Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, XVII AmA 62/23

Sygn. akt XVII AmA 62/23 WYROKUZUPEŁNIAJĄCY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Perdion-Kalicka Protokolant: st. sekr. sądowy Jadwiga Skrzyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania (...) w W. (wcześniej: (...) w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wykorzystywanie przewagi kontraktowej na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 29 grudnia 2022 r. r. Nr RBG-14/2022 w przedmiocie wniosku (...) w W. o uzupełnienie wyroku uzupełnia wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025r, wydany w sprawie XVII AmA 62/23, w ten sposób, że po pkt II wyroku dodaje pkt III o następującej treści: „stwierdza, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa” . SSO Małgorzata Perdion-Kalicka XVII AmA 62/23 Uzasadnienie wyroku uzupełniającego Wyrokiem z dnia 20 listopada 2025 roku Sąd uchylił decyzję Prezesa UOKiK z 29 grudnia 2022 roku nr (...) - (...) oraz obciążył pozwanego kosztami postępowania poniesionymi przez powoda. Powód 28 listopada 2026r złożył wniosek o uzupełnienie wyroku o stwierdzenie, że zaskarżona przez powoda decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 29 grudnia 2022 roku numer RBG-14/2022 została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Pozwany Prezes UOKiK domagał się oddalenia wniosku o uzupełnienie wyroku, w szczególności podnosił, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek powoda zasługiwał na uwzględnienie, ale jedynie w zakresie w jakim powód domagał się uzupełnienia wyroku, gdyż zabrakło w nim obligatoryjnego rozstrzygnięcia. Natomiast w kwestii żądania stwierdzenia, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, wniosek nie mógł zostać uwzględniony o czym niżej. Podstawę żądania powoda uzupełnienia wyroku o określoną treść stanowił przepis art. 479 31a § 3 k.p.c. , który stanowi, że w razie uwzględnienia odwołania, sąd ochrony konkurencji i konsumentów zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Kwestią wydania wyroku uzupełniającego reguluje z kolei przepis art. 351 k.p.c. , w myśl którego s trona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w postaci wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów lub natychmiastowej wykonalności. Powyższy stan prawny uzasadniał żądanie powoda uzupełnienia wyroku z 20 listopada 2025r, gdyż zabrakło w nim rozstrzygnięcia, którego wymaga przepis art. 479 31a § 3 k.p.c. Natomiast w warstwie merytorycznej żądanie powoda nie znajdowało uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. W szczególności Sąd stwierdził, że nie występują podstawy do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 479 31a k.p.c. W doktrynie wskazuje się, że dokonując oceny w tym zakresie sąd powinien kierować się poglądami wypracowanymi na gruncie prawa administracyjnego, w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak w: Komentarz KPC T. I, red. Szanciło 2019, wyd. 1/Łochowski, C.H. Beck; kom. do art. 479 31a t. 14). Zarówno regulacja kodeksu postępowania cywilnego , jak również przywołany przepis kodeksu postępowania administracyjnego odwołują się do wydania decyzji bez podstawy prawne jak i wydania jej z rażącym naruszaniem prawa . W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się natomiast, że decyzja wydana bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Rażące naruszenie prawa oznacza natomiast wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (tak. NSA, wyrok z 21 sierpnia 2001 roku, II SA 1726/00). Brak podstawy prawnej oznacza zatem wydanie decyzji w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie oczywiście nie zachodzi, co zostało jasno wyartykułowane w uzasadnieniu wyroku. Wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa jest bardziej skomplikowana i niejednolicie ujmowana w doktrynie. Niemniej za rażące uznać należy naruszenie kwalifikowane, to znaczy takie, gdzie naruszenie przepisów dotyczy przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Naruszenie prawa musi być zatem oczywiste, wyraźne, bezsporne. Takie zaś zachodzi kiedy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (zob. wyrok NSA 17 kwietnia 1996 roku, III SA 565/95). Rażące naruszenie dotyczy zwykle przepisów, które znajdują zastosowanie w tzw. bezpośrednim rozumieniu, to znaczy nie wymagają stosowania wykładni prawa (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., VII SA/Wa 2010/16). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszym postępowaniu. Rozstrzygniecie sprawy skutkujące uchyleniem decyzji nie było bowiem wynikiem zastosowania przez Sąd tylko prostej wykładni językowej, chociaż Sąd odwoływał się w znaczącym aspekcie sprawy do definicji ustawowej produktu rolnego lub spożywczego, a było konsekwencją wykładni logicznej i funkcjonalnej, szczególnie w kwestiach intertemporalnych, które skutkowały, uznaniem przez Sąd, że o ile powód pod rządami wcześniej obowiązującej ustawy o przewadze kontraktowej nie dopuścił się zakazanej praktyki, to jednak upływ czasu skutkował brakiem możliwości postawienia zarzutu nadużywania pozycji kontraktowej, gdyż powód zaprzestał praktyki. Zatem chociaż w istotnym aspekcie Sąd nie zgodził się z oceną zaprezentowaną w decyzji przez organ, to kwestia odmiennej oceny także stanu faktycznego skutkowała uchyleniem decyzji. Zatem uchylenie decyzji nie było skutkiem rażącego naruszenia prawa przez organ, gdyż treść zmienianych przepisów prawa, których zastosowanie skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, budziła wątpliwości interpretacyjne, które nie mogły może rozstrzygnięte bezpośrednim ich rozumieniem. Jak słusznie zauważył Prezes UOKiK na brak oczywistości w rozumieniu przepisów wskazywać może okoliczność, że powód kluczowy dla sprawy zarzut podniósł dopiero w odwołaniu od decyzji wniesionym do Sądu, a nie podnosił go w toku postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uzupełnił wyrok o wymagane przepisem art. 479 31a § 3 orzeczenie w kwestii stwierdzenia czy zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, uznając jednak, że decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. SSO Małgorzata Perdion-Kalicka ZARZĄDZENIE (...)