczególności adresu poczty elektronicznej, który służył do doręczania dokumentów na trwałym nośniku. Z kolei § 4 umowy pożyczki regulował zasady utworzenia konta użytkownika, które stanowiło warunek niezbędny do zawarcia umowy drogą elektroniczną. Pożyczkobiorca, chcąc skorzystać z usług pożyczkodawcy, zakładał indywidualne konto w systemie teleinformatycznym, wprowadzając wymagane dane osobowe oraz kontaktowe, po czym ustalał login i hasło umożliwiające późniejsze logowanie. Wymagane było także potwierdzenie adresu e-mail poprzez kliknięcie w link aktywacyjny, co stanowiło dodatkową formę weryfikacji tożsamości. Konto użytkownika zapewniało pożyczkobiorcy dostęp do dokumentów umownych, w tym do treści umowy, regulaminu oraz formularza informacyjnego, a także umożliwiało bieżącą komunikację z pożyczkodawcą. Wszelkie dokumenty i informacje przekazywane za pośrednictwem tego konta oraz na wskazany przez pożyczkobiorcę adres e-mail uważane były za doręczone na trwałym nośniku. Zgodnie z § 7 umowy pożyczki strony ustaliły następujące warunki finansowe udzielonego zobowiązania. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 2.000,00 zł, a pożyczka została udzielona na okres 30 dni. Termin spłaty określono na dzień przypadający 30 dni po wypłacie środków, tj. 13 maja 2022 r. Oprocentowanie pożyczki było zmienne i na dzień zawarcia umowy wynosiło 10,50% w skali roku, co przekładało się na łączne odsetki kapitałowe w wysokości 17,26 zł, przy odsetkach dziennych wynoszących 0,58 zł. E. koszty pożyczki obejmowały prowizję w wysokości 546,04 zł, co łącznie z odsetkami kapitałowymi dawało całkowity koszt pożyczki w wysokości 563,30 zł. W § 7 wskazano także całkowitą kwotę do spłaty, która obejmowała sumę kapitału pożyczki oraz wszystkich przewidzianych kosztów, i wynosiła 2.563,30 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...) ) wynosiła 1.947,36%. Zgodnie z § 9 Umowy Pożyczki, w przypadku braku spłaty pożyczki w ustalonym terminie pożyczkobiorca zobowiązany był do poniesienia dodatkowych kosztów wynikających z opóźnienia w zapłacie. Postanowienie to przewidywało, że od niespłaconej kwoty zadłużenia pożyczkodawca będzie uprawniony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości odpowiadającej maksymalnym odsetkom za opóźnienie, stosowanym w dacie naliczania. Odsetki te były naliczane od dnia następującego po upływie terminu spłaty, aż do dnia dokonania pełnej zapłaty. W § 9 wskazano, że odsetki za opóźnienie dotyczą zarówno niespłaconego kapitału pożyczki, jak i nieuregulowanych w terminie pozaodsetkowych kosztów pożyczki, w tym prowizji. Naliczanie odsetek następowało według stopy wskazanej w tabeli kosztów oraz w formularzu informacyjnym, zgodnie z którym wysokość odsetek za opóźnienie odpowiadała dwukrotności aktualnej stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego powiększonej o 5,5 punktu procentowego rocznie. Zgodnie z § 12 Umowy Pożyczki, pożyczkodawca był uprawniony do wypowiedzenia umowy w przypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na naruszenie przez pożyczkobiorcę warunków umowy lub innych obowiązków wynikających ze stosunku prawnego łączącego strony. W szczególności podstawą wypowiedzenia była sytuacja, w której pożyczkobiorca nie dokonał spłaty pożyczki w terminie określonym w harmonogramie lub w terminie jednorazowej płatności przewidzianej w umowie. Postanowienie to przewidywało, że w razie braku spłaty zadłużenia pożyczkodawca był uprawniony do wypowiedzenia umowy z zachowaniem określonego w umowie okresu wypowiedzenia. Z chwilą upływu tego okresu całość niespłaconego zobowiązania stawała się natychmiast wymagalna, co umożliwiało pożyczkodawcy podjęcie dalszych czynności mających na celu odzyskanie należności. § 12 stanowił, że wypowiedzenie umowy mogło być dokonane w formie elektronicznej lub pisemnej, poprzez przesłanie oświadczenia na adres korespondencyjny lub adres e-mail podany przez pożyczkobiorcę w trakcie zawierania umowy. Doręczenie wypowiedzenia było skuteczne z chwilą jego wysłania na wskazany adres, o ile pożyczkobiorca nie poinformował pożyczkodawcy o jego zmianie. Postanowienie to regulowało ponadto obowiązek pożyczkobiorcy do niezwłocznego uregulowania całości zobowiązania po upływie okresu wypowiedzenia, obejmującego kapitał pożyczki, pozaodsetkowe koszty oraz należne odsetki za opóźnienie naliczane do dnia faktycznej spłaty. (dowód: umowa k. 14-18) Powód wypłacił pozwanemu środki pieniężne wynikające z zawartej umowy pożyczki. W dniu 13 kwietnia 2022 r. kwota 2.000 zł została przelana na rachunek bankowy wskazany przez pozwanego podczas procedury zawierania umowy. (dowód: potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej k. 19) W dniu 23 sierpnia 2022 r. pierwotny wierzyciel – (...) sp. z o.o. – zawarł z powodem, (...) sp. z o.o., umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której przeniósł na powoda wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki nr (...) zawartej z pozwanym. Wierzytelność wobec pozwanego została wskazana w załączniku nr 3 pod poz. nr 79 jako istniejąca, wymagalna oraz nieprzedawniona na dzień okazania wierzytelności. Łączna wysokość zadłużenia pozwanego na dzień 15 sierpnia 2022 r. wynosiła 2.786,79 zł, na którą składały się: kapitał i prowizja w łącznej wysokości 2.546,04 zł, odsetki kapitałowe 17,26 zł oraz skapitalizowane odsetki za opóźnienie w wysokości 223,49 zł. (dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 10-12; załącznik nr 3 k. 13) Pismem z dnia 13 września 2022 r. powód zawiadomił pozwanego o dokonanym przelewie wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) . Zawiadomienie zostało skierowane na adres pocztowy pozwanego, wskazany przez niego w umowie pożyczki jako adres do korespondencji. Powód poinformował pozwanego, że na dzień sporządzenia zawiadomienia zadłużenie wynosi łącznie 2.786,79 zł. Jako datę wymagalności dochodzonej wierzytelności wskazał dzień 13 maja 2022 r., odpowiadający terminowi spłaty całego zobowiązania pożyczkowego określonemu w umowie. Powód wezwał pozwanego do zapłaty wskazanej kwoty w terminie 2 dni od doręczenia pisma, tj. do dnia 15 września 2022 r. (dowód: zawiadomienie o przelewie wierzytelności k. 20) W dniu 28 września 2022 r. powód wniósł przeciwko pozwanemu pozew o zapłatę w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym, domagając się zasądzenia dochodzonej wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...) . Postępowanie to zostało zarejestrowane pod sygnaturą VI (...) . W następstwie wniesienia pozwu Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym (...) w L. wydał nakaz zapłaty, jednakże ze względu na brak możliwości doręczenia korespondencji pozwanemu postępowanie zostało następnie umorzone postanowieniem z dnia 23 stycznia 2023 r. (dowód: pozew o zapłatę w (...) k. 21-22v; nakaz zapłaty k. 23; postanowienie k. 25) Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dołączonych do akt dokumentów, których autentyczność i treść nie budziły wątpliwości. Żaden z dokumentów nie został skutecznie zakwestionowany przez kuratora pozwanego, a ich spójność i wzajemna zgodność pozwalały na odtworzenie przebiegu zdarzeń bez potrzeby sięgania po inne środki dowodowe. Powód swe roszczenie wobec pozwanego wywodził z tytułu zawartej w dniu 13 kwietnia 2022 r. z pozwanym (...) , którą następnie nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 23 sierpnia 2022 r. Pozwany, reprezentowany przez ustanowioną kuratora procesowego, zakwestionował powództwo w całości, podnosząc w szczególności zarzut braku legitymacji czynnej powoda oraz zarzut przedawnienia roszczenia, a nadto kwestionując sam fakt zawarcia umowy, skuteczność doręczeń, wysokość dochodzonych należności oraz ważność postanowień dotyczących prowizji. Żaden z zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu braku legitymacji czynnej powoda. Legitymacja procesowa wynika z prawa materialnego i oznacza uprawnienie do występowania w procesie z określonym żądaniem wobec wskazanego pozwanego. Jak trafnie podkreślono w orzecznictwie: „legitymacja procesowa (…) stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje, co do zasady, oddaleniem powództwa” (uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 r., III CZP 83/12). Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym zaległe odsetki. Przelew wierzytelności może zostać dokonany w dowolnej formie, a gdy wierzytelność jest stwierdzona pismem – określona zostaje jedynie forma ad probationem ( art. 511 k.c. ). Orzecznictwo potwierdza, że dla ważności przelewu wystarczające jest wskazanie stosunku prawnego, z którego wierzytelność wynika, bez konieczności szczegółowego określania jej elementów, jeśli możliwe jest ich ustalenie na podstawie tego stosunku. W tym zakresie zasadne jest przywołanie stanowiska zaprezentowanego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, w którym wskazano, że „skuteczne jest zbycie wierzytelności, która w umowie przelewu wprawdzie nie została dokładnie oznaczona (zindywidualizowana), ale jest oznaczalna, gdyż można ją określić za pomocą analizy treści stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika”. W niniejszej sprawie powód przedłożył zarówno umowę przelewu wierzytelności z dnia 23 sierpnia 2022 r., jak i załącznik nr 3, w którym wierzytelność przysługująca