Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, VIII K 1401/24

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 1401/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Joanna Sobczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Kukla-Karpus w obecności Prokuratora Mirosława Olejnika po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2025 roku sprawy: E. C. (1) ( C. ) s. J. i M. z domu Z. ur. (...) w D. oskarżonego o to, że: W dniu 15 września 2024 roku o godz. 20:48, w T. przy ul. (...) prowadził w ruchu lądowym, po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki M. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości -1 badanie godz. 21:02 wynik 1,05 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie godz. 21:20 wynik 0,95 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, III badanie godz. 21:26 wynik 0,96 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, IV badanie godz. 21:28 wynik 0,88 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu tj. o czyn z art. 178a § 1 kk orzeka: 1. oskarżonego E. C. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 kk i za to na podstawie art. 178a § 1 kk po zastosowaniu art. 37a§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; 2. na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego E. C. (1) do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w czasie wykonywania kary ograniczenia wolności; 3. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego E. C. (1) środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; 4. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego E. C. (1) środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 7.000 zł (siedmiu tysięcy złotych) na rzecz (...) ; 5. na podstawie art. 178a §5 kk w zw. z art. 44b §2 kk orzeka wobec oskarżonego E. C. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości samochodu marki M. (...) o nr rej. (...) o wartości rynkowej 4900 (cztery tysiące dziewięćset) złotych; 6. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat K. K. kwotę 840 (osiemset czterdzieści ) złotych plus 23% vat tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu; 7. zwalnia oskarżonego od opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 1401/24 UZASADNIENIE E. C. (1) 15 września 2024 roku o godz. 20:48, w T. przy ul. (...) prowadził w ruchu lądowym, po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki M. (...) o nr rej. (...) . Ww. znajdował się wówczas w stanie nietrzeźwości - I badanie godz. 21:02 wynik 1,05 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie godz. 21:20 wynik 0,95 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, III badanie godz. 21:26 wynik 0,96 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, IV badanie godz. 21:28 wynik 0,88 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. DOWODY : wyjaśnienia E. C. (1) k. 18-19, 86 v.; - zeznania O. S. k. 27-28; - zeznania E. W. k. 38-39; - protokół badania stanu trzeźwości k. 2, 3; - protokół oględzin k. 36-37; E. C. (1) był karany sądownie za przestępstwa, jednakże ani razu za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. DOWÓD : dane dot. karalności k. 84. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę. Mając na uwadze, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał bezsporny, brak było podstaw do zakwestionowania prawdziwości zaprezentowanej przez podsądnego relacji. Sąd uznał za wiarygodne zeznania O. S. i E. W. . Ww. świadkowie zgodnie wskazali, iż stan E. C. (1) w chwili zdarzenia wskazywał na znajdowanie się w stanie nietrzeźwości. Brak było podstaw do podważenia prawdziwości tych zeznań. Po weryfikacji stanu trzeźwości przez uprawnionych funkcjonariuszy, potwierdzono, iż oskarżony w chwili zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości. Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, w tym w szczególności protokołowi badania stanu trzeźwości oraz danych dotyczących karalności. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, a oskarżony nie kwestionował ich autentyczności. Art. 178a § 1 kk stanowi, iż kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze pozbawienia wolności do lat 3. Przedmiotem ochrony art. 178a kk jest bezpieczeństwo w komunikacji, a w konsekwencji życie i zdrowie człowieka oraz mienie. Strona podmiotowa przestępstwa określonego w art. 178a kk polega na umyślności w postaci zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego. Sąd uznał, iż oskarżony swoim zachowaniem polegającym na poruszaniu się w ruchu lądowym jako kierujący samochodem osobowym, w stanie nietrzeźwości zrealizował opisane wyżej znamiona. W chwili zdarzenia E. C. (1) prowadził pojazd będąc nietrzeźwym. Zgodnie z zawartą w kodeksie karnym definicją legalną stanu nietrzeźwości ( art. 115 § 16 pkt 2) zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości Sądu, iż zachowanie E. C. (1) wyczerpało wszystkie znamiona typu podstawowego określonego w art. 178a § 1 kk . Przede wszystkim poruszał się on drogą publiczną, a więc w ruchu lądowym samochodem osobowym, a badania stanu trzeźwości, potwierdziły, iż znajdował się on tempore criminis w stanie nietrzeźwości. Nadto niewątpliwie nadając kierując 15 września 2024 roku samochodem marki M. (...) o nr rej. (...) zrealizował on znamię czasownikowe prowadzenia pojazdu mechanicznego tj. pojazdu, którego normalne użycie wiąże się z działaniem silnika. Jednocześnie Sąd zważył, iż oskarżony (biorąc pod uwagę wysokie stężenie alkoholu etylowego w jego organizmie) musiał mieć świadomość prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. To wszystko wskazuje, iż oskarżony musiał zdawać sobie sprawę z faktu, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości, który to stan dyskwalifikował go od możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Tym samym Sąd stwierdził, iż zachowanie oskarżonego było umyślne i w dodatku popełnione w zamiarze bezpośrednim, co pozwalało na skompletowanie znamion typu podstawowego. Występek opisany w art. 178a § 1 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności do 3 lat. Zgodnie z ogólnymi dyrektywami wymiaru kary Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Równocześnie należało pamiętać, że w związku z górną granicą ustawowego zagrożenia w realiach niniejszej sprawy materializowała się dyrektywa określona w art. 58 § 1 kk uznająca karę pozbawienia wolności jako karę ultima ratio . Natomiast sama możliwość wymierzenia w tej sprawie kary wolnościowej wynikała wprost z funkcjonowania w porządku prawnym art. 37a § 1 kk , który to przepis pod pewnymi warunkami stwarza taką możliwość. Mając na uwadze powyższe, Sąd wymierzył podsądnemu karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu, pomimo znacznego stężenia alkoholu w chwili prowadzenia pojazdu, wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności jest karą adekwatną, sprawiedliwą i spełniającą swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz ogólnej. Sąd miał na względzie, że zachowanie podsądnego było naganne i stanowiło poważne naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które powinny być przestrzegane przez każdego uczestnika ruchu. Niemniej jednak Sąd nie stracił z pola widzenia także tych okoliczności, które świadczą na korzyść E. C. (1) i pozwalają przyjąć, że incydent ten nie był przejawem trwałego lekceważenia porządku prawnego, lecz stanowił jednostkowy, acz poważny wybryk. W szczególności należy wskazać, że choć oskarżony był uprzednio karany sądownie za przestępstwa, to niniejszy czyn jest jego pierwszym występkiem popełnionym przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nadto dotychczasowe skazania zapadły w latach 2015, 2019 i 2021, a więc z pewnym odstępem czasowym. Tym samym nie sposób uznać, że uprzednia karalność miała charakter szczególnie intensywny lub by świadczyła o demoralizacji oskarżonego. E. C. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie próbował unikać odpowiedzialności, a wręcz przeciwnie – w trakcie postępowania prezentował postawę skruchy i zrozumienia dla naganności swojego zachowania. Takie postępowanie świadczy o zdolności oskarżonego do refleksji nad swoimi decyzjami, a także realnej możliwości jego resocjalizacji bez potrzeby izolowania go od społeczeństwa. Sąd nie uznał oskarżonego za osobę niepoprawną, trwale zdemoralizowaną czy niezdolną do respektowania obowiązujących norm prawnych. Wręcz przeciwnie – sposób w jaki E. C. (2) odniósł się do przedstawionego mu zarzutu, pozwala na przyjęcie, że sytuacja której dopuścił się w niniejszej sprawie, była incydentalna i podsądny jest w stanie funkcjonować zgodnie z porządkiem prawnym. Sąd wyraża przekonanie, że dolegliwości orzeczonej kary ograniczenia wolności będą stanowiły dla ww. wystarczająca przestrogę na przyszłość. Kara ta będzie dla niego realnym środkiem oddziaływania