Zarządzenie Sądu Okręgowego w Poznaniu, III K 53/25

UZASADNIENIE Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2026r. Sygnatura akt III K 53/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.-2. J. B. (1) J. B. (1) została uznana za winną ciągu przestępstw polegających na tym, że: 1. w okresie od dnia 3 stycznia 2023 r. do dnia 19 maja 2023 r. w miejscowości U. , województwo (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd V. U. (1) , co do możliwości i zamiaru spłaty przez nią zobowiązań wynikających z zawartej przez pokrzywdzonego umowy pożyczki nr (...) ze Spółdzielczą Kasą (...) z siedzibą w F. , która zawarta została w celu uzyskania przez nią środków pieniężnych, doprowadziła V. U. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 99.999 zł tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. 2. w dniu 22 września 2023 r. w miejscowości U. , województwo (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd U. I. (1) i G. I. (1) , co do możliwości i zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z zawartych przez nich umów pożyczek, które zawarte zostały celem uzyskania przez nią środków pieniężnych, na spłatę swoich zobowiązań finansowych i tak: - umowa pożyczki nr (...) z dnia 22 września 2023r. zawarta przez U. I. (1) ze Spółdzielczą Kasą (...) . C. X. z siedzibą w F. na kwotę na kwotę 80.000 zł, - umowa pożyczki nr (...) z dnia 22 września 2023r. zawarta przez G. I. (1) ze (...) Kasą (...) z siedzibą w F. na kwotę 50.300 zł, doprowadziła U. i G. I. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 130.300 zł tj. przestępstwa z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty J. B. (1) pracowała w D. , a od 20 września 2021r. w (...) w zakładzie (...) . Wynagrodzenie z tego tytułu otrzymywała na rachunek bankowy o numerze: (...) . W dniu 15 czerwca 2023r. J. B. (1) założyła w (...) S.A. rachunek bankowy o numerze: (...) , ponadto posiadała konta w innych bankach – (...) S.A., (...) .A., (...) S.A. oraz (...) S.A. J. B. (1) zamieszkiwała w U. przy ul. (...) , w budynku na parterze mieszkała jej dziewięćdziesięcioletnia babcia, natomiast na piętrze znajdowały się pokoje zajmowane przez nią oraz jej córkę V. B. . Pokój, w którym mieszkała J. B. (1) był zamykany na klucz, którym dysponowała tylko ona i nikt nie miał do niego dostępu. Na tej samej nieruchomości, lecz w osobnym budynku, zamieszkiwali rodzice J. B. (1) U. i G. I. (1) , którzy po ślubie córki zaadaptowali do celów mieszkalnych budynek gospodarczy i przenieśli się do niego. Nieruchomość przy ul. (...) była własnością J. B. (1) , natomiast na rzecz jej babci – Z. I. – była ustanowiona służebność mieszkania. Mimo zamieszkiwania w dwóch osobnych budynkach, J. B. (1) pozostawała w poprawnych relacjach z rodzicami, często spożywała u nich posiłki. Co najmniej od końca 2022 roku J. B. (1) pozostawała w związku partnerskim ze M. U. . Mężczyzna przebywał u J. B. (1) , jednak nie zamieszkiwał z nią na stałe. W okresie od dnia 23 września 2023r. do dnia 19 lipca 2024r. V. B. była tymczasowo aresztowania w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem karnym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W czasie izolacji penitencjarnej V. B. opiekę nad jej córką – a zarazem wnuczką J. B. (1) powierzono U. i G. I. (1) , którzy pozostają opiekunami prawnymi swojej prawnuczki do chwili obecnej. Rodzice J. B. (1) utrzymywali się z otrzymywanych świadczeń emerytalnych w wysokości 2.690 zł i 3.650 zł netto, ponadto mieli na utrzymaniu prawnuczkę, natomiast świadczenie 800+ odkładali na jej przyszłość. Od 2023 roku sytuacja finansowa J. B. (1) stale się pogarszała – była ona bowiem zadłużona w wielu instytucjach finansowych i bankowych, ponadto nieustannie zawierała nowe umowy pożyczkowe i kredytowe – również w porozumieniu ze M. U. . pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103 kserokopia umowy rachunku bankowego z załącznikami 105-107 zbiorcza informacja z centralnej informacji (...) S.A. 269 zeznania U. I. (1) 304-305, 501-502, 550-551, 930v-932v zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v pismo z (...) S.A. 341 informacje z (...) , PESEL (...) SAD, (...) dot. V. B. 776-781, 911-912 wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v Około N. Bożego Narodzenia w 2022 roku, M. U. poprosił V. U. (1) (szwagra), aby został poręczycielem przy umowie pożyczki w Spółdzielczej Kasie (...) , którą miała zawrzeć J. B. (1) . M. U. i J. B. (1) zapewniali V. U. (1) , że pożyczka będzie opiewać na kwotę 10.000 zł, zostanie zawarta na okres 3 miesięcy, zaś oni będą ją spłacać; M. U. zamierzał bowiem – jak deklarował – wyjechać do pracy na terenie Niemiec i z zarobionych pieniędzy spłacać pożyczkę. Ponadto, poinformowali V. U. (1) , że będzie musiał przyjechać do banku tylko w celu podpisania niezbędnych dokumentów – o wszelkie formalności mieli zadbać M. U. i J. B. (1) . V. U. (1) wyraził na powyższe zgodę, w związku z czym termin zawarcia umowy został ustalony na dzień 03 stycznia 2023r. J. B. (1) i M. U. w rzeczywistości zamierzali, aby to V. U. (1) był pożyczkobiorcą, a umowa miała obejmować kwotę blisko 100.000 zł. W dniu 03 stycznia 2023r. V. U. (1) stawił się w oddziale (...) Kasy (...) (...) w U. , gdzie przy stanowisku obsługi siedziała już J. B. (1) , natomiast M. U. czekał na zewnątrz. Pracownica banku powitała go słowami „witam pana żyranta” oraz poinformowała, że po upływie 3 miesięcy zostanie wykreślony z funkcji poręczyciela. V. U. (1) nie przedkładał żadnych dokumentów mających potwierdzić jego zdolność kredytową, okazał jedynie dowód tożsamości, następnie zgodnie z instrukcjami pracownicy banku podpisał przedłożone dokumenty, nie czytając ich treści, jednocześnie był przekonany, że przy zawieranej przez J. B. (1) umowie pełni jedynie rolę poręczyciela, zaś kwota pożyczki wynosi 10.000 zł. Po dopełnieniu formalności nie otrzymał żadnych dokumentów i opuścił placówkę. W rzeczywistości, podpisując przedłożone dokumenty, V. U. (1) zawarł umowę pożyczki numer (...) na kwotę 99.999 zł. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 74.852,39 zł, a koszty jej udzielenia kształtowały się następująco: prowizja – 5.994 zł, ubezpieczenie pożyczki – 18.977,70 zł, opłata 75,91 zł. Ponadto, V. U. (1) podpisał formularz pełnomocnictwa dla J. B. (1) do dokonywania wypłat i wpłat z rachunku, na który wypłacono kwotę pożyczki, a także zakładania i zrywania lokat. V. U. (1) nie czytał przedłożonych do podpisu dokumentów i nie był tego świadomy – był przekonany, zgodnie z zapewnieniami oskarżonej i jej partnera, że podpisywał dokumenty jako poręczyciel umowy pożyczki zaciągniętej przez J. B. (1) . Jednocześnie w dniu 03 stycznia 2023r. środki pieniężne z pożyczki w wysokości 99.900 zł zostały przelane na rachunek bankowy V. U. (1) prowadzony w związku z zawarciem umowy pożyczki, z czego z rachunku została pobrana kwota 5.994 zł tytułem prowizji, kwota 18.977,70 zł tytułem ubezpieczenia pożyczki i opłata w kwocie 75,91 zł tj. łączna kwota 26.862,61 zł. Dodatkowo, w dniu zawarcia przez V. U. (1) umowy pożyczki J. B. (1) zawarła umowę jej ubezpieczenia indywidualnego, które nie było konieczne przy zawieraniu umowy pożyczki i tytułem składki zleciła przelew środków z rachunku V. U. (1) w kwocie 1.815 zł. Następnie, na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, bez wiedzy V. U. (1) , J. B. (1) dokonała wypłat gotówki z rachunku V. U. (1) : - w dniu 3 stycznia 2023r. w kwocie 10.013 zł, - w dniu 7 kwietnia 2023r. w kwocie 2.000 zł, - w dniu 11 kwietnia 2023r. w kwocie 6.000 zł, - w dniu 13 kwietnia 2023r. w kwocie 2.000 zł, - w dniu 19 maja 2023r. w kwocie 2.000 zł. Ponadto, w dniu 16 stycznia 2023r. dokonała przelewu z konta V. U. (1) na swój rachunek bankowy kwoty 12.508 zł. J. B. (1) dokonała zaledwie trzech wpłat w kwocie po 550 zł na poczet spłaty pożyczki. Kolejne raty były ściągane ze środków pochodzących z pożyczki, znajdujących się na rachunku bankowym V. U. (1) . V. U. (1) nie skorzystał ze środków pochodzących z zawartej przez niego umowy pożyczki w żadnym zakresie. Po około 3 miesiącach w trakcie spotkania towarzyskiego V. U. (1) z J. B. (1) i M. U. został poinformowany, że za kilka dni nie będzie już żyrantem w ramach zawartej umowy, ponieważ kredyt zostanie skonsolidowany i przepisany w całości na ojca J. I. . V. U. (1) zaufał wyżej wymienionym i uznał sprawę za załatwioną, poza tym pracował wówczas na terenie Niemiec, gdzie przebywał większość czasu, a do Polski wracał na okres zaledwie kilku dni. wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania V. U. (1) 458-459, 806v-808, 933v, 934v zeznania V. R. 19-20, 125-126 zeznania V. U. (2) 35-36 pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103 kserokopia umowy rachunku bankowego z załącznikami 105-107 zbiorcza informacja z centralnej informacji (...) S.A. 269 umowa nr (...) z załącznikami 460-475 pełnomocnictwo udzielone M. B. 564 wniosek o przyznanie pożyczki z załącznikami 565-567 polecenia przelewu zlecone przez J. B. 571-572 pismo (...) z dnia 10.02.2026r. z załącznikami (...) - (...) zeznania J. J. (1) 537-538, 850-851v Z początkiem 2023 roku U. i G. I. (1) zauważyli przychodzącą do córki korespondencję od komorników sądowych oraz instytucji bankowych i windykacyjnych. Na ich pytania odnośnie listów J. B. (1) odpowiadała, że to inne osoby zaciągają na jej dane zobowiązania oraz zaprzeczała, aby była zadłużona. Mimo takich zapewnień U. i G. I. (1) prosili córkę, by darowała im stanowiącą jej własność nieruchomość w U. , na której wszyscy zamieszkiwali, aby nie została zajęta przez komornika, na co ta nie wyrażała zgody. Jednocześnie, z uwagi na rosnące zadłużenie i konieczność spłaty zobowiązań J. B. (1) wielokrotnie udawała się do oddziału (...) im. Stefczyka w U. (również w towarzystwie M. U. ) w celu uzyskania pożyczki, jednak z uwagi na brak zdolności kredytowej nie było to możliwe. We wrześniu 2023r. J. B. (1) poinformowała rodziców, że ma problemy finansowe i jest wpisana do krajowego rejestru dłużników; G. I. (1) poradził wówczas córce, by zaciągnęła kredyt konsolidacyjny. J. B. (1) poinformowała rodziców, że może taki kredyt otrzymać, jednak kredytobiorcą miałaby być wówczas jej matka. Przy tej rozmowie obecny był M. U. , który zadzwonił do pracownika (...) im. Stefczyka, który w trakcie rozmowy potwierdził powyższe informacje, wskazując przy tym, że z uwagi na wpis J. B. (1) do krajowego rejestru dłużników uruchomienie kredytu na jej dane będzie możliwe po spłaceniu zadłużeń i wówczas dojdzie do przepisania kredytu konsolidacyjnego z matki na córkę. J. B. (1) zapewniała rodziców, że kredyt będzie opiewał na kwotę 20.000 zł. Po uzyskaniu zgody rodziców na zaciągnięcie kredytu, J. B. (1) udała się do oddziału (...) w U. , aby poinformować obecną pracownicę U. I. (2) , że U. i G. I. (1) już wszystko wiedzą o umowie, którą mają zawrzeć oraz poprosiła, aby im powiedziała, że opiewać ona będzie na kwotę 20.000 zł, na co ta nie wyraziła zgody. W dniu 22 września 2023r. (tj. piątek) J. B. (1) wraz z rodzicami udała się do oddziału (...) Kasy (...) w U. , natomiast M. U. czekał na zewnątrz. Na miejscu okazało się, że umowa będzie opiewać na kwotę 80.000 zł, a dodatkowo G. I. (1) miał zawrzeć umowę pożyczki gotówkowej na kwotę 40.000 zł, na co ostatecznie nie wyraził zgody. J. B. (1) wybiegła z banku zdenerwowana decyzją ojca. Następnie, rodzice podpisali przedłożone im przez pracownika banku dokumenty, będąc przekonanymi o tym, że podpisują dokumenty dotyczące umowy kredytu konsolidacyjnego zaciągniętego przez U. I. (1) . W rzeczywistości, w dniu 22 września 2023r. zawarli ze Spółdzielczą Kasą (...) im. (...) (...) następujące umowy. U. I. (1) zawarła umowę kredytu konsumenckiego o numerze (...) na kwotę 80.000 zł (przy czym całkowita kwota kredytu wynosiła 67.019,11 zł, a koszty związane z jego udzieleniem kształtowały się następująco: ubezpieczenie z polisy indywidualnej w kwocie 6.426,50 zł, opłata za przelew kredytu na konto w kwocie 86,68 zł, wpisowe i udział w Towarzystwie (...) w kwocie 2 zł, opłata za przelew składki ubezpieczeniowej w kwocie 25,71 zł, prowizja w kwocie 6.440 zł, ponadto koszt prowadzenia rachunków w celu dokonywania wpłat i wypłat środków pieniężnych wynosił 686,30 zł). G. I. (1) zawarł umowę pożyczki o numerze (...) na kwotę 50.300 zł (przy czym całkowita kwota pożyczki wynosiła 43.301,62 zł, a koszty jej udzielenia kształtowały się następująco: prowizja w kwocie 3.772,50 zł, uposażenie z polisy indywidualnej w kwocie 3.211,03 zł, wpisowe i udział w Towarzystwie (...) w kwocie 2 zł, opłata za przelew składki ubezpieczeniowej w kwocie 12,85 zł, ponadto koszt prowadzenia rachunków w celu dokonywania wpłat i wypłat środków pieniężnych wynosił 686,30 zł). Tego samego dnia, z rachunku bankowego nr (...) , na które przelano środki w wysokości 50.300 zł z pożyczki udzielonej G. I. (1) dokonano przelewu kwoty 43.298,62 zł na rachunek nr (...) prowadzony w Spółdzielczej Kasie (...) im. C. X. dla U. I. (1) w związku z zawartą przez nią umową pożyczki. Tego samego dnia (piątek) po powrocie do domu, G. I. (1) zapoznał się z podpisanymi dokumentami i wówczas zorientował się, że zawarł umowę pożyczki gotówkowej na kwotę 50.300 zł, a umowa podpisana przez U. I. (1) dotyczy kredytu konsumpcyjnego, a nie konsolidacyjnego. Następnie w poniedziałek tj. w najbliższym dniu roboczym udał się do oddziału (...) Kasy (...) im. C. X. w celu złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które nie zostało zarejestrowane przez pracownika placówki U. I. (2) , a w konsekwencji umowa pozostawała w mocy, a G. I. (1) był zobowiązany do spłaty pożyczki, z której środki zostały przekazane na rachunek U. I. (1) , a następnie przeznaczone na spłatę zobowiązań J. B. (1) , czego nie był świadomy. Jednocześnie, z uwagi na przelew środków uzyskanych przez G. I. (1) z zawartej przez niego umowy pożyczki na rachunek bankowy U. I. (1) skuteczne odstąpienie przez niego od umowy nie było możliwe, z czego nie zdawał sobie sprawy, przy czym o fakcie tym nie został poinformowany przez pracowników Spółdzielczej Kasy (...) im. (...) (...) . Następnie, z uwagi na brak środków na rachunku G. I. (1) do pobrania pierwszej raty z tytułu zawartej przez niego umowy pożyczki, po telefonicznych ustaleniach z U. I. (2) , U. I. (1) w dniu 06 listopada 2023r. zleciła przelew środków na rachunek męża w kwocie 900 zł, tj. w przybliżonej wysokości raty, przy czym była przekonana, że operacja ta związana jest z rozliczeniem umowy pożyczki zawartej przez G. I. (1) , w związku ze złożonym przez niego oświadczeniem o odstąpieniu od umowy. Kolejno w dniu 27 listopada 2023r. z rachunku U. I. (1) został zrealizowany przelew środków w kwocie 5.000 zł na rachunek G. I. (1) , przy czym operacja ta została wykonana bez wiedzy U. I. (1) , a podpis na zleceniu przelewu nie został przez nią nakreślony. Około stycznia/lutego 2024r. G. I. (1) otrzymał drogą pocztową harmonogram spłat pożyczki i wówczas zorientował się, że umowa w dalszym ciągu obowiązuje. W konsekwencji ponownie udał się do oddziału Spółdzielczej Kasy (...) im. C. X. , gdzie otrzymał informację, że jego oświadczenie nie zostało zarejestrowane, a pożyczka była spłacana ze środków przelanych przez U. I. (1) . Na tamten czas raty z tytułu zaciągniętych przez U. i G. I. (1) pożyczek wynosiły łącznie około 2.500 zł, a zatem mniej więcej tyle, ile emerytura G. I. (1) . Ponadto, po zaciągnięciu zobowiązań przez G. i U. I. (1) , zaległości finansowe J. B. (1) zostały spłacone z pożyczki numer (...) , jednak nie w całości, w związku z czym nie było możliwe udzielenie jej pożyczki konsolidacyjnej (zgodnie z zapewnieniami miało to być przepisanie pożyczki zawartej przez U. I. (1) na J. B. (1) ), ponadto na adres zamieszkania J. B. (1) w dalszym ciągu przychodziła korespondencja z wezwaniami do zapłaty. W konsekwencji, U. i G. I. (1) nadal zobowiązani byli do spłaty pożyczek, J. B. (1) pomimo wcześniejszych zapewnień nie przekazywała rodzicom żadnych środków na poczet ich spłaty, co więcej nie partycypowała w kosztach utrzymania nieruchomości w tym budynku, w którym mieszkała, które ponosili w całości rodzice, którzy dodatkowo mieli na utrzymaniu prawnuczkę. Kiedy U. i G. I. (1) usiłowali z córką wyjaśnić powyższą sytuację, ta udawała, że ich nie widzi i nie słyszy, a nadto ukrywała się w swoim pokoju, co spowodowało, że relacje między członkami rodziny stale się pogarszały. Przy pomocy finansowej rodziny w dniu 13 czerwca 2024r. U. i G. I. (1) spłacili pożyczkę o numerze (...) zaciągniętą przez U. I. (1) , natomiast pożyczka numer (...) , zaciągnięta przez G. I. (1) , jest przez nich spłacana do dnia dzisiejszego. Ostatecznie, kiedy J. B. (1) zorientowała się, jak poważna jest jej sytuacja finansowa, wyraziła zgodę na darowanie nieruchomości stanowiącej jej własność na rzecz U. i G. I. (1) . Wysokość szkody wynikająca z zawartej przez U. I. (1) umowy pożyczki wyniosła 80.000 zł. Wysokość szkody wynikająca z zawartej przez G. I. (1) umowy pożyczki wyniosła 53.000 zł. wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania U. I. (1) 304-305, 501-502, 550-551, 930v-932v zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v umowa numer (...) wraz z załącznikami 307 wezwania do zapłaty, powiadomienie o wpisaniu do rejestru dłużników 364-368 umowa pożyczki numer (...) wraz z załącznikami 369-385 oświadczenie o odstąpieniu od umowy pożyczki podpisane przez G. I. 386, 387 wyciąg z harmonogramu pożyczki (...) 494 zestawienie operacji z rachunku G. I. 496 polecenia przelewu 497-498, 573 zestawienie operacji z rachunku U. I. (1) 503-504 wniosek o przyznanie pożyczki z załącznikami 568-570 wydruk raportu z telefonu Samsung 597-619 potwierdzenia przelewu i dokumentacja związana z rozliczeniem pożyczki U. I. (1) 894-910 historia operacji na rachunku (...) G. I. (1) 942-945 pismo (...) z dnia 10.02.2026r. z załącznikami (...) - (...) zeznania U. I. (2) 271-272, 533-534, 848-850 zeznania J. J. (1) 537-538, 850-851v zeznania O. X. 279-280, 933v-935 W międzyczasie V. U. (1) otrzymał harmonogram spłaty pożyczki, w związku z czym skontaktował się z J. B. (1) i M. U. , którzy poinformowali go, że kredyt został skonsolidowany. Kolejny harmonogram spłat pokrzywdzony otrzymał w styczniu 2024 roku i wówczas zauważył, że pożyczka opiewała na kwotę 99.999 zł, natomiast on sam był przekonany – i zapewniany przez oskarżoną i szwagra – o kwocie 10.000 zł. V. U. (1) udał się z żoną do oddziału (...) Kasy (...) w U. , gdzie była akurat J. B. (1) . Wówczas pokrzywdzony uzyskał informację od kierownika J. J. (1) , że w rzeczywistości to on jest pożyczkobiorcą, umowa faktycznie opiewa na kwotę 99.999 zł, a wypłat z rachunku bankowego dokonywała J. B. (1) , która miała do tego pełnomocnictwo. Dopiero wówczas, na własną prośbę, V. U. (1) otrzymał dokumentację dotyczącą umowy pożyczki, a po ujawnieniu, że jest pożyczkobiorcą, zablokował rachunek bankowy. Usiłując ustalić szczegóły zawartej umowy, V. U. (1) udał się do G. I. (1) , który według zapewnień J. B. (1) i M. U. miał przejąć zobowiązanie wynikające z poręczonej przez V. U. (1) umowy pożyczki zawartej przez J. B. (1) i wtedy obaj zorientowali się, że mechanizm działania oskarżonej i M. U. względem nich był bardzo podobny. V. U. (1) planował, aby jego żona, która posiadała rachunek w banku (...) , zaciągnęła pożyczkę na poczet spłaty tej zaciągniętej w (...) Kasie (...) – sam nie posiadał bowiem zdolności kredytowej z uwagi na otrzymywanie wynagrodzenia za pracę wykonywaną na terenie Niemiec. Ostatecznie kolejnego zobowiązania małżonkowie U. nie zaciągnęli, a V. U. (1) nie poczynił żadnej wpłaty na poczet spłaty pożyczki numer (...) , jednocześnie raty pożyczki ściągane były ze środków uzyskanych z tytułu umowy pożyczki, które pozostały na rachunku bankowym V. U. (1) w momencie jego blokady. Jednocześnie w dniu 12 lutego 2024r. V. U. (1) złożył wniosek o ściganie J. B. (1) i M. U. . Aktualnie płatności obciążające V. U. (1) z tytułu umowy pożyczki numer (...) są odraczane. Wysokość szkody wynikająca z zawartej umowy pożyczki poniesiona przez V. U. (1) wyniosła 99.999 zł. zeznania V. U. (1) 458-459, 806v-808, 933v, 934v historia operacji na rachunku (...) V. U. (1) 946-948 pismo (...) z dnia 10.02.2026r. z załącznikami (...) - (...) wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania J. J. (1) 537-538, 850-851v zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v 3. J. B. (1) J. B. (1) została uznana za winną przestępstwa polegającego na tym, że: w okresie od dnia 29 września 2023 roku do dnia 3 października 2023 roku w miejscowości P. (3) , województwo (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd M. N. (1) , co do możliwości i zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z zawartych przez niego umów pożyczek i kredytów, które to umowy zawarte zostały celem uzyskania przez nią środków pieniężnych i tak: - umowa kredytu ratalnego nr (...) z dnia 29 września 2023r., zawarta z (...) S.A. z siedzibą w U. na kwotę 27.839,57 zł, - umowa o kredyt gotówkowy nr (...) z dnia 29 września 2023 r., zawarta z (...) Bank S.A. z siedzibą we U. na kwotę 47.573,12 zł, - umowa pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 29 września 2023 r., zawarta z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w U. na kwotę 71.836,50 zł - umowa pożyczki nr (...) z dnia 03 października 2023 r., zawarta z (...) S. A. z siedzibą w U. na kwotę 43.058,58 zł, - umowa pożyczki nr (...) z dnia 03 października 2023r., zawarta ze (...) Kasą (...) z siedzibą w F. na kwotę 99.999 zł, doprowadziła M. N. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w łącznej kwocie 290.306,77 zł tj. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty M. N. (1) urodził się w (...) ., zamieszkiwał w U. i pracował w D. , gdzie poznał J. B. (1) . Łączyły ich relacje czysto koleżeńskie. Następnie M. N. (1) przeszedł na emeryturę i nie utrzymywał kontaktu z J. B. (1) . Ponadto, od około 20 lat nadużywał alkoholu i popadał w tzw. ciągi alkoholowe. W dniu 28 września 2023r. J. B. (1) zadzwoniła do M. N. (1) i poprosiła go o spotkanie, do którego doszło w restauracji (...) w P. (1) . M. N. (1) znajdował się wówczas w ciągu alkoholowym. W trakcie rozmowy J. B. (1) poinformowała go, że ma problemy finansowe, nie posiada zdolności kredytowej i nie może zaciągnąć żadnych zobowiązań i w związku z tym poprosiła go, by zawarł na siebie umowę pożyczki, jednocześnie zobowiązała się do jej spłaty wskazując, że jej partner pracuje na terenie Niemiec i będzie miała środki na spłatę rat. M. N. (1) , nie do końca świadomy otaczającej go rzeczywistości, zgodził się na tą propozycję. Następnie w dniu 29 września 2023r. J. B. (1) udała się pod adres zamieszkania M. N. (1) i zaproponowała, aby udali się na parking przy restauracji (...) w P. (1) , na co ten wyraził zgodę. Na parkingu w samochodzie czekał M. U. , który zawiózł M. N. (1) i J. B. (1) do oddziału (...) S.A. w P. (1) . Na miejscu M. N. (1) podał konsultantce banku swój dowód osobisty oraz poinformował, że chce zaciągnąć pożyczkę. Ostatecznie, M. N. (2) w dniu 29 września 2023r. zawarł umowę kredytu ratalnego numer (...) na kwotę 27.839,57 zł, przy czym całkowita kwota kredytu wynosiła 21.000 zł, a koszty związane z jej udzieleniem – prowizja w wysokości 3.059,57 zł i składka ubezpieczeniowa z tytułu umowy ubezpieczenia w kwocie 3.780 zł. Umowa została zawarta na okres 5 lat. Tego samego dnia M. N. (1) zlecił przelew środków uzyskanych z pożyczki w wysokości 11.000 zł na rachunek bankowy J. B. (1) o nr (...) oraz wypłacił gotówkę w kwocie 10.000 zł, którą jej przekazał. J. B. (1) zabrała również całą dokumentację związaną z zawarciem umowy pożyczki. wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 umowa pożyczki z (...) S.A. z załącznikami i potwierdzenia przelewu 56-60 pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103 umowa kredytu w (...) z załącznikami 449-457 wydruk raportu z telefonu Samsung 597-619 dokumentacja medyczna M. N. (1) koperta k. 840 zeznania V. I. (1) 443-444 Tego samego dnia, M. U. zawiózł J. B. (1) i M. N. (2) do oddziału banku (...) S.A. w P. (1) , gdzie M. N. (1) zawarł umowę o kredyt gotówkowy o numerze (...) na kwotę 47.573,12 zł, przy czym całkowita kwota kredytu wynosiła 33.000 zł, a koszty związane z jej udzieleniem – prowizja w wysokości 9.509,86 zł i składka ubezpieczeniowa w wysokości 5.052,27 zł. Umowa została zawarta na okres 5 lat. Po zawarciu umowy pożyczki M. N. (1) środki z niej uzyskane w kwocie 33.000 zł wypłacił i przekazał J. B. (1) . wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 umowa pożyczki z (...) Bank S.A. 61-62 wydruk raportu z telefonu Samsung 597-619 zeznania G. G. 558 Następnie, J. B. (1) i M. N. (1) zostali zawiezieniu przez M. U. do oddziału banku (...) w P. (1) przy ul. (...) . Pracownica banku poinformowała ich, że M. N. (1) posiada zdolność kredytową na kwotę 100.000 zł, przy czym J. B. (1) odparła, że wystarczy kwota 50.000 zł. W związku z tym M. N. (1) zawarł umowę pożyczki gotówkowej o nr (...) z dnia 29 września 2023r. na kwotę 71.836,50 zł, przy czym całkowita kwota pożyczki wynosiła 50.000 zł, a koszty związane z jej udzieleniem – prowizja w wysokości 6.995 zł i składka ubezpieczeniowa w wysokości 14.841,50 zł. Umowa została zawarta na okres 7 lat. Następnie po uruchomieniu środków, w dniu 2 października 2023r. J. B. (1) i M. N. (1) ponownie udali się do oddziału banku (...) , gdzie M. N. (1) wypłacił gotówkę w kwocie 20.000 zł, którą przekazał J. B. (1) oraz zlecił przelew środków w kwocie 29.989 zł na jej rachunek bankowy o nr (...) . wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (1) 2-3, 347-348, 842v-844 zeznania X. K. 539-540, 851v-852 umowa pożyczki z (...) S.A. z załącznikami i potwierdzenia przelewu 46, 50-55 pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103 pismo banku (...) z 25.01.2024r. wraz z załącznikami 428-439 płyta z monitoringu (...) , 283 protokół odtworzenia utrwalonego zapisu 351-353, 357-358 W dniu 3 października 2023r. M. N. (1) ponownie spotkał się z J. B. (1) i M. U. , którzy zawieźli go do banku (...) S.A. W oddziale banku (...) zawarł umowę pożyczki o numerze (...) na kwotę 43.058,58 zł, przy czym całkowita kwota pożyczki wynosiła 30.000 zł, a koszty związane z jej udzieleniem 13.058,58 zł, w tym prowizja i składki ubezpieczeniowe za cały okres ubezpieczenia. Umowa pożyczki została zawarta na okres 6 lat. Jednocześnie, tego samego dnia w oddziale banku (...) zlecił wypłatę kwoty 30.000 zł uzyskanej z tytułu pożyczki i przekazał ją J. B. (1) . umowa pożyczki z (...) S.A. wraz z załącznikami i potwierdzenia wypłat 11-15 wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 W dniu 2 października 2023r. J. B. (1) udała się z M. N. (1) do oddziału (...) Kasy (...) C. X. w celu złożenia wniosku o udzielenie pożyczki, gdzie otrzymał on decyzję pozytywną. Następnie, w dniu 03 października 2023r. M. N. (1) udał się z J. B. (1) do pośrednika kredytowego – (...) W. J. , gdzie zawarł ze Spółdzielczą Kasą (...) z siedzibą w F. umowę pożyczki gotówkowej numer (...) na kwotę 99.999 zł, przy czym całkowita kwota pożyczki wynosiła 74.986,15 zł, a koszty związane z jej udzieleniem kształtowały się następująco: ubezpieczenie z polisy indywidualnej w kwocie 14.951,14 zł, wpisowe i udział w Towarzystwie (...) w kwocie 2 zł, opłata za przelew składki ubezpieczeniowej w kwocie 59,81 zł, prowizja w kwocie 9.999,90 zł. Umowa została zawarta na okres do dnia 15 września 2031r. Tego samego dnia M. N. (1) zlecił przelew środków w kwocie 72.680 zł na rachunek bankowy J. B. (1) o nr (...) . Wszystkie środki pieniężne uzyskane z zawartych umów pożyczkowych M. N. (1) przekazał J. B. (1) . Łączna wartość szkody wynikająca z zawartych umów poniesiona przez M. N. (1) wyniosła 290.306,77 zł. M. N. (1) nie dokonał żadnej wpłaty na poczet zaciągniętych zobowiązań. umowa pożyczki z (...) im. C. X. wraz z załącznikami 215-219 płyta z nagraniami z monitoringu z (...) 220a protokół odtworzenia utrwalonego zapisu 354-356 zeznania X. K. 539-540, 851v-852 pozew (...) przeciwko (...) (...) 989- (...) wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103 Każdorazowo to J. B. (1) i M. U. decydowali, w których podmiotach mają zostać zaciągnięte pożyczki. M. U. zawoził J. B. (1) i M. N. (1) samochodem marki Ł. (...) (1) do kolejnych placówek bankowych i oczekiwał na nich na zewnątrz, zaś pomiędzy wizytami w kolejnych bankach częstowali M. N. (1) alkoholem. W trakcie wizyt w oddziałach banków (...) na bieżąco informowała M. U. za pośrednictwem wiadomości SMS o przebiegu procesu kredytowego, o wysokości uzyskanych kwot, a w przypadku braku informacji ten denerwował się i upominał o raport. Ponadto, w międzyczasie instruował J. B. (1) , do jakich banków mają się udać, co mają mówić pracownikom – m.in. odnośnie żądanej kwoty bądź na wypadek pytań o zobowiązania M. N. (1) , czemu kazał zaprzeczać, a także podpowiadał J. B. (1) co ma mówić M. N. (1) . wydruk raportu z telefonu Samsung 597-619 We wrześniu 2023r. J. B. (1) spotkała się z koleżanką z pracy, J. Z. . W trakcie rozmowy dowiedziała się, że partner koleżanki prowadzi firmę świadczącą usługi budowlane na terenie Polski i Niemiec i poszukuje pracownika, w związku z czym poinformowała ją, że jej partner poszukuje pracy. M. U. skontaktował się z partnerem J. Z. , a następnie w dniu 16 października 2023r. wyjechali razem do Niemiec do pracy, skąd wrócili do Polski w dniu 20 października 2023r. W tym samym dniu M. U. został zatrzymany. Aktualnie nie jest znane jego miejsce pobytu. wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania J. Z. 127-128, 211-212 (odpis) protokół zatrzymania M. U. 134-135 notatka urzędowa z 28.01.2026r. 893 zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 Środki pieniężne pochodzące z zaciągniętych pożyczek, przelane na rachunek bankowy o nr (...) prowadzony dla J. B. (1) w (...) , zostały przez nią w części wypłacone w gotówce, w części – co do kwoty 7.000 zł w okresie od 02 do 04 października 2023r. – przelane zostały na rachunek bankowy M. U. prowadzony na platformie Z. , nadto J. B. (1) zakupiła samochód marki V. (...) (1) za kwotę 80.000 zł. pismo (...) S.A. z załącznikami 95-103, 322-322a dane z banku (...) dot. rachunku bankowego M. U. 244-248 pisma banków: (...) S.A., (...) S.A., (...) S.A., (...) S.A., (...) S.A., (...) S.A. 321, 323, 324, 325-328, 407, 747, 783, 784 wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 Po kilku dniach M. N. (1) powiedział swojej córce o zaciągnięciu w instytucjach finansowych szeregu pożyczek, a następnie w dniu 11 października 2023r. złożył ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. W okresie od dnia 12 do 23 października 2023r. M. N. (1) przebywał na Oddziale Leczenia Alkoholowych Zespołów Abstynencyjnych w (...) Szpitalu (...) w I. na leczeniu odwykowym, a następnie do dnia 15 grudnia 2023r. na Oddziale Leczenia Uzależnień – w związku z uzależnieniem od alkoholu. zeznania M. N. (2) 2-3, 347-348, 842v-844 dokumentacja medyczna M. N. (1) koperta k. 840 W dniu 12 października 2023r. w trakcie przeszukania dokonanego w miejscu zamieszkania J. B. (1) pod adresem: ul. (...) w U. ujawniono i zabezpieczono: umowę pożyczki numer (...) zawartą przez M. N. (1) w dniu 03 października 2023r. z bankiem (...) S.A. oraz potwierdzenia wypłaty gotówkowej środków z tej pożyczki. H. później dokonano przeszukania pokoju zajmowanego przez J. B. (1) pod wyżej wskazanym adresem, który był niedostępny dnia poprzedniego (był zamknięty na klucz), gdzie znaleziono oraz zabezpieczono polecenia przelewu z placówki banku (...) S.A. oraz zgłoszenie reklamacji z dnia 2 października 2023r. Jednocześnie w samochodzie marki V. (...) (1) użytkowanym przez M. U. , a zaparkowanym na posesji jego siostry V. U. (2) – znaleziono i zabezpieczono umowy kredytowe i pożyczkowe zawarte przez M. N. (1) z bankami: (...) S.A., (...) S.A. oraz (...) S.A. Z kolei w pokoju zajmowanym przez J. B. (1) jej ojciec – G. I. (1) znalazł umowę pożyczki numer (...) zawartą między M. N. (1) , a Spółdzielczą Kasą (...) (...) z siedzibą w F. wraz z załącznikami, którą dostarczył organom ścigania. dokumentacja bankowa 11-15, 46, 50-62, 215-219 protokoły przeszukania 8-10, 32-34, 43-45 zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v Wierzytelność z tytułu umowy numer (...) , zawartej z (...) S.A., została sprzedana w dniu 8 maja 2025r. Prokurze Niestandaryzowanemu Funduszowi Wierzytelności Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu, reprezentowanemu przez (...) S.A. (...) S.A. skierował przeciwko M. N. (1) pozew o zapłatę kwoty 32.119,23 zł, wynikającą z umowy kredytu ratalnego o numerze (...) , wraz z odsetkami. Postępowanie toczy się przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie pod sygnaturą I C 124/25. (...) S.A. skierował przeciwko M. N. (1) pozew o zapłatę kwoty 44.315,24 zł, na którą składają się: należność główna w wysokości 35.367,044 zł i odsetki liczone od dnia 7 marca 2025r. w kwocie 8.948 zł. Sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie pod sygnaturą I C 132/25. Spółdzielcza Kasa (...) im. (...) (...) skierowała przeciwko M. N. (1) pozew o zapłatę kwoty 128.292,12 zł wraz z odsetkami, na którą to kwotę składają się: kwota 99.999 zł (kapitał główny), 11.954,07 zł (odsetki umowne) i 2.264,52 zł (odsetki karne). Sprawa toczy się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu pod sygnaturą XVIII C 324/25. pismo (...) S.A. z dnia 23.05.2025r. 784 pismo SR w Wolsztynie z dnia 9.07.2025r. 793 pozew (...) S.A. przeciwko M. N. (1) 978-980 pozew (...) S.A. przeciwko M. N. (1) 981-986 pozew (...) przeciwko M. N. (1) 989- (...) zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v 4. J. B. (1) J. B. (1) została uznana za winną przestępstwa polegającego na tym, że w dniu 12 października 2023 r. w miejscowości U. , województwa (...) , posiadała wbrew przepisom ustawy substancje psychotropową w postaci metamfetaminy w ilości 10,63 grama netto, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W toku przeszukania pomieszczenia zajmowanego przez J. B. (1) pod adresem ul. (...) w U. , dokonanego w dniu 12 października 2023r. ujawniono dwa woreczki strunowe z zawartością substancji psychotropowej w postaci metaamfetaminy, zaliczanej do substancji psychotropowych grupy II-P, o masie netto 9,49 gram oraz 1,14 gram, łącznie 10,63 gram netto. Pokój zajmowany przez J. B. (1) był zamykany na klucz i tylko ona oraz M. U. mieli do niego dostęp. Przed związaniem się ze M. U. , J. B. (1) była w związku z J. U. (1) , który przyjmował narkotyki. Jednocześnie jej córka, V. B. była w związku z B. M. (1) , który zajmował się handlem narkotykami, jednakże nie zamieszkiwał w domu przy ul. (...) , ponieważ nie pozwalał na to G. I. (1) . Pomiędzy J. U. (1) , a B. M. (2) miały miejsce transakcje, których przedmiotem były środki psychoaktywne. B. M. (1) był pozbawiony wolności w okresie od dnia 09 czerwca 2022r. do dnia 05 listopada 2022r. oraz od dnia 28 listopada 2023r. do dnia 25 lutego 2024r. V. B. była pozbawiona wolności w okresie od dnia 23 września 2023r. do dnia 19 lipca 2024r. w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem karnym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. protokół przeszukania 43-45 protokół użycia testera narkotykowego 63 protokół oględzin przedmiotów ujawnionych w wyniku przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez J. B. (1) przy ul. (...) w U. 64 wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v opinia W. .5480. (...) . (...) z z zakresu chemii 309-311 informacje z (...) , PESEL-SAD, (...) dot. V. B. 777-781, 911-912 informacje z (...) dot. (...) M. i M. U. 913-916 wyroki skazujące V. B. w sprawach II K 106/23, II K 318/23 787, 789 J. B. (1) ma 48 lat, jest rozwiedziona i ma 19-letnią córkę V. B. . Nie ma nikogo na utrzymaniu. B. wykształcenie zawodowe – krawcowa sprzedawca. Pracuje w (...) w miejscowości R. na stanowisku pracownika fizycznego i osiąga z tego tytułu dochód netto w wysokości 4.000 zł miesięcznie. B. samochody osobowe marki Ł. (...) (2) , rok produkcji 2006, o numerze rejestracyjnym (...) , o wartości ok. 20.000 zł (pojazd został zatrzymany w dniu 12 października 2023r.) oraz marki V. (...) (2) , rok produkcji 2013, o numerze rejestracyjnym (...) , o wartości ok. 80.000 zł (pojazd został zatrzymany w dniu 20 października 2023r.). J. B. (1) była karana wyrokiem sądu niemieckiego – V. ( L. ) z dnia 11 lutego 2025r. w sprawie o sygnaturze: 228 Js (...) /24 44 Ls 13/24 za przestępstwo kradzieży na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat, tj. do dnia 18 lutego 2028r. wyjaśnienia oskarżonej 27-28, 73-74, 86-87, 399-400, 579-580, 772-775, 846-846v zeznania G. I. (1) 213, 361-362, 493, 546-547, 844v-847v, 933-933v zeznania U. I. (1) 304-305, 501-502, 550-551, 930v-932v wypis z rejestru gruntów, odpis z KW 130-132 zaświadczenie z systemu (...) 171-174 notatka urzędowa 16 informacje z (...) 924 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.- 4. częściowo wyjaśnienia oskarżonej J. B. (1) Sąd dał wiarę oskarżonej J. B. (1) co do okoliczności niekwestionowanych przez żadną ze stron postępowania, takich jak posiadanie licznych długów, pozostawanie w związku z J. U. (1) , M. U. , zaciągnięcie przez M. N. (1) pożyczek w bankach (...) , X. (...) Bank, J. , (...) oraz w Spółdzielczej Kasie (...) im. (...) (...) , a także przez V. U. (1) oraz jej rodziców w Spółdzielczej Kasie (...) im. (...) . Okoliczności te wynikały nie tylko z wyjaśnień oskarżonej, ale także zeznań pokrzywdzonych, świadków U. I. (2) , O. X. , J. J. (1) , nagrań z monitoringów z oddziałów banków i (...) im. C. X. , a przede wszystkim – obszernej dokumentacji bankowej. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej były jasne, rzeczowe i konkretne, a nadto potwierdzone i korespondujące z innymi dowodami. zeznania pokrzywdzonego M. N. (2) M. N. (2) w swoich zeznaniach opisał znajomość z J. B. (1) oraz wizyty w oddziałach banku, gdzie zawierał umowy pożyczek i kredytów w celu przekazania oskarżonej środków pieniężnych uzyskanych z tych umów. Zeznania pokrzywdzonego są co do zasady spójne i konsekwentne w zakresie zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania, choć mało konkretne i szczegółowe –nie był on w stanie wskazać dokładnych dat przedmiotowych zdarzeń bądź podawane przez niego daty oraz kwoty zaciągniętych zobowiązań, wysokość wypłat i przelewów na rzecz oskarżonej, nie korelowały z zabezpieczonymi w toku postępowania umowami bankowymi. Niemniej jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że M. N. (1) znajdował się wówczas w ciągu alkoholowym i nie był do końca świadomy swoich działań, ponadto zaufał oskarżonej co do zapewnień o spłacie zaciągniętych przez niego zobowiązań. Znamiennym przy tym jest, że składając zeznania w toku postępowania przygotowawczego M. N. (1) nie pamiętał w jakich bankach był, w jakich datach, wręcz nie wspomniał ani razu o zawarciu umowy pożyczki ze Spółdzielczą Kasą (...) im. C. X. , natomiast wiedzę w tym przedmiocie organy ścigania uzyskały dopiero, gdy G. I. (1) znalazł w pokoju oskarżonej tę umowę i ją dostarczył, co dodatkowo wspiera fakt, że pokrzywdzony nie był do końca świadomy podejmowanych zachowań w okresie od dnia 29 września 2023r. do dnia 3 października 2023r. W konsekwencji, do zeznań M. N. (2) należało podejść z niemałą ostrożnością z uwagi na brak szczegółów zeznań co do zasadniczych zdarzeń w okresie objętym zarzutem I. Niemniej jednak owa niedokładność i nieprecyzyjność nie wynikała z zamierzonego działania pokrzywdzonego, lecz braku świadomości podejmowanych zachowań oraz zaburzonego obrazu rzeczywistości spowodowanego alkoholizmem. W zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym – przede wszystkim dokumentacją bankową zabezpieczoną w miejscu zamieszkania J. B. (1) , nagraniami z monitoringów wraz z protokołami odtworzenia utrwalonych zapisów oraz pismami banków, z którymi pokrzywdzony zawarł przedmiotowe umowy – jego relacja pozwala na ustalenie stanu faktycznego w zakresie zarzutu I. Dodać należy, iż co do zasadniczych elementów zdarzeń, tj. wizyt w bankach, zawierania umów pożyczek przez M. N. (2) i przekazywania uzyskanych środków przelewami bankowymi J. B. (1) , treść zeznań pokrzywdzonego nie była kwestionowana przez oskarżoną, a zatem brak było jakichkolwiek powodów, by podważać ich wartość dowodową. Odmiennie jednak prezentowali stan faktyczny oskarżona i M. N. (2) co do przyczyn, dla których mężczyzna zaciągał przedmiotowe zobowiązania. J. B. (1) wyjaśniała, iż M. N. (2) był w niej zakochany, a przekazane pieniądze miały stanowić prezent, czemu ten całkowicie zaprzeczył, wielokrotnie podkreślając w swoich zeznaniach, że z J. B. (1) łączyła go relacja czysto koleżeńska, co więcej od jakiegoś czasu nie utrzymywali w ogóle kontaktu, ponadto jego sytuacja finansowa absolutnie nie pozwalała mu na tego rodzaju podarunki. Podkreślić w tym miejscu należy, iż prezentowana przez oskarżoną wersja wydarzeń odnosząca się do motywacji M. N. (1) pozostaje nie tylko w całkowitej sprzeczności z jego twierdzeniami, lecz jawi się jako nielogiczna i nieracjonalna, przy czym – jakkolwiek kwestia ta zostanie omówiona szerzej w dalszej części uzasadnienia – to przedstawione tam zapatrywania pozostają aktualne w kontekście oceny wiarygodności zeznań M. N. (1) . Wskazać należy również, że pokrzywdzony konsekwentnie opisywał rolę J. B. (1) i M. U. w kontekście zawieranych umów, wskazywał, że nie otrzymał żadnej dokumentacji bankowej, a która ostatecznie została znaleziona i zabezpieczona w miejscu zamieszkania J. B. (1) i samochodzie użytkowanym przez M. U. , nadto podawał, że był wielokrotnie zapewniany przez oskarżoną o zwrocie pieniędzy, co miało nastąpić z udziałem M. U. , który miał uzyskiwać wysokie zarobki za pracę na terenie Niemiec, a czemu nie przeczyła sama oskarżona. W konsekwencji powyższego, Sąd ocenił całościowo zeznania M. N. (1) jako szczere, rzeczowe i konsekwentne, albowiem w połączeniu z uzupełniającą je, zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją, stanowią one logiczny ciąg przyczynowo – skutkowy i jako takie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. zeznania pokrzywdzonego V. U. (1) Zeznania V. U. (1) Sąd ocenił jako rzeczowe, konsekwentne, wzajemnie ze sobą korespondujące, uzupełniające się i przydatne dla poczynienia ustaleń istotnych z punktu widzenia stawianego oskarżonej zarzutu II. Pokrzywdzony przedstawił okoliczności związane z zawarciem umowy pożyczki o numerze (...) oraz ujawnieniem tego, że faktycznie on sam był pożyczkobiorcą, a nie, jak przekonywali go pracownicy (...) im. (...) , J. B. (1) i M. U. , żyrantem. V. U. (1) konsekwentnie wskazywał, że w trakcie rozmów z wyżej wymienionymi każdorazowo był zapewniany o pełnieniu funkcji poręczyciela przy umowie pożyczki na kwotę 10.000 zł przez okres 3 miesięcy. Choć zeznania w tym zakresie nie zostały potwierdzone przez osobowe źródła dowodowe, to jednak Sąd nie dopatrzył się przyczyn, dla których V. U. (1) miałby celowo zeznawać nieprawdę, tym bardziej w sytuacji gdy w świetle zgromadzonej dokumentacji, bezsporny pozostaje fakt zawarcia przez niego umowy pożyczki oraz zadysponowania znaczną częścią pochodzących z niej środków przez oskarżoną. Co jednak najistotniejsze J. B. (1) w złożonych wyjaśnieniach nie kwestionowała wersji zdarzeń przedstawianej przez V. U. (1) , a co najdobitniej potwierdza szczerość jego zeznań. Nie należy również tracić z pola widzenia, że przedstawiony przez pokrzywdzonego sposób działania J. B. (1) i M. U. w odniesieniu do jego osoby, został następnie przez nich powielony wobec pozostałych pokrzywdzonych, a co dodatkowo wskazuje na jego zaplanowany charakter i wyklucza możliwość błędnego zrozumienia przez pokrzywdzonego dokonywanych czynności i warunków na jakich miał udostępnić J. B. (1) środki pieniężne, a tym bardziej celowego podawania nieprawdy. Nie sposób, bowiem założyć, że V. U. (1) pozostawał w zmowie z pozostałymi pokrzywdzonymi, którzy byli dla niego osobami całkowicie obcymi, a o istnieniu których dowiedział się dopiero w związku z zawartą umową pożyczki i toczącym się postępowaniem i wspólnie z nimi na potrzeby mniejszego postępowania stworzył nieprawdziwą, obciążającą oskarżoną i M. U. wersję zdarzeń. W oparciu o powyższe, Sąd uznał zeznania V. U. (1) za w pełni wiarygodne i w związku z tym uczynił je podstawą ustaleń faktycznych. zeznania pokrzywdzonych U. I. (3) U. i G. I. (1) złożyli obszerne zeznania na okoliczność zdarzeń z dnia 22 września 2023r. oraz ich konsekwencji. Z ich zeznań w sposób ewidentny wynika, że obydwoje byli przekonani o podpisywaniu dokumentów odnośnie kredytu konsolidacyjnego, służącego spłacie zobowiązań córki J. B. (1) , który miał być zaciągnięty przez U. I. (1) . Pokrzywdzeni jednakowo wskazali też, że oskarżona chciała, aby jej ojciec zaciągnął pożyczkę gotówkową na kwotę 40.000 zł, na co ten nie wyraził zgody oraz że G. I. (1) przeanalizował dokumenty otrzymane ze (...) im. C. X. po powrocie do domu i dopiero wówczas ujawnił, że U. I. (1) zaciągnęła pożyczkę na cele konsumpcyjne oraz że on sam również jest pożyczkobiorcą. Ponadto, U. I. (1) i G. I. (1) w sposób wysoce szczegółowy i dokładny opisali zdarzenia mające miejsce po 22 września 2023r.; choć częściowo były niespójne, co do takich okoliczności, jak złożenie przez G. I. (1) oświadczenia o odstąpieniu od umowy (co ostatecznie udało się ustalić na podstawie zgromadzonej dokumentacji oraz zeznań świadka J. J. (1) ), przeniesienie prawa własności nieruchomości z oskarżonej na jej rodziców, to jednak owa fragmentaryczna nieścisłość wynikała w ocenie Sądu przede wszystkim z upływu czasu między przedmiotowymi zdarzeniami, a czasookresem składania kolejnych zeznań, subiektywnego postrzegania okoliczności, które dodatkowo nie miały kluczowego znaczenia przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego istotnego z punktu widzenia stawianego oskarżonej zarzutu. Jedyną istotną, wymagającą odrębnego omówienia niespójnością było to, że U. I. (1) wskazała, iż w trakcie podpisywania dokumentów w Spółdzielczej Kasie (...) w dniu 22 września 2023 r. wiedziała, że zobowiązanie będzie opiewać na kwotę 80.000 zł, a nie, jak wcześniej ustalała z córką, 60.000 zł, natomiast G. I. (1) zeznawał, że odkrył ten fakt dopiero w trakcie analizowania dokumentacji bankowej po powrocie do domu i wówczas poinformował o tym małżonkę. Niemniej jednak, ostatecznie Sąd Okręgowy przyjął, iż kwestia ta pozostaje bez znaczenia w świetle podlegającego karnoprawnej ocenie zachowania J. B. (1) , zwłaszcza w świetle opisu zarzucanego jej w punkcie III. przestępstwa, tj. przede wszystkim wprowadzenia w błąd co do możliwości i zamiaru zwrotu przekazanych pieniędzy. Podkreślić należy, iż zeznania G. I. (1) i U. I. (1) przyczyniły się również do ustalenia tła historycznego przedmiotowych zdarzeń, albowiem pokrzywdzeni opisali ich warunki mieszkaniowe, sytuację finansową, a także relacje z oskarżoną na przestrzeni ostatnich lat – zarówno przed popełnieniem przestępstwa, jak i po. Dodać w tym miejscu trzeba, że relacje małżonków I. pozostają spójne i konsekwentne. Choć niewątpliwie czuli się pokrzywdzeni zachowaniem córki i dochodzili w niniejszym procesie obowiązku naprawienia szkody, a dodatkowo są z nią skonfliktowani, to jednak trudno doszukiwać się celowego składania zeznań na niekorzyść oskarżonej, zwłaszcza w świetle pomocy, jaką dotychczas jej oferowali. Ponadto, nie należy tracić z pola widzenia okoliczności, iż G. I. (1) i U. I. (1) prezentowali spójną wersję wydarzeń, niemal całkowicie korespondującą ze zgromadzoną dokumentacją, zaś zasady doświadczenia życiowego, jak i logicznego rozumowania tylko wspierają ich wiarygodność – trudno bowiem uznać, aby dobrowolnie zaciągnęli zobowiązania na tak wysokie kwoty w świetle wysokości otrzymywanych emerytur (2.690 zł i 3.650 zł netto) oraz ponoszonych kosztów, w szczególności utrzymania prawnuczki. Z zeznań pracowników (...) im. (...) wynika również, że J. B. (1) prosiła ich o nieinformowanie rodziców o faktycznej wysokości pożyczki, którą miała zaciągnąć jej matka, a nadto impulsywnie zareagowała na odmowę zawarcia przez ojca dodatkowej umowy pożyczki (do jej podpisania finalnie doszło w sposób nieuświadomiony przez G. I. (1) ), a co wprost wskazuje, iż od początku nie była ona uczciwa i szczera wobec nich, a co stanowi kolejny argument przemawiający za uznaniem za wiarygodną wersji zdarzeń prezentowanej przez pokrzywdzonych. Ostatecznym dowodem na szczerość zeznań U. i G. I. (1) , a jednocześnie obnażającym faktyczne zamiary oskarżonej są wysyłane do M. U. wiadomości SMS, gdzie w jednej z nich pisała „te baby w Banku tak nagadały głupot moim rodzicom a nie ja”, „przysięgam ja stanęłam w twojej obronie i teraz Ciebie bronie przed moimi rodzicami” (k. 606 akt). W końcu wskazać należy, że zeznania U. I. (1) i G. I. (1) przyczyniły się również do poczynienia ustaleń faktycznych pozwalających na uznanie sprawstwa J. B. (1) w zakresie przestępstwa posiadania substancji psychoaktywnych. Z ich zeznań ewidentnie wynika, że tylko oskarżona miała klucz do swojego pokoju, w czasie poprzedzającym ujawnienie w zajmowanym przez siebie pokoju narkotyków spotykała się ze M. U. i żaden inny mężczyzna nie przebywał na terenie należącej do niej posesji, natomiast córka J. B. (1) – która wprawdzie miała problemy z narkotykami – w okresie poprzedzającym przeszukanie pomieszczenia zajmowanego przez oskarżoną była pozbawiona wolności i tym samym nie mogła przebywać w pokoju oskarżonej. Zeznania pokrzywdzonych w powyższym zakresie były rzeczowe, konsekwentne, wzajemnie ze sobą korespondowały i uzupełniały się i łącznie tworzyły spójną i logiczną całość i jako takie stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. Faktem jest, że w omawianym zakresie J. B. (1) przedstawiła odmienne – pozostające w sprzeczności zeznaniami pokrzywdzonych – stanowisko, które w ocenie Sądu nie zasługiwało na uwzględnienie, przy czym kwestia ta zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia. W konsekwencji zatem, Sąd uznał zeznania pokrzywdzonych U. I. (1) oraz G. I. (1) za wiarygodne i w pełni przydatne do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. zeznania świadków: X. G. V. I. (1) Świadkowie X. K. , G. G. oraz V. I. (1) – pracownicy kolejno: oddziału Spółdzielczej Kasy (...) im. C. X. , X. Bank oraz (...) złożyli zeznania na okoliczność zawartych przez M. N. (2) umów pożyczek, przy czym zeznania G. G. i V. I. (1) ograniczały się w zasadzie do podania informacji wynikających z dokumentacji bankowej dotyczącej umów zawartych z powyższymi instytucjami, a zatem ich treść nie była szczególnie doniosła przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie. Niemniej jednak Sąd ocenił powyższe zeznania jako rzeczowe, znajdujące potwierdzenie w dokumentach i jako takie wiarygodne. Co do, zaś zeznań X. K. – świadek przeprowadzała M. N. (1) przez proces pożyczkowy w Spółdzielczej Kasie (...) im. (...) i tym samym potwierdziła zawarcie przez niego umowy pożyczki w w/w oddziale, jego dwie wizyty z inną osobą (kobietą) w tym celu – pierwsza odbyła się w celu złożenia wniosku kredytowego, a druga – zawarcia umowy. Świadek nie znała danych osobowych kobiety towarzyszącej M. N. (1) oraz nie była w stanie potwierdzić podczas przesłuchania przed Sądem, czy była nią J. B. (1) , niemniej jednak wskazała, że to na rachunek bankowy tej kobiety zostały przelane środki uzyskane przez M. N. (1) z tytułu zawartej umowy pożyczki. Zeznania X. K. okazały się zatem przydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych, a okoliczności z nich wynikające w pełni korespondują z wyjaśnieniami oskarżonej, zeznaniami M. N. (1) , dokumentacją bankową i łącznie tworzą spójną i logiczną całość. częściowo zeznania świadków: U. I. (2) , J. X. U. I. (2) , J. J. (1) oraz O. X. (pracownice oddziału Spółdzielczej Kasy (...) im. C. X. ) jednakowo zeznawały, że J. B. (1) przychodziła do oddziału, wielokrotnie starając się o pożyczkę, co nie było możliwe z uwagi na historię zadłużeń, dlatego J. J. (1) poleciła jej, aby pożyczkę zaciągnęła inna osoba na spłatę długów oskarżonej, a wówczas J. B. (1) mogłaby sama zaciągnąć pożyczkę w celu spłaty zaciągniętej uprzednio przez inną osobę; U. I. (2) i O. X. potwierdziły z kolei, że takie rozwiązanie jest możliwe i praktykowane. Jednocześnie z zeznań świadków wynika, że przed wizytą rodziców w oddziale oskarżona prosiła pracownice, by te powiedziały U. i G. I. (1) , że pożyczka zostanie zaciągnięta na kwotę 20.000 zł, czego U. I. (2) ostatecznie nie zrobiła. Zeznania świadków są spójne również co do tego, że G. I. (1) zawarł umowę pożyczki obok U. I. (1) , a uzyskane środki zostały przelane na rachunek U. I. (1) , aby zostały spłacone zobowiązania J. B. (1) , do czego faktycznie doszło, choć nie w całości, albowiem nie starczyło pieniędzy na wszystkie jej długi, ponadto potwierdziły, że rodzice oskarżonej nie wyrazili zgody na zaciągnięcie dodatkowej pożyczki gotówkowej w kwocie 40.000 zł, co spotkało się z niezadowoleniem ze strony J. B. (1) . Świadkowie nie znały szczegółów pożyczki zaciągniętej przez M. N. (1) . W wyżej przytoczonej części Sąd ocenił zeznania świadków pozytywnie, albowiem korespondują ze sobą zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, a także ze zgromadzoną dokumentacją bankową czy zeznaniami pokrzywdzonych i tym samym Sąd ocenił je jako wiarygodne. zeznania świadka V. R. Świadek potwierdziła fakt zatrudnienia J. B. (1) w (...) oraz wskazała rachunek bankowy, na jaki wpływało wynagrodzenie oskarżonej. Okoliczności te nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a zatem Sąd uznał je za bezsporne. sprawozdanie HE.5480. (...) . (...) z zakresu badań cyfrowych nośników danych oraz wydruk raportu z telefonu X. W toku postępowania poddano badaniom cyfrowym telefon komórkowy marki X. , należący do J. B. (1) oraz marki Z. , będący własnością M. U. . W wyniku badań przeprowadzonych przez specjalistów z zakresu badań cyfrowych zabezpieczono dane z telefonu marki X. , których sporządzono wydruk na k. 597-619 akt sprawy, natomiast z uwagi na zablokowany dostęp do zawartości urządzenia marki Z. – niemożliwe okazało się odczytanie jego zawartości. Sprawozdanie z badań cyfrowych zawiera jasne, konkretne wnioski, ponadto zostało sporządzone przez podmioty do tego uprawnione, dlatego też Sąd ocenił ten dowód jako wiarygodny i wysoce przydatny, dla poczynienia ustaleń faktycznych. Wartościowość omawianego dowodu przede wszystkim wynika z tego, że na jego podstawie ustalono faktyczną rolę M. U. w przestępczym procederze, albowiem z wymienianych pomiędzy M. U. , a J. B. (1) wiadomości SMS ewidentnie wynika, że instruował on oskarżoną, co do sposobu postępowania odnośnie pożyczek zawieranych przez M. N. (1) , a co wprost dowodzi na istnienie pomiędzy nimi porozumienia, co do istnienia zamiaru i chęci popełnienia przestępstw oszustwa. Wskazać należy również, że dowód ten potwierdza przedstawiane przez pokrzywdzonych U. I. (1) i G. I. (1) okoliczności zawarcia przez nich umów kredytowych w dniu 22 września 2023r. ze Spółdzielczą Kasą (...) , w szczególności, co do przekazywanych im przez oskarżoną i pracowników placówki informacji, które finalnie okazały się niezgodne z warunkami zawartych przez nich umów. W końcu podkreślić należy, iż zabezpieczona w wyniku badań cyfrowych korespondencja wiadomości SMS, z uwzględnieniem dat ich wysłania i odebrania, która w pełni korespondowała z datami zawarcia umów kredytowych i pożyczkowych przez pokrzywdzonych oraz nagraniami z monitoringu z oddziału banków, przyczyniła się nie tylko do ustalenia przebiegu zdarzeń pod względem czasowym, lecz również ujawniła motywację i sposób działania J. B. (1) i M. U. , a co miało istotne znaczenie dla oceny strony podmiotowej zarzucanych oskarżonej przestępstw oszustwa. opinia HE. (...) . (...) . (...) z przeprowadzonych badań kryminalistycznych z zakresu chemii Opinia sporządzona w sposób profesjonalny i rzetelny, zgodnie z najlepszą widzą i w oparciu o doświadczenie zawodowe biegłej V. I. (2) . Opinia zawiera wyczerpujące odpowiedzi na zadane pytania z punktu widzenia karnoprawnej oceny zachowania J. B. (1) , a Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do kwestionowania jej fachowości, a w konsekwencji jej wiarygodności. dokumenty Sąd uznał za przydatne wszystkie dokumenty stanowiące podstawę rozstrzygnięcia jako, że ich treść i autentyczność nie nasuwały zastrzeżeń. Zostały one sporządzone w przewidzianej przez prawo formie i wydane przez uprawnione podmioty w zakresie ich działania. Sąd nie znalazł przy tym jakichkolwiek podstaw, by zakwestionować je z urzędu. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.-4. częściowo wyjaśnienia oskarżonej J. B. (1) Poza okolicznościami wymienionymi powyżej, wyjaśnienia oskarżonej J. B. (1) Sąd ocenił negatywnie, a to z następujących przyczyn. W odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonej w punkcie I aktu oskarżenia, J. B. (1) podnosiła, że M. N. (1) był w niej zakochany, ponadto raz wskazywała, że łączyła ich relacja intymna, innym razem, że to był romans, a w związku z tym – środki pieniężne pochodzące z pożyczek zaciągniętych przez pokrzywdzonego stanowiły prezent dla niej i mogła je przeznaczyć na dowolnie wybrany przez siebie cel. Wyjaśnienia te, w ocenie Sądu nie są w żadnej części prawdziwe. Po pierwsze, co wynika z zeznań M. N. (1) jego relacja z oskarżoną była czysto koleżeńska, znali się z pracy, nie utrzymywali bliższych kontaktów; po drugie, pożyczki zaciągnięte przez pokrzywdzonego w żadnym wypadku nie były podarunkiem, albowiem jak wskazywał pokrzywdzony absolutnie nie było go stać na tak „drogie prezenty”. Powyższe wyjaśnienia należy ocenić również w kontekście twierdzeń oskarżonej dotyczących relacji łączących ją z innymi mężczyznami – a które również są wzajemnie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne. J. B. (1) wskazywała bowiem, że ze M. U. była w związku od grudnia 2023r. do stycznia 2024r. i poznała go przez V. U. (1) , który przecież zaciągnął pożyczkę za namową jej i M. U. w dniu 03 stycznia 2023r., a co wprost wskazuje, że twierdzenia te są nieprawdziwe. Innym razem J. B. (1) wyjaśniła, że pożyczki były zaciągane, jak znała się już ze M. U. , a co potwierdza fakt znajomości co najmniej od stycznia 2023r., jednocześnie twierdziła, że M. N. (1) miał być w niej zakochany, gdy jej partnerem był J. U. (2) . Analiza powyższych wyjaśnień, w zestawieniu z bezspornym faktem zawierania przez M. N. (2) pożyczek na przełomie września i października 2023r. i udziału w tych zdarzeniach M. U. ewidentnie wskazuje na ich nieszczerość. Zakładając, bowiem, że J. B. (1) otrzymała pieniądze od M. N. (1) w czasie – jak twierdziła – łączącej ich relacji intymnej, należałoby przyjąć, że miało to miejsce w tym samym czasie, gdy była partnerką M. U. , czemu jednakże kategorycznie zaprzeczała. Dodać w tym miejscu dodatkowo trzeba, iż w postępowaniu przygotowawczym J. B. (1) wskazywała, że środki otrzymane od M. N. (1) przeznaczyła m. in. na naprawę samochodu marki Ł. (...) (1) , za co miał zapłacić M. U. (dlatego nie znała kosztów naprawy), a także zamierzała odłożyć na ich wesele, a co wprost potwierdza, że w tym czasie pozostawał z nim w związku. Powyższe, zdaniem Sądu wskazuje jednoznacznie, iż wyjaśnienia J. B. (1) w omawianym zakresie stanowiły wyraz nieudolnej linii obrony prezentowanej na potrzeby niniejszego postępowania, której celem było wykazanie niezasadności stawianego jej zarzutu, a w konsekwencji uniknięcie odpowiedzialności karnej. Równie niespójnymi i niewiarygodnymi były wyjaśnienia oskarżonej, co do jej faktycznej sytuacji finansowej; J. B. (1) wskazywała bowiem, że długi powstały przede wszystkim na skutek zaciągnięcia kredytu na rzecz koleżanki X. , najpierw podając kwotę kredytu na poziomie ok. 20.000 zł, a następnie – ok. 60.000 zł. Podkreślić w tym miejscu należy, iż dość specyficznym jest, że przy takim wysokim zobowiązaniu, o ile faktycznie opisywana przez oskarżoną sytuacja miała miejsce, J. B. (1) rzekomo nie pamiętała nazwiska koleżanki ani wysokości tego zadłużenia; w konsekwencji, wątek pożyczki na rzecz innej osoby wydaje się dość wątpliwy. Kontynuując, oskarżona z jednej strony podawała, że pieniądze pożyczone przez V. U. (1) miały zostać przeznaczone na spłatę kredytu zaciągniętego przez nią dla koleżanki, a z drugiej, że ilość zobowiązań rosła, nie wiedziała od czego zacząć i nie była w stanie nawet spłacać pożyczki zaciągniętej przez V. U. (1) . W konsekwencji, wynika z tego, że oskarżona ani nie spłaciła rzekomego długu powstałego z tytułu kredytu zaciągniętego dla koleżanki, nie spłacała również długu V. U. (1) , ani nie poprawiła się jej sytuacja finansowa. Dalej, oskarżona wskazywała, że na moment zaciągania pożyczek przez M. N. (1) nie miała żadnego zadłużenia, tymczasem z zeznań pokrzywdzonych U. i G. I. (1) , a także świadków – pracowników (...) im. C. X. , jak również dokumentów – wezwań do zapłaty, ewidentnie wynika, że środki pieniężne uzyskane z pożyczek zawartych przez jej rodziców nie wystarczyły na spłatę wszystkich jej zobowiązań. Analizując wyjaśnienia J. B. (1) , co do kwestii stanu trzeźwości M. N. (1) w okresie objętym zarzutem I wskazać należy na ich wzajemną sprzeczność. I tak, w trakcie pierwszego przesłuchania oskarżona wskazywała, że pokrzywdzony był już nietrzeźwy w trakcie ich spotkania w restauracji, gdzie spożywał alkohol, a także przyznała, że kupowała mu alkohol, ponieważ – jak wskazała – tego chciał. Na dalszym etapie postępowania zmieniała swoje stanowisko i treść wyjaśnień, wypierając się zakupu dla M. N. (1) alkoholu oraz tego, że w czasie zawierania umów kredytowych znajdował się on pod wpływem alkoholu. Wskazać należy, że pierwotna relacja oskarżonej pozostaje spójna z treścią zeznań M. N. (1) , a dodatkowo uprawdopodobniona przedłożoną przez pokrzywdzonego dokumentacją medyczną, z której wynika, że jest on osobą uzależnioną od alkoholu, w czasie zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem pozostawał w ciągu alkoholowym, co finalnie skutkowało podjęciem przez niego leczenia odwykowego w trybie stacjonarnym. Powyższe przemawia, zatem za uznaniem tej części wyjaśnień oskarżonej za wiarygodne, zaś zmianę stanowiska procesowego ponownie należy ocenić jako przyjętą przez nią linię obrony, której celem było podważenie wszystkich okoliczności niekorzystnych dla niej z punku widzenia stawianego jej zarzutu. W odniesieniu z kolei do przestępstwa oszustwa popełnionego na szkodę rodziców – również w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonej Sąd ocenił jako niewiarygodne, albowiem pozostawały one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, a także zasadami racjonalnego myślenia i doświadczenia życiowego. J. B. (1) każdorazowo podnosiła, że U. i G. I. (1) dobrowolnie podjęli decyzję o zawarciu umów pożyczki dla córki, celem pomocy w spłacie jej długów, przy czym twierdzenia te pozostają w jawnej sprzeczności z zeznaniami jej rodziców, jak również podjętymi przez G. I. (1) działaniami mającymi na celu odstąpienie od zawartej przez niego umowy pożyczki. Co więcej, z zeznań U. I. (2) wprost wynika, że J. B. (1) prosiła pracowników (...) im. (...) by nie informowali rodziców o wysokości pożyczki, którą miała zaciągnąć U. I. (1) , a także, że G. I. (1) sprzeciwił się zaciągnięciu pożyczki gotówkowej na kwotę 40.000 zł, a co za tym idzie wprost przeczy twierdzeniom oskarżonej, co do świadomości i dobrowolnego charakteru decyzji jej rodziców, co do wysokości pożyczki zaciągniętej przez U. I. (1) i zawarcia umowy pożyczki przez G. I. (1) , a także woli bezzwrotnej spłaty jej zobowiązań. W tym kontekście wskazać należy również, że U. i G. I. (1) utrzymywali się wyłącznie z emerytury, mieli na utrzymaniu prawnuczkę oraz ponosili wszystkie koszty utrzymania nieruchomości – w tym budynku mieszkalnego, w którym mieszkała oskarżona – a co za tym idzie twierdzenia J. B. (1) , by przy tak znacznym obciążeniu finansowym rodzice zdecydowali się na zaciągnięcie dwóch pożyczek, z których miesięczna kwota do spłaty pochłaniałaby połowę posiadanych przez nich środków do życia, a tym bardziej by miałaby to być pomoc bezzwrotna – jawią się jako całkowicie irracjonalne, a w konsekwencji kłamliwe i niewiarygodne. 7.Wyjaśnienia oskarżonej, w ocenie Sądu były niewiarygodne również w zakresie odnoszącym się do zarzutu posiadania przez nią substancji psychotropowych. Wbrew twierdzeniom J. B. (1) , w okresie poprzedzającym jej zatrzymanie i przeszukanie zajmowanych przez nią pomieszczeń mieszkalnych nie przebywała tam żadna inna osoba oprócz niej i M. U. , a środki psychoaktywne znalezione zostały w pokoju, który był zamykany na klucz, w którego posiadaniu była wyłącznie oskarżona. Na powyższe konsekwentnie i spójnie wskazywali U. i G. I. (1) , a ich zeznania znalazły potwierdzenie w toku prowadzonych w niniejszej sprawie czynności procesowych, kiedy to przeszukanie przedmiotowego pokoju nie było możliwe z uwagi na jego zamknięcie, a czynność ta została przeprowadzona dopiero w momencie przekazania klucza do pokoju przez J. B. (1) ojcu G. I. (1) . Dalej należy wskazać, że córka oskarżonej V. B. w okresie od dnia 23 września 2023r. do dnia 19 lipca 2024r. przebywała w Zakładzie Karnym w P. (2) w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem karnym, a nadto, że choć była w związku z B. M. (1) , który, jak ustalono zajmował się przestępczością narkotykową, to jednak nie zamieszkiwał pod wyżej wskazanym adresem (na powyższe zgody nie wyrażal G. I. (1) ), z kolei J. U. (2) – były partner J. B. (1) , bywał w jej miejscu zamieszkania lecz było to przed tym, jak oskarżona związała się ze M. U. , czyli nie później niż pod koniec 2022r., albowiem co najmniej od stycznia 2023r. J. B. (1) i M. U. byli parą, na co konsekwentnie wskazywał V. U. (1) . Powyższe ustalenia, w ocenie Sądu wykluczają możliwość, by ujawnione – w zamykanym pokoju, do którego kluczem dysponowała tylko oskarżona – substancje psychotropowe mogły należeć do osób innych niż ona, ewentualnie ona i M. U. . Odmienne twierdzenia J. B. (1) stanowiły nieudolną próbę podważenia zasadności stawianego jej zarzutu posiadania substancji psychoaktywnych, a w rezultacie miały na celu uniknięcie przez nią odpowiedzialności karnej. częściowo zeznania świadków: U. I. (2) , J. X. Choć w części opisanej w punkcie 2.1. uzasadnienia, zeznania świadków U. I. (2) , J. J. (1) oraz O. X. Sąd ocenił jako wiarygodne, to jednak w pozostałym zakresie okazały się one sprzeczne i pozbawione logiki. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zarówno pokrzywdzeni U. i G. I. (3) , jak i V. U. (1) jednakowo zeznawali, że ich udział w procesach kredytowych miał ograniczać się do okresu 3 miesięcy – tylko w tym czasie V. U. (1) miał być żyrantem pożyczki, a U. I. (1) – pożyczkobiorcą; po tym czasie umowy miały być przepisane na J. B. (1) , której to okoliczności w ogóle nie wskazywały pracownice banku, nadzorujące procesy bankowe z ich udziałem; J. J. (2) wskazała wręcz, że w ogóle nie ma możliwości przepisania pożyczki na inną osobę, a do zamknięcia pożyczki konieczne jest jej spłacenie, o której to okoliczności, zdaje się, w ogóle nie wiedzieli pokrzywdzeni; z drugiej zaś strony, zeznała, że cyt. „na pewno było coś takiego mówione, że ten kredyt ma być później przepisany na panią J. , bo my myśleliśmy, że gdyby pani J. spłaciła wszystkie swoje zobowiązania, a co za tym idzie uwolniłaby swoją zdolność kredytową, to pani J. miała pracę i zarobki, żeby wziąć ten kredyt na siebie”, co jest całkowicie sprzeczne z jej wcześniejszymi twierdzeniami. Dodatkowo, pracownice banku wiedziały, że to oskarżona miała spłacać raty z otrzymywanego wynagrodzenia, mimo, że pożyczkodawcami były osoby trzecie. Takie przyzwolenie zdaje się być dość kontrowersyjne w kontekście rzetelności i wiarygodności instytucji o tak dużym autorytecie i cieszącej się nie tylko popularnością, ale też zaufaniem publicznym klientów Spółdzielczej Kasy (...) im (...) (...) . Konsekwentnie, też dość absurdalna wydaje się sytuacja, w której kierownik oddziału ( J. J. (1) ) zabroniła oskarżonej wypłaty pieniędzy z rachunku V. U. (1) z powodu dokonywania niewielkich bądź żadnych wpłat na poczet spłaty pożyczki, o czym z kolei zeznawała U. I. (2) . Ponadto, wątpliwości Sądu budziła również kwestia złożonego – choć, jak się okazało, niezarejestrowanego – oświadczenia G. I. (1) o odstąpieniu od umowy pożyczki, albowiem z jego zeznań wynikało, że okazał on podpisany dokument U. I. (2) , w związku z czym był przekonany o dokonaniu odstąpienia oraz zamknięciu pożyczki, natomiast jakiś czas później otrzymał wiadomość, że do zamknięcia pożyczki konieczne jest wpłacenie kwoty 900 zł; z kolei U. I. (2) najpierw zeznała, że pożyczka G. I. (1) została zamknięta, podczas przesłuchania przed Sądem zaprzeczyła tym twierdzeniom, wskazując, że pożyczka nie mogła być zamknięta dopóki na koncie nie znajdowały się środki pozwalające na jej zamknięcie i dlatego też nie zarejestrowała wniosku G. I. (1) , a jeszcze później podała, że nie mogło być tak, aby warunkiem odstąpienia było wpłacenie kwoty 900 zł, poza tym odstąpienie od umowy winna zarejestrować J. J. (1) jako kierownik oddziału. Faktycznie, z historii transakcji i poleceń przelewu wynika, że w dniu 06 listopada 2023r. z rachunku U. I. (1) na konto G. I. (1) zostały przelane pieniądze w wysokości 900 zł, natomiast prawie dwa tygodnie później, tj. 27 listopada 2023r., U. I. (1) zleciła przelew na kwotę 5.000 zł na rachunek G. I. (1) z uwagi na informację o braku środków wystarczających na pokrycie raty pożyczki, która, w mniemaniu G. I. (1) , była zamknięta. Dodatkowo zaznaczyć w tym miejscu należy, iż wątpliwości budziła również kwestia podpisu U. I. (1) na poleceniu przelewu na kwotę 5.000 zł. Ostatecznie, jak ustalono, oświadczenie o odstąpieniu od umowy nie zostało w ogóle zarejestrowane, przy czym J. J. (1) z kolei zeznała, wbrew U. I. (2) , że oświadczenie o odstąpieniu mógł do systemu wprowadzić każdy, nie tylko kierownik, ponadto, nawet, gdyby zostało złożone po terminie i tak zostałoby przyjęte. W tej kwestii równie kontrowersyjne są zeznania O. X. , która w listopadzie 2023r. zeznawała, że pożyczka G. I. (2) nie została wykorzystana i zamknięta, natomiast w postępowaniu sądowym wskazała, że mogła się wcześniej pomylić i zamknięta została w rzeczywistości pożyczka U. I. (1) . Jednakże dodała też, że gdyby widziała wyciąg z rachunku to zorientowałaby się, że pożyczka G. I. (1) nie została zamknięta, ponieważ na jego rachunku były jeszcze środki, przy czym nie należy tracić z pola widzenia, iż na moment składania zeznań w postępowaniu przygotowawczym pieniędzy na rachunku G. I. (1) nie było, albowiem w dniu 22 września 2023r. środki zostały przelane na rachunek U. I. (1) ; po ujawnieniu tej okoliczności przez Przewodniczącą w trakcie przesłuchania świadka, nie umiała ustosunkować się do powyższych ustaleń. Kontynuując, równie pozbawione logiki, a wręcz szokujące okazały się zeznania świadków w kontekście tego, czy pokrzywdzonym U. i G. I. (1) została okazana informacja z BIK dotycząca ich córki, albowiem oskarżyciele posiłkowi temu zaprzeczyli, O. X. podała, że rodzice J. B. (1) nie znali wysokości zadłużenia córki i dowiedzieli się o nim dopiero przy podpisywaniu umowy, U. I. (2) podnosiła przed Sądem, że pokrzywdzeni otrzymali do wglądu pisma o uregulowaniu spłaconych zobowiązań córki, natomiast przed organem ścigania zeznała, że już przed podpisaniem umowy okazała im wydruk z BIK, natomiast po opłaceniu długów oskarżonej tego nie zrobiono, ponieważ cyt. „raport kosztuje 50 zł, a ona [oskarżona] nie miała takich środków”. Zatem nie dość, że zeznania świadków, pracowników tej samej instytucji są sprzeczne, to wręcz pozbawione sensu i logiki. To z kolei budzi niemałe wątpliwości Sądu co do dopełnienia przez świadków swoich obowiązków pracowniczych względem klientów – pokrzywdzonych U. I. (1) , G. I. (1) oraz V. U. (1) w sposób rzetelny. W konsekwencji, zeznania świadków, a przede wszystkim U. I. (2) są, w wyżej opisanej części, nielogiczne, wręcz niedorzeczne i pozbawione sensu, dlatego też Sąd ocenił je negatywnie i nie uwzględnił przy ustalaniu stanu faktycznego. zeznania świadka V. U. (2) Zeznania wiarygodne, jednakże nieprzydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianych oskarżonej zarzutów, w związku z czym Sąd odstąpił od ich szczegółowego omawiania. zeznania świadków I. J. O. K. Zeznania nieprzydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia stawianych oskarżonej zarzutów. 4. opinia HE. (...) . (...) . (...) z zakresu badań daktyloskopijnych Dowód z opinii z zakresu badań daktyloskopijnych został przeprowadzony w celu ustalenia, czy na zabezpieczonym materiale w postaci woreczków foliowych z zawartością substancji zabezpieczonych w dniu 12 października 2023r. w toku przeszukania posesji przy ul. (...) w U. , użytkowanej przez J. B. (1) , znajdują się ślady linii papilarnych, jednakże ze względu na niewystarczającą liczbę cech szczególnych nie nadawały się one do identyfikacji. W konsekwencji, nie odmawiając rzetelności i fachowości sporządzonej opinii, ze względu na brak kategorycznych wniosków, okazała się ona nieprzydatna przy ustalaniu stanu faktycznego. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1.-3. J. B. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. , przypisać można sprawcy, który doprowadził inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, przy czym działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Czynność sprawcza w przypadku przestępstwa oszustwa przybrać może więc jedną z trzech postaci m.in.: wprowadzenia w błąd. Dopuścić się go można jedynie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, co oznacza, że sprawca musi chcieć uzyskać korzyść majątkową i aby ją uzyskać, musi użyć określonego sposobu działania, a dla uznania, iż mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem. Jednobrzmiące są również wywody judykatury co do istoty współsprawstwa. Jak zauważył Sąd Najwyższy współsprawstwo jako jedną z postaci sprawstwa, oznacza wykonanie czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a to z kolei oznacza zachowanie zgodne z podziałem ról co sprawia, że nie każdy z współsprawców musi osobiście realizować wszystkie znamiona przestępstwa, każdy jednak musi podejmować takie działanie, które łącznie z działaniem innego uczestnika porozumienia zmierza do dokonania przestępstwa (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2003 r., sygn. V KK 346/02). Współdziałający nie muszą kontaktować się bezpośrednio, ale wystarczy stwierdzić, że mieli świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego, czyli przynajmniej wiedzieli o sobie i zdawali sobie sprawę, że podejmowana czynność składa się na realizację wspólnego przedsięwzięcia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. III KKN 371/00). W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego bezsporne pozostaje, że działania podejmowane przez oskarżoną J. B. (1) i jej partnera M. U. zmierzały do określonego wspólnego celu, a mianowicie uzyskania środków pieniężnych z pożyczek i kredytów zaciągniętych przez pokrzywdzonych. Okolicznością niekwestionowaną przez żadną ze stron było to, że oskarżona popadła w spiralę długów finansowych i zaciągała coraz to nowe pożyczki, których ostatecznie nie była w stanie spłacić, a to z kolei prowadziło do tak znacznego zadłużenia, że instytucje bankowe odmawiały J. B. (1) udzielenia kolejnych pożyczek, nawet jeśli celem miała być konsolidacja długów. Dlatego też wspólnie ze M. U. nawiązali kontakt z V. U. (1) , przedstawiając mu sytuację w bardzo korzystnym świetle, tj. pokrzywdzony miał być poręczycielem zawartej przez J. B. (1) umowy, w dodatku na okres zaledwie 3 miesięcy. Z uwagi na zaufanie do szwagra i jego partnerki, V. U. (1) wyraził zgodę i podpisał dokumentację bankową w dniu 03 stycznia 2023r., nie czytając jej treści, będąc całkowicie przekonanym, że podpisywał dokumenty w charakterze poręczyciela, nie pożyczkobiorcy. Podkreślenia wymaga okoliczność, że V. U. (1) pracował na terenie Niemiec, a w Polsce przebywał rzadko przez okres zaledwie kilku dni, zatem nie interesował się pożyczką, której miał być poręczycielem, poza tym w dniu 03 stycznia 2023r. nie otrzymał żadnej dokumentacji. Dodatkowo, oskarżona i M. U. „uśpili” czujność V. U. (1) , zapewniając go kilka miesięcy później, że już niedługo jest rola poręczyciela przy pożyczce dobiegnie końca. Z powyżej ustaleń zatem bezsprzecznie wynika, iż J. B. (1) i M. U. działali według ściśle określonego schematu, dochowując wszelkich starań, aby V. U. (1) jak najdłużej nie dowiedział się, że w dniu 03 stycznia 2023r. zaciągnął pożyczkę na kwotę 99.999 zł – co ostatecznie nastąpiło z początkiem 2024r – oraz, że pożyczka ta nie jest spłacana przez J. B. (1) . Dodać należy, że na podstawie zeznań U. I. (1) i G. I. (1) , a także wyjaśnień oskarżonej ustalono, iż już z początkiem 2023r. sytuacja finansowa J. B. (1) była coraz gorsza, a mimo to oskarżona w okresie od dnia 03 stycznia do dnia 19 maja 2023r. dokonywała wypłat z rachunku V. U. (1) , na którym znajdowały się środki pieniężne pochodzące z zawartej przez niego umowy pożyczki nr (...) , czyniąc jednocześnie zaledwie trzy wpłaty na poczet rat w kwocie po 550 zł, natomiast pokrzywdzony był zapewniany jeszcze przed zawarciem umowy, że J. B. (1) i M. U. będą na bieżąco spłacać pożyczkę. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że V. U. (1) został wprowadzony w błąd co do możliwości i zamiaru spłaty przez oskarżoną zobowiązań wynikających z zawartej przez niego umowy pożyczki, co w ostateczności doprowadziło do sytuacji, w której V. U. (1) podpisał umowę pożyczki nr (...) ze Spółdzielczą Kasą (...) im. (...) (...) z siedzibą w F. i tym samym został doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 99.999 zł; pokrzywdzony w żadnym stopniu nie skorzystał z pożyczonych mu pieniędzy. Sąd pragnie również zauważyć, że oskarżona wprawdzie nie wypłaciła wszystkich środków udzielonych przez Spółdzielczą Kasę (...) im. (...) (...) , niemniej jednak nie należy tracić z pola widzenia, iż V. U. (1) nie zaciągnąłby tej pożyczki, gdyby nie zachowanie J. B. (1) i M. U. , dlatego też należało uznać, iż pokrzywdzony został doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 99.999 zł. Jak już wyżej wskazano, w 2023 roku zobowiązania oskarżonej narastały, a we wrześniu 2023 roku oskarżona poinformowała rodziców o swojej sytuacji i wspólnie z nimi ustaliła, że U. I. (1) zaciągnie pożyczkę w wysokości około 20.000 zł, z której miały zostać spłacone wszystkie zobowiązania oskarżonej, natomiast J. B. (1) miała ją spłacać z otrzymywanego wynagrodzenia, ponadto pożyczka miała zostać na nią przepisana po około 3 miesiącach, kiedy zostaną spłacone wszystkie jej zaległości finansowe. Mimo powyższych uzgodnień, U. I. (1) zawarła umowę pożyczki na kwotę 80.000 zł, a G. I. (1) zawarł umowę pożyczki na kwotę 50.300 zł, czego oskarżona była całkowicie świadoma. Znamiennym przy tym jest, że już po wyrażeniu zgody przez rodziców na zawarcie przez U. I. (1) umowy pożyczki, a przed wizytą rodziców w banku, J. B. (1) poprosiła pracownice banku, aby przekazały rodzicom informację, że pożyczka opiewa na kwotę 20.000 zł, a zatem na kwotę znacznie niższą, niż faktycznie planowała, a co dowodzi, że nie przekazała rodzicom informacji o faktycznej wysokości posiadanego zadłużenia i zamierzała doprowadzić do zawarcia przez matkę umowy pożyczki wbrew poczynionym ustaleniom. Powyższy plan się nie powiódł wyłącznie na skutek odmowy jej prośbie przez pracowników banku, którzy poinformowali U. i G. I. (1) o wysokości pożyczki, a ci postawieni przez faktem dokonanym i zapewniani przez córkę o zamiarze i woli spłaty, wyrazili zgodę na zawarcie umowy na kwotę 80.000 zł. Jak już wyżej wielokrotnie podnoszono – ze środków pożyczonych przez U. I. (1) i G. I. (1) nie zostały spłacone wszystkie zobowiązania J. B. (1) , nie uiszczała również rat na poczet pożyczki zaciągniętej przez V. U. (1) i nie poczyniła żadnych kroków ku uregulowaniu zobowiązań rodziców. Tak samo jak w przypadku V. U. (1) , oskarżona kierowała się osiągnięciem korzyści majątkowej i jednocześnie wykorzystywała zaufanie najbliższych sobie członków rodziny, którzy zgodzili się pomóc jej w problemach finansowych. Mimo ustaleń, które z nimi czyniła przed dniem 22 września 2023r., wprowadziła pokrzywdzonych U. i G. I. (1) w błąd, co do możliwości i zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z zawartych przez nich umów pożyczek w celu uzyskania przez nią środków pieniężnych. O wypełnieniu znamion oszustwa przez J. B. (1) świadczy również tło historyczne zdarzenia z dnia 22 września 2023r., a zatem nie tylko sytuacja co do instruowania pracowników Spółdzielczej Kasy (...) im. C. X. , jakie informacje mieli przekazywać rodzicom w czasie ich wizyty w oddziale, ale również to, że w dniu 22 września 2023r. J. B. (1) chciała, aby jej ojciec zaciągnął dodatkową pożyczkę gotówkową, na co nie wyraził zgody. Powyższe ewidentnie prowadzi zatem do konkluzji, iż celem oskarżonej było osiągnięcie jak największej korzyści majątkowej. Przypomnieć należy, że zaciągnięcie zobowiązania przez V. U. (1) miało miejsce już 3 stycznia 2023r., a przez U. i G. I. (1) – ponad 8 miesięcy później (w dniu 22 września 2023r.). W międzyczasie oskarżona dokonywała aż do dnia 19 maja 2023r. kilku wypłat z rachunku V. U. (1) na podstawie udzielonego pełnomocnictwa (notabene którego udzielenia pokrzywdzony całkowicie nie był świadomy) na niemałe kwoty, dokonując zaledwie trzech wpłat tytułem rat na łączną kwotę 1650 zł. W trakcie procesu oskarżona kilkukrotnie podejmowała próby tłumaczenia swojego zachowania, które okazywały się kłamliwe i pozbawione logiki, chociażby co do tego, że pieniądze z pożyczki V. U. (1) były przeznaczone na spłatę kredytu zaciągniętego dla osoby trzeciej, przy czym oskarżona nie pamiętała ani nazwiska tej osoby, ani kwoty kredytu albo wskazywała, że to rodzice wyszli z propozycją pomocy finansowej, albowiem otrzymywała wezwania do zapłaty od różnych instytucji i nie wiedziała kogo pierwszego spłacić, tymczasem z ustalonego stanu faktycznego wynika, że rodzice oskarżonej widzieli korespondencję od podmiotów bankowych i finansowych, a oskarżona zaprzeczała, aby miała jakiekolwiek problemy finansowe, wręcz reagowała złością na pytania tego dotyczące, natomiast o pomoc zapytała rodziców dopiero w sytuacji, kiedy długów było już tak dużo, że zaczęła obawiać się utraty własności nieruchomości, której była właścicielem. Powyższe ustalenia prowadzą do konkluzji, że oskarżona wykazywała się wysokim wyrachowaniem, a także działała według określonego schematu wspólnie ze swoim partnerem M. U. , który, choć nie był widywany w oddziale Spółdzielczej Kasy (...) , to jednak oczekiwał każdorazowo na oskarżoną przed budynkiem, a uzyskanymi z pożyczek środkami pieniężnymi dysponowali wspólnie, o czym świadczą przelewy z rachunku oskarżonej, wydruki z korespondencji SMS, a także zeznania V. U. (1) oraz U. i G. I. (1) , którzy wprost wskazywali, że M. U. uczestniczył w rozmowach o planowanych zobowiązaniach finansowych. W konsekwencji, Sąd uznał J. B. (1) za winną popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. , popełnionych w sposób opisany w punktach 2. i 3. części rozstrzygającej wyroku. Dodatkowo, Sąd przyjął, iż oskarżona dopuściła się ich w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , albowiem popełniła je w krótkich odstępach czasu (zakończenia działania w ramach czynu przypisanego w punkcie 2. i popełnienie przestępstwa przypisanego w punkcie 3. dzielił odstęp około czteromiesięczny), z wykorzystaniem tej samej sposobności, polegającej na tym, że J. B. (1) działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, umowy były podpisywane przez wszystkich pokrzywdzonych w Spółdzielczej Kasie (...) , a oskarżona zapewniała ich o możliwości i zamiarze spłaty zobowiązań zaciągniętych w celu uzyskania przez nią środków pieniężnych, ponadto czyny zabronione zostały popełnione zanim zapadły pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw. Kontynuując, rozważania prawne w kontekście występku oszustwa znajdują zastosowanie również w odniesieniu do przestępstwa popełnionego na szkodę M. N. (1) . Tak samo jak w przypadku V. U. (1) oraz U. I. (1) i G. I. (1) – oskarżona wprowadziła M. N. (1) w błąd co do możliwości i zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z zawartych przez niego umów pożyczek i kredytów. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego, oskarżona spotkała się z pokrzywdzonym, aby poprosić go o zaciągnięcie pożyczek i kredytów, a następnie przekazanie jej uzyskanych pieniędzy, z uwagi na to, że ona sama już nie miała zdolności kredytowej; jednocześnie zapewniała M. N. (1) o zamiarze spłacania rat z tytułu jego zadłużeń, wskazując przy tym, że jej partner ( M. U. ) podejmował zatrudnienie w Niemczech, a zatem będą mieć środki na spłatę zobowiązań. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że zdarzenia z udziałem M. N. (1) miały miejsce w okresie od 28 września 2023r., kiedy to pierwszy raz doszło do spotkania pokrzywdzonego z oskarżoną, a już po zaciągnięciu zobowiązań przez V. U. (1) oraz krótko, zaledwie kilka dni po zawarciu umów pożyczek przez rodziców oskarżonej, a przede wszystkim po tym, jak wyżej wymienieni pokrzywdzeni wiedzieli już, że zostali wprowadzeni w błąd przez J. B. (1) , zaś oskarżona była już od dłuższego czasu w posiadaniu środków wypłaconych z rachunku V. U. (1) , a część jej zobowiązań została spłacona za pośrednictwem pieniędzy pożyczonych w Spółdzielczej Kase (...) (...) przez U. i G. I. (1) . Mimo powyższych okoliczności, o których M. N. (1) nie wiedział, zaciągnął pięć pożyczek i kredytów, wymienionych w punkcie 1. części rozstrzygającej wyroku, czego oskarżona nie kwestionowała. Dodać należy, iż, jak wynika z relacji M. N. (1) , J. B. (1) przekonała go swoją argumentacją, jemu natomiast było jej żal, dlatego zgodził się na udzielenie jej pomocy. Za równie istotną okoliczność w kontekście przestępstwa popełnionego przez oskarżoną Sąd uznał to, że M. N. (1) w okresie objętym zarzutem był osobą uzależnioną od alkoholu, znajdował się wtedy w tzw. ciągu alkoholowym, czego J. B. (1) była w pełni świadoma (wyjaśniała o tym w trakcie pierwszego przesłuchania), co więcej w przerwach pomiędzy kolejnymi wizytami w instytucjach finansowych częstowała go alkoholem, co niewątpliwie miało ułatwić jej wpływanie na podejmowane przez niego decyzje. Powyższe rozważania zatem ewidentnie prowadzą, po raz kolejny, do wniosku, że oskarżona zachowała się w stosunku do M. N. (1) (tak samo jak wobec pozostałych pokrzywdzonych) w sposób wysoce zmyślny, wręcz fałszywy, wykorzystując jego zły stan psychofizyczny, jego zaufanie do niej i chęć udzielenia jej pomocy. W kontekście karnoprawnej oceny zachowania J. B. (1) nie należy tracić z pola widzenia czasookresu działania oskarżonej oraz ilości i wysokości zaciągniętych przez M. N. (1) pożyczek. Oczywistym jest, bowiem że celem J. B. (1) było jak najszybsze zawarcie przez pokrzywdzonego jak największej ilości umów, w różnych instytucjach finansowych, co z jednej strony było istotne dla oceny jego zdolności kredytowej, z drugiej zmniejszało ryzyko trzeźwego oglądu sytuacji przez niego sytuacji, z trzeciej gwarantowało możliwość uzyskania przez nią w bardzo krótkim czasie znacznej kwoty pieniędzy, której co znamienne w ogóle nie zamierzała przeznaczyć na spłatę swoim zobowiązań finansowych. Wskazać należy również, że J. B. (1) wielokrotnie zmieniała stanowisko i prezentowała odmienne wersje wydarzeń; raz podnosiła, że pieniądze otrzymane od M. N. (1) były prezentem, innym razem, że były przeznaczone na zakup samochodu, aby jej partner mógł rozpocząć pracę na terenie Niemiec, a nawet, że miała z nich sfinansować wesele ze M. U. . Niezależnie od tego, iż wyjaśnienia oskarżonej Sąd ocenił w przeważającej części negatywnie, zwłaszcza w kontekście wydatkowania pieniędzy uzyskanych od M. N. (1) , z uwagi na ich niespójność i nieracjonalność, pozostałe okoliczności, takie jak wysokość zobowiązań zaciągniętych przez pokrzywdzonego na skutek działania oskarżonej wspólnie ze M. U. oraz fakt, że zdarzenia z udziałem M. N. (1) miały miejsce po popełnieniu przestępstw na szkodę V. U. (1) oraz U. i G. I. (1) , a do dnia wyrokowania oskarżona nie poczyniła absolutnie żadnych (oprócz mizernych trzech wpłat po 550 zł na rachunek V. U. (1) ) kroków ku spłacie zaciągniętych przez pokrzywdzonych zobowiązań, są ewidentnym wyrazem przestępczego zamiaru wprowadzenia M. N. (1) w błąd w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie i M. U. . Ustalony stan faktyczny pozwolił również na przyjęcie, że oskarżona popadła w spiralę długów; choć jej wyjaśnienia nie do końca oddają zamiar naprawienia szkody finansowej wyrządzonej pokrzywdzonych, który sygnalizowała w toku postępowania, to jednak ilość nieustannie zaciąganych zobowiązań w żadnym wypadku nie prowadziła do ich spłaty, a wręcz przeciwnie pogarszała sytuację finansową J. B. (1) . Nie należy przy tym tracić z pola widzenia całkowicie nierozsądnego zachowania oskarżonej, która, mimo ogromnej kwoty ciągle narastających zobowiązań, nie czyniła żadnych starań ukierunkowanych na ich spłatę, co więcej zamiast tego zdecydowała się na zakup samochodu marki V. (...) (1) za niebagatelną kwotę 80.000 zł i naprawę tego, którego była już właścicielem. Idąc tokiem rozumowania oskarżonej – nawet, gdyby sfinansowanie zakupu samochodu służyło temu, by M. U. mógł dojeżdżać i pracować na terenie Niemiec, a w konsekwencji – zarabiać i móc spłacać zobowiązania partnerki, przy wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego Sądu, trudno dać wiarę, aby tylko kupno tak drogiego i wysokiej klasy samochodu było niezbędne dla realizacji powyższego celu. W konsekwencji, Sąd nie miał wątpliwości co do tego, iż J. B. (1) przyświecał jedynie cel osiągnięcia korzyści majątkowej. W świetle wyżej poczynionych rozważań, Sąd uznał sprawstwo oskarżonej w zakresie czynu zarzucanego jej w punkcie I. aktu oskarżenia, modyfikując jego opis, przede wszystkim co do wysokości mienia, jakim rozporządził na skutek zachowania J. N. . W akcie oskarżenia prokurator wskazał, bowiem kwoty kapitału pożyczek i kredytów zaciągniętych przez pokrzywdzonego, tymczasem nie należy tracić z pola widzenia, że gdyby nie zachowanie J. B. (1) i M. U. , M. N. (1) nie zaciągnąłby tych zobowiązań, a tym samym – nie byłby „skazany” na ponoszenie kosztów związanych z udostępnieniem pieniędzy przez instytucje bankowe i finansowe. Dlatego też, choć ustalenia prokuratora w kontekście wysokości kapitału udzielonych kredytów i pożyczek, a także kwot wypłaconych i przelanych na zlecenie J. B. (1) są prawidłowe i zgodne z materiałem dowodowym, to jednak nie uwzględniają kosztów ich udzielenia, które, jako kredytobiorca i pożyczkobiorca, M. N. (1) , jest obowiązany ponieść; z kolei ich wysokość Sąd ustalił na podstawie umów zawartych przez oskarżyciela posiłkowego oraz ich załączników, zabezpieczonych w toku postępowania przygotowawczego i zarejestrowanych jako dowody rzeczowe. Suma tych zobowiązań wyniosła 290.306,77 zł. W konsekwencji, Sąd uznał J. B. (1) za winną przestępstwa oszustwa co do mienia znacznej wartości popełnionego w warunkach czynu ciągłego, w sposób opisany w punkcie 1. części rozstrzygającej wyroku, tj. czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ☒ 3.2.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 5. J. B. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Działanie przestępcze, o którym stanowi art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii polega na niezgodnym z ustawą posiadaniu środków odurzających lub substancji psychotropowych, przy czym posiadanie ich jest karalne bez względu na cel tego posiadania (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 września 2012r., II AKa 261/12, Lex nr 1238645). Posiadanie jest stanem polegającym na faktycznym władztwie nad rzeczą, przez co może być wykonywane zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innej osoby ( D. (...) , Pojęcie „posiadania” w prawie karnym, Prok. i Pr. 2000, nr 2, s. 14 ). 7.Analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwoliła na ustalenie, iż w toku przeszukania przeprowadzonego w dniu 12 października 2023r. przy ul. (...) w U. , w pokoju zajmowanym przez J. B. (1) , do którego tylko ona i M. U. mieli dostęp, w dwóch woreczkach strunowych ujawniono substancję psychotropową w postaci metaamfetaminy, w ilościach odpowiednio 9,49 gram oraz 1,14 gram, tj. łącznie 10,63 gram netto, która zaliczana jest do substancji psychotropowych grupy II-P. Co więcej, z zeznań G. I. (1) , obecnego podczas czynności przeszukania, wynika, że ujawnione substancje psychotropowe znajdowały się w stojącym na komodzie szklanym naczyniu, w przeźroczystym woreczku, a zatem w miejscu ogólnodostępnym, widocznym dla każdego, a co za tym idzie w ocenie Sądu z całą stanowczością należy twierdzić, że oskarżona wiedziała, że tam się znajdują i to akceptowała, albowiem nie sygnalizowała komukolwiek, w tym organom ścigania, aby środki psychoaktywne znalazły się w jej miejscu zamieszkania wbrew jej woli, a taki stan rzeczy jest dla niej nie do zaakceptowania i aby się z nim nie godziła. Tym samym należało wykluczyć, by ujawnione substancje psychotropowe mogły zostać pozostawione przez osoby trzecie, w tym – jak wskazywała oskarżona – córkę V. B. , jej partnera B. M. (2) , swojego byłego partnera J. U. (1) , jak również M. U. (na taką możliwość oskarżona nie wskazywała), czego J. B. (1) nie była świadoma. 8.Powyższe argumenty, w ocenie Sądu dawały podstawę do przypisania J. B. (1) sprawstwa i winy w zakresie przestępstwa z art. z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. B. (1) 1, 4, 5 Sąd wymierzył J. B. (1) : - za popełnienie przestępstwa przypisanego w punkcie 1 wyroku – karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności - za czyny przypisane w punktach 2 i 3 wyroku – przy przyjęciu, że stanowiły one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. – karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając kary jednostkowe, Sąd miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 k.k. , bacząc przede wszystkim na konieczność zachowania proporcji między społeczną szkodliwością czynu, a stopniem zawinienia. Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących. Okolicznościami obciążającymi były: - wysoka szkodliwość społeczna czynów, - działanie umyślne z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, - działanie w ramach ciągu przestępstw (w odniesieniu do czynów przypisanych w punktach 2 i 3 wyroku), - szczególnie wyrachowany, wysoce przemyślany i bezwzględny sposób działania oskarżonej (zapewniała pokrzywdzonych zarówno przed popełnieniem czynów zabronionych, jak i po, o możliwościach finansowych co do zapłaty zobowiązań, co do przyszłego „przepisania” zaciągniętych pożyczek na nią, obracanie pieniędzmi uzyskanymi od pokrzywdzonych przy braku rzeczywistej woli spłaty zobowiązań i przeznaczanie ich na własne potrzeby, wykorzystanie zaufania, jakim obdarzyli ją pokrzywdzeni, narażenie ich na problemy finansowe – konieczność zwrotu pożyczonych pieniędzy nie tylko co do kapitału, ale również horrendalnie wysokich kosztów związanych z ich udzieleniem, w przypadku M. N. (1) – na prowadzenie przeciwko niemu postępowań cywilnych o zapłatę, a w przypadku U. i G. I. (1) – zapożyczenie u członków rodziny i ryzyko utraty nieruchomości, będącej ich miejscem zamieszkania), - działanie motywowane chęcią jak największego zysku, o czym świadczy ilość pożyczek i kredytów zaciągniętych przez pokrzywdzonych, - wysokość wyrządzonej szkody, wynoszącej 99.999 zł w przypadku V. U. (1) , 130.300 zł w przypadku U. i G. I. (1) i 290.306,77 zł w przypadku M. N. (1) , - brak starań w kierunku spłaty zobowiązań zaciągniętych przez pokrzywdzonych aż do dnia wyrokowania (oprócz trzech wpłat w łącznej kwocie 1.650 zł na rzecz V. U. (1) ); choć w toku procesu oskarżona składała deklarację spłaty rodziców po uregulowaniu pozostałych zadłużeń, przy czym zdarzenia będące przedmiotem niniejszego postępowania miały miejsce w 2023r., a do dnia wyrokowania (13 lutego 2026 r.) oskarżona nie poczyniła żadnych wpłat na rzecz pokrzywdzonych, oprócz tych wyżej wymienionych, - postawa oskarżonej, która nie wyraziła skruchy i nie upatrywała w sobie żadnej winy, wręcz próbowała uniknąć odpowiedzialności, wskazując na błędy pracowników banku, niechęć rodziców do niej, - w przypadku czynu przypisanego w punkcie 3 wyroku – popełnienie przestępstwa na szkodę osób najbliższych (rodziców), obdarzających oskarżoną zaufaniem, chęcią pomocy, - dotychczasowa karalność oskarżonej 5 5 Za przypisane J. B. (1) przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd wymierzył oskarżonej karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, uznając jako okoliczność łagodzącą niedużą ilość substancji psychotropowych będących w posiadaniu oskarżonej, a za okoliczność obciążającą – dotychczasową karalność sądową. Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności oraz warunków osobistych oskarżonej, Sąd wymierzył karę pozbawienia wolności w niemal najniższym przewidzianym przez ustawodawcę w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymiarze. 6 Wymierzenie oskarżonej J. B. (1) trzech kar pozbawienia wolności obligowało Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, określając jej wysokość w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (czyli od 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności) do ich sumy (czyli 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności). Przypisane oskarżonej J. B. (1) czyny zostały popełnione w bardzo zbliżonych okresach czasu, w przeważającej mierze (trzy z czterech przestępstw) charakteryzowały się podobnym sposobem działania i godziły w prawa majątkowe, co przemawiało za zastosowaniem zasady absorpcji, jednocześnie czyny przeciwko mieniu zostały popełnione na szkodę różnych pokrzywdzonych, zaś jeden z czynów godził w zdrowie publiczne w aspekcie zapobiegania narkomanii (czyn przypisany w punkcie 5 wyroku), co uzasadniało częściowe zastosowanie zasady kumulacji. Powyższe podmiotowo-przedmiotowe związki czynów przypisanych oskarżonej oraz ilość kar podlegających połączeniu przemawiały za zastosowaniem zasady asperacji, ze znacznym uwzględnieniem zasady absorpcji. Stąd też Sąd uznał, że adekwatną karą łączną w stosunku do czynów oskarżonej będzie kara 2 lat pozbawienia wolności. Sąd uznał, że kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze będzie dla J. B. (1) bodźcem do przemyślenia swego postępowania, a z drugiej strony spełni swoje cele tak zapobiegawcze, jak i wychowawcze oraz spowoduje, iż oskarżona będzie miała świadomość zagrożenia, jakie niesie za sobą popełnianie kolejnych przestępstw i nie będzie miała poczucia bezkarności. Prezentowana przez oskarżoną w toku procesu postawa, brak jakiejkolwiek refleksji, co do naganności popełnionych czynów wskazuje w ocenie Sądu nie tylko na jakikolwiek brak krytycyzmu, co do własnych zachowań, lecz co więcej na brak elementarnego poczucia przyzwoitości. 8 W związku z popełnieniem przez oskarżoną J. B. (1) przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w oparciu o przepis art. 70 ust. 4a , Sąd orzekł wobec niej świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz (...) w kwocie najniższej możliwej do orzeczenia – 1.000 zł. 9-11 Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonej J. B. (1) obowiązek naprawienia szkody na rzecz: - M. N. (1) w kwocie 290.306,77 zł, - V. U. (1) w kwocie 59.790,90 zł, - solidarnie na rzecz U. i G. małżonków I. w kwocie 130.300 zł. W odniesieniu do pokrzywdzonych M. N. (1) oraz U. i G. I. (1) zauważyć należy, iż zarówno wysokość niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonych na skutek przestępczego zachowania oskarżonej, jak i kwota orzeczonych obowiązków naprawienia szkody są tożsame. Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika bowiem, że instytucje finansowe w związku z zawartymi umowami formalnie przekazywały do dyspozycji klientów środki pieniężne obejmujące kapitał oraz kwotę mającą sfinansować koszty zawarcia umowy tj. prowizję, ubezpieczenie kredytu, opłaty za korzystanie z rachunku itp., przy czym po przeksięgowaniu środków na rachunek pożyczkobiorcy, koszty związane z udzieleniem pożyczki były natychmiast pobierane. Tym samym, w ocenie Sądu, wysokość szkody, jak również obowiązek jej naprawienia winien obejmować całość tych środków pieniężnych, a nie wyłącznie kapitał, albowiem każdorazowo pożyczkobiorca zobowiązany jest zwrócić instytucjom finansowym zarówno pożyczony kapitał, jak i koszty jego udzielenia, które łącznie wynoszą w przypadku M. N. (1) 290.306,77 zł, a w przypadku U. i G. małżonków I. 130.300 zł. Jednocześnie, w odniesieniu do pożyczek zawartych przez U. I. (1) i G. I. (1) Sąd miał na względzie, że pożyczka nr (...) udzielona U. I. (1) została spłacona wspólnie przez małżonków I. ze środków własnych oraz pożyczonych od członków rodziny. W konsekwencji, choć pożyczka została spłacona w całości, w krótszym czasie, aniżeli przewidywała to umowa, to jednak nastąpiło to na skutek jednorazowego działania pokrzywdzonych, a skutki opłacenia tej pożyczki ponoszą oni do dzisiaj. Dodatkowo raty z tytułu pożyczki udzielonej G. I. (1) są na bieżąco spłacane ze środków obojga małżonków. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż U. i G. małżonkowie I. , choć zaciągnęli dwie osobne pożyczki, to jednak spłacali je wspólnie, dlatego też za zasadne należało uznać orzeczenie obowiązku naprawienia wyrządzonej im szkody w sposób solidarny. W odniesieniu zaś do V. U. (1) , z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że na jego rachunek bankowy zostały przelane środki pieniężne w wysokości 99.900 zł, z czego z rachunku została pobrana kwota 5.994 zł tytułem prowizji, kwota 18.977,70 zł tytułem ubezpieczenia pożyczki, opłata w kwocie 75,91 zł oraz prowizja za zlecenie przelewów w łącznej kwocie 57,29 zł tj. łączna kwota 25.104,90 zł. Dodatkowo, J. B. (1) zawarła umowę jej ubezpieczenia indywidualnego i tytułem składki zleciła przelew środków z rachunku V. U. (1) w kwocie 1.815 zł, dokonała wypłaty gotówki z rachunku V. U. (1) na łączną kwotę 22.013 zł oraz przelewu na swój rachunek bankowy kwoty 12.508 zł, a tym samym rozdysponowała kwotę 36.336 zł. Jednocześnie, na poczet spłaty pożyczki J. B. (1) dokonała wpłat na łączną kwotę 1.650 zł. Zatem, obowiązek naprawienia szkody, w ocenie Sądu, winien obejmować koszty udzielenia pożyczki oraz kwotę wykorzystanych przez oskarżoną środków pieniężnych, pomniejszone o kwotę wpłaconą przez J. B. (2) tytułem rat tj. 59.790,90 zł (25.104,90 zł + 36.336 zł = 61.440,90 zł – 1.650 zł = 59.790,90 zł). Jednocześnie Sąd pragnie w tym miejscu wyjaśnić, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe i poczynione w jego toku ustalenia faktyczne nakazywały uznać, że instytucje finansowe udzielające pożyczek nie mogą zostać uznane za pokrzywdzonego przestępstwem oszustw przypisanych oskarżonej J. B. (1) , a w konsekwencji orzekł środki kompensacyjne na rzecz pożyczkobiorców, a nie – jak tego żądał prokurator – na ich rzecz. Podkreślić raz jeszcze trzeba, iż to V. U. (1) , U. I. (1) , G. I. (1) i M. N. (1) zaciągnęli zobowiązania finansowe, co z kolei było skutkiem przestępczego działania J. B. (1) , a zatem to wyżej wymienione osoby fizyczne odniosły negatywny skutek w swoim majątku. Choć banki i Spółdzielcza Kasa (...) Kredytowa im. C. X. , również ponoszą tego negatywne następstwa – albowiem w ujęciu historycznym te instytucje były pierwszymi rozporządzającymi swoim mieniem (pieniędzmi) na rzecz pokrzywdzonych, to jednak nie zostały wprowadzone w błąd co do możliwości i zamiaru spłaty zobowiązań wynikających z umów zawartych przez J. B. (1) , zaś obowiązek spłaty tych zobowiązań spoczywa na pokrzywdzonych. Zgodnie bowiem z art. 53 k.p.k. , w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego pokrzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego. Z kolei definicja legalna pokrzywdzonego została unormowana w art. 49 § 1 k.p.k. , w myśl której pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub osoba prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Tak skonstruowana definicja legalna, poprzez nawiązanie do pojęcia dobra prawnego, pozostaje w ścisłym związku z regulacjami prawa karnego materialnego. To bowiem przede wszystkim przepisy normujące poszczególne typy przestępstw określają co jest dobrem prawnym i kto jest nosicielem tego dobra. Zatem dla ustalenia pokrzywdzonego nie jest wystarczające odwołanie się do jego definicji legalnej, gdyż definicja ta musi jeszcze zostać odniesiona do danego typu przestępstwa, aby można było ustalić dobro prawne, o którym mowa w art. 49 § 1 k.p.k. ( zob. T. Grzegorczyk [w:] T. (...) , J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2003, s. 282 ). Osobą pokrzywdzoną przez sprawcę przestępstwa oszustwa jest zatem ten, w kogo świadomości sprawca wywołuje fałszywe wyobrażenie co do rzeczywistości, a przy wyzyskaniu błędu sprawca wykorzystuje już istniejącą rozbieżność między stanem świadomości dokonującego rozporządzenia mieniem a rzeczywistością, której sprawca nie koryguje, lecz używa dla uzyskania przez siebie lub kogoś innego osiągnięcia korzyści majątkowej (vide: wyrok SN z 2.12.2002 r., IV KKN 135/00; wyrok SN z 19.07.2007 r., V KK 384/06). Nadto, przesłanką odpowiedzialności karnej sprawcy oszustwa jest tożsamość podmiotu wprowadzonego w błąd i podmiotu rozporządzającego mieniem (vide: wyrok SN z 19.05.2021r., III KK 156/21, LEX 3266715 ). W kontekście wyżej przytoczonych rozważań, niewątpliwie V. U. (1) , U. I. (1) , G. I. (1) i M. N. (1) mieli mylne wyobrażenie co do rzeczywistości na skutek zapewnień ze strony oskarżonej, w konsekwencji czego zawarli opisane w punktach 1 – 3 wyroku umowy, otrzymali od instytucji bankowych i finansowych pieniądze, które ostatecznie przekazali J. B. (1) . Zatem, choć banki i kasa pierwotnie udzielili środków pieniężnych, którymi ostatecznie rozporządzała J. B. (1) , to jednak to pokrzywdzeni stali się właścicielami pożyczonych pieniędzy i rozporządzali nimi według własnych decyzji, podjętych na skutek przestępczego zachowania oskarżonej. W konsekwencji, bezspornie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między zachowaniem oskarżonej, a szkodą powstałą w majątkach V. U. (1) , U. I. (1) , G. I. (1) oraz M. N. (1) , których Sąd uznał za pokrzywdzonych i dlatego orzekł obowiązek naprawienia szkody na ich rzecz, jak w punktach 9 – 11 części rozstrzygającej wyroku. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. B. (1) 7 Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonej J. B. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 12.11.2023 r. godz. 13:20 do dnia 21.12.2023 r. godz. 10:45. 12 5 7.Z uwagi na popełnienie przez oskarżoną J. B. (1) przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii , na podstawie art. 70 ust.2 orzeczono o przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci metamfetaminy o masie 9,45 grama netto oraz metamfetaminy o masie 1,12 grama netto, zarządzając ich zniszczenie, które w tym przypadku było obligatoryjne. 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 13 Na podstawie § 2 pkt 1 i 2, § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt. 5 w zw. z § 20 i § 4 ust. w zw. z § 24 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.05.2024r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 18.10.2016r.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. C. kwotę 3.468,60 zł brutto z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu oraz kwotę 771,70 zł tytułem zwrotu wydatków. 14 Na podstawie art. 624 k.p.k. , art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżoną J. B. (1) od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Poznaniu kosztów sądowych i nie wymierzył jej opłaty. Wobec oskarżonej została orzeczona bezwzględna kara pozbawienia wolności, co będzie wiązało się z czasową utratą źródła dochodu, a także obowiązki naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w łącznej kwocie przekraczającej 480.000 zł oraz świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 zł, co łącznie stanowić będzie dla oskarżonej duże obciążenie finansowe. 7. Podpis B. , dnia 27 marca 2026 r. sędzia Izabela Dehmel ZARZĄDZENIE Proszę: 1. Notować w kontrolce uzasadnień. 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - prokuratorowi - obrońcy - pełnomocnikowi (...) im. (...) 3. Za 14 dni lub z apelacją. B. , dn. 27.03.2026r. sędzia Izabela Dehmel