wobec pozwanego została wskazana wprost poprzez numer umowy pożyczki, jej datę, kwotę oraz dane dłużnika. Dokumenty te zostały podpisane przez osoby uprawnione do reprezentacji obu spółek, co wynika z treści umowy oraz złożonych podpisów, a kurator nie wykazał w trybie art. 6 k.c. , aby osoby te nie posiadały stosownego umocowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem to strona podnosząca zarzut braku legitymacji czynnej obowiązana jest wykazać jego zasadność. Wbrew zarzutom kuratora, powód przedłożył również dowody potwierdzające istnienie wierzytelności po stronie pierwotnego wierzyciela, w tym umowę pożyczki zawartą z pozwanym oraz potwierdzenie wypłaty środków na wskazany przez pozwanego rachunek bankowy. Zestaw ten w sposób jednoznaczny wykazuje istnienie wierzytelności w dacie jej przeniesienia na powoda. W orzecznictwie podkreśla się, że prawidłowo sporządzona umowa cesji wraz z załącznikiem zawierającym wykaz wierzytelności może stanowić wystarczający dowód skutecznego nabycia wierzytelności przez cesjonariusza (por. wyrok SR w Człuchowie z dnia 27 marca 2024 r., I C 27/24). Niezasadny jest również zarzut, jakoby brak wyciągu z ksiąg rachunkowych powoda podważał skuteczność cesji. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu nie stanowi dowodu istnienia wierzytelności ani skuteczności cesji, lecz jedynie dokument prywatny ujawniający zapis księgowy (por. wyrok SN z dnia 3 października 2000 r., I CKN 804/98 oraz z dnia 30 czerwca 2004 r., IV CK 474/03). Powód nie opierał swojej legitymacji na takim dokumencie, lecz na pełnym łańcuchu dowodowym - umowie pożyczki, dowodzie wypłaty oraz umowie przelewu wraz z załącznikiem. Jest to materiał wystarczający i typowo uznawany za kompletny w tego rodzaju sprawach. Kurator pozwanego podniósł również zarzut braku umocowania osób podpisujących dokumenty przedłożone przez powoda, w szczególności umowę przelewu wierzytelności, korespondencję związaną z zawiadomieniem o cesji oraz wezwania do zapłaty. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Po pierwsze, należy wskazać, że ciężar wykazania braku umocowania spoczywa na stronie podnoszącej taki zarzut, zgodnie z art. 6 k.c. Samo sformułowanie ogólnej wątpliwości co do legitymacji osób podpisujących dokumenty nie stanowi dowodu ani nawet uprawdopodobnienia tej okoliczności. Kurator nie przedłożył żadnego materiału dowodowego pozwalającego przyjąć, że osoby podpisane pod dokumentami działały bez należytego umocowania lub że naruszono zasady reprezentacji spółki ujawnione w KRS. Po drugie, wszystkie podpisane dokumenty przedstawione w sprawie zawierają imiona, nazwiska oraz funkcje osób działających w imieniu spółki powoda oraz pierwotnego wierzyciela. Taki sposób podpisania dokumentów jest zgodny z praktyką obrotu profesjonalnego oraz spełnia wymogi wynikające z art. 97 k.c. oraz art. 38 k.c. , które statuują odpowiedzialność osób prawnych działających przez swoje organy lub pełnomocników. Brak jest podstaw, aby domniemywać, że osoby podpisujące umowę cesji lub korespondencję działały bez umocowania, zwłaszcza że powód przedłożył odpisy KRS, a dokumenty podpisane są zgodnie z zasadami reprezentacji wynikającymi z tych rejestrów. W orzecznictwie przyjmuje się, że samo kwestionowanie podpisów lub umocowania bez wskazania jakiegokolwiek dowodu przeciwnego nie może rodzić negatywnych skutków procesowych dla strony przedstawiającej dokumenty (por. wyrok SN z dnia 14 stycznia 2010 r., II CSK 372/09). Takie ogólne twierdzenia nie prowadzą nawet do przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu z art. 253 k.p.c. Po trzecie, należy zauważyć, że umowa przelewu wierzytelności jest czynnością prawną zawartą między dwoma profesjonalnymi podmiotami gospodarczymi. Dokument ten ma charakter obustronny, a jego podpisanie przez obie strony stwarza domniemanie, że osoby te działały jako uprawnieni przedstawiciele ( art. 7 k.c. w zw. z art. 3 ustawy o KRS). W praktyce obrotu gospodarczego kwestionowanie umocowania osób podpisujących dokumenty bez jakichkolwiek podstaw dowodowych stanowi nadużycie procesowe i nie może prowadzić do podważenia ważności czynności prawnej. Po czwarte, powód wykazał również umocowanie pełnomocnika procesowego, składając stosowne pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Zgodnie z art. 89 § 1 k.p.c. sąd jest związany oświadczeniem strony o ustanowieniu pełnomocnika, a zarzut kuratora nie odnosił się w ogóle do pełnomocnictwa procesowego, lecz do osób działających za spółkę w ramach czynności materialnoprawnych. Zarzut ten był zatem dodatkowo nietrafny. W konsekwencji zarzut braku umocowania osób podpisujących