Wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie, V GC 118/25

Sygn. akt V GC 118/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący : SSR Tomasz Marczuk Protokolant : sekretarz sądowy Monika Piróg po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. w Krośnie na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. z/s w Ł. przeciwko A. H. , J. H. (1) , A. N. , D. N. , (...) , R. H. , (...) Spółka Jawna w S. roszczenia z weksla kwoty 64 224,18 zł I. uchyla w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 1 lipca 2022 r., wydany przez Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy w sprawie sygn. akt V GNc 506/22, II. zasądza od pozwanych A. H. , J. H. (1) , A. N. , D. N. , (...) , R. H. , (...) Spółka Jawna w S. solidarnie na rzecz powoda (...) S.A. z/s w Ł. , kwotę 31 427,09 zł (słownie: trzydzieści jeden tysięcy czterysta dwadzieścia siedem złotych dziewięć groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty, III. w pozostałym zakresie powództwo oddala, IV. koszty procesu między stronami wzajemnie znosi, V. nakazuje ściągnąć od powoda (...) S.A. z/s w Ł. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Krośnie kwotę 66,97 złotych (słownie: sześćdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt siedem groszy), tytułem uzupełnienia wynagrodzenia powołanego biegłego, VI. nakazuje ściągnąć od pozwanych A. H. , J. H. (1) , A. N. , D. N. , (...) , R. H. , (...) Spółka Jawna w S. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Krośnie kwotę 64,17 złotych (słownie: sześćdziesiąt cztery złote siedemnaście groszy), tytułem uzupełnienia wynagrodzenia powołanego biegłego. Sędzia : Sygn. akt V GC 118/25 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 grudnia 2025 r. Powód, (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. , w pozwie skierowanym pierwotnie do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. Wydział Gospodarczy, wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym, iż pozwani solidarnie: 1. (...) spółka jawna w S. , 2. D. N. , 3. J. H. (1) , 4. A. H. i 5. A. N. , mają zapłacić na rzecz powoda kwotę 64 224,18 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 marca 2022 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami za opóźnienie w wysokości ustawowej. Na uzasadnienie pozwu wskazano, że powód jest remitentem weksla własnego pozwanego ad. 1, który wystawił weksel w dniu 31 stycznia 2018 r., poręcznego przez pozwanych ad. 2, ad. 3, ad. 4 oraz ad. 5. Należność wynikająca z weksla nie została uiszczona przez pozwanych pomimo wezwania ich do zapłaty przez powoda. Postanowieniem z dnia 10 maja 2022 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w W. VIII Wydział Gospodarczy uznał się niewłaściwym miejscowo i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Krośnie Wydziałowi Gospodarczemu. (postanowienie z dnia 10.05.2022 r., k. 30 verte). Na podstawie dołączonych do pozwu dokumentów, Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy w dniu 1 lipca 2022 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, sygn. V GNc 506/22, uwzględniając roszczenie w całości. (nakaz zapłaty z dnia 01.07.2022 r., k. 53). Wszyscy pozwani od nakazu złożyli zarzuty, w których wnieśli o uchylenie nakazu zapłaty, oddalenie powództwa w całości oraz o wstrzymanie wykonania zakazu zapłaty. Pozwani podnieśli zarzuty nieprawidłowości wypełnienia weksla, nieprawidłowości doręczenia przesyłek przez powoda. Podniesiono zarzut nieprawidłowego podpisania przez powoda aneksu z dnia 11 maja 2020 r. do umowy (przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji), oraz zarzut nie wypełnienia przez powoda punktu 3 deklaracji wekslowej, gdyż nie zawiadomił on wszystkich pozwanych listem poleconym lub posłańcem, wysłanym nie później niż na 7 dni przed datą płatności weksla. Pozwani zarzucili również uniemożliwienie przez powoda realizacji zobowiązań z umowy leasingu, albowiem warunkował możliwość spłaty tych zobowiązań równoczesnym spłaceniem wszystkich umów leasingu, jakie firma (...) miała zawarte z powodem. Dalej pozwani wskazali, że w roku 2020 w czasie pandemii strona pozwana wystąpiła do powoda z wnioskiem o prolongatę spłaty kredytu przez okres 6 miesięcy, co w ocenie pozwanych wynikało wprost z obowiązującego prawa. Wówczas powód działając z pozycji siły, „wymusił” podpisanie aneksów do umów leasingowych wraz z dodatkowym zabezpieczeniem w postaci weksli in