Zarządzenie Sądu Rejonowego w Nowym Sączu, I C 1523/25

Sygn. akt I C 1523/25 UZASADNIENIE Sygn. akt I C 1523/25 upr UZASADNIENIE wyroku zaocznego z dnia 17 stycznia 2026 roku Pozwem wniesionym dnia 28 listopada 2025 roku powód (...) spółka akcyjna w L. (dalej jako: (...) ) wniósł o zasądzenie od pozwanego Z. L. kwoty 22 183,73 zł wraz z odsetkami. Wskazał, że pozwany zawarł z nim umowę pożyczki i nie wywiązał się z niej, skutkiem czego jest nadal zadłużony u pozwanego na wskazaną kwotę. Pozwany Z. L. otrzymał pozew doręczony mu dnia 14 grudnia 2025 roku, jednak w zakreślonym terminie pouczony o rygorze wydania wyroku zaocznego nie odniósł się do pozwu. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: Z. L. zawarł w dniu 21 stycznia 2025 roku z (...) umowę pożyczki nr (...) (dalej: pożyczka). Zgodnie z umową Z. L. otrzymał dnia 24 lutego 2025 roku kwotę 12 000 zł i był zobowiązany do zwrotu (...) w 42 ratach kwoty 23 773,86 zł, która obejmowała kwotę wypłaconą, prowizje i opłaty w wysokości 5 396,72 zł oraz odsetki umowne wynoszące 6 377,14 zł liczone według stopy zmiennej. Wysokość jednej raty miała wynosić 566,05 zł, nie licząc ostatniej raty wynoszącej 565,81 zł. Raty miały być płacone 3 dnia każdego miesiąca począwszy od 3 kwietnia 2025 roku. Od rat niespłaconych w terminie (...) naliczał odsetki według stopy zmiennej odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Zgodnie z ust. 8 umowy w wypadku opóźnienia ze spłatą raty dłuższego niż 30 dni (...) był uprawniony do wypowiedzenia umowy. W przypadku wypowiedzenia umowy całość zadłużenia pożyczkobiorcy z tytułu umowy podlegała oprocentowaniu odsetkami naliczanymi według stopy zmiennej odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Z. L. nie prowadzi działalności gospodarczej, z którą mogłoby być związane udzielenie pożyczki. Z. L. zapłacił pierwszą ratę w całości dnia 11 kwietnia 2025 roku, zaś drugą ratę w całości dnia 12 maja 2025 roku, po czym zaprzestał spłacania pożyczki po wpłaceniu łącznie 1 132,10 zł tytułem spłaty. Dnia 4 sierpnia 2025 roku (...) po uprzednim wezwaniu Z. L. do zapłaty wypowiedział Z. L. umowę pożyczki, wskazując na kwotę zadłużenia równą 22 183,73 zł. Oświadczenie to zostało przez Z. L. odebrane dnia 11 sierpnia 2025 roku. Po wypowiedzeniu umowy Z. L. nie dokonał dalszych wpłat na rzecz (...) . Dowód: wyrok zaoczny – stan faktyczny ustalono na podstawie niebudzących wątpliwości w świetle załączonych do pozwu dokumentów twierdzeń powoda. Wyrok był wyrokiem zaocznym, wobec czego Sąd nie dokonywał co do zasady oceny dowodów ponad to, co było niezbędne dla ustalenia, czy twierdzenia powoda co do faktów nie budzą wątpliwości. Twierdzenia co do faktów nie budziły w zasadzie wątpliwości Sądu, przy czym Sąd z przedstawionych dowodów wysnuł częściowo odmienne wnioski o charakterze prawnym niż powód. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie w całości na podstawie art. 720 § 1 k.c. , jako że pozwany w istocie był zadłużony u powoda z tytułu umowy pożyczki na znaczną część wskazywanej przez powoda kwoty. Oddalenie powództwa w części wiązało się z nieprawidłowym sposobem naliczania przez powoda odsetek. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 720 § 1 i 720(1) § 1 k.c. „przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Przepis art. 720 § 1 nie wyłącza prawa dającego pożyczkę pieniężną do żądania od biorącego pożyczkę odsetek oraz pozaodsetkowych kosztów, z zachowaniem przepisów poniższych”. Zostało w ocenie Sądu udowodnione, że powód zawarł z pozwanym umowę pożyczki, zgodnie z którą pozwany obowiązany był do zwrotu całkowitej kwoty do zapłaty równej 23 773,86 zł (ust. 1.5.c) umowy). Umowę tą strony niewątpliwie podpisały i w ocenie Sądu jest ona w całości ważna i skuteczna. Zarazem umowa ta podlegała reżimowi umowy o kredyt konsumencki zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim , jako że była umową pożyczki w wysokości nie większej niż 255 550 zł, którą kredytodawca - powód w zakresie swojej działalności, co jest bezsprzeczne (powód jest przedsiębiorstwem zajmującym się, co jest faktem notoryjnym, udzielaniem pożyczek) udzielił konsumentowi, przy czym status pozwanego jako konsumenta również był niesporny i oczywisty. Powód jest bowiem osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w zakresie, w którym miała zostać udzielona pożyczka, co wynika z oświadczenia w ust. 5.2. umowy pożyczki. Nie było kwestionowane umocowanie U. L. do zawierania umów w imieniu powoda, przy czym fakt wypłaty kwoty pożyczki przez powoda oznacza, że powód co najmniej zaakceptował działanie U. L. w jego imieniu. Należy wskazać, że dochowany został wymóg zachowania postaci pisemnej umowy wskazany w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, jako że umowę zawarto w zwykłej formie pisemnej. Kwota równa 12 000 zł została pozwanemu niewątpliwie udostępniona i w ten sposób świadczenie powoda zostało spełnione na rzecz pozwanego. Zarazem pozwany w znacznej części nie wywiązał się ze swoich obowiązków umownych, spłacając jedynie dwie raty, i to z opóźnieniem. Umowa dawała powodowi możliwość wypowiedzenia jej w przypadku zalegania przez pozwanego ze spłatą co najmniej jednej z rat przez okres co najmniej 30 dni. Zarazem zgodnie z twierdzeniami powoda, jak i przedstawionym przez niego zestawieniem pozwany na dzień wypowiedzenia umowy pożyczki zalegał ze spłatą 3 pełnych rat, w tym 2 rat przez okres ponad 30 dni. Stąd wypowiedzenie umowy zostało w ocenie Sądu dokonane w sposób zgodny z prawem. Nie tylko niewątpliwie miało podstawę umowną i było związane z zaleganiem ze spłatą rat przez pozwanego, lecz również zostało poprzedzone wezwaniem do zapłaty. Wezwanie to nie zawierało pouczenia o możliwości restrukturyzacji długu, a jedynie wskazanie na możliwość wypowiedzenia, jednak powód nie będąc bankiem nie był obowiązany do przestrzegania rygorów art. 75c Prawa bankowego . Sąd wskazuje, że wypowiedzenie zostało pozwanemu niewątpliwie doręczone, podobnie jak wcześniejsza informacja o zadłużeniu. W ocenie Sądu doręczenie pozwanemu wypowiedzenia jest faktem, zostało dokonane prawidłowo i jako takie roszczenie powoda jest wymagalne co do zasady. Stąd też po zasadnym i prawidłowym, w ocenie Sądu, wypowiedzeniu umowy zgodnie z jej ust. 8 całość zadłużenia pozwanego stała się wymagalna. Od kwoty niespłaconego kapitału i prowizji, tj. łącznie 16 798,03 zł, powód był zatem uprawniony do naliczania odsetek w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, na takie bowiem opiewała umowa. Odsetki te nie przekraczały wysokości dopuszczalnej ustawą, były bowiem zgodnie z samą umową równe tejże najwyższej dopuszczalnej wysokości. Sąd wskazuje, że w oczywisty