dokumenty należało uznać za gołosłowny i niepoparty żadnym materiałem dowodowym. Dokumenty przedłożone przez powoda zostały podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotów gospodarczych i stanowią w pełni wiarygodny materiał dowodowy w niniejszej sprawie. W świetle zgromadzonych dowodów zarzut braku legitymacji czynnej powoda należało zatem ocenić jako bezzasadny. Powód wykazał zarówno istnienie stosunku prawnego, z którego wywodzi roszczenie, jak i skuteczne nabycie wierzytelności wobec pozwanego, co uprawniało go do wystąpienia z niniejszym powództwem. Wobec uznania zarzutu braku legitymacji czynnej powoda za bezzasadny, konieczne było następnie odniesienie się do kolejnej kwestii podniesionej przez kuratora, dotyczącej przedawnienia roszczenia. Kurator pozwanego podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, że powód nie wykazał, aby wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu nie uległa przedawnieniu. Zgodnie z art. 118 k.c. , roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przedawniają się z upływem trzech lat. Stosunek prawny, z którego powód wywodzi swoje roszczenie, tj. umowa pożyczki zawarta przez pierwotnego wierzyciela ( (...) sp. z o.o.) w ramach działalności gospodarczej, ma charakter zobowiązania powstałego w związku z tą działalnością. W konsekwencji trzyletni termin przedawnienia znajduje w pełni zastosowanie. Dla ustalenia początku biegu terminu przedawnienia konieczne było określenie dnia wymagalności roszczenia. Zgodnie z treścią (...) z dnia 13 kwietnia 2022 r. termin spłaty pożyczki upływał w dniu 13 maja 2022 r. Zatem z nadejściem tego dnia wierzytelność stała się wymagalna, co wyznaczało początek biegu terminu przedawnienia zgodnie z zasadą wyrażoną w orzecznictwie, zgodnie z którą „wymagalność roszczenia należy łączyć z nadejściem ostatniego dnia pozwalającego dłużnikowi spełnić świadczenie zgodnie z treścią zobowiązania” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2006 r., I CSK 17/05). Nie budziło zatem wątpliwości, że trzyletni termin przedawnienia rozpoczął bieg w dniu 14 maja 2022 r. Jednakże zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany przez każdą czynność przed sądem podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Stosownie do art. 124 § 1 i 2 k.c. , po przerwaniu biegu przedawnienia biegnie ono na nowo dopiero od zakończenia postępowania, w którym dokonano czynności powodującej przerwanie. W niniejszej sprawie powód wniósł pozew w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym w dniu 28 września 2022 r. (VI (...) ). Czynność ta, jako przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia, przerwała bieg terminu przedawnienia zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Wszczęcie postępowania sądowego przerywa bieg przedawnienia, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone ( art. 124 § 1 i 2 k.c. ). Postępowanie w (...) zostało zakończone postanowieniem z dnia 23 stycznia 2023 r. o umorzeniu postępowania wobec niemożności doręczenia nakazu zapłaty. Z tą chwilą termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo. Od 23 stycznia 2023 r. nie upłynął okres trzech lat, co oznacza, że roszczenie dochodzone pozwem pozostaje w pełni wymagalne i nieprzedawnione. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą ocena przedawnienia następuje na dzień zamknięcia rozprawy, a przerwanie biegu następuje bez względu na to, czy pismo wywołało skutek materialny w postaci doręczenia nakazu zapłaty dłużnikowi. Decydująca jest sama czynność wszczęcia postępowania, niezależnie od dalszego jego przebiegu. Wobec powyższego zarzut przedawnienia należało ocenić jako całkowicie niezasadny. Po ustaleniu, że powód legitymuje się do dochodzenia roszczenia oraz że wierzytelność nie uległa przedawnieniu, należało przejść do oceny kolejnego istotnego zarzutu kuratora pozwanego, dotyczącego samego istnienia stosunku zobowiązaniowego. Kurator kwestionował bowiem, aby pozwany skutecznie zawarł umowę pożyczki, a także aby oświadczenia woli zostały złożone w sposób ważny i skuteczny, w szczególności w ramach procedury elektronicznej. Kurator pozwanego podnosił, że powód nie udowodnił, iż pozwany zapoznał się z treścią umowy, że dokumenty zostały mu doręczone na trwałym nośniku, a sam proces zawarcia umowy poprzez system teleinformatyczny nie daje pewności, że oświadczenia pochodzą od pozwanego. Kwestionował również sam fakt wykonania umowy przez pierwotnego wierzyciela, wskazując, iż nie wykazano faktycznej wypłaty środków. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zarzuty te nie znajdują oparcia. Zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki stanowi umowę o kredyt konsumencki w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , a także umowę zawieraną na odległość przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z art. 60 k.c. oświadczenie woli może być złożone w sposób wyrażający wolę w postaci elektronicznej, natomiast art. 772 k.c. stanowi, że dokumentem jest każdy nośnik umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. Takie rozumienie „dokumentu” zostało wielokrotnie potwierdzone w orzecznictwie sądów powszechnych, gdzie wskazywano, że zawarcie umowy pożyczki poprzez system teleinformatyczny i utrwalenie jej treści w postaci elektronicznej spełnia wymogi dokumentu w rozumieniu art. 772 k.c. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie potwierdza, że pozwany utworzył konto użytkownika w systemie pożyczkodawcy, zweryfikował swoją tożsamość poprzez przelew weryfikacyjny z rachunku bankowego oraz potwierdził dane osobowe, które następnie znalazły się w treści umowy pożyczki. Procedura ta odpowiada standardowi opisanym w § 3 i § 4 umowy. Przelew weryfikacyjny z rachunku bankowego przypisanego do osoby fizycznej stanowi jednoznaczne potwierdzenie jej udziału w procesie zawierania umowy, co ma charakter dowodu prima facie pochodzenia oświadczenia woli od danej osoby. W aktach niniejszej sprawy znajduje się potwierdzenie wypłaty kwoty 2.000 zł na rachunek bankowy wskazany przez pozwanego. To z kolei oznacza, że pierwotny wierzyciel wykonał swoje zobowiązanie wynikające z umowy pożyczki, skoro środki zostały faktycznie przekazane, zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. Wielokrotnie podkreślano w orzeczeniach, że wypłata środków na rachunek pożyczkobiorcy stanowi najbardziej wiarygodny dowód wykonania umowy, a w konsekwencji potwierdza jej zawarcie. Nie można podzielić stanowiska kuratora, jakoby brak doręczenia umowy na trwałym nośniku pozbawiał umowę ważności. Po pierwsze, powód przedłożył dowody, że dokumenty były udostępnione pozwanemu na jego koncie użytkownika oraz wysłane na adres e-mail. Po drugie, nawet w sytuacji naruszenia obowiązków informacyjnych sankcją przewidzianą w ustawie o kredycie konsumenckim nie jest nieważność umowy, lecz ograniczenie wysokości kosztów kredytu lub brak prawa do ich pobierania. Nie wpływa to na sam fakt związania stron umową i powstania obowiązku zwrotu kwoty udzielonej pożyczki. W świetle powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że umowa pożyczki nie została zawarta, że oświadczenia woli nie pochodzą od pozwanego lub że doszło do naruszenia wymogów formalnych wpływających na jej ważność. Materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza zarówno jej zawarcie, jak i wykonanie przez pożyczkodawcę, a twierdzenia kuratora stanowią jedynie ogólne polemiki pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Po odniesieniu się do kwestii ważności umowy należało rozważyć podniesiony przez kuratora pozwanego zarzut stosowania w umowie pożyczki klauzul abuzywnych, w szczególności postanowień dotyczących prowizji, stanowiącej pozaodsetkowy koszt kredytu. Kurator wskazywał, że wysokość prowizji jest rażąco wygórowana i narusza interesy konsumenta, przez co postanowienie to powinno zostać uznane za niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. Zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. , postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Jednocześnie przepis ten wyraźnie stanowi, że nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym ceny lub wynagrodzenia, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W niniejszej sprawie prowizja została określona w sposób jednoznaczny. W umowie wskazano jej wysokość (546,04 zł), zasady ustalenia oraz całkowitą kwotę do zapłaty. Pozwany miał możliwość zapoznania się z jej wysokością na etapie zawierania umowy, ponieważ kwota prowizji została podana zarówno w umowie, jak i w formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego. Sam fakt, że konsument nie negocjuje warunków umowy, nie oznacza automatycznie, że postanowienie jest niedozwolone. Aby uznać je za abuzywne, konieczne jest wykazanie, że kształtuje ono prawa lub obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco narusza jego interesy. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywał na kuratorze pozwanego, stosownie do art. 6 k.c. , jednakże kurator nie wykazał żadnych faktów ani okoliczności wskazujących na zaistnienie tych przesłanek. Należy zwrócić uwagę, że wysokość prowizji w umowach o kredyt konsumencki podlega ustawowym limitom określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z tym przepisem maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według ustawowego wzoru, a ich łączna wysokość w całym okresie kredytowania nie może przekroczyć całkowitej kwoty kredytu ( art. 36a ust. 2 i 3 u.k.k. ). Mechanizm ten ma charakter ochronny, a jednocześnie stanowi wyraz dopuszczalnych granic wynagrodzenia pożyczkodawcy, przy uwzględnieniu ryzyka związanego z udzielaniem pożyczek krótkoterminowych i pozabankowych. W realiach sprawy pozaodsetkowe koszty kredytu, obejmujące prowizję w wysokości 546,04 zł oraz odsetki kapitałowe w wysokości 17,26 zł, nie przekroczyły maksymalnych kosztów obliczonych zgodnie z art. 36a ustawy. Co więcej, nie przekroczyły również całkowitej kwoty pożyczki wynoszącej 2.000 zł. W takiej sytuacji nie ma podstaw do uznania, że wynagrodzenie pożyczkodawcy zostało określone w sposób sprzeczny z prawem albo dobrymi obyczajami. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że odpłatność umowy pożyczki nie należy do jej istotnych elementów, a wynagrodzenie pożyczkodawcy może przybierać różną postać, również opłat prowizyjnych, pod warunkiem że mieszczą się one w granicach prawa. Wskazuje się także, że dodatkowa opłata w postaci prowizji jest akceptowalna, o ile nie zaburza ekwiwalentności świadczeń i pozostaje adekwatna do kwoty pożyczki oraz czasu jej udzielenia. (por. wyrok SR w Człuchowie, I C 27/24). W niniejszej sprawie prowizja była związana z udzieleniem krótkoterminowej pożyczki o stosunkowo niskiej wartości, która zgodnie z realiami rynku obarczona jest zwiększonym ryzykiem niespłacenia. Nie można zatem przyjąć, aby jej wysokość stanowiła przejaw naruszenia równowagi kontraktowej stron lub prowadziła do rażącego naruszenia interesów konsumenta. Podkreślić należy, że zarzut abuzywności prowizji nie może sprowadzać się do samego twierdzenia, że jej wysokość jest „wysoka”. Konieczne jest wykazanie, że postanowienie to wywołuje efekt nieuczciwy, prowadzi do naruszenia równowagi kontraktowej lub jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. W niniejszej sprawie takich okoliczności nie wykazano. W świetle powyższego nie ma podstaw do stwierdzenia, że postanowienia dotyczące prowizji są niedozwolone w rozumieniu art. 385 1 k.c. i nie wiążą pozwanego. Zarzut ten należało uznać za całkowicie bezzasadny. Po odniesieniu się do zarzutów dotyczących ważności umowy oraz klauzul niedozwolonych, rozważenia wymagał również zarzut kwestionujący wysokość dochodzonego roszczenia. Kurator pozwanego wskazywał, że powód nie wykazał prawidłowo ani wysokości należności głównej, ani sposobu naliczenia odsetek kapitałowych, ani zasad kapitalizacji odsetek za opóźnienie. Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wysokość dochodzonego roszczenia została jednoznacznie określona w umowie pożyczki oraz w dokumentacji finansowej przedłożonej przez powoda. Umowa określała zarówno kwotę pożyczki (2.000 zł), jak i wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki – prowizję w kwocie 546,04 zł oraz odsetki kapitałowe w wysokości 17,26 zł. Kwoty te tworzyły łączną sumę zobowiązania do zapłaty na dzień wymagalności, tj. 2.563,30 zł. Powód wykazał także, że pozwany nie dokonał jakiejkolwiek zapłaty na poczet tego zobowiązania. Kurator nie przedstawił natomiast żadnych przeciwdowodów mogących podważyć poprawność tych wyliczeń, ograniczając się do ogólnego kwestionowania wysokości roszczenia. W świetle art. 6 k.c. to strona kwestionująca wysokość długu winna wykazać okoliczności potwierdzające, że wyliczenia powoda są błędne lub zawyżone. Odsetki kapitałowe w wysokości 17,26 zł zostały naliczone zgodnie z oprocentowaniem wskazanym w umowie (10,50% w skali roku). Umowa określała sposób naliczania odsetek oraz ich wysokość za cały okres obowiązywania zobowiązania, a przedstawione przez powoda wyliczenie jest zgodne z treścią dokumentu umownego. Kurator nie wykazał, aby kwota ta została obliczona nieprawidłowo. Powód dochodził również kwoty 223,49 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie naliczonych od dnia 14 maja 2022 r. do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu. Podstawą prawną naliczania odsetek były postanowienia umowy oraz art. 481 § 1 i 2 k.c. , zgodnie z którymi wierzyciel może domagać się odsetek za czas opóźnienia, a jeżeli strony nie umówiły się inaczej, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. W umowie strony zastrzegły, że w przypadku uchybienia terminowi spłaty pożyczkodawca jest uprawniony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości odpowiadającej odsetkom maksymalnym za opóźnienie. Powód przedłożył szczegółowe zestawienie obejmujące sposób naliczenia odsetek dziennych od niespłaconego zobowiązania, co