Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie, I C 259/25

Sygn. akt: I C 259/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2026r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Kłek Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Sandra Kozak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2026 r. w F. sprawy z powództwa (...) z siedzibą w M. przeciwko Ł. X. o zapłatę I. zasądza od pozwanej Ł. X. na rzecz powoda (...) z siedzibą w M. kwotę 3.850,00 (trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 16.12.2024r., do dnia zapłaty; II. w pozostałej części powództwo oddala, III. zasądza od pozwanej Ł. X. na rzecz powoda (...) z siedzibą w M. kwotę 2.396,10 zł (dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych i dziesięć groszy) z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. przyznaje radcy prawnemu G. U. kwotę 2 214 (dwa tysiące dwieście czternaście ) zł w tym 414 (czterysta czternaście) zł podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za czynności kuratora pozwanej, której miejsce pobytu nie jest znane, które wypłacić z zaliczki uiszczonej przez powoda. Sygn. akt I C 259/25 upr UZASADNIENIE Powód (...) z siedzibą w M. pozwem wniesionym w dniu 28.04.2025 r. wniósł o zasądzenie od pozwanej Ł. X. kwoty 7 748,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16.12.2024 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż należność dochodzona pozwem wynika z umowy pożyczki (...) zawartej przez pozwaną w dniu 20.09.2022 r. z (...) S.A. z siedzibą w U. , na mocy której pozwana była zobowiązana do spłaty kwoty pożyczki oraz dodatkowych kosztów pożyczki. Pozwana otrzymała określoną w umowie kwotę pieniężną. Pozwana zaprzestała wykonywania umowy , w związku z czym wierzyciel pierwotny w dniu 7 kwietnia 2023 r. wypowiedział pozwanej umowę wzywając pozwaną do zapłaty całości wierzytelności z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Całe zadłużenie stało się wymagalne z dniem 15 maja 2023 r. Powód podniósł, że wierzyciel pierwotny zawarł z powodem w dniu 29 sierpnia 2023 r. umowę cesji wierzytelności, na mocy której powód stał się właścicielem wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki (...) z dnia 20.09.2022 r. Powód wskazał, iż na wysokość dochodzonego pozwem roszczenia składa się : - niespłacony kapitał w wysokości 4082,87 zł, - dodatkowe koszty umowne w wysokości 1 997,26 zł , - odsetki za opóźnienie naliczone przez wierzyciela pierwotnego do dnia 17.07.2023 r. w kwocie 1010,82 zł, - odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane przez powoda od dnia 18.07.2023 r. do dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym w wysokości 657,09 zł. Kurator pozwanej Ł. X. , której miejsce pobytu nie jest znane , w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych, przyznanie kuratorowi wynagrodzenia w wysokości wynikającej z norm przepisanych. Kurator pozwanej zarzucił powodowi niewykazanie zasadności dochodzonego roszczenia co do zasady jak i co do wysokości. Podniósł wysokie pozaodsetkowe koszty kredytu , wskazując , iż postanowienia umowy określające w szczególności wysoką prowizję stanowią klauzule abuzywne. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 20.09.2022 r. pożyczkodawca (...) S.A. S.A. z siedzibą w U. zawarł umowę pożyczki z pożyczkobiorcą Ł. X. . Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wyniosła 4 202 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wyniosła 6 921,60 zł i składały się na nią oprócz całkowitej kwoty pożyczki : opłata przygotowawcza 50 zł, prowizja za udzielenie pożyczki 2 056,88 zł, opłata za dostarczenie środków 10 zł, opłata za usługę terenowej obsługi pożyczki 62 zł, oprocentowanie 540,72 zł. Roczna stopa oprocentowania została określona na 20,50 %, zaś rzeczywista roczna stopa oprocentowania na 147,27 %. Pozwana na podstawie umowy pożyczki otrzymała gotówkę w wysokości 2000 zł oraz kartę przedpłaconą zasiloną kwotą 2 202 zł. Spłata pożyczki została rozłożona na 62 raty płatne tygodniowo. Pozwana na poczet należności wynikających z umowy pożyczki wpłaciła łącznie 352 zł we wrześniu i październiku 2022 r. W związku z zaleganiem spłaty rat wymagalnych pożyczkodawca pismem z dnia 07.04.2023 r. wypowiedział umowę pożyczki. (dowód: umowa pożyczki z załącznikami k. 6-10, historia spłat k. 11-12, wypowiedzenie umowy pożyczki k. 13 wraz z potwierdzeniem nadania k. 14) Na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 29.08.2023 r. (...) S.A. z siedzibą w U. przeniósł na powoda (...) z siedzibą w M. wierzytelność przysługującą względem pozwanej wynikającą z umowy pożyczki zawartej w dniu 20.09.2022 r. (...) (dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami k. 15-26 ) Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów przedłożonych przez powoda w szczególności umowy pożyczki pieniężnej z załącznikami (k. 6-10), wypowiedzenia umowy (k. 13,14), umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikami (k. 15-26), które nie były przez stronę pozwaną kwestionowane, nie budziły też wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności. Powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 7 748,04 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16.12.2024 r. do dnia zapłaty. Dochodzona pozwem należność wynika z wiążącej wierzyciela pierwotnego i pozwaną umowy pożyczki (...) z dnia 20.09.2022 r. W ocenie Sądu powód wykazał załączonymi do pozwu dowodami, iż doszło do zawarcia umowy pożyczki przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym , że umowa ta została przez pożyczkodawcę wykonana. Pozwana, zastępowana w procesie przez kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu, nie kwestionowała faktu zawarcia umowy pożyczki wskazanej w pozwie ani też jej wykonania przez wierzyciela pierwotnego jak też dokonania skutecznego wypowiedzenia umowy z uwagi na zaleganie ze spłatą pożyczki przez pozwaną. Powód wykazał też nabycie wierzytelności względem pozwanej od wierzyciela pierwotnego, co również nie było kwestionowane przez pozwaną. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Istotne w niniejszej sprawie jest istnienie – w ocenie Sądu - w umowie pożyczki zawartej przez wierzyciela pierwotnego z pozwaną klauzul abuzywnych, jak też obowiązek Sądu meriti do zbadania z urzędu, czy postanowienia stosowane w umowach zawieranych z konsumentami nie stanowią nieuczciwych warunków umownych tak, by nie mogły one wywołać wiążącego skutku wobec konsumenta. Sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy (...) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter, a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą , o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58). Ma to istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. w sprawie C 176- 17 (…) S.A. w B przeciwko M.W. W niniejszej sprawie powód wykazał zawarcie przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym umowy pożyczki wskazanej w pozwie. Umowa pożyczki łącząca strony, została zawarta w dniu 20.09.2022 r. na okres 62 tygodni. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 4202 zł, całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną jako pożyczkobiorcę wynosiła 6 921,60 zł. Na podstawie umowy pozwana była zobowiązana do poniesienia pozaodsetkowych kosztów kredytu w kwocie 2 178,88 zł , w tym prowizji pożyczkodawcy – 2056,88 zł. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 2 719,60 zł. W ocenie Sądu w umowie pożyczki wskazanej w pozwie zostały zawarte przez wierzyciela pierwotnego klauzule abuzywne. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie do treści art. 385 1 § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pozwana miała przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy, iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych , bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720§1 kc stwierdzić należy, iż prowizja od pożyczki nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty opłat dodatkowych, w tym prowizji, opłaty przygotowawczej, opłaty za dostarczenie środków oraz opłaty za usługę terenowej obsługi pożyczki nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się, że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia, które ze względu na wysokość ustalonej prowizji i opłat dodatkowych pożyczkodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem, jakie pozwany otrzymał w wyniku jej zawarcia. Zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki jest umową o kredyt konsumencki, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. W ustawie o kredycie konsumenckim ustawodawca wprost przewidział, że oprócz odsetek stanowiących wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przez pożyczkodawcę w umowie o kredycie konsumenckim mogą pojawić się dodatkowe koszty, przy czym w treści art. 36a ustawy określono maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, którą oblicza się według wskazanego w tym przepisie wzoru. Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, a pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w art. 36a lub całkowitą kwotę kredytu. Zgodnie z treścią art. 353 1 §1 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego, tym niemniej w ocenie Sądu, koszty kredytu nawet mieszczące się w limicie z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim podlegają ocenie pod kątem ich abuzywności i mogą zostać uznane za niedozwolone. Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie wyłącza bowiem powszechnie obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego, w tym art. 385 1 k.c. Jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.07.2019 r. III Ca 435/19 nie ma podstaw do przyjęcia, że unormowania art. 36a-36c ustawy z 2011 r. o kredycie konsumenckim mają charakter szczególny wobec art. 385 1 k.c. oraz art. 58 k.c., wyłączając ich zastosowanie. Zgodnie z treścią art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim, całkowity koszt kredytu stanowią wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. W przepisie tym jest mowa o kosztach kredytu, a zatem o takich działaniach instytucji finansowej związanej z kredytem, które generują wydatki. Nie chodzi tu o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu umowy kredytowej. Wynagrodzenie w umowie kredytu określa się przez oprocentowanie. Inne elementy kosztotwórcze nie mogą mieć charakteru wynagrodzenia albowiem wynagrodzenie maksymalne określa art. 33a ustawy o kredycie konsumenckim. Muszą to być jednak koszty rzeczywiste. W przeciwnym bowiem razie inne „opłaty” będą musiały być traktowane jako obejmujące wynagrodzenie, to zaś podlega limitom odsetek maksymalnych (art. 33a ukk). Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie może prowadzić wprost do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Oznaczałoby to bowiem uprzywilejowaną pozycję instytucji udzielających kredyty w stosunku do innych obywateli, których regulacje dotyczące odsetek maksymalnych bezwzględnie obowiązują (wyrok SO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28.12.2018 roku o sygn. akt II Ca 433/18 i z 03.07.2017 roku w sprawie II Ca 369/17). Powód załączył do pozwu umowę pożyczki, w której wyszczególniono m.in., że pożyczkobiorca, w związku z udzieleniem pożyczki jest zobowiązany ponieść m.in. koszt w postaci wynagrodzenia prowizyjnego w kwocie 2 056,88 złotych, które w ocenie Sądu przybrało formę dodatkowego wynagrodzenia za udzielenie pożyczki. Podobnie należy ocenić pozostałe pozaodsetkowe koszty kredytu , umowa nie wyjaśnia żadnych zasad ustalenia i ponoszenia tych opłat. Łącznie pozaodsetkowe koszty kredytu stanowiły 51,85 % kwoty udzielonej pozwanej pożyczki. Stanowi to obejście przepisów o odsetkach maksymalnych, gdyż to one mają stanowić wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, a ich wysokość jest limitowana przepisami prawa. Postanowienia zawartej pomiędzy stronami umowy zawierają wynagrodzenie prowizyjne i opłaty dodatkowe, które kształtuje prawa pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, godząc w równowagę kontraktową tego stosunku i stanowiąc klauzulę niedozwoloną. W związku z powyższym, w ocenie sądu, zapisy łączącej strony umowy pożyczki z dnia 20.09.2022 r., dotyczące pozaodsetkowych kosztów kredytu , w tym prowizji - zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. nie wiązały pozwanej i tym samym nie jest ona zobowiązana do zapłaty tego rodzaju należności. Należy podkreślić, że w przypadku uznania danego postanowienia za klauzulę abuzywną, nie wiąże ona w całości – brak jest podstaw, aby „wynagrodzenie prowizyjne” obniżać do kwoty, która w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego mogła by być uznana przez Sąd za adekwatną, co wynika wprost z literalnej treści art. 385 1 § 1 i 2 k.c. Kolejnym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art. 385 1 § 1 kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości, naruszenie prywatności, doznanie zawodu, itd. W ocenie Sądu nałożenie na pozwaną pozaodsetkowych kosztów kredytu w łącznej kwocie 2 178,88 zł (w wysokości 51,85 % wypłaconej pożyczki) jest rażącym naruszeniem dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, przy czym godzi w interes finansowy pozwanej jako konsumenta. W tym zakresie należy podkreślić, iż skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „miarkowanie” abuzywności. Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej, nie jest więc dopuszczalne uznanie, że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 1 § 1 kc. W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 1 § 2 kc. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli, a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17, wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19). W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa pożyczki wskazana w pozwie jest ważna, natomiast te postanowienia umowy w zakresie opłat dodatkowych - w tym prowizji, opłaty przygotowawczej, opłaty za dostarczenie środków oraz opłaty za usługę terenowej obsługi pożyczki w łącznej kwocie 2 178,88 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące, a strony związane są umową w pozostałym zakresie. Pozwana nie była zatem zobowiązana do spłaty na rzecz powoda kwoty 2 178,88 zł z tytułu pozaodsetkowych kosztów kredytu. W konsekwencji pozwana była zobowiązana do zwrotu kwoty faktycznie wypłaconej pożyczki w wysokości 4 202 zł oraz wskazanych w umowie odsetek. Jak wynika z pozwu, pozwana uiściła na poczet spłaty pożyczki kwotę 352 zł . Jednocześnie z uwagi na brak odpowiednich danych nie jest możliwe ustalenie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi od kwoty faktycznie wypłaconej pozwanej pożyczki (4 202 zł). W tej sytuacji pozwana jest zobowiązana do zwrotu na rzecz powoda jako nabywcę wierzytelności kwotę wypłaconego jej kapitału pożyczki 4 202 zł pomniejszoną o dokonane przez pozwaną spłaty w wysokości 352 zł – tj. 3 850 zł. W konsekwencji Sąd uwzględnił powództwo w części zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 3 850 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16.12.2024 r. (dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym) do dnia zapłaty, zaś w pozostałej części powództwo jako nieuzasadnione Sąd oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 100 kpc stosunkowo je rozdzielając. Koszty procesu poniesione przez powoda wynoszą 4 823,07 zł (opłata od pozwu 375 zł i 125 zł w (...) , koszty zastępstwa procesowego 1800 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, koszty doręczenia przez komornika 292,07 zł i zaliczka na wynagrodzenie kuratora procesowego pozwanej 2 214 zł). Powód wygrał proces w 49,68 % , wobec czego pozwana jest zobowiązana do zwrotu powodowi kwoty 2 396,10 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. O wynagrodzeniu radcy prawnego, kuratora ustanowionego dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, Sąd rozstrzygnął zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z §5 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych mając na uwadze nakład pracy kuratora, wartość przedmiotu sprawy . Wynagrodzenie kuratora zostało powiększone o należny podatek VAT. ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) , 3. (...) . F. , 28.07.2026 r.