Zarządzenie Sądu Rejonowego w Świnoujściu, I C 210/26

Sygn. akt I C 210/26 UZASADNIENIE wyroku w post ępowaniu uproszczonym Powód (...) w Warszawie wystąpił przeciwko pozwanej A. S. z powództwem o zapłatę kwoty 5.818 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 25 sierpnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 11 października 2024 roku pozwana działając jako konsument zawarła z kredytodawcą (...) umowę numer (...) , zgodnie z postanowieniami której na podstawie art. 132j ust. 3 w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych , kredytodawca udzielił pozwanej kredytu płatniczego w wysokości 3.500 zł. Całkowita kwota kredytu została w całości udostępniona pozwanej na karcie kredytowej, o której mowa w art. 2 pkt 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 roku w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę. Pozwana wykorzystała udostępniony na karcie kredytowej limit kredytowy składając dyspozycje wypłaty środków z karty kredytowej między innymi poprzez płatności kartą lub przelewy z karty kredytowej na wskazane przez siebie rachunki bankowe, wykorzystując kwotę w wysokości 3.484,32 zł. Pozwana naruszyła postanowienia umowy dotyczące wpłat minimalnych kwot, co skutkowało wypowiedzeniem umowy, w wyniku czego zobowiązanie stało się w całości wymagalne w dniu 07 lutego 2025 roku. Korespondencja kierowana do pozwanej była na adres wskazany przy zawieraniu umowy. Powód wyjaśnił, iż zobowiązanie pozwanej na dzień wytoczenia powództwa wynosi 5.818 zł, na którą składa się: niespłacona kwota wykorzystanego limitu kredytowego w wysokości 3.848,32 zł, niespłacone odsetki od wykorzystanego limitu kredytowego ( (...) umowy) w kwocie 204,93 zł, opłaty z tytułu udzielenia i administrowania limitem kredytowym oraz inne opłaty dodatkowe naliczone zgodnie z postanowieniami umowy ( (...) umowy) oraz z tabelą opłat stanowiącą integralny załącznik do umowy w kwocie 1.869,54 zł, kwota 259,21 zł wobec powstałego z uwzględnieniem postanowień art. 482 kc oraz postanowień umownych po stronie kredytobiorcy obowiązku zapłaty dodatkowej kwoty, która podlega doliczeniu do wspomnianego już zadłużenia, tj. skapitalizowane odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, według art. 481 § 2 ( 1) kc , tj. dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie z tytułu nieterminowej płatności naliczanych od kwoty udzielonego finansowania powiększonej o pozaodsetkowe koszty finansowania, tj. od kwoty 5.353,86 zł za okres od dnia 07 lutego 2025 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Wskazał, że kredytodawca posiada zezwolenie na prowadzenie działalności jako unijna instytucja pieniądza elektronicznego i jest wpisany do rejestru (...) prowadzonego przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, wobec czego może świadczyć usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego. Podał, że do pozwu załączono elektroniczne wydruki umowy kredytu odwzorowujące jej wersję elektroniczną z platformy kredytodawcy, a dokumenty elektroniczne lub ich wydruki stanowią pełnoprawny dowód w postępowaniu. Udzielenie pozwanej kredytu nastąpiło wobec podjęcia przez nią kontaktu z kredytodawcą, wskutek założenia konta klienta na platformie elektronicznej kredytodawcy prowadzonej za pośrednictwem operatora telekomunikacyjnego (...) S.A. pełniącego funkcję świadczącego usługi (...) , służącej do rejestrowania, wysyłania dokumentacji oraz potwierdzania odbioru elektronicznego dokumentów. Weryfikacja danych i zapisów zawartej umowy w zakresie zgodności wniosku o udzielenie finansowania została dokonana przez powyższy podmiot działający w charakterze zaufanej osoby trzeciej, a powyższy fakt znajduje odzwierciedlenie w postaci dołączonego do pozwu certyfikatu komunikacji elektronicznej - do wygenerowania którego niezbędne było przesłanie skanu dowodu osobistego oraz potwierdzenie dokonania rzeczonej czynności za pomocą kodu weryfikacyjnego wysłanego na numer telefonu kredytobiorcy. Na mocy art. 2 ust. 2 umowy kredytodawca udostępnił pozwanej kartę kredytową z numerem umowy, karty oraz imieniem i nazwiskiem, a aneksy do umowy definiują przelew z rachunku karty jako usługę umożliwiającą otrzymanie części limitu kredytowego na rachunek bankowy, zaś wykonanie przelewu zużywa limit kredytowy i zalicza się do wykorzystanej kwoty kredytu. Zarówno kredytodawca, jak i pozwana złożyli oświadczenia woli dobrowolnie, a pozwana wybierając ofertę kredytu płatniczego świadomie zaakceptowała postanowienia umowne, w tym obowiązek zapłaty kosztów i odsetek, a fakt zawarcia umowy dowodzi zgodnego porozumienia stron. Wskazał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 36 a-c ustawy o kredycie konsumenckim ani przepisy kodeksu cywilnego art. 720 i następne o maksymalnych kosztach pozaodsetkowych, bowiem przepis art. 36d ustawy o kredycie konsumenckim wyłącza ich stosowanie wobec usług płatniczych powiązanych z wystawieniem i wydaniem karty kredytowej, zaś przepis art. 720 kc i kolejne dotyczą wyłącznie pożyczki, a nie kredytu płatniczego, który reguluje ustawa o usługach płatniczych . Wskazane natomiast w żądaniu pozwu opłaty stanowią prawidłowo określone wynagrodzenie za świadczone przez kredytodawcę usługi, pozostające w pełni zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi. W załączonej do pozwu umowie szczegółowo zresztą określono metodę kalkulacji opłat, co zapewnia przeciętnemu konsumentowi zrozumiałość tych zapisów. Kredytodawca udostępniał pozwanej na jej koncie osobistym dostępnym po zalogowaniu na stronie internetowej www.axi-card.pl miesięczne wyciągi transakcji dokonanych przy użyciu karty, co pozwalało pozwanej na bieżącą kontrolę wykorzystywania limitu i rozmiaru zaciąganego wobec kredytodawcy zobowiązania. Zaznaczył, że o ile kredytodawca jest wydawcą karty kredytowej, o tyle nie jest jej producentem, którym jest (...) który to podmiot pobiera od kredytodawcy opłaty na rzecz schematu płatniczego, tj. zestawu zasad, standardów technicznych, regulaminów i procedur, które określają jak przebiega dana płatność, w związku z czym kredytodawca ponosi następujące opłaty: licencyjne (za udział w schemacie, dostęp do infrastruktury, otrzymanie certyfikatów), transakcyjne (część prowizji w transakcjach kartowych), za rozliczenia i rozrachunek (za korzystanie z systemów clearingowych schematu), bezpieczeństwo i certyfikacje (za zgodność z wymogami technicznymi, testy, tokenizację, (...) , standardy bezpieczeństwa), za korzystanie ze znaków towarowych, opłaty operacyjne lub bieżące (opłaty roczne, opłaty za wolumen transakcji, opłaty za naruszenia lub niezgodności ze standardami), które to opłaty są szczegółowo powiązane z aktywnością pozwanej, determinującą powstawanie dodatkowych obowiązków zapłaty opłat za używanie karty kredytowej. Pozwana była poinformowana o wszystkich kosztach związanych z kredytem oraz kartą kredytową, co przemawia za uznaniem, że kredytodawca wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 ustawy o kredycie konsumenckim. Wyjaśnił, że w dniu 16 lipca 2025 roku zawarta została umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej (...) , będącej kredytodawcą, na mocy której to powód stał się następcą prawnym, a tym samym jest uprawniony do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi cedentowi wobec pozwanej. Podkreślił, że ani umowa kredytu, ani umowa cesji nie zawierały postanowień warunkujących skuteczność cesji od zawiadomienia dłużnika, a zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, przedłożone w należytej formie i poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda, potwierdzają spełnienie wymogów dotyczących przelewu wierzytelności, a analiza załączonych do pozwu dokumentów i ich wzajemnych powiązań prowadzi do jednoznacznego wniosku o skutecznym przeniesieniu wierzytelności na rzecz powoda. Fakt posiadania przez powoda dokumentacji dotyczącej umowy pożyczki oraz danych pozwanej stanowi jedynie dodatkowe potwierdzenie dokonania skutecznej cesji wierzytelności. Pozwana A. S. w odpowiedzi na pozew (k. 79-80) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że powód nie wykazał dochodzonego roszczenia ani co do zasady, ani co do wysokości, nie przedłożył wystarczających dowodów, co skutkuje brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania roszczenia, które winno być uznane za bezzasadne. Podniosła, iż umowa z której powód wywodzi swoje roszczenie, zawierała klauzule niedozwolone. Odsetki naliczone od przyznanego limitu kredytowego oraz opłata za jego udzielenie i administrowanie nim, a także inne opłaty dodatkowe stanowiły blisko połowę równowartości limitu samego kredytu, wobec czego postanowienia umowne na mocy których należności te zostały naliczone, jako zmierzające do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych, nie wiążą pozwanej. Podniosła, że nie miała wpływu na treść umowy i mogła ją albo zawrzeć na warunkach określonych przez pożyczkodawcę albo w ogóle. Zwróciła uwagę, że zastrzeganie dodatkowych opłat winno być powiązane z faktycznie podejmowanymi przez pożyczkodawcę czynnościami i odzwierciedlać ewentualnie poniesione przez niego wydatki, a nie być kształtowane dowolnie, w sposób ryczałtowy. Sama bowiem dopuszczalność obciążenia pożyczkobiorcy prowizją za udzielenie pożyczki nie oznacza jeszcze, że może ona zostać ustalona przez pożyczkodawcę w sposób dowolny i całkowicie oderwany od kosztów, jakie faktycznie pożyczkodawca poniósł w związku z udzieleniem konsumentowi pożyczki. W przypadku zaś naliczenia takich opłat, pożyczkodawca - zgodnie z art. 6 kc i art. 232 kpc - obowiązany jest wykazać zasadność ich pobrania w przewidzianej przez siebie wysokości. Powód takich kryteriów nie tylko nie wskazał, ale w żaden sposób nie uzasadnił jakie względy czy czynności podjęte w związku z zawarciem umowy przemawiać miały za zasadnością naliczenia kosztów aż na takim poziomie. Wskazała, iż pozaodsetkowe koszty pożyczki nie mogą stanowić zysku