blanco, popisanych przez (...) spółki (...) oraz ich współmałżonków, którzy sa konsumentami. W ocenie pozwanych zabezpieczenia w postaci weksli in blanco należy uznać za nieważne. Pozwani kwestionują skuteczne wypowiedzenie przez powoda umowy leasingu, gdyż spółka (...) nie posiada takiego pisemnego wypowiedzenia. Wskazano dalej, że pozwana spółka prowadziła negocjacje w sprawie wznowienia umów leasingowych z pracownikami powoda. Mimo wywiązywania się przez spółkę ze stawianych jej warunków, oraz mimo poinformowania powoda przez J. H. (1) o pozyskaniu środków na spłatę całości zobowiązań, powód poinformował, że wznowienie umów nie będzie możliwe. Taka sytuacja spowodowała wyrządzenie szkody spółce, którą pozwani wyliczają na kwotę 236 887,28 zł. Zatem strona powodowa prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, bez zamiaru porozumienia. Nadto w związku ze zwrotem powodowi samochodów w dobrej wierze i otrzymanym zapewnieniem wznowienia umów leasingowych, z pojazdów nie zostały wymontowane urządzenia, będące własnością dostawców usług, a które istotnie podnoszą wartość pojazdów. Pozwani zarzucili także brak odpowiedniego czasu ekspozycji w trakcie sprzedaży przedmiotu leasingu – a przez to zaniżenie możliwej do uzyskania kwoty ze sprzedaży samochodu. Z ostrożności procesowej pozwani wnieśli o miarkowanie naliczonej kary do wysokości 10 % kary. Jak bowiem wyliczyli pozwani, powód zyskał dodatkowe należności z tytułu niedokończenia umowy, w porównaniu z sytuacją, w których umowa zostałaby dokończona na zwykłych zasadach. (zarzuty pozwanych z dnia 08.12.2022 r. wraz załącznikami, k. 55-124). W replice z dnia 9 marca 2023 r. powód zaprzeczył wszystkim zarzutom stawianym przez pozwanych. Wszelkie pisma, w tym wezwanie do wykupu weksla odbyło się w sposób przewidziany w deklaracji wekslowej oraz przepisami prawa wekslowego , na adres wynikający z umowy. Weksel jest ważny i ma wszelkie elementy wskazane w prawie wekslowym , a nadto aneks do umowy był zawierany na wniosek korzystającego. Co do zarzutu, iż powód uniemożliwiał pozwanym spłaty zobowiązań, wskazano, że powód dobrowolnie przystąpił do rozmów na temat ich wznowienia i nie miał obowiązku tego czynić, a nadto powód nigdy nie prowadził negocjacji w złej wierze. Ponadto powód uprzednio już raz wznowił korzystającemu umowę, a następnie udzielił wsparcia covidowego. Brak również w ocenie powoda podstaw do miarkowania kary umownej, gdyż jej wysokość zależała wyłącznie od zachowania pozwanego – korzystający bez żadnego tytułu prawnego przetrzymywał przedmiot leasingu przez 348 dni, co miało bezpośredni wpływ na wysokość umownej. W odniesieniu do sprzedaży przedmiotu leasingu, wskazać należy, że zgodnie z art. 709 15 k.c. oraz utrwalonym orzecznictwem sądów, podlegająca rozliczeniu ma być korzyść faktycznie uzyskana, a nie potencjalna, hipotetyczna. Finansujący jest uprawniony do dokonania sprawnej sprzedaży osobie, która oferuje najwyższą cenę i nie ponosi ryzyka wynikającego z sprzedaży przedmiotu w określonej sytuacji gospodarczej na rynku. (pismo procesowe powoda z dnia 09.03.2023 r. wraz z załącznikami, k. 198-263). W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2023 r. pozwani podtrzymali dotychczasowe wnioski i zarzuty, w tym podkreślono, że powód nie poniósł szkody w związku z wypowiedzeniem umowy, a jego zysk z tego tytuł przewyższył zysk zakładany pierwotnie, zatem nieuzasadnione jest roszczenie z tytułu kary umownej. (pismo procesowe pozwanych z dnia 19.04.2023 r. wraz z załącznikami, k. 271-283). Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. udział w sprawie zgłosił pełnomocnik wszystkich pozwanych (ad. 1 – ad. 5), r. pr. Ł. O. . Pełnomocnik pozwanych przedstawił zarzut braku wykazania po stornie powoda należytej reprezentacji w zakresie wypowiedzenia umowy leasingu, a nadto zarzut nieudowodnienia roszczenia przez powoda. (protokół rozprawy, k. 381 verte, pełnomocnictwa, k. 383-385). Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2024r. Sąd Rejonowy w Krośnie V Wydział Gospodarczy, w związku z ustaleniem po stronie powoda braku legitymacji procesowej czynnej uchylił nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 1 lipca 2022r., sygn.. akt V GNc 506/22 w całości, oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 10 020,00 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku (k.390). Na skutek apelacji powoda od wydanego wyroku, Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy wyrokiem z dnia 24 stycznia 2025r. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie V Wydziału Gospodarczego z dnia 25 kwietnia 2024r., sygn. akt V GC 408/22 do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego (k.424). Pismem procesowym z dnia 29 kwietnia 2025r. (k.437-439), pozwani podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc dodatkowo o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków M. T. (1) i S. K. , w związku z dalszą współpracą stron już po wypowiedzeniu umowy. Pozwani wskazali, że powód nie dokonywał żadnych czynności mających doprowadzić do faktycznego zwrotu przedmiotu leasingu a per facta concludentia zrezygnował ze zwrotu pojazdu po dacie wypowiedzenia aż do czasu bezpośrednio poprzedzającego faktyczny zwrot. Tym samym brak było podstaw do naliczenia kary umownej. Wnieśli także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej na okoliczność ustalenia wartości rynkowej pojazdu na dzień jego zwrotu. Pozwani zakwestionowali także roszczenie w zakresie skapitalizowanych odsetek od zapłaconych należności w trakcie trwania umowy leasingu jak również koszty windykacji, albowiem powód nie poniósł żadnych kosztów, w arbitralny sposób ustalając kwotę z tego tytułu a przedmiot leasingu został dobrowolnie przekazany powodowi. Ponadto podtrzymał zarzut dotyczący miarkowania kary umownej jako rażąco wygórowanej. Powód pismem z dnia 28 kwietnia 2025r. (k.441) podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód w dniu 31 stycznia 2018 r. zawarł z pozwanym (...) spółka jawna w S. (poprzednia nazwa: (...) , R. H. , (...) spółka jawna ) umowę leasingu nr (...) , na podstawie której powód oddał pozwanemu do użytkowania naczepę K. S. 24-3, (...) Standard , a pozwany zobowiązał się do uiszczania wynagrodzenia w miesięcznych ratach w wysokości ustalonej w umowie (miesięczne okresy rozliczeniowe). (dowód: umowa leasingu operacyjnego z dnia 31.01.2018 r. nr (...) , k. 19-23). W dniu 11 maja 2020 r. został zawarty miedzy stronami aneks do umowy leasingu, na mocy którego wydłużono ilość okresów rozliczeniowych z 59 do 65, oraz na mocy którego pozwana spółka na zabezpieczenie roszczeń wynikających z umowy leasingu wystawiła powodowi weksel własny in blanco, wraz z deklaracją wekslową oraz poręczeniem wekslowym, którego udzielili pozostali pozwani, tj. (...) spółki (...) : J. H. (1) i D. N. oraz małżonkowie wspólników: A. H. i A. N. (dowód: aneks z dnia 11.05.2020 r. do umowy leasingu wraz z deklaracja wekslową i poręczeniem wekslowym, k. 24-27, kopia weksla, k. 6). Zgodnie z art. 7 § 3 ust. 2 lit. a umowy, finansujący może wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowych, jeżeli korzystający pozostaje w zwłoce w zapłacie jednej opłaty leasingowej lub innych należności na łączna kwotę równą jednej opłacie i pomimo wyznaczenia przez finansującego na piśmie dodatkowego terminu 7 dni do zapłaty tych należności wraz z odsetkami, nie uiścił ich. Zgodnie z art. 7 § 3 ust. 3 i 4, wówczas korzystający musi uiścił opłatę administracyjną w wysokości 75 zł netto, za każdy przypadek wyznaczania mu dodatkowego terminu oraz zwrócić pojazd w terminie wyznaczonym przez finansującego, pod rygorem zapłaty kary umownej 1/15 w wysokości ostatniej zafakturowanej opłaty leasingowej, za każdy dzień zwłoki. Zgodnie z art. 7 § 3 ust. 5 i 6 umowy, finansujący ma prawo do dobrowolnego rozporządzenia przedmiotem leasingu, w tym do jego sprzedaży. W przypadku sprzedaży przedmiotu leasingu, gdy uzyskana cena sprzedaży, po potrąceniu kwoty netto kosztów odebrania pojazdu od korzystającego i jego wyceny, jest niższa od kwoty zdyskontowanej, wówczas korzystający jest zobowiązany zapłacić finansującemu różnicę. Wobec powstania zaległości w spłacaniu rat przez pozwaną spółkę, powód wezwał spółkę do ich zapłaty w dniu 18 września 2020 r. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 18.09.2020 r. wraz z zestawieniem zaległych należności, k. 218-220). W dniu 16 października 2020 r. powód skierował do spółki (...) pismo zatytułowane „oświadczenie o wypowiedzeniu” podpisane przez p. T. K. jako pełnomocnika powoda. W piśmie tym wezwano korzystającego do zwrotu przedmiotu leasingu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 23 października 2020 r. do jednego z magazynów powoda. Pismo to zostało dwukrotnie awizowane (pierwsze awizo 19 października 2020r.) a następnie zwrócone do adresata w dniu 3 listopada 2020r. (dowód: pismo z dnia 16.10.2020 r. - oświadczenie o wypowiedzeniu wraz z wykazem magazynów, k. 222-223, koperta z potwierdzeniem nadania i zwrotu korespondencji do nadawcy, k. 224-225). Po wypowiedzeniu spółka (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. w dalszym ciągu użytkowała bez przeszkód przedmiot leasingu, prowadząc jednocześnie z przedstawicielami powoda jako leasingodawcy a głównie dyrektorem działu windykacji (...) , rozmowy w zakresie przedłużenia tej oraz dziesięciu innych zawartych z powodem umów leasingowych. Z prowadzonych rozmów, zarówno na miejscu w siedzibie spółki jak i w formie rozmów telefonicznych, SMS ów, czy też korespondencji mailowej lub listownej wynikało, że istnieje możliwość ponownego wznowienia umów leasingowych, w tym umowy z dnia 31 stycznia 2018r. nr (...) , w przypadku zapłacenia przez (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. całości należnych wobec powoda zobowiązań. Ostatecznie, począwszy od miesiąca marca 2021r., w postaci np. SMS a od M. T. (1) z 22 marca 2021r. (k.82) kierowane były do J. H. (1) informacje o konieczności zwrotu we wskazane miejsce poszczególnych pojazdów będących przedmiotami różnych umów leasingowych, zawartych między obiema stronami. Kolejny SMS był przesłany do J. H. w dniu 22 lipca 2021r. (k.83) Ostatecznie do zwrotu przedmiotu leasingu – naczepy K. S. 24-3, (...) Standard doszło w dniu 6 października 2021r. a we wskazane przez pełnomocnika powoda M. T. (1) miejsce – parking firmy (...) i została ona przetransportowana przez kierowców pozwanego. (zeznania pozwanego J. H. (1) – k.539 verte, pozwanej A. H. – k.539 verte, faktura VAT z 6.10.2021r. nr S/54/10/21/W – k.226). Pismem z dnia 6 marca 2023r. powód przedstawił rozliczenie umowy leasingu domagając się od korzystającego zwrotu kwoty 64 224,18 złotych, z tytułu: - zaległości z faktur Vat, not księgowych i not odsetkowych w łącznej wysokości 11 768,33 złotych, - rozliczenia kwoty zdyskontowanej – nadpłata pozwanego w wysokości 5 013,71 złotych, - kary umownej z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu wyliczonej za 348 dni opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu – 47 442,14 złotych. W trakcie trwania umowy leasingu jak również chwilę po jej wypowiedzeniu powód wystawił na rzecz firmy (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. następujące noty odsetkowe za opóźnienia w płatności wystawianych przez powoda faktur z tytułu zawartych umów leasingowych, których firma nie uregulowała w całości: - nota nr 9100052190 – do zapłaty kwota 193,95 złotych, - nota nr 9100087242 – do zapłaty kwota 29,05 złotych, - nota nr 9100097520 – do zapłaty kwota 38,53 złotych, - nota nr 9100107777 – do zapłaty kwota 51,28 złotych, - nota nr 9100118594 – do zapłaty kwota 68,51 złotych, - nota nr 9100131343 – do zapłaty kwota 66,30 złotych, - nota nr 9100144297 – do zapłaty kwota 68,51 złotych. Ponadto do zawartej umowy leasingu powód wystawił (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. następujące faktury VAT: - w dniu 7 lutego 2021r. fakturę nr (...) na kwotę 612,54 złotych, z tytułu podatków od środków transportu, z terminem zapłaty 21 luty 2022r. (k.236), - w dniu 7 lutego 2022r. fakturę nr (...) na kwotę 1 225,08 złotych, z tytułu podatków od środków transportu, z terminem zapłaty 21 luty 2022r. (k.234), - w dniu 7 lutego 2022r. fakturę nr (...) na kwotę 204,18 złotych, z tytułu podatków od środków transportu, z terminem zapłaty 21 luty 2022r. (k.232), - w dniu 10 sierpnia 2020r. fakturę nr (...) na kwotę 2 045,27 złotych, z tytułu okresowej opłaty leasingowej za (...) , z terminem zapłaty 20 sierpnia 2020r. (k.238), - w dniu 14 września 2020r. fakturę nr (...) na kwotę 2 044,92 złotych, z tytułu okresowej opłaty leasingowej za (...) , z terminem zapłaty 24 września 2020r. (k.237). Dodatkowo powód wystawił pozwanemu następujące noty księgowe: - w dniu 3 lutego 2020r. notę nr LN/20/02/034509 na kwotę 2 625,00 złotych, z tytułu składki ubezpieczeniowej, z terminem zapłaty 17 luty 2020r. (k.240), - w dniu 20 lipca 2020r. notę nr LN/20/07/038646 na kwotę 506,75 złotych, z tytułu składki ubezpieczeniowej, z terminem zapłaty 3 sierpnia 2020r. (k.239), - w dniu 7 lutego 2022r. notę nr LN/22/02/021913 na kwotę 1 520,25 złotych, z tytułu składki ubezpieczeniowej, z terminem zapłaty 21 luty 2022r. (k.235), - w dniu 7 