Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy, IV U 357/25

Sygnatura akt IV U 357/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ L. , dnia 16 lipca 2026 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska Protokolant: (...) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2026 r. na rozprawie sprawy z odwołania X. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. : z dnia 23 czerwca 2025 r., znak: (...) , z dnia 30 czerwca 2025 r., znak: (...) z dnia 31 lipca 2025 r., znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. : z dnia 23 czerwca 2025 r., znak: (...) , z dnia 30 czerwca 2025 r., znak: (...) z dnia 31 lipca 2025 r., znak: (...) w ten sposób, iż przyznaje powodowi X. S. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru za okresy wskazane w decyzjach; II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz powoda X. S. kwotę 360,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód X. S. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. z dnia 23 czerwca 20205 roku, 30 czerwca 2025roku i 31 lipca 2025 roku odmawiających prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. W uzasadnieniu wskazał, że wydane decyzje nie są zgodne ze stanem faktycznym, gdyż zdarzenie z 11 października 2024 roku spełnia wszystkie przesłanki do zakwalifikowania go jako wypadek przy pracy. W odpowiedzi na odwołania, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. wniósł o oddalenie odwołań. W uzasadnieniu powołano podstawę prawną decyzji podnosząc, że z dokumentacji sprawy wynika, iż zdarzenie z dnia z 11 października 2024 r. nie zostało uznane za wypadek przy pracy z uwagi na brak przyczyny zewnętrznej. Sprawy dotyczące odwołań zostały połączone do wspólnego rozpoznania. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony w M. Narodowym Gór V. w N. . W dniu (...) powód uległ wypadkowi przy pracy. W tym dniu wykonywał zlecony mu przez leśniczego kontrolę ogrodzeń upraw leśnych i ich stanu technicznego w oddziale (...) W trakcie kontroli stanu ogrodzenia w oddziale 39 aby nie odejść od odgrodzenia musiał przejść przez drzewo wyrwane przez wiatr z korzeniami. Wszedł na leżące drzewo, poślizgnął się na mokrej korze i spadł uderzając głową o drzewo. Stracił przytomność, a kiedy ją odzyskał zadzwonił do leśniczego i opowiedział o zdarzeniu. Po chwili odpoczynku samochodem pojechał do kancelarii. Potem grzej się poczuł i pojechał na (...) . Dowód: Akta wypadkowe (zał) zeznania świadka N. V. (1) – k. 66, płyta CD k. 68 zeznania powoda k. 66-67, płyta CD k. 68 W dniach 23 czerwca 20205 roku, 30 czerwca 2025roku i 31 lipca 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. wydał decyzję którymi odmówiono powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres 14 kwietnia do 9 listopada 2025 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru i przyznał prawo do tego świadczenia w niższej wysokości wskazując w uzasadnieniu do decyzji, że zdarzenie z dnia 11 października 2024 nie zostało uznane za wypadek przy pracy z uwagi na brak przyczyny zewnętrznej. Dowód: akta ZUS – w załączeniu W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył, co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z dnia 25.06.1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1368 t.j.), świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 Ustawy). Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Z tytułu wypadku przy pracy przysługuje zasiłek chorobowy - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy (art. 6 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy). Zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu i przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 8 ust 1 i 2 ). Świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru. Dla stwierdzenia, że nagłe zdarzenie spowodowane przyczyną zewnętrzną jest wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 2002 roku, wystarczające jest ustalenie, że zdarzenie nastąpiło podczas lub w związku z prawidłowym wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych bez potrzeby badania, czy wykonywanie tych czynności było zgodne z interesem pracodawcy. Ponadto aby dane zdarzenie mogło być uznane za wypadek przy pracy konieczne jest również, aby miało ono charakter nagły, jak również zostało spowodowane przyczyną zewnętrzną. Wskazać należy, iż „nagłość” zdarzenia powodującego wypadek przy pracy charakteryzuje się zaskoczeniem pracownika, jest czymś nieprzewidywalnym, nieoczekiwanym, raptownym. Cecha ta musi dotyczyć samego zdarzenia, a nie skutku pod postacią urazu lub śmierci. W orzecznictwie uznaje się, że przez nagłe zdarzenie, należy rozumieć takie zdarzenie, które trwa nie dłużej niż jedna dniówka robocza. Aby wyjaśnić definicję pojęcia „przyczyna zewnętrzna” należy oprzeć się na ugruntowanej w tym przedmiocie linii orzecznictwa Sądu Najwyższego zgodnie, z którą: „przyczyną sprawczą – zewnętrzną zdarzenia może być każdy czynnik zewnętrzny (to znaczy niewynikający z wewnętrznych właściwości człowieka), zdolny wywołać w istniejących warunkach szkodliwe skutki”. W realiach przedmiotowej sprawy uznać należy, iż zdarzenie, jakiemu uległ powód w dniu 11 października 2024 roku było spowodowane przyczyną zewnętrzną i nastąpiło w czasie wykonywania obowiązków pracowniczych powoda. Z załączonych akt powypadkowych wynika, że powód uległ temu wypadkowi w trakcie wykonywania obowiązków pracowniczych, na polecenie pracodawcy; było to zdarzenie nagłe spowodowane przyczyną zewnętrzną i wywołało skutek w postaci urazu. Także sam pracodawca nie kwestionował, że zdarzenie z 11 października 2024 roku było wypadkiem przy pracy. Z zeznań powoda i świadka N. V. (2) wynika, że w dniu 11 października 2024 r. powód wykonywał zleconą mu przez leśniczego kontrolę ogrodzeń upraw leśnych i ich stanu technicznego w oddziale 39, 40,36; w trakcie kontroli stanu ogrodzenia w oddziale 39 aby nie odejść od odgrodzenia musiał przejść przez drzewo wyrwane przez wiatr z korzeniami; wszedł na leżące drzewo, poślizgnął się na mokrej korze i spadł uderzając głową o drzewo; stracił przytomność, a kiedy ją odzyskał zadzwonił do leśniczego i opowiedział o zdarzeniu; po chwili odpoczynku samochodem pojechał do kancelarii; potem grzej się poczuł i pojechał na (...) . Co prawda świadek N. V. (1) nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia, ale zeznał, że zlecił powodowi wykonanie tej kontroli, oraz że powód zadzwonił i powiedział, że się przewrócił, a potem okazało się, że ma uszkodzenie kręgosłupa. Także z meldunku o urazie (k.12) z 17 X 20204 r wynika, że powód zgłosił, że się przewrócił. Powód w zeznaniach szczegółowo opisał przebieg zdarzenia i wynika z niego, ze powód przewrócił się, uderzył w głowę i stracił przytomność. Tym samym uznać należało, że uraz u powoda został spowodowany przyczyną zewnętrzną – powód poślizgnął się na śliskiej korze, przewrócił się i stracił przytomności. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniami strony pozwanej, która decydujące znaczenie przypisuje adnotacjom w dokumentacji szpitalnej. Pamiętać należy, że powód udał się do szpitala w stanie kiedy był zdenerwowany i przejęty zdarzeniem i nie do końca musiał racjonalnie odpowiadać na zadawane pytania i położył nacisk na omdlenie i urazy. Natomiast materiał dowodowy zebrany w sprawie doprowadził do ustalenia przebiegu zdarzenia i uznania, że powód najpierw się poślizgnął, przewrócił a potem zemdlał. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres wskazany w decyzjach. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego znajduje oparcie w art. 98 kpc w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z dnia 5 listopada 2015r.).