dla pożyczkodawcy, bowiem temu celowi służą odsetki za korzystanie z kapitału. W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2026 roku (k. 86-92) powód zaakcentował, że stosownie do treści art. 509 kc przedmiotem przelewu może być każda wierzytelność, o ile jest zbywalna, co wykluczone jest jedynie w trzech przypadkach, tj.: gdy istnieje wyraźny zakaz ustawowy, gdy strony w umowie zawarły postanowienie o zakazie zbycia oraz gdy charakter zobowiązania ma ściśle osobisty charakter wykluczający możliwość przeniesienia praw - spośród których to przypadków żaden nie wystąpił w sprawie niniejszej. Zwrócił uwagę, że wbrew zarzutom pozwanej, wydruki komputerowe mogą być traktowane jako akceptowalny środek dowodowy w postępowaniu cywilnym, co wynika z elastycznej interpretacji przepisów takich jak art. 308-309 kpc . Wydruki te rejestrują faktyczną treść oświadczenia w formie elektronicznej, a zatem z użyciem jedynie innej technologii niż oryginalne oświadczenie. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia roszczenia oraz niewykazania jego wysokości wskazał, iż roszczenie oparte jest o umowę o wydanie karty kredytowej z przyznanym limitem kredytowym, która zawarta może być na odległość, na podstawie której kredytodawca wywiązał się ze swoich zobowiązań udostępniając pozwanej kartę kredytową i dokonując przelewu określonej kwoty środków na wskazany rachunek bankowy podczas, gdy pozwana naruszając istotne postanowienia umowne poprzez niewywiązywanie się z obowiązku terminowej spłaty zobowiązania doprowadziła do rozwiązania umowy. Podkreślił, iż pozwana zaniechała jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej zmierzającej do wykazania czy, a jeśli tak to w jakiej części, dokonała spłaty zaciągniętego u poprzednika prawnego powoda zobowiązania, podczas gdy ciężar udowodnienia spłaty wierzytelności lub wykazania braku zawarcia umowy stanowiącej źródło zobowiązania spoczywa na stronie pozwanej. Odnosząc się do kwestii abuzywności postanowień umownych podkreślił, że nawet ich ewentualne stwierdzenie nie skutkuje automatyczną nieważnością całej umowy, a pozwana dokonując wyboru oferty poprzednika prawnego powoda spośród licznych i łatwo dostępnych ofert rynkowych dotyczących pożyczek konsumenckich, świadomie zdecydowała się na związanie postanowieniami umownymi zaproponowanymi przez kredytodawcę. Wyjaśnił, iż wszystkie koszty określone w umowie zostały ustalone z poszanowaniem dobrych obyczajów i ochrony praw konsumenta, a zapisy dotyczące wysokości prowizji, przy jednoczesnym zachowaniu odsetek umownych w dopuszczalnych granicach nie stanowią próby obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych ani nie stanowią narzędzia do uzyskiwania dodatkowego źródła nieuzasadnionego zysku dla pożyczkodawcy. S ąd ustalił następujący stan faktyczny: Zgodnie z treścią formularza umowy o udzielenie limitu kredytowego (...) nr (...) , którą to umowę pozwana zawrzeć miała w dniu 02 października 2024 roku z (...) w B. , kredytodawca zobowiązał się udzielić kredytu w maksymalnej kwocie 3.500 zł (limit kredytowy) w formie przyznania linii kredytowej, z którego można korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w art. 3 i 4 umowy, a kredytobiorca zobowiązać się miał do korzystania z niego i jego spłaty zgodnie z postanowieniami umowy. Limit kredytowy stanowić miał całkowitą kwotę kredytu w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim. Kredytodawca udostępnić miał kredytobiorcy instrument płatniczy w postaci karty kredytowej z wytłoczonym numerem umowy nr (...) (karta), numerem karty i imieniem i nazwiskiem kredytobiorcy: A. S. . Karta miała zostać wysłana przez kredytodawcę do kredytobiorcy w ciągu 2 dni roboczych od daty zawarcia umowy na adres wskazany przez kredytobiorcę we wniosku o zawarcie umowy, z tym że stawała się aktywna po jej otrzymaniu przez kredytobiorcę i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Integralną część umowy stanowić miał załącznik nr (...) , tj. warunki korzystania z (...) które zawierają również tabelę opłat za korzystanie z karty (art. (...) formularza umowy). Kredytobiorca miał mieć możliwość korzystania w całości z maksymalnej kwoty limitu kredytowego niezwłocznie po aktywacji karty i wejściu w życie umowy. Po pierwszym skorzystaniu z tej kwoty, kredytobiorca miał mieć możliwość korzystania z kwot przekraczających należny kapitał aż do maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, pod warunkiem że karta nie została zablokowana. Kredytobiorca mógł korzystać z limitu kredytowego wyłącznie poprzez dokonywanie transakcji płatniczych za pomocą karty, a dostępny limit stanowił kwotę limitu kredytowego pomniejszonego o wykorzystaną kwotę (art. (...) formularza). Umowa zawarta miała być na czas nieokreślony, a okres spłaty wykorzystanego limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie może być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego, a po całkowitej spłacie całkowitego zobowiązania