pozwala na weryfikację poprawności wyliczeń. Kurator nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących, że przedstawione wyliczenie jest sprzeczne z postanowieniami umowy lub przepisami prawa. Należy natomiast zauważyć, że skapitalizowane odsetki stanowią jedynie sumę odsetek naliczonych do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, a kapitalizacja ta miała na celu przedstawienie roszczenia w jednoznacznej wysokości na dzień wszczęcia postępowania. Kapitalizacja odsetek w pozwie jest dopuszczalna, o ile obejmuje okres do dnia poprzedzającego złożenie pozwu, co znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie (por. np. wyrok SN z dnia 20 października 2005 r., II CK 152/05). Skoro powód dokonał kapitalizacji wyłącznie za okres poprzedzający wniesienie pozwu, działanie to było zgodne z prawem. Zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne ustalenie wysokości zobowiązania pozwanego. Skoro powód przedłożył: umowę pożyczki określającą wysokość świadczenia, potwierdzenie wypłaty środków, wyliczenie odsetek kapitałowych, zestawienie skapitalizowanych odsetek za opóźnienie, a pozwany nie wykazał, aby którakolwiek z tych wartości była obliczona nieprawidłowo, należało uznać wysokość roszczenia za udowodnioną w rozumieniu art. 232 k.p.c. Nie sposób zatem podzielić stanowiska kuratora, jakoby wysokość roszczenia była niejasna lub niewykazana. Zarzut ten należy ocenić jako bezzasadny. Kurator pozwanego zakwestionował również skuteczność wypowiedzenia umowy pożyczki oraz skuteczność doręczeń kierowanych do pozwanego, wskazując, że powód nie udowodnił, aby oświadczenia o wypowiedzeniu, jak również późniejsza korespondencja, zostały pozwanemu doręczone. Zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niniejsza sprawa nie dotyczy umowy pożyczki o charakterze ratalnym ani zobowiązania obejmującego długoterminowy harmonogram spłat. W (...) udzielonej pozwanemu w dniu 13 kwietnia 2022 r. strony przewidziały jednorazowy termin spłaty świadczenia, określony na dzień 13 maja 2022 r. Z chwilą bezskutecznego upływu tego terminu całość zobowiązania stała się wymagalna na podstawie samej umowy, bez konieczności składania dodatkowego oświadczenia woli w postaci wypowiedzenia. W takich przypadkach wypowiedzenie umowy nie jest elementem koniecznym ani warunkiem wymagalności roszczenia. Świadczenie staje się wymagalne z upływem terminu określonego przez strony, co jednoznacznie wynika z art. 455 k.c. w zw. z treścią umowy. Nie ma zatem podstaw, aby uzależniać możliwość dochodzenia roszczenia od wykazania doręczenia wypowiedzenia, skoro wymagalność powstała wcześniej z chwilą nadejścia ustalonego terminu zapłaty. Niezależnie od powyższego, należy również podkreślić, że powód przedłożył dowody wysłania do pozwanego zawiadomienia o cesji wierzytelności oraz wezwania do zapłaty. Dokumenty te zostały skierowane na adres wskazany przez pozwanego w umowie jako adres korespondencyjny. Pozwany nie poinformował pożyczkodawcy o zmianie tego adresu, mimo że obowiązek taki wynikał wprost z § 3 umowy pożyczki. W świetle art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli złożone innej osobie jest skuteczne z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Skierowanie korespondencji na adres podany przez samego pozwanego spełnia tę przesłankę. W orzecznictwie konsekwentnie przyjmuje się, że jeżeli adres wskazany w umowie został podany przez konsumenta, a następnie nie został przez niego zmieniony, to doręczenie korespondencji na ten adres jest skuteczne, niezależnie od tego, czy odbiorca faktycznie przesyłkę odebrał (por. wyrok SN z dnia 17 czerwca 2003 r., IV CKN 239/01 – cytowany w literaturze i orzecznictwie w sprawach dotyczących doręczeń umownych). Podobną argumentację stosowano również w sprawach dotyczących kredytów konsumenckich (por. wyrok SN z dnia 16 marca 1995 r., I PRN 2/95). Należy ponadto zauważyć, że w umowie pożyczki przewidziano doręczanie dokumentów na trwałym nośniku poprzez system teleinformatyczny oraz wskazany przez pozwanego adres e-mail. Pozwany założył konto użytkownika, które umożliwiało dostęp do dokumentów umownych oraz korespondencji. Udostępnienie dokumentów na koncie użytkownika lub przesłanie ich na adres e-mail spełnia wymóg trwałego nośnika, a doręczenie uważa się za skuteczne w chwili udostępnienia użytkownikowi możliwości zapoznania się z treścią korespondencji, zgodnie z art. 61 § 2 k.c. oraz definicją dokumentu z art. 772 k.c. Kwestionowanie przez kuratora skuteczności doręczeń miało charakter wyłącznie ogólny i nie zostało poparte żadnymi konkretami. Kurator nie przedstawił materiału dowodowego mogącego podważyć prawidłowość adresu wskazanego w umowie ani wykazać, że pozwany został pozbawiony możliwości zapoznania się z udostępnionymi dokumentami. W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, że powód nie wykazał wymagalności roszczenia z uwagi na rzekomą nieskuteczność doręczeń. Wymagalność wynikała wprost z umowy i upływu terminu zapłaty, a nadto powód dochował należytej staranności, kierując korespondencję zarówno na adres pocztowy, jak i elektroniczny wskazany przez samego pozwanego. Wobec powyższego zarzut dotyczący wypowiedzenia umowy i skuteczności doręczeń należało uznać za bezzasadny. Reasumując przeprowadzone rozważania, wskazać należy, że żaden z zarzutów podniesionych przez kuratora pozwanego nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Powód wykazał zarówno istnienie stosunku prawnego będącego źródłem dochodzonej wierzytelności, jak i fakt jej skutecznego nabycia, wysokość zobowiązania oraz jego wymagalność. W świetle zaoferowanych dowodów roszczenie powoda okazało się zasadne co do zasady i co do wysokości. W pierwszej kolejności to na powodzie, zgodnie z art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. , spoczywał ciężar wykazania faktów, z których wywodzi skutki prawne. Powód obowiązkowi temu sprostał, przedkładając: umowę pożyczki zawartą z pozwanym, potwierdzenie wypłaty kwoty pożyczki na rachunek wskazany przez pozwanego, umowę przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem identyfikującym wierzytelność pozwanego, zawiadomienie o cesji i wezwanie do zapłaty, wyliczenie wysokości należności głównej i odsetkowej. Z tych dokumentów wynika zarówno zawarcie i wykonanie umowy przez pierwotnego wierzyciela, jak i nabycie wierzytelności przez powoda oraz jej wymagalność. Z kolei kurator pozwanego, podnosząc liczne zarzuty dotyczące m.in. braku legitymacji czynnej powoda, nieautentyczności dokumentów, nieważności umowy, wadliwości doręczeń czy niedopuszczalności naliczenia prowizji i odsetek, nie sprostała obowiązkowi wykazania tych twierdzeń. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. , strona, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, obowiązana jest fakt ten udowodnić. Tymczasem kurator ograniczyła się do formułowania ogólnych wątpliwości, niepopartych jakimikolwiek dowodami, które mogłyby podważyć prawdziwość dokumentów lub prawidłowość czynności przedstawionych przez powoda. Nie przedstawiono dowodów na to, że umowa została zawarta w sposób wadliwy, że nie doszło do wydania środków, że cesja wierzytelności była nieskuteczna, że osoby podpisujące dokumenty nie posiadały umocowania, ani że wysokość roszczenia została obliczona w sposób nieprawidłowy. Nie wykazano także żadnych przesłanek pozwalających uznać postanowienia umowy za abuzywne. Należy również podkreślić, że w procesie cywilnym dla skuteczności podniesionego zarzutu nie wystarcza samo jego sformułowanie. Zarzut musi zostać uzasadniony i poparty materiałem dowodowym, który pozwala na jego weryfikację. Brak przedstawienia takich dowodów obciąża stronę, która się na dany fakt powołuje. W konsekwencji twierdzenia kuratora pozwanego, niepoparte żadnym dowodem, nie mogły odnieść skutku procesowego. Wobec powyższego należało uznać, że powód udowodnił wszystkie przesłanki uzasadniające zgłoszone roszczenie, natomiast pozwany reprezentowany przez kuratora nie wykazał żadnej z okoliczności, które mogłyby zwolnić go z obowiązku zapłaty lub prowadzić do oddalenia powództwa. Tym samym powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. (pkt I wyroku) O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Ponieważ powództwo zostało uwzględnione w całości, pozwany jako strona przegrywająca proces zobowiązany jest zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty proces, na które składała się: opłata od pozwu 200 zł (150 zł +50 zł (...) ), wynagrodzenie pełnomocnika 900 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, zaliczka na biegłego 553,50 zł, koszty komornicze 484,91 zł (225,58 zł + 180,77 zł +78,56 zł), opłata od wniosku o uzasadnienie postanowienia 100 zł. Z tych przyczyn Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 255,41 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. (pkt II wyroku) Jednocześnie Sąd przyznał kuratorowi procesowemu ustanowionemu dla pozwanego wynagrodzenie za sprawowanie funkcji w wysokości 450 zł plus VAT w wysokości 23%, ustalone zgodnie z § 1 ust. 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie wynagrodzenia kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Wynagrodzenie to zostało wypłacone z zaliczki wpłaconej przez powoda pozostającej do dyspozycji Sądu. (pkt III wyroku)