lutego 2022r. notę nr LN/22/02/021914 na kwotę 468,21 złotych, z tytułu składki ubezpieczeniowej, z terminem zapłaty 21 luty 2022r. (k.233). W tym stanie rzeczy Sąd zważył, co następuje. Dochodzone przez powoda w pozwie roszczenie zasługiwało na uwzględnienie co do kwoty 31 427,09 złotych oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od tej kwoty, od dnia 30 marca 2022r. do dnia zapłaty. W przedmiocie uwzględnienia w pierwotnym wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie nieskuteczności wypowiedzenia umowy leasingu z dnia 16 października 2020r., sprawa została ostatecznie przesądzona w wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie VI Wydziału Gospodarczego, który w jego uzasadnieniu przesądził o prawidłowości i skuteczności wypowiedzenia tej umowy. Wypowiedzenie tej umowy zostało wysłane firmie (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. listem poleconym, który de facto nie dotarł do adresata, albowiem został dwukrotnie awizowany, ale zgodnie z przepisami polskiego kodeksu postępowania cywilnego został osobie prawnej skutecznie doręczony. Jedynym problemem w związku z awizowaniem przesyłki z wypowiedzeniem umowy pozostawała okoliczność kiedy pozwany faktycznie dowiedział się o tym wypowiedzeniu. Stan faktyczny w tym zakresie nie jest jednak jasny. Ponieważ pozwany (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. w osobie wspólnika J. H. (1) pozostawał w kontakcie z przedstawicielami powoda, w szczególności z M. T. (1) . Pewną wskazówką pozostaje w tym zakresie korespondencja prowadzona między wyżej wymienionymi osobami, chociażby w postaci przesyłanych SMS ów od M. T. (1) , który miał pełne pełnomocnictwa od leasingodawcy do realizowania umowy leasingu, a przynajmniej w zakresie zwrotu przedmiotu leasingu, ewentualnie wznowienia zawartej umowy. Chociażby z treści SMS a z dnia 22 marca 2021r. (k.82) o treści „… to pismo niczego nie zmienia w naszej sprawie. Ma Pan na maile nasze stanowisko. Oczekujemy wydania pojazdów we wskazanym przez nas terminie….”. Treść ta świadczy zatem o tym, że pozwany J. H. (1) działający w imieniu (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. z całą pewnością już wówczas wiedział o wypowiedzeniu umowy leasingu. Nie jest także wykluczone, że o wypowiedzeniu pozwany mógł się dowiedzieć z innych źródeł we wcześniejszym terminie. Faktem pozostaje jednak, że z zebranych w sprawie dokumentów wynika, w szczególności zaś z treści kolejnego SMS a adresowanego przez M. T. (1) do J. H. (1) z dnia 22 lipca 2021r. (k.83) wynika że leasingowaną przez firmę (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. naczepę K. S. 24-3, (...) Standard miał oddać leasingodawcy – (...) SA w Ł. najpóźniej do dnia 22 lipca 2021r. Faktycznie natomiast naczepa ta została zwrócona dopiero w dniu 6 października 2021r. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz zeznań pozwanego J. H. (1) duża różnica czasowa pomiędzy wypowiedzeniem umowy leasingu (16 października 2020r.) i terminem zwrotu wskazanym w tym wypowiedzeniu (23 października 2020r.) a faktycznym zwrotem przedmiotu leasingu w dniu 6 października 2021r. spowodowana była po pierwsze brakiem odbioru wypowiedzenia umowy przez pozwanego, spowodowanego awizowaniem przesyłki i jej zwrotem do nadawcy, po drugie negocjacjami, które toczyły się między obiema stronami w związku z ewentualnym wznowieniem zarówno umowy leasingu objętej przedmiotowym postępowaniem, jak i pozostałych 10 umów leasingu zawartych między tymi stronami. Bezsporne jest, że powód nie śpieszył się z ponowieniem wezwania do zwrotu przedmiotu leasingu. Powód nie przedłożył poza oświadczeniem z dnia 16 października 2020r. o wypowiedzeniu umowy leasingu i znajdującym się tam wezwaniem do zwrotu przedmiotu leasingu żadnego innego późniejszego oficjalnego pisma ponawiającego to wezwanie. Wysłanie takiego ponownego wezwania wydawałoby się tym bardziej uzasadnione, zważywszy na fakt, że wspomniana wyżej przesyłka została przez Pocztę Polską zwrócona po jej awizowaniu bez doręczenia faktycznego nadawcy (pozwanemu). Jedyny dowód w tym zakresie przedstawił i to nie powód a pozwani, wskazując na SMS y od M. T. (1) z dnia 22 marca (...) . i 22 lipca 2021r. Zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 709 15 kodeksu cywilnego – w razie wypowiedzenia przez finansującego umowę leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Postanowienia co