Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Ka 866/18

Sygn. akt XI Ka 866/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2018 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Artur Achrymowicz Protokolant: protokolant Katarzyna Bielak po rozpoznaniu dnia 1 października 2018 roku sprawy S. S. s. M. i H. zd. Ś. ur. (...) w T. obwinionego z art. 92 ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 lipca 2018 roku sygn. akt II W 122/18 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionego od dokonania zarzuconych mu czynów. 2. Poniesionymi w postępowaniu odwoławczym wydatkami obciąża Skarb Państwa. SSO Artur Achrymowicz XI Ka 866/18 UZASADNIENIE Będąca osią rozumowania Sądu Rejonowego i zasadniczą przesłanką Jego rozstrzygnięcia teza, iż obwiniony powinien był i mógł przewidzieć, że w okresie zmiany turnusów (trudno dociec jakież to turnusy miały się zmieniać w czwartek 16 lutego 2017 r.) osiągnięcie przez autobus średniej prędkości 56 km/h na trasie do „ Z. , nazywanego «zimową stolicą» P. ” (k. 46v) z S. (równie dobrze, posługując się poetyckim stylem Sądu Rejonowego, można by je określić byłą stolicą dawnej G. ) będzie na tyle nierealne, by zachodziła potrzeba wyznaczenia drugiego kierowcy (kierujący pojazdem A. C. najwyraźniej tak nie uważał, skoro nie zgłaszał takiej potrzeby) – jako pozbawiona racjonalnej argumentacji (Sąd nie wskazuje ani jaka, ani tym bardziej dlaczego taka, a nie inna, byłaby realna) – jawi się jako zupełnie dowolna, nadając odpowiedzialności za skutek charakter wyłącznie obiektywny. Powyższa teza Sądu Rejonowego, wobec braku uzasadnienia, jawi się jako założenie, czy przypuszczenie, a na przypuszczeniach wyroków opierać nie należy. Tym bardziej, kiedy przypuszczeniu przeczą wprost zeznania A. C. : „wielokrotnie jeździłem na tej trasie”, „plan nie wskazywał, że może dojść do przekroczenia”, „odcinek /…/ był do przejechania przeze mnie, naciski ze strony najemcy spowodowały, że przekroczyłem czas jazdy i przerwy” (k. 39v), a Sąd Rejonowy – jak wskazał w uzasadnieniu wyroku – „nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności” (k. 45). Ubocznie jedynie wskazać wypada, iż mniemanie Sądu Rejonowego jakoby istota winy nieumyślnej w postaci braku należytej staranności mogła stanowić równocześnie okoliczność obciążającą (k. 47) jest z gruntu zasadniczo chybione. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. Artur Achrymowicz