kredytobiorca uprawniony miał być do ponownego wykorzystania limitu kredytowego w pełnej wysokości. Całkowite zobowiązanie kredytobiorcy obejmowało: wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne od niej odsetki, prowizję za udzielenie limitu kredytowego oraz odsetki za opóźnienie jeżeli są naliczane, a także opłaty za korzystanie z karty wskazane w taryfie, o ile znajdują zastosowanie. Począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym kredytobiorca po raz pierwszy skorzystał z limitu kredytowego, kredytobiorca zobowiązany miał być do spłaty co najmniej 20% wykorzystanej kwoty według danych na ostatni dzień poprzedzającego miesiąca, jednak nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania (minimalna kwota do zapłaty). Kredytobiorca zobowiązany był do spłaty minimalnej kwoty do zapłaty w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym się piątego dnia danego miesiąca, a niezależnie od powyższego kredytobiorca zobowiązany miał być do zapłaty pozostałej części całkowitego zobowiązania przed upływem 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego. Całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorcę obejmować miała wykorzystaną kwotę limitu kredytowego oraz całkowity koszt kredytu, na który składały się: odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego prowizja za udzielenie limitu kredytowego, miesięczna opłata za obsługę karty i pozostałe opłaty za korzystanie z karty wskazane w Taryfie oraz odsetki za opóźnienie z tym, że ich ostateczna wysokość uzależniona była od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz okresu korzystania z limitu kredytowego (art. (...) formularza umowy). Kredytobiorca otrzymywać miał od kredytodawcy miesięczny wyciąg transakcji dokonanych przy użyciu karty, który to wyciąg dostępny miał być na spersonalizowanej stronie (koncie osobistym) kredytobiorcy na stronie internetowej (...) oraz przesłany do kredytobiorcy, który założył konto osobiste zgodnie z art. 9 (3) umowy na wskazany przez kredytobiorcę adres mailowy. W ciągu dwóch dni od daty aktywacji karty kredytobiorca zobowiązany był do założenia konta osobistego na stronie (...) , a utworzenie konta osobistego odbywało się za pośrednictwem ww. strony. Po załadowaniu strony internetowej kredytobiorca powinien wpisać swoje: imię, nazwisko, adres e-mail i kontaktowy numer telefonu w celu utworzenia swojego konta osobistego. Kredytobiorca zobowiązywał się zarejestrować swoją kartę na swoim koncie osobistym w meny (...) , wprowadzając swój numer PESEL i numer umowy w zakładce menu (...) (art. (...) formularza). Kredytobiorca miał być zobowiązany do zapłaty odsetek od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego, a odsetki naliczane miały być według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 18,5%. Odsetki za dany miesiąc miały być naliczane codziennie poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego, a nadto kredytobiorca zobowiązany miał być do uiszczania opłat związanych ze sposobem wykorzystania środków z limitu kredytowego, którymi były: opłata za wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługa wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługa wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakupy za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje. (art. 10 i 11 formularza umowy). W dniu zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego pozwana miała zawrzeć z kredytobiorcą także aneks nr (...) do umowy regulujący zasady korzystania z kampanii promocyjnej „30 dni bez żadnych kosztów” i jej wpływu na mechanizmy umowy oraz aneks nr (...) , stosownie do treści którego umowa wchodziła w życie z dniem, w którym kredytodawca dokona przelewu 60% limitu kredytowego na rachunek bankowy kredytobiorcy uzyskany od kredytobiorcy w procesie składania wniosku o wydanie karty i przyznanie limitu kredytowego. ( dowód: formularz umowy o udzielenie limitu kredytowego nr (...) z załącznikami - k. 35-38, formularz aneksu nr (...) do umowy nr (...) - k. 39, formularz aneksu nr (...) do umowy nr (...) - k. 39 odwrót - 40, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego - k. 40-42, raport z rejestru zastrzeżeń numerów PESEL - k. 43, warunki korzystania z (...) - k. 44-49, certyfikat podpisania umowy - k. 50, historia użycia i spłaty karty - k. 51, 53, historia naliczania opłat i rozliczenia wpłat - k. 52, wypowiedzenie umowy z 12.07.2025r. - k. 54 ) W dniu 16 lipca 2025 roku powód (...) w W. zawarł z (...) w B. umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem były wierzytelności wynikające z zawartych przez zbywcę z konsumentami umów kredytu konsumenckiego, na podstawie których zbywca udostępnia swoim klientom kredyt płatniczy w rozumieniu art. 74 ust. 3 UUP, będący jednocześnie kredytem konsumenckim w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. ( dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 16.07.2025r. z załącznikami - k. 23-33, potwierdzenie realizacji transakcji - k. 33 odwrót, wyciąg z podsumowania danych dla wierzytelności objętych cesją z 14.07.2025r. - k. 34, zawiadomienie o przelewie wierzytelności z 25.07.2025r. - k. 55 ) Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód (...) w W. domagał się od pozwanej A. S. należności, która wynikać miała z umowy o udzielenie limitu kredytowego (...) nr (...) zawartej rzekomo przez pozwaną w dniu 02 października 2024 roku z (...) w B. , na podstawie której pierwotny wierzyciel (kredytodawca) miał udostępnić kwotę 3.500 zł tytułem limitu odnawialnego, a uprawnienie do dochodzenia tej kwoty powód miał nabyć na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności zawartej z pierwotnym wierzycielem w dniu 16 lipca 2025 roku. Pozwana A. S. zakwestionowała roszczenie powoda tak co do zasady, jak i co do wysokości, podnosząc zarzut niewykazania związania stron stosunkiem prawnym stanowiącym podstawę dochodzonego roszczenia oraz niewykazania wysokości dochodzonej należności, a także zarzut abuzywności postanowień umownych regulujących wysokość i zasady naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu. W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem, przy czym wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała ona cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Stosunek zobowiązaniowy, jaki rzekomo miał nawiązać pierwotny wierzyciel z pozwaną A. S. , miałby charakter umowy kredytowej, zaś karta kredytowa, którą otrzymać miała pozwana stanowiła jedynie instrument, pozwalający na realizację jej celów konsumpcyjnych, podczas gdy powstałe w ten sposób zobowiązanie stanowiłoby dług względem instytucji pożyczkowej, która kredytować miała transakcje dokonywane przez posiadaczkę karty, a która to za pomocą rzeczonej karty miała możliwość płatności bezgotówkowych czy też wypłaty środków pieniężnych z bankomatów. Karta kredytowa wydana w związku ze wskazywaną przez powoda jako źródło zobowiązania pozwanej umową była zatem kartą płatniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe (Dz.U. z 2026r., poz. 38), w konsekwencji czego w przedmiotowej sprawie - gdyby przyjąć, iż doszło do skutecznego związania się pozwanej z pierwotnym wierzycielem umową - znalazłyby zastosowanie także przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362), zgodnie z której unormowaniami za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki, umowę o kredyt w rozumienia prawa bankowego oraz umowę o kredyt odnawialny, a która to ustawa przewiduje i dopuszcza możliwość zawarcia umowy kredytu konsumenckiego na odległość, tj. bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Powód nie wykazał w toku niniejszego postępowania jakoby istniała jakakolwiek podstawa do dochodzenia od pozwanej zapłaty kwoty objętej żądaniem pozwu. Stosownie do treści art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Dyspozycja przepisu art. 6 kc stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć niewątpliwie reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej, to jednak na uwadze trzeba mieć, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości, podczas gdy pozwany - który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda - obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Spoczywający na pozwanym obowiązek dowiedzenia okoliczności wskazujących na wygaśnięcie czy też niepowstanie zobowiązania nie może jednak wyprzedzać ciążącego na powodzie obowiązku udowodnienia powództwa. Zasygnalizować należy, że art. 6 kc rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności spoczywał właśnie na niej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 roku, sygn. akt IV CSK 299/06). Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z art. 3 kpc spoczywa na stronach, a na uwadze należy mieć także i to, że zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 kpc ). W procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany udowodnić, stosownie do treści przepisu art. 6 kc , że strony zawarły umowę tej kategorii, a nadto, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, podczas gdy biorący pożyczkę winien wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przenosząc powyższe na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, z uwagi na podniesione przez pozwaną A. S. zarzuty, to na powodzie - zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu wyrażoną w art. 6 kc - spoczywał obowiązek wykazania, że pomiędzy jego poprzednikiem prawnym (pierwotnym wierzycielem) a pozwaną doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki i że na jej podstawie pozwana wykorzystała rzekomo przyznany jej limit kredytowy w kwocie 3.500 zł, a także że pozwana nie wywiązała się z obowiązku zwrotu pożyczki wraz z należnościami ubocznymi i z tego tytułu powstało zadłużenie w dochodzonej pozwem kwocie. Wątpliwości Sądu budziła już sama skuteczność zawarcia przez pozwaną A. S. z pierwotnym wierzycielem umowy o udzielenie limitu kredytowego nr (...) . Zdaniem Sądu, materiał dowodowy przedstawiony przez powoda zawierał tak daleko idące braki, iż nie można było przyjąć, jakoby strona powodowa sprostała ciążącemu na niej - na podstawie art. 6 kc - ciężarowi dowodu w zakresie wykazania związania pozwanej z pierwotnym wierzycielem jakimkolwiek węzłem obligacyjnym. Choć nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę pożyczki bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to nie można przy tym pominąć, że zawarcie umowy każdorazowo wymaga złożenia zgodnych oświadczeń woli, a wykonanie umowy pożyczki przez podmiot jej udzielający wymaga, co do zasady, także przeniesienia posiadania jej przedmiotu na biorącego pożyczkę. Choć w grę wchodzi każdy sposób jego przeniesienia, a za wystarczające można uznać zapewnienie pożyczkobiorcy nabycia własności przedmiotu pożyczki pieniężnej poprzez wykonanie umowy w formie bezgotówkowej, na przykład w formie przelewu, to powód mimo ferowanych w uzasadnieniu pozwu twierdzeń, przekazania przedmiotu pożyczki w takiej właśnie formie - bezgotówkowej - nie zdołał udowodnić. Przedłożony przez powoda materiał dowodowy obejmuje: formularz umowy o udzielenie limitu kredytowego z dnia 02 października 2024 roku, formularza aneksów do rzeczonej umowy, formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, certyfikat podpisania umowy, raport z rejestru zastrzeżeń numerów PESEL, historię użycia karty, historię rozliczania opłat i spłat, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, a nadto dokumentację związaną z zawartą przez powoda umową cesji wierzytelności w oparciu o którą nabyć miał legitymację procesową czynną do wytoczenia powództwa przeciwko pozwanej, jednak nie okazał się on wystarczający do pozbawionego wątpliwości stwierdzenia skuteczności zawarcia przez pozwaną umowy o udzielenie limitu kredytowego, a co za tym idzie powstania po jej stronie obowiązku zwrotu jakiejkolwiek kwoty. Powód nie przedłożył żadnych dowodów istotnych tak z punktu widzenia wykazania faktu przedsięwzięcia przez pozwaną czynności zmierzających do zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego, zaakceptowania warunków wskazywanej jako źródło zobowiązania pozwanej umowy, jak i ewentualnego wykorzystania przez pozwaną - czy w ogóle skorzystania - przyznanego jej limitu kredytowego. Zgodnie z treścią zapisów formularza umowy o udzielenie limitu kredytowego (...) nr (...) , którą pozwana zawrzeć miała w dniu 02 października 2024 roku z (...) w B. , kredytodawca zobowiązał się udzielić kredytobiorczyni kredytu w maksymalnej kwocie 3.500 zł (limit kredytowy) w formie przyznania linii kredytowej, z którego można korzystać zgodnie z warunkami opisanymi w art. 3 i 4 umowy, a kredytobiorczyni zobowiązać się miała do korzystania z niego i jego spłaty zgodnie z postanowieniami umowy. Limit kredytowy stanowić miał całkowitą kwotę kredytu w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim. Kredytodawca udostępnić miał kredytobiorczyni kartę kredytową z wytłoczonym numerem umowy nr (...) (karta), numerem karty i imieniem i nazwiskiem kredytobiorczyni: A. S. Karta miała zostać wysłana przez kredytodawcę do kredytobiorczyni w ciągu 2 dni roboczych od daty zawarcia umowy na adres wskazany przez kredytobiorczynię we wniosku o zawarcie umowy, z tym że stawała się aktywna po jej otrzymaniu przez kredytobiorczynię i skontaktowaniu się z kredytodawcą w celu jej aktywacji. Integralną część umowy stanowić miał załącznik nr (...) , tj. warunki korzystania z (...) które zawierają również tabelę opłat za korzystanie z karty. Kredytobiorczyni miała mieć możliwość korzystania w całości z maksymalnej kwoty limitu kredytowego niezwłocznie po aktywacji karty i wejściu w życie umowy, a po pierwszym skorzystaniu z tej kwoty, kredytobiorczyni miała mieć możliwość korzystania z kwot przekraczających należny kapitał aż do maksymalnej kwoty limitu kredytowego w dowolnym momencie w czasie obowiązywania umowy, pod warunkiem że karta nie została zablokowana. Kredytobiorczyni mogła korzystać z limitu kredytowego wyłącznie poprzez dokonywanie transakcji płatniczych za pomocą karty, a dostępny limit stanowił kwotę limitu kredytowego pomniejszonego o wykorzystaną kwotę. Umowa zawarta miała być na czas nieokreślony, a okres spłaty wykorzystanego limitu kredytowego stanowiącego pojedynczą transakcję płatniczą nie może być dłuższy niż 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego, a po całkowitej spłacie całkowitego zobowiązania kredytobiorczyni uprawniona miała być do ponownego wykorzystania limitu kredytowego w pełnej wysokości. Całkowite zobowiązanie kredytobiorczyni obejmowało: wykorzystaną kwotę limitu kredytowego, należne od niej odsetki, prowizję za udzielenie limitu kredytowego oraz odsetki za opóźnienie jeżeli są naliczane, a także opłaty za korzystanie z karty wskazane w taryfie, o ile znajdują zastosowanie. Począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym kredytobiorczyni po raz pierwszy skorzystał z limitu kredytowego, kredytobiorczyni zobowiązana miała być do spłaty co najmniej 20% wykorzystanej kwoty wedle danych na ostatni dzień poprzedzającego miesiąca, jednak nie więcej niż kwoty całkowitego zobowiązania (minimalna kwota do zapłaty). Kredytobiorczyni zobowiązana była do spłaty minimalnej kwoty do zapłaty w okresie rozpoczynającym się pierwszego i kończącym się piątego dnia danego miesiąca, a niezależnie od powyższego kredytobiorczyni zobowiązana miała być do zapłaty pozostałej części całkowitego zobowiązania przed upływem 12 miesięcy od daty transakcji, do dokonania której skorzystano z limitu kredytowego. Całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorczynię obejmować miała wykorzystaną kwotę limitu kredytowego oraz całkowity koszt kredytu, na który składają się: odsetki od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego prowizja za udzielenie limitu kredytowego, miesięczna opłata za obsługę karty i pozostałe opłaty za korzystanie z karty wskazane w Taryfie oraz odsetki za opóźnienie, z tym że ich ostateczna wysokość uzależniona była od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego oraz okresu korzystania z limitu kredytowego. Kredytobiorczyni otrzymywać miała od kredytodawcy miesięczny wyciąg transakcji dokonanych przy użyciu karty, który to wyciąg dostępny miał być na spersonalizowanej stronie (koncie osobistym) kredytobiorczyni na stronie internetowej (...) oraz przesłany do kredytobiorczyni, która założyła konto osobiste zgodnie z art. (...) umowy na wskazany przez kredytobiorczynię adres mailowy. W ciągu dwóch dni od daty aktywacji karty kredytobiorczyni zobowiązana była do założenia konta osobistego na stronie www.axi-card.pl, a utworzenie konta osobistego odbywało się za pośrednictwem ww. strony. Po załadowaniu strony internetowej kredytobiorczyni powinna wpisać swoje: imię, nazwisko, adres e-mail i kontaktowy numer telefonu w celu utworzenia swojego konta osobistego. Kredytobiorczyni zobowiązywała się zarejestrować swoją kartę na swoim koncie osobistym w meny (...) , wprowadzając swój numer PESEL i numer umowy w zakładce menu (...) . Kredytobiorczyni miała być nadto zobowiązana do zapłaty odsetek od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego, a odsetki te naliczane miały być wedle stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 18,5%. Odsetki za dany miesiąc miały być naliczane codziennie poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego, a nadto kredytobiorczyni zobowiązana miała być do uiszczania opłat związanych ze sposobem wykorzystania środków z limitu kredytowego, którymi były: opłata za wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługa wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługa wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakupy za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje. Już w dniu zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego pozwana miała zawrzeć z kredytobiorcą dwa aneksy do tejże umowy: aneks nr (...) regulujący zasady korzystania z kampanii promocyjnej „ (...) ” i jej wpływu na mechanizmy umowy oraz aneks nr (...) , stosownie do treści którego umowa wchodziła w życie z dniem, w którym kredytodawca dokona przelewu 60% limitu kredytowego na rachunek bankowy kredytobiorcy uzyskany od kredytobiorcy w procesie składania wniosku o wydanie karty i przyznanie limitu kredytowego. Choć powód w treści uzasadnienia pozwu wyjaśniał, jakoby do zawarcia umowy między pozwaną a pierwotnym wierzycielem miało dojść w formie elektronicznej, to nie przedłożył żadnego dokumentu pozwalającego na zweryfikowanie tego, czy pozwana w jakikolwiek sposób zainicjowała proces, który zakończyć się miał związaniem stron węzłem obligacyjnym. Przedłożone przez powoda wydruki komputerowe z systemu pierwotnego wierzyciela oraz historia użycia karty po pierwsze przedstawione zostały w formie zupełnie nieweryfikowalnej, a po wtóre pozostają - nawet przy przyznaniu im mocy dowodowej, co Sąd stanowczo neguje - właściwie bezużyteczne, jeśli brak jest możliwości zestawienia ich treści z zasadami, na jakich miało dochodzić do zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego. Na uwadze w szczególności należy mieć, że żaden spośród przedłożonych w poczet akt dokumentów, mający wykazać fakt związania się przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem węzłem prawnym, nie został opatrzony jakimkolwiek podpisem, co oznacza, iż nie można poczytywać ich nawet za dokumenty prywatne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego . Zgodnie z art. 245 kpc dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Treść tego przepisu oraz funkcje spełniane przez podpis na dokumencie uzasadniają pogląd, że dokument prywatny nie może istnieć bez podpisu. Dokument taki - nie będący ani dokumentem urzędowym, ani prywatnym - może wprawdzie stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania, jednak o materialnej mocy dowodowej takiego dokumentu, zależnej od jego treści, rozstrzyga Sąd według ogólnych zasad oceny dowodów ( art. 233 § 1 kpc ). Podobnie jak w wypadku innych dowodów, Sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy też nie. Dokumenty przedłożone przez powoda - poza umową sprzedaży wierzytelności - przedłożone zostały w formie, która podatna jest na manipulacje. Wydruki komputerowe nie tylko dają się łatwo fabrykować za pomocą dostępnych powszechnie urządzeń i programów informatycznych, ale nie sposób nie zważyć i na to, że to nikt inny jak poprzednik prawny powoda był dysponentem gromadzonych w systemie - z którego wydruki powód przedłożył - danych. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż powód nie dowiódł, jakoby pozwana zainicjowała procedurę zaciągnięcia zobowiązania, prawidłowo zweryfikowała swoją tożsamość, wystąpiła w sposób prawidłowy o przyznanie jej limitu kredytowego, a wreszcie zaakceptowała warunki umowy i wyraziła wolę jej zawarcia na warunkach wskazywanych przez powoda. Brak jest jednocześnie w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu na to, że pozwanej został wydany instrument płatniczy w postaci karty kredytowej, która przecież była niezbędna do korzystania z odnawialnego limitu kredytowego. Niezależnie od tego - gdyby czysto hipotetycznie przyjąć, iż pozwana zawarła z poprzednikiem prawnym powoda wskazywaną przez niego jako źródło zobowiązania umowę - wątpliwości budzi wysokość zaciągniętego przez pozwaną zobowiązania, tj. wykorzystanego limitu kredytowego, a niekwestionowane jest przecież, że powód obowiązany jest wykazać nie tylko samą zasadność dochodzonego roszczenia, tj. istnienie podstawy faktycznej i prawnej odpowiedzialności pozwanego, ale również wysokość dochodzonego świadczenia. Stosownie do zapisów formularza umowy o przyznanie limitu kredytowego, kredytobiorczyni miała być zobowiązana do zapłaty odsetek od wykorzystanej kwoty limitu kredytowego, a odsetki te naliczane miały być według stałej rocznej stopy procentowej w wysokości 18,5% za dany miesiąc codziennie poczynając od pierwszego dnia skorzystania z limitu kredytowego, a nadto kredytobiorczyni zobowiązana miała być do uiszczania opłat związanych ze sposobem wykorzystania środków z limitu kredytowego, którymi były: opłata za wypłatę gotówki w bankomatach poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, usługa wypłaty gotówki w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego, usługa wypłaty gotówki poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, zakupy za pomocą usługi (...) oraz prowizja za nieuzasadnione transakcje. Wysokość należności ubocznych była zatem bezpośrednio uzależniona od zakresu i okresu faktycznego korzystania przez pozwaną z rzekomo przyznanego limitu kredytowego, wobec czego dla wykazania wysokości dochodzonego roszczenia konieczne było ustalenie, czy i w jakiej wysokości limit kredytowy był przez pozwaną wykorzystywany, w jakich konkretnie datach następowało korzystanie z limitu, a także jakie były salda zadłużenia w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Powód nie przedstawił dowodów pozwalających na dokonanie takich ustaleń. Dla wykazania faktu wykorzystania przez pozwaną limitu kredytowego i wysokości rzekomo ciążącego na pozwanej zobowiązania powód odwołał się wyłącznie do historii użycia karty (k. 51) oraz historii naliczania opłat i rozliczania wpłat (k. 52), które to dokumenty stanowią - podobnie jak właściwie cały przedstawiony przez powoda materiał dowodowy dotyczący pierwotnego stosunku zobowiązaniowego - zupełnie nieweryfikowalne pod względem prawdziwości i autentyczności ujętych w nich danych wydruki komputerowe. Mając na uwadze poczynione powyższej rozważania, nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego wskazywanej przez powoda jako źródło zobowiązania pozwanej w ogóle doszło, a z pewnością zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą. Konkludując całokształt poczynionych powyżej rozważań wskazać należy, że powód nie wykazał nie tylko tego, aby pozwana skutecznie zawarła z jego poprzednikiem prawnym jakąkolwiek umowę, ale nawet tego, że przedsięwzięła jakiekolwiek czynności zmierzające do zawarcia umowy o udzielenie limitu kredytowego nr (...) . Powód wykazał wyłącznie to, że dysponuje danymi osobowymi pozwanej, co nie pozwala na ustalenie, że pozwana złożyła jakiekolwiek oświadczenie woli, na skutek którego zawarła umowę z pierwotnym wierzycielem. W konsekwencji tego powód nie udowodnił także, iż posiada legitymację czynną do występowania w niniejszej sprawie. Tylko bowiem istniejąca wierzytelność mogła być przedmiotem skutecznego przelewu w rozumieniu art. 509 kc wraz z należnymi od niej odsetkami na jego rzecz, a istnienia takowej w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powód nie udowodnił. Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając powództwo w całości. SSR Agnieszka Trytek - Błaszak ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) Dnia 13 sierpnia 2026 roku SSR Agnieszka Trytek - Błaszak