do rozliczęń między obiema stronami zostały także zawarte w umowie leasingu nr (...) z dnia 31 stycznia 2018r. W szczególności w art. 7 § 3 ust. 2 lit. a umowy, finansujący może wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowych, jeżeli korzystający pozostaje w zwłoce w zapłacie jednej opłaty leasingowej lub innych należności na łączna kwotę równą jednej opłacie i pomimo wyznaczenia przez finansującego na piśmie dodatkowego terminu 7 dni do zapłaty tych należności wraz z odsetkami, nie uiścił ich. Z kolei zgodnie z art. 7 § 3 ust. 3 i 4, wówczas korzystający musi uiścił opłatę administracyjną w wysokości 75 zł netto, za każdy przypadek wyznaczania mu dodatkowego terminu oraz zwrócić pojazd w terminie wyznaczonym przez finansującego, pod rygorem zapłaty kary umownej 1/15 w wysokości ostatniej zafakturowanej opłaty leasingowej, za każdy dzień zwłoki. Z treści zaś z art. 7 § 3 ust. 5 i 6 umowy wynika, że finansujący ma prawo do dobrowolnego rozporządzenia przedmiotem leasingu, w tym do jego sprzedaży. W przypadku sprzedaży przedmiotu leasingu, gdy uzyskana cena sprzedaży, po potrąceniu kwoty netto kosztów odebrania pojazdu od korzystającego i jego wyceny, jest niższa od kwoty zdyskontowanej, wówczas korzystający jest zobowiązany zapłacić finansującemu różnicę. Z pisma powoda do pozwanego z dnia 6 marca 2023r. (k.228), wynika że zaległość z tytułu wymagalnych i wystawionych pozwanemu (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. faktur VAT not księgowych i not odsetkowych, wskazanych w w/w piśmie wynosi po zsumowaniu kwotę 11 768,33 złotych. Na poparcie swoich roszczeń z tego tytułu powód przedstawił stosowne dokumenty w postaci wskazanych w zestawieniu faktur, not księgowych i not odsetkowych (k.230-254). O ile Sąd nie ma zastrzeżeń do wyliczenia należnych odsetek wskazanych w notach odsetkowych wystawionych pozwanemu (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. przez powoda, o tyle uzasadnione wydają się być zarzuty pozwanego w zakresie wystawionych przez powoda faktur z tytułu naliczenia podatku od środków transportu do faktur VAT: nr (...) z 7 lutego 2022r. na kwotę 612,54 złotych (k.236), nr (...) z 7 lutego 2022r. na kwotę 1 225,08 złotych (k.234) oraz nr nr (...) z 7 lutego 2022r. na kwotę 204,18 złotych (k.232), albowiem wszystkie te faktury zostały wystawione już po dacie zwrotu pojazdu (6.10.2021r.) a ponadto powód nie wykazał, aby kwota wskazana na tych fakturach faktycznie dotyczyła podatku od będącej przedmiotem leasingu naczepy K. S. 24-3, (...) Standard i aby powód te koszty faktycznie poniósł. Podobnie ma się sytuacja ze składkami ubezpieczeniowymi, którymi powód obciążył pozwanego w notach obciążeniowych: nr (...) z 7 lutego 2022r. na kwotę 1 520,25 złotych (k.235) oraz nr (...) z 7 lutego 2022r. na kwotę 468,21 złotych (k.233). Łączna zatem suma kwot, które zdaniem Sądu nie powinny być uwzględnione w punkcie 1 rozliczenia powoda zawartego w jego piśmie z dnia 6 marca 2023r. (k.228) winna wynosić 4 030,26 złotych (612,54 + 1 520,25 + 1 225,08 + 204,18 + 468,21) i w łącznym posumowaniu należności pozwanego (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. powinna widnieć kwota 7 738,07 złotych ( (...) ,33 – 4 030,26). W punkcie 2 – rozliczenie kwoty zdyskontowanej, kosztów dodatkowych oraz kwoty netto uzyskanej z zagospodarowania przedmiotu leasingu, powód wskazał kwotę 5 013,71 złotych, która to kwota stanowi sumę kwoty zdyskontowanej w wysokości 65 583,71 złotych, kosztu odbioru przedmiotu leasingu przez zewnętrzną firmę windykacyjną – 1 400,00 złotych netto, koszty wyceny – 190,00 złotych netto, koszty magazynowe – 250,00 złotych netto, pomniejszoną o kwotę uzyskaną z zagospodarowania przedmiotu leasingu poprzez sprzedaż za kwotę 62 410,00 złotych netto na podstawie faktury VAT nr (...) . Wskazane wyżej rozliczenie Sąd uwzględnił poza kosztami uzyskanymi z zagospodarowania przedmiotu leasingu, który powołany biegły wyliczył na dzień zwrotu przedmiotu leasingu na kwotę 72 200,00 złotych. Taki sposób wyliczenia Sąd dopuścił w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2025r. (k466 verte) i powód w tym zakresie nie zgłosił żadnego zastrzeżenia. Późniejsze próby rozszerzania tezy dowodowej dla biegłego z zakresu techniki samochodowej przez powoda zawarte w jego piśmie z dnia 18 września 2025r. (k.492)zostały przez Sąd pominięte postanowieniem z dnia 27 października 