Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy, IV U 360/23

Sygnatura akt IV U 360/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ B. , dnia 25 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania A. I. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. z dnia 18 sierpnia 2023 r., znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. odwołanie oddala; II. nie obciąża powoda kosztami procesu. UZASADNIENIE Powód A. I. wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. - odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, wnosząc o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w uzasadnieniu powołując się na swój stan zdrowia. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że stan zdrowia powoda nie uzasadnia przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W toku postepowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od 17 lutego 2023 roku do 30 maja 2023 roku powód był niezdolny do pracy i pobierał zasiłek chorobowy. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia 24 lipca 2023 roku ustalono, iż powód nie jest niezdolny do pracy i brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2023 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. odmówił powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: akta ZUS – w załączeniu Powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego był zdolny do pracy i nie wymagał dalszej intensywnej rehabilitacji leczniczej. Dowód: opinia biegłego ortopedy k. 34-37, 71-72, 88-90, 111-112 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Odwołanie jest bezzasadne. Zgodnie z przepisem art. 18 Ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy). Strona pozwana podnosiła, że powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i świadczenie rehabilitacyjnego był zdolny do pracy i okoliczność ta była podstawą odmowy przyznania dalszego świadczenia rehabilitacyjnego. Dla rozpoznania sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny i celem ustalenia czy powód po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego był zdolny do pracy przeprowadzono dowód z opinii biegłego ortopedy. Z opinii biegłego ortopedy wynika, że powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego był zdolny do pracy. Na skutek kolejnych zastrzeżeń powoda biegły w kolejnych opiniach uzupełniających ustosunkował się do zarzutów i podtrzymał opinie pierwotną, podkreślając, że powód odzyskał zdolność do pracy. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłego jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinie miałaby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 kpc , lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych. Z opinii biegłego wynika, że powód po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego odzyskał zdolność do pracy i nie kwalifikował się do przyznania dalszego świadczenia rehabilitacyjnego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalono. Orzeczenie o kosztach Sąd oparł na przepisie art. 98 kpc , według którego strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stąd Sąd zasądził od powoda na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.