sposób w związku z zakazem z art. 481 § 1 k.c. nie było dopuszczalne przed wytoczeniem powództwa naliczanie odsetek od odsetek. Żądanie od daty 3 września 2025 roku do daty wniesienia pozwu odsetek również od kwot wskazywanych wprost przez powoda jako odsetki musi zatem zostać bez jakiejkolwiek wątpliwości oddalone jako sprzeczne z ustawą. W ocenie Sądu pozaodsetkowe koszty pożyczki nie przekraczały maksymalnej dopuszczalnej przez ustawę o kredycie konsumenckim wysokości, przeciwnie – były od niej niższe. W ocenie Sądu stosunkowo niewielka, nieprzekraczająca 45% wysokość łącznych prowizji zastrzeżonych przez pozwanego wyklucza z uwzględnieniem notoryjnego faktu wysokiego ryzyka niewypłacalności dłużników w sektorze pożyczek pozabankowych możliwość uznania klauzul w przedmiocie prowizji za abuzywne, zwłaszcza, że część prowizji należała się pośrednikowi, nie powodowi. Zarazem prowizja jest świadczeniem wprost dopuszczonym przez art. 720(1) § 1 k.c. i zastrzeżenie jej w stosunkowo skromnej wysokości przez powoda nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Możliwość uznania zastrzeżenia prowizji za abuzywne istnieje, lecz aktualizowałaby się wówczas, gdyby prowizja była rażąco wygórowana i zastrzeżona w warunkach przymusowej sytuacji dłużnika. Tymczasem pierwszy warunek ewidentnie nie jest spełniony, zaś o spełnieniu drugiego Sądowi nic nie wiadomo. Sąd stwierdził zatem, że pozwany pożyczkę pobrał i w znacznej części jej nie spłacił, a zatem powodowi jako wierzycielowi, którego dłużnik pozostawał w zwłoce, należały mu się odsetki za opóźnienie w myśl art. 481 § 1 k.c. Odnośnie wysokości odsetek należy wskazać, że zastrzeżone karne odsetki nie przekraczały wysokości dopuszczalnej ustawowo. Zarazem powództwo musiało zostać oddalone w części z uwagi na błędny sposób naliczania przez powoda odsetek. Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż zgodnie z twierdzeniami powoda pozwany był zobowiązany do spłaty całości odsetek wskazanych w umowie pożyczki. Tak byłoby w istocie, gdyby pozwany rzeczywiście miał spłacić w terminie pożyczkę do końca, taka sytuacja jednak nie zaistniała. Pozwany wobec wypowiedzenia umowy przez powoda w istocie korzystał z kapitału powoda przez okres dużo krótszy niż wskazany w umowie. Nie ma żadnego uzasadnienia dla żądania przez powoda jesienią 2025 roku odsetek, których możliwość naliczania aktualizowałaby się zgodnie z harmonogramem spłaty w roku 2026, 2027 czy 2028 i powinno być to oczywiste dla powoda zajmującego się profesjonalnie udzielaniem pożyczek i reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika. Powodowi nie należały się na dzień składania pozwu żadne odsetki za korzystanie przez pozwanego z kapitału w okresie późniejszym niż tenże dzień złożenia pozwu, zaś odsetki za dalszy okres mogły zostać zasądzone jedynie do dnia wyrokowania, zaś na przyszłość tylko w sposób wskazany w wyroku w formule „do dnia zapłaty”. W istocie powód bez głębszego przemyślenia zażądał w pozwie kwoty odsetek takiej, jaka należna by mu była, gdyby pozwany spłacał raty terminowo i nie doszło do wypowiedzenia umowy pożyczki. Tylko na marginesie Sąd wskazuje, że gdyby uznać, że umowa nakazywała choćby potencjalnie pozwanemu zapłatę odsetek w wysokości 6 377,14 zł za okres faktycznego korzystania z kapitału krótszy niż pół roku, to oznaczałoby, że wysokość