Wyrok Sądu Rejonowego w Człuchowie, IV P 502/24

Sygn. akt IV P 502/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28/07/2026 r. Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marek Osowicki Protokolant: praktykant C. T. po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. w U. sprawy z powództwa K. K. (1) przeciwko Skarb Państwa Dyrektor Zakładu Karnego w U. , Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w U. o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda K. K. (2) na rzecz pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w U. kwotę 2700,00 zł (słownie dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. (-) O. I. Sygn. akt IV P 502/24 UZASADNIENIE Powód K. K. (1) wniósł przeciwko Skarbowi Państwa Dyrektorowi Zakładu Karnego w U. o zadośćuczynienie w wysokości 20 000 zł za błędy lekarskie oraz szkodę wynikającą z tych błędów. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że 29.05.2024 r. podczas pracy w K. doznał urazu lewego nadgarstka, gdzie wyszła gula na nadgarstku i zgłosił to kierownikowi z firmy (...) . 30.05.2024 r. był dniem wolnym od pracy a 31.05.2024 r. odczuwał ból i dyskomfort lewego nadgarstka i został zwolniony z pracy i doprowadzony do lekarza w szpitalu Zakładu Karnego. Lekarz stwierdził uraz mięśnia lewego nadgarstka i wypisał zwolnienie na resztę dnia. W dniu 4.06.2024 r. powód zgłosił się do lekarza ponownie i otrzymał skierowanie do ortopedy, lekarz nie chciał wypisać mu zwolnienia. 18.07.2024 r. powód odbył wizytę u ortopedy, który skierował go na fizjoterapię. Powód 22.07.2024 r. rozpoczął fizjoterapię i otrzymał zwolnienie lekarskie. Firma (...) wykorzystała to i zwolniła powoda za nieobecność w pracy. Żaden lekarz SW U. nie wypisał mu zwolnienia i powód był zmuszony wychodzić do pracy. Zdarzenie z 29.05.2024 r. nie zostało uznane jako wypadek przy pracy. Powód 6.08.2024 r. odbył wizytę u lekarza w szpitalu (...) a 24.09.2024 r. kolejną wizytę u ortopedy w tym samym szpitalu. Pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w U. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości jako bezzasadnego i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew podniosła, iż powód od momentu złamania kości śródręcza lewego 30.01.2021 r. podczas ćwiczeń w celi, jest objęty stała kontrolą i opieką lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii oraz medycyny ogólnej. Proces leczenia oparty był o wiedzę medyczną i doświadczenie zawodowe. Leczenie powoda opierało się również na zapewnieniu leczenia farmakologicznego oraz zabiegów fizjoterapeutycznych. W trakcie ostatniej wizyty 24.09.2024 r. lekarz specjalista nie zawarł wpisu wskazującego na konieczność leczenia operacyjnego. Sąd ustalił co następuje: Powód K. K. (1) od 19.04.2022 r. odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w U. . W okresie od 7.02.2024 r. do 6.08.2024 r. osadzony był zatrudniony na podstawie skierowania do pracy w firmie (...) . U powoda 1.02.2021 r. stwierdzono obrzęk i złamanie kciuka lewego oraz i złamanie podstawy kości śródręcza lewego podczas ćwiczeń w celi, doznał. (bezsporne, nadto książeczka zdrowia osadzonego - karta informacyjna leczenia szpitalnego w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym w F. z 1.02.2021 r.). W dniu 29.05.2024 r. podczas pracy w K. (...) u powoda wyszła gula na lewym nadgarstku. Podczas wizyty lekarskiej 31.05.2024 r. stwierdzono u powoda ganglion nadgarstka i wypisano zwolnienie na resztę dnia. (bezsporne, nadto książeczka zdrowia osadzonego – wpis lekarza chirurga z 31.05.2024 r.). W dniu 4.06.2024 r. powód zgłosił się do lekarza ponownie i otrzymał skierowanie do ortopedy, 18.07.2024 r. powód odbył wizytę u ortopedy, który skierował go na fizjoterapię. Powód 22.07.2024 r. rozpoczął fizjoterapię i otrzymał zwolnienie lekarskie, 6.08.2024 r. odbył wizytę u lekarza w szpitalu (...) a 24.09.2024 r. kolejną wizytę u ortopedy w szpitalu i ponownie skierowano powoda na fizjoterapię, od 21.10.2024 r. do 4.11.2024 r. powód przeszedł kolejne zabiegi fizjoterapii. (niesporne, nadto książeczka zdrowia osadzonego). Powód 6.08.2025 r. został wycofany z zatrudnienia z powodu nieobecności w pracy od 22.07.2024 r. (dowód: akta zatrudnienia osadzonego K. K. (2) ). Firma (...) w Karcie wypadku nie stwierdziła by zgłoszone przez powoda zdarzenie z 29.05.2024 r. było wypadkiem przy pracy. Powoda zapoznano z treścią karty wypadku i pouczono o prawie zgłaszania uwag i zastrzeżeń do ustaleń zawartych w karcie wypadku 7.08.2024 r. (dowód: dokumentacja powypadkowa k. 29-42). Dyrektor Zakładu Karnego w U. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał skargi powoda z 16.09.2024 r. i 17.09.2024 r. dotyczące niewłaściwego leczenia za bezzasadne. (dowód: wyjaśnienie k. 93-94, odpowiedzi k. 95-96 i 97-98). Biegły lekarz sądowy specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu lek. med. A. S. po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną powoda i po przeprowadzeniu przedmiotowego badania nie stwierdził wpisów, z których wynikałoby, iż w trakcie leczenia zachowawczego torbieli galaretowatej, popełniono rażące błędy, które można byłoby zakwalifikować jako błąd w sztuce lekarskiej. Powoda zakwalifikowano do leczenia zachowawczego tj. fizjoterapii a leczenie operacyjne w przypadku gangliona najczęściej przeprowadza się w trybie planowym a czas oczekiwania na tego rodzaju zabieg wynosi około 3 lat. Podawany przez powoda ból nadgarstka może być również spowodowany następstwami złamania I kości śródręcza lewego w 2021 r. (dowód opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu lek. med. A. S. k. 139). Sąd zważył co następuje: W myśl art. 121 § 1 k.k.w. , skazanego zatrudnia się na podstawie skierowania do pracy , albo umożliwia się skazanemu wykonywanie pracy zarobkowej w ramach umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło, umowy o pracę nakładczą lub na innej podstawie prawnej. Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, iż wykonywanie pracy przez osobę odbywającą karę pozbawienia wolności nie powoduje powstania stosunku pracy między tą osobą a zakładem pracy oraz że podmiot zatrudniający, na którego rzecz wykonywana jest praca w oparciu o umowę o zatrudnianie odpłatne skazanych, nie posiada legitymacji biernej w sprawach o roszczenia skazanego wynikające z wykonywania przez niego zatrudnienia na warunkach pracy nakładczej na podstawie skierowania przez dyrektora zakładu karnego . Kwestie te należą do wyłącznej kompetencji dyrektora zakładu karnego, a ich rozstrzygnięcie następuje w drodze decyzji z zakresu prawa karnego wykonawczego, podlegających zaskarżeniu w trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego . Inne zasady obowiązują przy zatrudnianiu skazanych na podstawie skierowania. Odbywa się ono nie w oparciu o przewidziane w § 6 rozporządzenia porozumienie zawarte między dyrektorem zakładu karnego a podmiotem zatrudniającym skazanego na podstawie zawieranej z nim umowy, ale w oparciu o umowę o zatrudnienie odpłatne skazanych, zawartą przez dyrektora zakładu karnego z podmiotem zatrudniającym i określającą wszystkie warunki pracy skazanego, przy uwzględnieniu regulacji Kodeksu karnego wykonawczego oraz rozporządzenia z dnia 9 lutego 2004 r. W tym przypadku podstawą świadczenia pracy przez skazanego nie jest zatem stosunek prawny wynikający z zawartej przez niego umowy, ale skierowanie go przez dyrektora zakładu karnego do wykonywania pracy na warunkach określonych w umowie łączącej dyrektora tego zakładu z podmiotem zatrudniającym. W razie nieprzestrzegania tych warunków przez zatrudniającego, dyrektor zakładu karnego ma prawo wstrzymania zatrudnienia lub rozwiązania umowy o odpłatne zatrudnienie skazanych (§ 10 rozporządzenia). Może również - na szczegółowo uzasadniony wniosek podmiotu zatrudniającego - zmienić miejsce i rodzaj pracy skazanego lub wycofać go z zatrudnienia (§ 9 rozporządzenia). W omawianym przypadku skazany świadczy więc pracę nie w ramach zobowiązaniowego stosunku prawnego łączącego go z podmiotem zatrudniającym i na warunkach określonych w umowie zawartej przez niego z tym podmiotem, ale w ramach stosunku publicznoprawnego , jaki powstaje na skutek orzeczenia kary pozbawienia wolności i trwa przez cały czas jej odbywania, wiążąc skazanego z państwem, reprezentowanym przez administrację zakładu karnego (zob. A. Kosut: Zasady zatrudniania osadzonych w świetle nowych uregulowań prawnych. (...) 1999 nr 24-25, s. 6). Ponieważ praca wykonywana na podstawie skierowania stanowi element publicznoprawnego stosunku wykonania kary ( art. 116 § 1 pkt 4 k.k.w. ), przeto skarżący ma obowiązek jej wykonywania (z wyjątkami określonymi w przepisach szczególnych - art. 107 k.k.w. ), bez możliwości nieakceptowania warunków zatrudnienia ustalonych w umowie dyrektora zakładu karnego z podmiotem zatrudniającym oraz sprzeciwienia się skierowaniu do pracy (poza zatrudnieniem przy pracach szkodliwych dla zdrowia - art. 122 § 1 zdanie drugie k.k.w. ) - pod rygorem odpowiedzialności dyscyplinarnej ( art. 142 § 1 k.k.w. ); nie stosuje się również do niego przepisów prawa pracy, z wyjątkiem przepisów dotyczących czasu pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy ( art. 121 § 9 k.k.w. ). (vide: Wyrok Sądu Najwyższego z 8 marca 2013 r., II PK 192/12, OSNP 2013/23-24/279., lex 1400083). Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z 26 maja 2009 r., II AKzw 293/09 ( T. Zeszyty Sądowe 2009 nr 5, poz. 41 oraz nr 5, poz. 47; Prokuratura i Prawo - wkładka 2009 nr 10, s. 43), w uzasadnieniu którego stwierdzono, że praca wykonywana na podstawie skierowania odbywa się w ramach publicznoprawnego stosunku wykonywania kary, a nie w ramach stosunków o charakterze cywilnoprawnym ; zatrudnienie realizuje cele postępowania karnego ( art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności , Dz.U. Nr 123, poz. 777 ze zm.), a podejmowane w nim decyzje podlegają kontroli sądu przewidzianej w art. 7 k.k.w. , również w zakresie sporu o wysokość wynagrodzenia wypłaconego skazanemu w związku z jego zatrudnieniem w ramach odbywania kary. W niniejszej sprawie niewątpliwie zatrudnienie powoda w firmie (...) nastąpiło na postawie skierowania do pracy. Sąd jest związany podstawą faktyczną powództwa wskazaną przez powoda jako błędy lekarskie oraz szkodę wynikającą z tych błędów. Zgodnie z podstawową w polskim prawie cywilnym zasadą wynikającą z przepisu art. 6 k.c. rozkładu ciężaru dowodu faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne spoczywa na tej stronie. Ciężar udowodnienia faktu należy do powinności osoby, która z faktu tego wyprowadza następstwa (skutki) prawne. Oznacza to, że konsekwencje nieudowodnienia faktu obciążają osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z przepisu wynika, że powód powinien udowodnić tzw. fakty pozytywne, stanowiące podstawę jego powództwa. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na stronach, nie na sądzie. W razie stwierdzenia przez sąd, że nie została udowodniona prawdziwość twierdzeń o fakcie prawotwórczym, stanowiącym przesłankę zastosowania normy prawnej, z której powód wywodził skutki prawne, powództwo podlega oddaleniu. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, sąd doszedł do przekonania, że nie ma dostatecznych podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do błędów lekarskich i związanej z nimi szkody powoda. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż powód nawet nie wskazał na czym w jego ocenie miałyby polegać błędy lekarskie lekarzy leczących go w Zakładzie Karnym w U. . Z jasnej i miarodajnej opinii biegłego lekarza sądowego specjalisty ortopedii i traumatologii narządu ruchu lek. med. A. S. wynika, iż na podstawie dokumentacji lekarskiej powoda i przedmiotowego badania lekarskiego nie stwierdził, żeby w trakcie leczenia powoda doszło do błędów lekarskich, błędów w sztuce lekarskiej. Jedyną okolicznością na jaką wskazuje powód, jest nie wystawienie mu w niesprecyzowanych przez niego okresach zwolnienia lekarskiego. Zwolnienie lekarskie jest niczym innym jak zaświadczeniem o niezdolności do pracy. Nie każda choroba czy schorzenie powoduje niezdolność pracownika do pracy. Jest wiele chorób, których leczenie nie powoduje niezdolności do pracy. Potrzebę wystawienia zwolnienia lekarskiego ocenia wyłącznie uprawniony lekarz prowadzący badanie lub leczenie pacjenta. Opiera swoją decyzję na przeprowadzonym wywiadzie medycznym, własnej ocenie stanu zdrowia pacjenta, swojej wiedzy medycznej i doświadczeniu zawodowym oraz przeciwwskazaniach do wykonywania pracy. Zasady wystawiania zwolnień lekarskich reguluje Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz. U. poz. 2013). Stosownie do § 3 powyższego rozporządzenia przy orzekaniu należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności istotne dla oceny stanu zdrowia i upośledzenia funkcji organizmu powodujące czasową niezdolność do pracy ubezpieczonego, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Lekarz nie powinien wystawiać zwolnienia lekarskiego na życzenie pacjenta tylko po przeprowadzeniu badania i własnej ocenie stanu zdrowia pacjenta oraz jego zdolności do pracy. Zwolnienie lekarskie przysługuje pracownikowi tylko w sytuacji, gdy lekarz uzna, że z powodu choroby lub innych wskazań medycznych jest on niezdolny do wykonywania pracy. Powód w toku procesu, mimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu wynikającego z art. 6 k.c. , nie udowodnił swoich twierdzeń o błędach lekarskich i szkodzie wynikającej z tych błędów. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił powództwo o zadośćuczynienie. O kosztach procesu sąd orzekł na zasadzie przepisu art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt. 2 w zw. z § 2 pkt 5 w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł tytułem kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. (-) M. Osowicki