Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy, IV U 446/25

Sygnatura akt IV U 446/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 29 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w osobie Sędzi Magdaleny Piątkowskiej po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania Ł. F. (2) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w E. z dnia 5.08.2025r. , znak: (...) oraz z dnia 26.08.2025r. , znak: (...) o zasiłek chorobowy I oddala odwołanie, II zasądza od powoda Ł. F. (2) na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w E. kwotę 360 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Powód Ł. F. (1) wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 5.08.2025r., znak: (...) , którą odmówiono mu prawa do zasiłku chorobowego od (...) z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej NIP: (...) , a także od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. z dnia 26.08.2025r., znak: (...) , którą odmówiono powodowi prawa do zasiłku chorobowego od (...) W uzasadnieniu wskazał, że pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy, a po jej odebraniu jego stan zdrowia znacznie się pogorszył. Powód podniósł, iż po przebytym zawale serca pojawiły się kolejne problemy zdrowotne, w następstwie czego pozostawał pod opieką psychiatry i z tego powodu miał wystawiane zwolnienia lekarskie. Na tej też podstawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał mu świadczenie rehabilitacyjne od (...) W opinii powoda potwierdza to, że w dalszym ciągu był niezdolny do pracy z przyczyn kardiologicznych i psychiatrycznych. Powód zaznaczył, że dowiedział się o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego dopiero w czerwcu 2025 roku, gdy doręczono mu decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8.05.2025r. Podkreślił, że wcześniej nie dysponował żadną decyzją potwierdzającą przyznanie tego świadczenia. Zdaniem powoda samo orzeczenie lekarza orzecznika nie wystarczało, ponieważ Zakład Ubezpieczeń Społecznych mógł je zmienić, co w praktyce uniemożliwiło mu złożenie wniosku o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego. Powód wskazał, że w dalszym ciągu chorował i przedstawiał kolejne zwolnienia lekarskie (L4). Odnosząc się do sposobu doręczenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5.08.2025r., podał, że przesyłkę wrzucono do skrzynki bez potwierdzenia odbioru, a on zapoznał się z jej treścią dopiero 18.08.2025r. Z kolei decyzja z dnia 26.08.2025r. została doręczona prawidłowo, za potwierdzeniem odbioru. Powód podniósł, iż w decyzji z dnia 26.08.2025r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wspomniał o zaległościach składkowych, które w jego ocenie nie stanowiły podstawy odmowy świadczeń, a ewentualne różnice wynikały wyłącznie z korekt po wcześniejszych decyzjach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto występujące nadpłaty i niedopłaty będące skutkiem zwolnień lekarskich zostały przez powoda wyrównane po wydaniu decyzji odmownych. W odpowiedzi na odwołanie organ wniósł o oddalenie odwołań, a także o zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od każdej z zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano podstawy prawne decyzji, a to art. 2a, art. 8 ust. 1, art. 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , a ponadto organ wskazał, iż powód wystąpił o wypłatę zasiłku chorobowego za okresy: (...) , następnie miał orzeczoną niezdolność do pracy w okresie od (...) wskutek czego z dniem 2.01.2025r. wykorzystał pełny okres zasiłkowy 182 dni. W okresie (...) powód przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym. Kolejna niezdolność do pracy została orzeczona na okres (...) a następnie (...) . Przerwy między poprzednim okresem niezdolności do pracy zakończony został z dniem 19.05.2025r., a ponownym powstaniem niezdolności do pracy od 27.06.2025r. nie przekroczyły 60 dni, dlatego też sporne okresy niezdolności do pracy zostały wliczone do jednego okresu zasiłkowego. Pełny okres zasiłkowy wynoszący 182 dni został wykorzystany przez powoda z dniem 2.01.2025r., natomiast przerwa pomiędzy poszczególnymi okresami niezdolności do pracy (19.05.2025-27.06.2025r.) była krótsza niż 60 dni, zatem nie rozpoczął się bieg nowego okresu zasiłkowego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ł. F. (1) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą - NIP: (...) . Niezdolność powoda do pracy orzekano zaświadczeniami lekarskimi w okresie od (...) Z dniem 2.01.2025r. wykorzystał pełny okres zasiłkowy - 182 dni. Następnie na okres od (...) przyznano powodowi świadczenie rehabilitacyjne. Kolejna niezdolność powoda do pracy została orzeczona na okres (...) a następnie (...) Na dzień 28.07.2025r. powód posiadał zawarty i aktualny układ ratalny. Natomiast na dzień 22.08.2025r., poza układem ratalnym, występowały zaległości przekraczające 1% minimalnego wynagrodzenia, uwzględniające korektę deklaracji (...) za (...) . Dowód: akta ZUS (w załączeniu) W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Odwołanie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 854 z późn. zm.), dalej: ustawa zasiłkowa, świadczenia takie jak: zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek macierzyński, zasiłek opiekuńczy nie przysługują osobom prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym, osobom współpracującym z osobami fizycznymi, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826 oraz z 2026 r. poz. 507), duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia oraz marynarzom, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , w razie wystąpienia w dniu powstania prawa do świadczenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 1 % minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie odrębnych przepisów, do czasu spłaty całości zadłużenia. Ust. 2 tego przepisu wskazuje, że prawo do świadczeń takich jak: zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek macierzyński, zasiłek opiekuńczy przedawnia się, jeżeli zadłużenie, o którym mowa w ust. 1 , nie zostanie uregulowane w ciągu 6 miesięcy od dnia powstania prawa do świadczenia. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni(…) Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy zasiłkowej do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej: okresem zasiłkowym, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2, który wskazuje, iż do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresów niezdolności do pracy przypadających przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeżeli po przerwie niezdolność do pracy wystąpiła w trakcie ciąży. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, bezspornym w przedmiotowej sprawie jest to, że powód wykorzystał pełny 182-dniowy okres zasiłkowy z dniem 2 stycznia 2025 roku. Z uwagi na okoliczność, iż przerwa pomiędzy zakończeniem poprzedniego okresu niezdolności do pracy powoda dnia 19 maja 2025 roku, a powstaniem ponownej niezdolności powoda dnia 27 czerwca 2025 roku była krótsza niż 60 dni, sporne okresy niezdolności do pracy zostały słusznie doliczone do tego samego okresu zasiłkowego. W świetle powyższego, po stronie powoda nie doszło do otwarcia nowego okresu zasiłkowego, co słusznie legło u podstaw zaskarżonych decyzji organu rentowego. Niezależnie od powyższego, Sąd miał na uwadze bezwzględną dyspozycję art. 2a ust. 1 ustawy zasiłkowej. Przepis ten stanowi, że świadczenia takie jak zasiłek chorobowy czy świadczenie rehabilitacyjne nie przysługują osobom prowadzącym pozarolniczą działalność w razie wystąpienia w dniu powstania prawa do świadczenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 1% minimalnego wynagrodzenia za pracę, do czasu spłaty całości zadłużenia. W realiach niniejszej sprawy taka sytuacja miała miejsce, co stanowi niezależną i samodzielną podstawę do odmowy prawa do spornych świadczeń. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalono odwołanie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą 360 zł w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego oraz w sprawach dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym.