Wyrok Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju, I C 398/24

Sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w treści wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu- Zdroju z dnia 30 września 2025 roku oraz w treści postanowienia Sądu Rejonowego w Jastrzębiu- Zdroju z dnia 30 września 2025 roku, w ten sposób, iż w miejsce błędnego oznaczenia strony powodowej: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ” wpisać prawidłowo: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ”. Sygn. akt: I C 398/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2025r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia Barbara Banaszek Protokolant: Sekretarz sądowy Monika Kuliś po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025r. w Jastrzębiu-Zdroju na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko S. G. o zapłatę oddala powództwo. Przewodnicząca: Sygn. akt I C 398/24 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu- Zdroju z dnia 30 września 2025 roku Pozwem z dnia 29 grudnia 2023 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenia od S. G. kwoty 2.189,74 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wskazała, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się należność główna w kwocie 1.312,72 zł oraz skapitalizowane odsetki w kwocie 877,02 zł. W uzasadnieniu powódka podała, że pozwana zawarła z nią w dniu 17 maja 2017 roku ramowa umowę pożyczki, a następnie w dniu 9 grudnia 2019 roku- umowę pożyczki. Umowa została zawarta online. Pozwana nie spłaciła wynikającego z umowy zadłużenia. Pozwana, jako osoba nieznana z miejsca pobytu, była reprezentowana w postępowaniu przez kuratora, który jej imieniem wniósł odpowiedź na pozew, żądając oddalenia powództwa. Imieniem strony pozwanej podniesiono niewykazanie roszczenia. W szczególności wskazano, że pożyczkodawca przelał kwotę pożyczki na inny numer rachunku bankowego, aniżeli wynikający z umowy. Wskazano także, że z dokumentów załączonych do pozwu nie wynika kwota zadłużenia opisana pozwem. Z ostrożności procesowej podniesiono także zarzut abuzywności postanowień umownych. Sąd ustalił, co następuje. W dniu 9 grudnia 2019 roku wytworzono pismo, stwierdzające udzielenie przez S. G. pełnomocnictwa pożyczkodawcy, to jest Spółce (...) Sp. z o.o. do zawarcia i podpisania umowy pożyczki. / pismo- k. 6/ W dniu 9 grudnia 2019 roku wytworzono również dokument, zatytułowany: „ Umowa pożyczki nr (...) ”, który miał dotyczyć pożyczki udzielonej S. G. przez (...) Sp. z o.o. Kwota pożyczki miała wynosić: 1.400 złotych, prowizja: 384,30 złotych, odsetki: 11,40 złotych, roczna stopa oprocentowania: 10 %, (...) : 1966,7 %, oprocentowanie zadłużenia przeterminowanego: 14 %; w dokumencie tym podano numer rachunku bankowego S. G. : „ (...) ”, data spłaty pożyczki 8 stycznia 2020 roku. Tożsamy numer rachunku bankowego wynika z dokumentu umowy ramowej pożyczki nr (...) _2 z dnia 9 grudnia 2019 roku . /wzór umowy- k. 7, wzór umowy ramowej z załącznikami, w tym formularzem informacyjnym - k. 8-18/ W dniu 10 grudnia 2019 roku A. -BC, z rachunku prowadzonego dla (...) Sp. z o.o. przekazała kwotę 1.400 złotych na rachunek bankowy o numerze (...) /potwierdzenie wykonania transakcji- k. 21/ Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o dowody z dokumentów zaproponowane przez strony. Niezasadny był przy tym wniosek strony powodowej o odroczenie terminu rozprawy, w celu pozyskania dalszych dokumentów. Należy zauważyć, że strona powodowa jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika; nadto jest profesjonalistą, przedsiębiorcą i występuje z roszczeniem przeciwko konsumentowi. W tym stanie rzeczy nie może być żadnych wątpliwości, że wszelkie dowody na zasadność roszczenia winny być przytoczone i przedłożone wraz z pozwem. Nie można także stwierdzić, by podniesione przez kuratora procesowego zarzuty miały stanowić szczególne zaskoczenie dla strony powodowej, powodując konieczność poszukiwania dalszych dowodów- zarzuty te dotyczą bowiem najprostszych kwestii procesowych. Dowód na spełnienie świadczenia przez pożyczkodawcę jest najbardziej podstawowym dla postępowania z udziałem konsumenta dokumentem i winien być należycie przygotowany i sprawdzony przy wstępnym formułowaniu żądania. Sąd zważył, co następuje. Podniesione w sprawie zarzuty musiały skutkować oddaleniem powództwa wobec niewykazania roszczenia co do zasady. W sposób oczywisty czynność prawna stanowiąca źródłową podstawę powództwa, stanowiła umowę zawieraną w ramach tzw. obrotu konsumenckiego. Pozwana posiada bowiem status konsumenta w rozumieniu art. 22 1 k.c. (co wynika już chociażby z występującego w dokumentacji sformułowania o „kredycie konsumenckim”, używanego przez stronę powodową), a strona powodowa niewątpliwie jest przedsiębiorcą. W tym kontekście należy zaznaczyć (co już pokrótce Sąd wskazał we wcześniejszej części uzasadnienia), że powództwo kierowane przeciwko konsumentowi winno być szczególnie dokładnie konstruowane. Strona powodowa, zwłaszcza reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, winna zadbać, by do pozwu załączono wszelkie dokumenty wykazujące podstawę roszczenia. Nie może w ocenie Sądu budzić wątpliwości, że w sporze przedsiębiorcy z konsumentem, ten pierwszy winien przede wszystkim wykazać, że istotnie z pozwanym łączył go określony stosunek prawny oraz że przysługuje mu określona co do wysokości wierzytelność. Wykazanie, że konsument zawarł określoną umowę, a świadczenie z tej umowy zostało na jego rzecz przekazane, stanowi absolutne minimum konieczne dla uwzględnienia powództwa. Dowody na takie kluczowe okoliczności winny być przedstawione wraz z pozwem, bez względu na aktywność strony przeciwnej w procesie. Braki materiału dowodowego w tym względzie, zwłaszcza gdy strona pozwana kwestionuje zasadność żądania należy rozstrzygać na korzyść pozwanego. Zgodnie bowiem z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń strony i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia spraw (wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1996 r. I CKU 45/96 OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76). W niniejszej sprawie przede wszystkim brak jest jakiegokolwiek dowodu, pozwalającego uznać, by pozwana istotnie złożyła oświadczenie woli o związaniu się z wierzycielem umową pożyczki o określonej treści, co jest wszak podstawowym warunkiem dla dochodzenia roszczenia z każdej umowy, także z umowy pożyczki zawieranej w trybie zdalnym ( art. 720 k.c. ). Podobnie, brak jest dowodu, by pozwana wyraziła wolę zawarcia umowy ramowej, a także- by w jakimkolwiek zakresie udzieliła pełnomocnictwa stronie pozwanej. Na marginesie warto zauważyć, że powód nie przedstawił do akt sprawy umowy ramowej z 2017 roku, na którą się powołał (akta zawierają jedynie niepodpisany projekt umowy ramowej z 2019 roku). Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie zawierają ani jednego dokumentu pochodzącego od pozwanej, bądź przez nią podpisanego. Dokumenty w postaci „pełnomocnictwa”, „umowy”, „umowy ramowej” zostały przedstawione w formie prostych, niepodpisanych wydruków. Nawet jeśli były one podpisane elektronicznie, bądź weryfikowane w jakikolwiek inny sposób przez powoda (np. telefonicznie), to nie da się tej okoliczności zweryfikować w postępowaniu sądowym. Są to pisma, które, posiadając stosowne dane osobowe, wytworzyć może jednostronnie każdy, posiadający drukarkę i komputer. Należy jeszcze raz podkreślić, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, by dokumenty te tworzono za wiedzą pozwanej oraz by ostatecznie wyraziła ona wolę nawiązania ze strona powodową stosunku prawnego. Niewykazana zupełnie pozostaje także kwestia ewentualnego przekazania pozwanej kwoty pożyczki- a więc spełnienie świadczenia przez pożyczkodawcę. Strona pozwana przedłożyła co prawda potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej przez pośrednika, ale wskazany na nim numer rachunku bankowego nie wynika z żadnego innego dokumentu. W szczególności numer ten jest odmienny od wskazanego w umowie . Nawet zatem, jeśliby hipotetycznie przyjąć (do czego w ocenie Sądu nie ma podstaw), że sporna umowa została zawarta, to powód nie przedłożył żadnego dowodu na jej wykonanie. Brak jest zatem podstaw, by twierdzić że po stronie pozwanej istnieje jakiekolwiek zadłużenie. Powyższe przesądziło o oddaleniu powództwa, wobec braku wykazania zaistnienia stosunku prawnego między stronami, a także wobec braku wykazania wykonania świadczenia przez potencjalnego pożyczkodawcę. Z uwagi na okoliczność, iż w sprawie całość kosztów poniosła strona przegrywająca spór, brak było podstaw do zawierania w wyroku osobnego o nich rozstrzygnięcia. SSR Barbara Banaszek J. , dnia 20 października 2025 roku Sygn. akt I C 389/24 ZARZĄDZENIE 1. Odnotować; 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi strony powodowej; 3. kal. 2 tygodnie lub z wpływem. SSR Barbara Banaszek