odsetek przekracza istotnie 100% w skali roku, wielokrotnie przekraczając maksymalne odsetki za opóźnienie dopuszczalne prawem. Tymczasem do wypowiedzenia umowy pożyczki doszło i pozwany był obowiązany do zapłaty odsetek umownych wyłącznie za okres do dnia wypowiedzenia umowy; po tym zaś okresie powód mógł zgodnie z umową naliczać odsetki umowne w wysokości odsetek maksymalnych z uwagi na wymagalność całej kwoty pożyczki. Powód miał prawo naliczyć następujące odsetki do dnia wniesienia pozwu: 2,79 zł tytułem opóźnienia w płatności 1 raty; 2,37 zł tytułem opóźnienia w płatności 2 raty; następnie tytułem opóźnienia w płatności 3, 4 i 5 rat do dnia wypowiedzenia umowy odpowiednio: 22,70 zł, 12,70 zł; 2,28 zł. Następnie od dnia wypowiedzenia umowy do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu powód miał prawo naliczyć odsetki w wysokości 1 007,65 zł. Zatem podsumowując, powód miał prawo w związku z treścią art. 481 § 1 k.c. żądać odsetek maksymalnych za opóźnienie od należnej kwoty należności głównej, prowizji i odsetek od dnia wniesienia pozwu, tj. od kwoty 17 848, 52 zł od dnia 28 listopada 2025 roku, natomiast odsetek od kwoty 16 798,03 zł (tj. kwoty należności nie obejmującej odsetek) miał prawo żądać od dnia następnego po wypowiedzeniu umowy, a zatem od 12 sierpnia 2025 roku. Sąd wskazuje przy tym, że wskazanie daty początkowej naliczania tych odsetek wcześniejszej niż data wskazywana przez powoda w pozwie jest jedynie zabiegiem stylistycznym dla uproszczenia treści wyroku i uczynienia go bardziej zrozumiałym, jako że odsetek za okres pomiędzy 12 sierpnia a 3 września 2025 roku powód niewątpliwie żądał, natomiast ujął je w żądaniu w sposób kwotowy. Zabieg ten nie ma wpływu na wysokość zasądzonego roszczenia. W pozostałym zakresie z uwagi na naruszenie zakazu z art. 481 § 1 k.c. oraz okazjonalne pomyłki o charakterze rachunkowym odsetki powodowi nie należą się, stąd Sąd oddalił w tym zakresie powództwo. Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 3) k.p.c. nadał rygor natychmiastowej wykonalności wyrokowi zaocznemu w części zasądzającej. Powód wygrał zatem sprawę w większej części. Odnośnie wyrzeczenia o kosztach Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest do zwrotu stronie przeciwnej kosztów celowej obrony. W przedmiotowym postępowaniu stroną przegrywającą był co do zasady pozwany, jako że żądanie powoda zasądzono w większości, a roszczenie było uzasadnione co do zasady. Strona powodowa wykazała poniesienie kosztów w kwocie 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, nadto kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu, a także kwotę 1100 zł tytułem opłaty sądowej, przy czym w związku z oddaleniem powództwa w części Sąd uznał za zasadne poniesienie kosztu opłaty sądowej w wysokości 1000 zł, tj. odpowiadającej opłacie sądowej od pozwu takiej, jaka byłaby należna zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 7 uksc, gdyby powód pozywał wyłącznie o należność zasądzoną. Koszty te jako celowe dla dochodzenia praw przez powoda zasądzono w pkt 4 wyroku zaocznego. Od kosztów tych, zgodnie z art. 98 § 1 1 kpc , należą się odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, dlatego też w taki sposób zasądzono koszty postępowania. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji. ZARZĄDZENIE (...) ; (...) (...) (...)