2025r. (k.504), albowiem pozwani nie wystąpili o prowadzenie niniejszego postępowania z pominięciem przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych. Zatem łączne koszty wskazane w pkt 2 rozliczenia winny wynosić kwotę – 4 776,26 złotych na korzyść (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. (65 583,71 + 1 440,00 + 250 + 190 – 72 200 . W ostatnim 3 punkcie rozliczenia powód naliczył karę umowną za okres od dnia 23 października 2020r. do dnia 6 października 2021r. w ilości 348 dni opóźnienia według stawki 231,50 złotych za każdy dzień opóźnienia. Sąd nie ma zastrzeżeń co do sposobu jej wyliczenia, zgadzając się zarówno z okresem opóźnienia jak i wyliczoną kwotą opóźnienia za 1 dzień. Okres opóźnienia zgadza się z terminem początkowym zwrotu przedmiotu leasingu wskazanym w wypowiedzeniu umowy leasingu z dnia 16 października 2020r. (23 października 2020r.) i terminem końcowym zwrotu tego przedmiotu (6 października 2021r.). Stawka opóźnienia została wyliczona zgodnie z treścią art. 7 § 3 ust. 4 zawartej umowy leasingu poprzez wyliczenie jej wysokości 1/15 ostatnio zafakturowanej okresowej opłaty leasingowej brutto za każdy dzień opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu. Ostatnią fakturą była faktura nr (...) w wysokości 2 044,92 złotych brutto, zaś 1/15 z tej kwoty dała w zaokrągleniu kwotę 136,33 złotych za dzień opóźnienia, co przy ilości 348 dni opóźnienia dało łączną kwotę w wysokości 47 442,14 złotych. Pozwani zwrócili się o ewentualne miarkowanie kary umownej jako rażąco wygórowanej. Przesłanki miarkowania kary umownej umiejscowione są w § 2 art. 484 kodeksu cywilnego i jedną z możliwych do uwzględnienia przesłanek obniżenia kwoty naliczonej kary umownej jest jej rażące wygórowanie. Miarkowanie kary umownej stanowi wyraz tzw. prawa sędziowskiego, co implikuje, że sąd dysponuje pewnym zakresem uznania co do sposobu roz­strzygnięcia, a konkretnie, co do tego, czy i w jakim zakresie żądanie miar­kowania kary umownej zasługuje na uwzględnienie. Celem miarkowania kary umownej jest unikanie dysproporcji między wysokością zastrzeżonej kary umownej a godnym ochrony interesem wierzyciela. Katalog okoliczności mo­gących uzasadniać miarkowanie kary umownej ma otwarty charakter - zali­cza się do nich nie tylko relację między wysokością należnej kary a szkodą albo odszkodowaniem należnym wierzycielowi na zasadach ogólnych, lecz także relację między wysokością należnej kary umownej a wartością przed­miotu umowy bądź wysokością należnego wynagrodzenia umownego; uwzględnieniu podlega ponadto charakter naruszonych postanowień umownych, długotrwałość i dolegliwość ich naruszenia oraz ewentualna korzyść czerpana przez dłużnika z tytułu naruszenia zobowiązania. Nie bez znaczenia jest również to, czy intencją stron było wykorzystanie z uzasad­nionych przyczyn represyjnego celu kary. Jeżeli sąd decyduje się zmniej­szyć uzgodnioną karę umowną, specyfika prawa sędziowskiego i nieostry charakter powołanych kryteriów sprawiają, że nie można oczekiwać, iż uzasadnienie decyzji co do stopnia redukcji kary umownej zostanie oparte na precyzyjnych kalkulacjach lub obliczeniach poddających się każdorazowo pełnej obiektywizacji. Przeciwnie, w miarkowaniu kary umownej tkwi element uznania i oszacowania dokonywanego przez sąd. Aby uniknąć za­rzutu arbitralności, uzasadnienie powinno jednak odnosić się do powołanych wyżej kryteriów i wyjaśniać, dlaczego kara umowna - po jej zredukowaniu - koresponduje z celami tej instytucji i nie pozostaje w nadmiernej dysproporcji do godnego ochrony interesu wierzyciela. (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 września 2024r., sygn.. akt I CSK 2482/24). Podzielając powyższe rozważania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do miarkowania kary umownej i jej obniżenia. Przypomnieć tutaj należy, że wypowiedzenie umowy leasingu i wezwanie o zwrot przedmiotu leasingu zawarte w piśmie skierowanym do pozwanego (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. było awizowane i zwrócone do nadawcy, a tym samym nieodebrane fizycznie przez spółkę. Wskazane już zostało w uzasadnieniu, że powód nie przedłożył poza oświadczeniem z dnia 16 października 2020r. o wypowiedzeniu umowy leasingu i znajdującym się tam wezwaniem do zwrotu przedmiotu leasingu, żadnego innego późniejszego oficjalnego pisma ponawiającego to wezwanie. Być może powodem takiego stanu rzeczy miały trwające między