Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy, IV U 85/25

Sygnatura akt IV U 85/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ G. , dnia 23 lipca 2026 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania L. K. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we H. z dnia 22 stycznia 2025 r., znak:WZON. (...) . (...) .2023 o ustalenie stopnia niepełnosprawności odwołanie oddala. UZASADNIENIE Powód L. K. wniósł odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we H. z dnia 22 stycznia 2025 roku, odmawiającego zaliczenia powoda do jednego ze stopni niepełnosprawności. W uzasadnieniu powód wskazał, że nie zgadza się z badaniami komisji lekarskich, podnosząc, iż cierpi również na inne schorzenia, w szczególności chorobę kręgosłupa oraz nadciśnienie tętnicze. Strona pozwana przesłała odwołanie do Sądu nie znajdując podstaw do zmiany wydanego orzeczenia. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. orzeczeniem z dnia 18 października 2023 roku nie zaliczył powoda do stopnia niepełnosprawności. Powód wniósł odwołanie od tego orzeczenia. Decyzją z dnia 22 stycznia 2025 roku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we H. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. DOWÓD: akta WZON (w załączeniu) Powód, z uwagi na stan zdrowia psychicznego, nie spełnia przesłanek do zaliczenia go do żadnego stopni niepełnosprawności określonego w art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Postawione przy hospitalizacji powoda z dnia 17 października 2020 roku rozpoznanie to zaburzenia osobowości. Opisy objawów psychiatrycznych nie kwalifikują do przyznania powodowi żadnego stopnia niepełnosprawności z tytułu 02-P tj. zaburzeń psychicznych. DOWÓD: opinia biegłego psychiatry - k. 20-23 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Odwołanie jest bezzasadne. W niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych . Zgodnie z tymi przepisami ustala się trzy stopnie niepełnosprawności: - znaczny - gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, tj. zaspokajania bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację; - umiarkowany - gdy niepełnosprawny jest osobą z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych; - lekki - gdy niepełnosprawny jest osobą o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki lecznicze. Ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny - celem ustalenia stanu zdrowia powoda w sprawie przeprowadzono dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii. Biegły wskazał, że powód z uwagi na stan zdrowia psychicznego, nie może zostać zakwalifikowany do żadnego stopnia niepełnosprawności określonego w art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, zaś postawione przy hospitalizacji powoda z dnia 17 października 2020 roku rozpoznanie to zaburzenia osobowości. Opisy objawów psychiatrycznych nie kwalifikują do przyznania powodowi żadnego stopnia niepełnosprawności z tytułu 02-P tj. zaburzeń psychicznych. Biegły wskazał także, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające przebadania powoda przez innych biegłych. Tym samym biegły w opinii podzielił wnioski (...) i uznał, iż powód nie może zostać zaliczony do żadnego stopnia niepełnosprawności. Sąd, nie znajdując podstaw do podważenia jej wartości dowodowej, przyjął wnioski opinii za własne i uczynił je podstawą dokonanych ustaleń faktycznych. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe. Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia miałaby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie i nie znajdując podstaw do zakwestionowania opinii, dając im wiarę w całej rozciągłości jako wyczerpującym i w sposób rzeczowo i przekonująco uzasadnionych. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233§ 1 k.p.c. , lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane przepisy i na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. oddalono odwołanie.