wychowawczego, mobilizującym do przestrzegania przepisów prawa i unikania podobnych zachowań w przyszłości. Jednocześnie orzeczona kara, w swoim wymiarze wolnościowym, ale zarazem dolegliwym, odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości czynu, nie stwarzając przy tym ryzyka nadmiernej represji. W świetle powyższego, Sąd uznał, że orzeczona wobec oskarżonego kara ograniczenia wolności, stanowi właściwą reakcję na popełnione przez niego przestępstwo. Kara ta ma nie służyć tylko ukaraniu sprawcy, lecz również uświadomieniu mu, że wymiar sprawiedliwości reaguje na tego rodzaju naruszenia, ale w konkretnych okolicznościach potrafi też dostrzec szansę na powrót sprawcy na drogę poszanowania porządku prawnego. E. C. (1) winien odebrać tę szansę jako ostrzeżenie i jednocześnie zachętę do życia zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Określając wymiar kary ograniczenia wolności na poziom 1 roku i 6 miesięcy, a wiec zbliżonym do wymiaru maksymalnego dla tego rodzaju reakcji penalnej Sąd wziął pod uwagę wysokie stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego oraz działanie w zamiarze bezpośrednim. Sąd na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 5 kk zobowiązał E. C. (1) do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu w czasie wykonywania kary ograniczenia wolności. Okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności popełnienie przedmiotowego czynu w zamiarze bezpośrednim uzasadniają zastosowanie tego rodzaju sankcji w celu zdyscyplinowania oskarżonego w celu uniknięcia przez niego naruszenia zasad porządku prawnego. Sąd orzekł wobec E. C. (1) środek karny w postaci 4 letniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu tak wysoki poziom alkoholu w organizmie oskarżonego uniemożliwia ograniczenie się do ustawowego minimum przewidzianego w art. 42 § 2 kk . Jeszcze raz należy wskazać, iż oskarżony znajdował się w stanie psychofizycznym implikującym powodowanie realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze przekraczającym ustawowe minimum jawi się jako zasadne nie tylko ze społecznym odbiorem tego rodzaju orzeczeń sądowych, lecz także przede wszystkim z zasadą indywidualizacji kary i środków karnych zarówno w aspekcie do osoby sprawcy, ale także do społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Natomiast w punkcie 4 wyroku Sąd orzekł wobec E. C. (1) środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz (...) w kwocie 7 000 złotych. W tym miejscu należało zauważyć, iż zgodnie z art. 43a § 2 kk środek ten jest elementem obligatoryjnym każdego wyroku skazującego za przestępstwo z art. 178a § 1 kk w wysokości co najmniej 5 000 zł. Sąd w tej materii zdecydował ograniczyć się tylko nieznacznie wykroczyć poza ustawowe minimum przewidzianego przez art. 43 a § 2 kk , gdzie górną granicą przewidzianą przez ustawodawcę jest przecież kwota 60 000 zł. Jednocześnie z uwagi na rażący charakter popełnionego czynu wskazuje, że owe odejście od ustawowego minimum było niezbędne dla wykazania nieuchronnych konsekwencji wiążących się z tak lekceważeniem porządku prawnego. Nadto wysokość ww. środka karnego w świetle orzeczonej kary, nie mogła mieć jedynie charakteru symbolicznego. W świetle art. 178a § 5 kk , mając na uwadze wysokość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego orzeczenie przepadku równowartości samochodu marki M. (...) o nr rej. (...) o wartości rynkowej 4900 zł było obligatoryjne. Sąd nie dopatrzył się szczególnych okoliczności uzasadniających od odstąpienia od orzeczenia przepadku równowartości ww. pojazdu. Wobec tego, że oskarżony był reprezentowany przez obrońcę z urzędu przez adwokat K. K. konieczne było orzeczenie o kosztach przedmiotowej obrony. W związku z powyższym norma wskazana w art. 29 ust 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze nakazała przyznać adwokatowi przedmiotowe wynagrodzenie. Przy określeniu tego wynagrodzenia Sąd orzekał w oparciu o stawki wymienione w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. W tym zakresie należało skonstatować, iż obrońca reprezentował E. C. (1) w toku postępowania jurysdykcyjnego - 840 złotych za postępowanie przed Sądem I Instancji. Sumę powyższych składników należało powiększyć o 23 % stawkę VAT. W pkt 7 Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 kk , uznając, iż obciążenie oskarżonego opłatą i kosztami postępowania stanowiłoby nadmierną dolegliwość.