stronami umowy dotyczące ewentualnego wznowienia tej umowy leasingowej, czy też innych umów leasingowych zawartych między stronami. Sąd nie ma wiedzy w tym zakresie. Bezsporna pozostaje natomiast okoliczność, że powód nie śpieszył się z odbiorem przedmiotu leasingu, nie wysyłając pozwanej spółce żadnych ponagleń poza dwoma sms-ami od M. T. (1) . Z drugiej strony nie może być też tak, że strona która ma zamiar naliczyć karę umowną, ponieważ takie uprawnienie wynika dla niej z zawartej umowy leasingu dowolnie przedłuża sobie okres odbioru przedmiotu leasingu, uzyskując przez to większe naliczenia zastrzeżonej kary umownej. Korzystając zatem z dyskrecjonalnego prawa Sądu do miarkowania kary umownej Sąd uznał, że działania powoda polegające na braku odbioru przedmiotu leasingu stosunkowo niedługim okresie czasu i naliczenie kary umownej za okres opóźnienia wynoszący ponad 11 miesięcy, stanowi nieuzasadnione działanie powoda a tym samym naliczona kara umowna pod względem jej całkowitej wysokości jest rażąco wygórowana. Sąd uznał, że uzasadnione jest w niniejszej sprawie miarkowanie kary umownej i jej obniżenie o 40% do 60% jej wyliczonej wartości. Dało to w sumie kwotę 28 465,28 złotych (40% z 47 442,14 złotych) i taka zdaniem Sądu winna być właściwa kara umowna naliczona pozwanej spółce. Łączna zatem kwota należna powodowi z tytułu rozliczenia umowy leasingu winna wynosić 31 427,09 złotych (7 738,07 złotych z pkt 1 rozliczenia umowy leasingu z 6.03.2023r. + 28 465,28 z punkt 3 rozliczenia – 4 776,26 złotych z pkt 2) i taką kwotę na podstawie art.709 15 kodeksu cywilnego jak w punkcie II wyroku. Odpowiedzialność pozwanego (...) , R. H. , (...) spółka jawna w S. oraz pozostałych pozwanych jako poręczycieli wystawionego i wypełnionego przez powoda weksla in blanco jest solidarna. Sąd , na podstawie art. 493 § 4 kodeksu postępowania cywilnego uchylił w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 4 lipca 2022r., sygn.. akt V GNc 506/22, jak w punkcie I wyroku. O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 kodeksu cywilnego , zasądzając je zgodnie z żądaniem pozwu jak w punkcie II wyroku, od dnia następnego po dniu wskazanym jako termin płatności wskazany na wystawionym wekslu z 25 kwietnia 2020r.. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione jak w punkcie III wyroku, z przyczyn wskazanych powyżej w uzasadnieniu. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 100 kodeksu postępowania cywilnego jak w punkcie IV wyroku, wzajemnie je znosząc między stronami, albowiem tak wynikało to z dokonanych rozliczeń poniesionych przez strony kosztów. Powód wygrał sprawę w 40,93% (31 427,09 / 64 224,18) i poniósł następujące koszty: opłata sądowa od pozwu – 803,00 zł, opłata sądowa od wniosku o uzasadnienie orzeczenia – 100,00 złotych, opłata sądowa od apelacji – 3 112,00 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika za II instancję – 2 700,00 zł , opłata skarbowa od pełnomocnictwa –17,00 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika za I instancję – 5 400,00 złotych - w sumie 12 132,00 złotych. 48,93% z tej kwoty daje w zaokrągleniu do pełnego złotego kwotę 5 936,00 złotych. Pozwani wygrali sprawę w 51,07% i ponieśli: opłatę sądową od zarzutów od nakazu zapłaty – 2 409,00 złotych, koszty wynagrodzenia pełnomocnika – 5 400,00 złotych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17,00 złotych, opłaty sądowej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia - 100,00 złotych, wynagrodzenia pełnomocnika za II instancję – 2 700,00 złotych, zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego – 800,00 złotych, co daje łącznie kwotę 11 426,00 złotych. 51,07 z tej kwoty daje po zaokrągleniu kwotę 5 835,00 złotych. Niewielka różnica pomiędzy wyliczonymi dla obu stron kwotami dała Sądowi podstawę do wzajemnego zniesienia kosztów procesu. Ponieważ w sprawie powstały dodatkowe koszty procesu, które tymczasowo wyłożył Skarb Państwa w postaci wynagrodzenia powołanego biegłego G. S. w wysokości 131,14 złotych, stosownie do wygrania / przegrania sprawy należała od obu stron ściągnąć w/w kwotę jak w punkcie V i VI wyroku. Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2025r. , na podstawie art. 235 2 § 1 ust. 4 i 5 Sąd postanowił pominąć dowód z zeznań świadków M. T. (2) i S. K. , albowiem ich przeprowadzenie ze względu na niemożność ustalenia ich aktualnych adresów było niemożliwe. Sędzia: