Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie, I C 416/25

Sygn. akt: I C 416/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2026r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Kłek Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. w Kętrzynie sprawy z powództwa (...) z siedzibą we D. przeciwko H. Ł. o zapłatę na skutek sprzeciwu pozwanej od Wyroku Zaocznego Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 października 2025 r. w sprawie I C (...) upr I. utrzymuje w części Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 października 2025 r. w sprawie I C (...) upr co do wskazanego w punkcie I obowiązku zapłaty przez pozwaną H. Ł. na rzecz powoda (...) z siedzibą we D. kwoty 4 350 zł (cztery tysiące trzysta pięćdziesiąt złotych ) z odsetkami ustawowymi od dnia 09.05.2025 r. do dnia zapłaty II. w pozostałej części powództwo oddala, III. zasądza od powoda (...) z siedzibą we D. na rzecz pozwanej H. Ł. kwotę 508,83 zł (pięćset osiem złotych i osiemdziesiąt trzy grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu; Sygn. akt I C 416/25 upr UZASADNIENIE Powód (...) z siedzibą we D. wniósł o zasądzenie od pozwanej H. Ł. kwoty 11.171,58 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 09.05.2025 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 750,00 zł opłaty od pozwu. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwana H. Ł. na podstawie umowy pożyczki o numerze (...) , zawartej w dniu 24.11.2021 r. otrzymała określoną kwotę pieniężną, jednocześnie zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w tej umowie. Zadłużenie wynika z umowy pożyczki zawartej z (...) S.A. W następstwie niedotrzymania przez dłużnika warunków określonych w umowie (...) S.A wezwał H. Ł. do zapłaty kwoty pieniężnej. Pozwana pomimo upływu wyznaczonego terminu nie dokonała zapłaty, wobec czego w dniu 14.08.2024 r. (...) S.A. zawarł z (...) z siedzibą we D. umowę przelewu wierzytelności, cedując na jego rzecz całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej przez stronę pozwaną z wierzycielem pierwotnym. W ocenie powoda dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej jest przedłożony przez powoda wydruk umowy o numerze (...) zawartej w dniu 24.11.2021 r. oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej nr (...) z dnia 11.07.2025 r. podpisany przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków funduszu. Powód wskazał , iż zadłużenie strony pozwanej, stanowiące wartość przedmiotu sporu, wynosi 11.171,58 zł, w tym należność główna w kwocie 7.454,49 zł i skapitalizowane odsetki w wysokości 3.717,09 zł, na które składają się przejęte w drodze cesji wierzytelności odsetki wierzyciela pierwotnego naliczane zgodnie z postanowieniami umowy odpowiednio od niezapłaconej kwoty należności głównej oraz odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone przez stronę powodową od należności głównej za okres po dniu cesji do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu. Pozwana H. Ł. nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie zajęła stanowiska w sprawie. Wyrokiem Zaocznym wydanym w dniu 16 października 2025 r. Sąd Rejonowy w K. zasądził od pozwanej H. Ł. kwotę 6.725,34 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 09.05.2025 r. oraz kwotę 2.628,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, w pozostałej części powództwo zaś oddalił. Od powyższego wyroku zaocznego pozwana złożyła sprzeciw, zaskarżając wyrok co do punktu I, III i IV i wnosząc o jego uchylenie, zarzucając brak legitymacji procesowej czynnej i biernej, bezzasadność powództwa, brak wykazania roszczenia co do zasady i co do wysokości, brak wymagalności dochodzonego roszczenia w dacie wskazanej przez powoda, brak indywidualnego uzgodnienia warunków umowy z pozwaną, abuzywność kosztów pozaodsetkowych wskazanych w umowie pożyczki oraz pozwie, przedstawienie do akt sprawy nieuwierzytelnionych kserokopii i wydruków komputerowych, brak udzielenia pełnomocnictwa do zawarcia spornej umowy pożyczki oraz brak przedstawienia dokumentów podpisanych podpisem elektronicznym w formie cyfrowej umożliwiającej potwierdzenie ich autentyczności w zakresie treści oraz złożenia podpisów przez osoby w nich wskazane. W odpowiedzi na sprzeciw pozwanej i w dalszych pismach powód podtrzymał w całości żądanie i stanowisko wyrażone w pozwie. Pozwana w piśmie z dnia 19 stycznia 2026 r. podtrzymała stanowisko wyrażone w sprzeciwie od Wyroku Zaocznego. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 24.11.2021 r. H. Ł. zawarła z (...) S.A. z siedzibą w D. umowę pożyczki gotówkowej nr (...) . Zgodnie z umową, całkowita kwota pożyczki wyniosła 6.000,00 zł, natomiast całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę 9.886,70 zł. Pożyczka miała zostać spłacona w 36 równych ratach po 274,63 zł, przy czym ostatnia rata miała wynieść 274,65 zł. Na całkowity koszt pożyczki w wysokości 3.886,70 zł składają się: kwota odsetek za cały czas kredytowania – 1.006,70 zł, opłata prowizyjna – 2.016,00 zł, opłata za (...) – 864,00 zł. (dowód: umowa pożyczki – k. 23-26, formularz informacyjny – k. 28-31, harmonogram – k. 22). Kwota pożyczki została przekazana na rachunek pozwanej nr (...) . ( dowód: potwierdzenie przelewu – k. 32 ) Pozwana dokonała części spłaty należności i zaprzestała spłacania rat. W związku z nieuregulowaniem zaległości i brakiem terminowych spłat pismem z dnia 9 sierpnia 2022 roku powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki oraz wezwał ją do spłaty pozostałej wierzytelności w wysokości 7.618,76 zł. (dowód: wypowiedzenie umowy pożyczki – k. 126) W dniu 14 sierpnia 2024 r. (...) S.A. zawarł z (...) z siedzibą we D. umowę przelewu wierzytelności. ( dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 10-21 ) Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. W odpowiedzi na pozew pozwana zakwestionowała legitymację czynną i bierną powoda, nieudowodnienie roszczenia i jego wymagalności, jak również zastosowania przez pożyczkodawcę niedozwolonych klauzul umownych. Odnosząc się do twierdzeń pozwanej kwestionujących legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż twierdzenia pozwanej są niezasadne. W ocenie Sądu zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy jest wystarczający do wykazania, iż nabyła ona ze skutkiem prawnym wierzytelność wobec pozwanego wynikającą z umowy pożyczki z dnia 24 listopada 2021 roku. Legitymacja procesowa czynna powoda znajduje oparcie w treści art. 509 § 1 i 2 k.c. W myśl przywołanego przepisu wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której cedent (dotychczasowy wierzyciel) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku cesjonariusza (osoby trzeciej). W ten sposób na nabywcę przechodzi ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela ( wyrok Sąd Najwyższy z dnia 5 września 2001 r., I CKN 379/00, LEX nr (...) ; wyrok SN z dnia 26 września 2003 r., IV CKN 513/01, Legalis nr (...) ; wyrok SN z dnia 12 lipca 2006 r., V CSK 187/06, Legalis nr (...) ). Przedmiotem przelewu może być co do zasady wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać. Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 r., III CKN 423/98, LEX nr (...) ), a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność ( zob. zwł. wyrok Sąd Okręgowy w Toruniu z dnia 13 grudnia 2013 r., I C 1035/13, LEX nr (...) ). Powód wykazał przelew wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki na jego rzecz. Powód przedłożył pisemną umowę przelewu wierzytelności z dnia 14 sierpnia 2024 roku pomiędzy (...) S.A. a (...) z siedzibą we D. (k.10-21). W pierwszej kolejności należy wskazać, że umowa cesji wierzytelności z dnia 14.08.2024 r. podpisana została przez pełnomocników Ł. D. oraz D. C. . Podpisy te zostały notarialnie poświadczone przez notariusza Ł. R. (k. nr 19). Jak wynika z akt postępowania, osoby te były w prawidłowy sposób upoważnione przez podmioty zawierające umowę cesji – Ł. D. upoważniona została do działania w imieniu (...) S.A. (k. nr 116) natomiast D. C. w imieniu (...) S.A. (k. nr 113v-114). Zgodnie z wyciągiem (...) powoda podmiotem upoważnionym do działania w jego imieniu jest (...) S.A. z siedzibą we D. . Natomiast zgodnie z aktem notarialnym z dnia 06.12.2023 r. (...) S.A upoważniło do działania w imieniu powoda (...) S.A.W związku z powyższym zauważyć należy, że pełnomocnictwa udzielone osobom podpisanym pod umową cesji również podpisane zostały przez osoby upoważnione - zgodnie z wydrukiem KRS podmiotu działającego w imieniu powoda tj. (...) S.A. (k. nr 109), oraz wydrukiem KRS wierzyciela pierwotnego tj. (...) S.A. Ponadto warunkiem skutecznego zawarcia umowy przelewu, o której mowa w art. 509 k.c. , jest zindywidualizowanie wierzytelności, która ma być przedmiotem rozporządzenia ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt I ACa 76/17, LEX nr (...) ). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczenia stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., III CKN 423/98, Legalis nr (...) ). Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność ( por. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r ). Konkludując, niezbędne jest, by w umowie przelewu określono co najmniej z jakiego stosunku prawnego ma wynikać wierzytelność, a zatem oznaczono jego strony, świadczenie oraz przedmiot świadczenia ( tak wyrok Sądy Okręgowego w Lublinie z dnia 29.03.2021 r. sygn. akt I C 762/17, Legalis nr (...) ). Wyciąg przedłożony przez powoda, będący załącznikiem nr 10 stanowiący integralną część umowy w cesji wierzytelności z dnia 14.08.2024 r. wskazuje w sposób zindywidualizowany zbywaną na podstawie umowy przelewu wierzytelności należność przysługującą od pozwanej (numer umowy, imię i nazwisko pozwanej, pesel, data zawarcia umowy, łączne saldo zobowiązania z podaniem kapitału oraz odsetek). Zgodnie z wykazem łączne saldo zadłużenia pozwanej wynosiło 10 558,22 zł (kapitał – 7 454,49 zł, odsetki umowne – 155,80 zł, odsetki karne 2 947,93 zł). Oczywisty zdaje się fakt, że lista wierzytelności nie mogła zostać przedłożona bez uprzedniego zanonimizowania innych wierzytelności objętych umową cesji. Pomimo tego pozwala ona Sądowi na weryfikację konkretnej wierzytelności. Nie może budzić wątpliwości, że na potrzeby przedmiotowego procesu koniecznym było jedynie wykazanie, że umowa cesji przenosiła tę konkretną wierzytelność stanowiącą źródło żądania powoda. Ponadto na poparcie swojego żądania strona powodowa przedłożyła w szczególności kserokopię ww. dokumentów poświadczone za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika powoda. Zgodnie zaś z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego ( wyrok z dnia 16 czerwca 2000 r. w sprawie IV CKN 59/00, wyrok z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt II CSK 71/09 ) dla uznania kserokopii za dokument niezbędne jest oświadczenie o istnieniu oryginału o treści i formie odwzorowanej kserokopią. Takim oświadczeniem będzie umieszczone na kserokopii i zaopatrzone podpisem poświadczenie zgodności kserokopii z oryginałem, przez występującego w sprawie pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym. Wtedy można uznać kserokopię za dokument świadczący o istnieniu oryginału, tak jak to miało w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu pozwanej, w kwestii niezłożenia przez powoda dowodu uiszczenia ceny nabycia wierzytelności należy podkreślić, że do pozwu załączone zostało oświadczenie zbywającego z dnia 18.10.2024 r. o uiszczeniu ceny nabycia wierzytelności (k. nr 19v) podpisane przez osoby upoważnione. Co więcej, powód załączył również potwierdzenie przelewu ceny nabycia na rachunek bankowy wierzyciela pierwotnego, w kwocie wskazanej w umowie cesji wierzytelności z dnia 14.08.2024 r. (k. nr 119). Tym samym przedłożone przez powoda dokumenty w zakresie cesji wierzytelności nie budziły wątpliwości, w związku z czym Sąd uznał, że powód wykazał, że skutecznie nabył wierzytelność względem pozwanej wynikającą ze wskazanej w pozwie umowy. Powód wywiódł swoje żądanie z przepisu art. 720 k.c. , w myśl którego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w judykaturze kodeksowa definicja pożyczki określa, że świadczeniem dającego pożyczkę jest przeniesienie na własność biorącego pożyczkę określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku i wykonanie tego świadczenia dający pożyczkę powinien udowodnić w procesie cywilnym (por. wyrok Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 08.03.2016 r. sygn. akt I C 982/15, Legalis). Dopiero wówczas zasadne staje się oczekiwanie od biorącego pożyczkę, że udowodni on spełnienie swego świadczenia umownego tj. zwrot pożyczki ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2012 roku, I ACa 285/12, LEX ). Powód na poparcie twierdzeń dotyczących istnienia wierzytelności wobec pozwanej zawartych w pozwie przedłożył wydruk Umowy pożyczki z dnia 24.11.2021 r. nr (...) (k. 23-31) oraz potwierdzenie przelewu kwoty 6.000,00 zł w dniu 24.11.2021 r. na konto pozwanej w związku z zawarciem umowy pożyczki nr (...) (k. 32). Ponadto powód przedłożył potwierdzenie dokonania przelewu weryfikacyjnego w kwocie 1 zł. z numeru rachunku bankowego na które w późniejszym czasie została wykonana wypłata kwoty wynikającej z umowy pożyczki. Nie budzi wątpliwości, że przyjęty przez wierzyciela pierwotnego sposób weryfikacji jest powszechnie stosowany przez instytucje działające na rynku finansowym. Dla pozytywnej weryfikacji niezbędnym jest, aby pożyczkobiorca posiadał własny rachunek bankowy, co powoduje, że weryfikacja nie może zostać dokonana przez inną osobę, niż posiadająca dany rachunek. W niniejszej sprawie do przedłożonej przez powoda umowy pożyczki mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim , która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim określa wymogi formalne umowy o kredyt konsumencki. Umowa taka powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Wymóg wprowadzony w tym przepisie może być odczytywany przede wszystkim przez pryzmat art. 78 k.c. jako wskazanie na zwykłą formę pisemną. Oznacza to, że – przynajmniej prima facie – wymóg wprowadzony w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim może być odczytywany jako zastrzeżenie zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 k.c. W literaturze silnie reprezentowane jest jednak stanowisko o konieczności interpretowania art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w sposób szerszy, niż wynikałoby to z tradycyjnego utożsamienia "formy pisemnej" z art. 78 k.c. Rozstrzygającym argumentem w tym zakresie pozostaje treść art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (...) z 23.4.2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady (...) (Dz. Urz. UE L Nr 133 z 22.5.2008 r., s. 66 ze zm.), zastrzegająca dla umowy kredytu, alternatywnie, zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem. Biorąc pod uwagę całkowity charakter harmonizacji oraz brak pozostawienia ustawodawcy krajowemu opcji implementacyjnej, wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim powinna być dokonywana zgodnie ze źródłową dla niej regulacją prawa unijnego, a w konsekwencji konieczne jest odczytanie zastrzeżonego w niej wymogu pisemności w sposób rozszerzający ( por. Komentarz do ustawy o kredycie konsumenckim red. Osajda 2018, wyd. 2). Wymaganie, jakie wynika z art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie. Wykładnia językowa art. 29 ust. 1 w/w ustawy sugeruje, że minimalną formą umowy o kredyt konsumencki jest forma pisemna, chyba że przepisy odrębne przewidują inną formę szczególną. Istotne argumenty przemawiają jednak za stanowiskiem, aby – oprócz formy pisemnej – dopuścić formę „trwałego nośnika" (zdefiniowanego w art. 5 pkt 17w/w ustawy). W szczególności przekonuje o tym wykładnia prounijna. Art. 10 ust. 1 dyrektywy (...) jednoznacznie stanowi, że umowy sporządza się w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku. Ponadto stanowisko to wspiera wykładnia celowościowa. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesom konsumenta nie jest konieczna wyłącznie forma pisemna. Do ochrony takiej wystarczy zastosowanie trwałego nośnika. Wykładnia ta uwzględnia aktualne uwarunkowania społeczno-gospodarcze, które wynikają z postępu technicznego oraz potrzeb gospodarki elektronicznej, w szczególności odnośnie do umów zawieranych na odległość (por. Tomasz Czech Komentarz do art.29 ustawy o kredycie konsumenckim) . Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, należy uznać, że umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć zarówno w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku. W myśl powyższej interpretacji – nie jest konieczne opatrzenie dokumentu umowy przez strony własnoręcznym podpisem albo podpisem elektronicznym. Forma, jakiej wymaga art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim (z uwzględnieniem wykładni prounijnej oraz celowościowej), jest zachowana również wtedy, gdy treść oświadczeń woli spisano na dokumencie papierowym, ale nie zamieszczono pod nim własnoręcznych podpisów albo umieszczono faksymile lub innego rodzaju podpis powielony mechanicznie. Stosownie do prounijnego oraz celowościowego kierunku interpretacji komentowanego przepisu dopuszczalne są różnorodne sposoby dochowania wymaganej formy przy zawieraniu umowy o kredyt konsumencki. Sposobem takim może być m.in. złożenie oświadczeń woli przez strony za pomocą środków porozumiewania się na odległość (np. telefonu, poczty elektronicznej), a następnie spisanie postanowień umowy na papierowym dokumencie (np. w postaci wydruku komputerowego), bez własnoręcznych podpisów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podzielając powyższą argumentację, w ocenie Sądu, powód wykazał, iż w niniejszej sprawie spełnił wymóg zawarcia umowy o kredyt konsumencki w formie pisemnej. Brak własnoręcznych podpisów stron pod przedłożoną przez powoda Umową Kredytu konsumenckiego z dnia 24.11.2021 r. nie uchybia wymogom określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zakresie zachowania formy pisemnej. Istotnym jest w niniejszej sprawie czy spisanie postanowień wskazanych przez powoda umów poprzedzone zostało złożeniem przez strony oświadczeń woli zgodnych ze sporządzonymi wydrukami umów za pomocą środków porozumiewania się na odległość w tym w szczególności czy pozwana wyraziła wolę zawarcia przedmiotowych umów. W ocenie Sądu ustalenie faktu zawarcia przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym umowy pożyczki na kwotę 6.000,00 zł w dniu 24.11.2021 r. możliwe jest w oparciu o przedstawione przez powoda dowody w drodze domniemania faktycznego. Zgodnie z treścią art. 231 k.p.c. Sąd może uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów. W niniejszej sprawie ustalony fakt w postaci dokonania przez pożyczkodawcę przelewu kwoty pożyczki w dniu 24.11.2021 r. na konto pozwanej (k. 32) w powiązaniu z potwierdzeniem wpłat dokonanych przez pozwaną wygenerowanych z sytemu bankowego ( k. 142) pozwala w sposób niebudzący wątpliwości ustalić fakt zawarcia przez pozwaną z wierzycielem pierwotnym umowy kredytu konsumenckiego. Dowodem potwierdzającym zawarcie przedmiotowej umowy pożyczki między pozwaną a wierzycielem pierwotnym jest dowód potwierdzenia przelewu kwoty 6.000,00 złotych z dnia 24.11.2021 r. tytułem pożyczki nr (...) na rzecz H. Ł. na jej rachunek bankowy. Przelew ten został opatrzony numerem pożyczki tożsamym ze wskazanym na wydruku ramowej umowy pożyczki załączonej do pozwu. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 7 ustawy prawo bankowe oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej. Spółka (...) – obecnie Ł. została wpisana przez (...) do rejestru krajowych instytucji płatniczych. Zgodnie z treścią art. 143 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych , zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego odbiorcy, jeżeli zostało wykonane zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub w art. 27 pkt 2 lit. b . Zatem przedłożone przez powoda potwierdzenie przelewu należy uznać za spełniające określone przepisami wymogi. Dodatkowo fakt zawarcia umowy pożyczki potwierdza fakt, że na poczet zadłużenia pozwana dokonała wpłat na łączną kwotę 1.650,00 zł ( k. 142). Wysokość dokonywanych przez pozwaną spłat w początkowym okresie po zawarciu umowy pożyczki odpowiada w zaokrągleniu wysokości rat wskazanych w umowie pożyczki , zaś wpłaty w tytule operacji wskazują numer umowy zgodny z numerem pożyczki wskazanej w pozwie . W ocenie Sądu z powyższych faktów w sposób niebudzący wątpliwości można wyprowadzić fakt zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki przez pozwaną , a jej twierdzenia , w których temu faktowi zaprzecza za bezpodstawne. Ponadto podkreślić należy, że wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym. Powszechnie przyjmuje się, że wydruki komputerowe stanowią, bowiem "inny środek dowodowy", o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. , gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013r., I ACa 1399/12, LEX nr (...) , postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2012 r., I ACz 1810/12, LEX nr (...) ) . Wydruki te są lokowane w kategorii dokumentów prywatnych z art. 245 k.p.c. Dokument prywatny jest legalnym dowodem w postępowaniu cywilnym, podlegającym takiej samej swobodnej ocenie w trybie art. 233 § 1 k.p.c. Dodatkowo, zdaniem Sądu, w sprawie zostało również prawidłowo wykazane uprawnienie pożyczkodawcy do wypowiedzenia zawartej umowy pożyczki. Pozwany niewątpliwie pozostawał w zwłoce z płatnością co najmniej dwóch pełnych rat (ostatnia wpłata pozwanego miała miejsce w dniu 8 grudnia 2021 roku, tymczasem oświadczenie o wypowiedzeniu wierzyciel sporządził w dacie 9 sierpnia 2021 roku), tym samym zostały spełnione przesłanki wskazane w § 9 ust. 1 umowy, które upoważniały wierzyciela pierwotnego do rozwiązania umowy. Natomiast istotne w niniejszej sprawie jest istnienie – w ocenie Sądu - w umowie pożyczki zawartej przez powodową spółkę klauzul abuzywnych, jak też obowiązek Sądu meriti do zbadania z urzędu czy postanowienia stosowane w umowach zawieranych z konsumentami nie stanowią nieuczciwych warunków umownych tak, by nie mogły one wywołać wiążącego skutku wobec konsumenta. Powyższe nakazywało przeprowadzenie oceny prawnej uwzględniającej treść art. 385 1 §1 i §4 k.c. , zgodnie z którym postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Te zaś elementy umowy skutkujące naliczeniem dodatkowych kosztów, które nie mogły być rozpatrywane pod kątem ich abuzywności, podlegały natomiast ocenie w świetle art. 58§2 k.c. , to jest co do ich zgodności z zasadami współżycia społecznego, w tym w aspekcie ekwiwalentności wzajemnych świadczeń. Ponadto wskazać należy, iż sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy (...) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter, a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą , o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego ( podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58 ). W ocenie Sądu w łączącej strony umowie zostały zawarte przez powodową spółkę klauzule abuzywne. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie do treści art. 385 1 § 2 k.c. , jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych ze wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż pozwany miał przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy, iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych, bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720§1 k.c. stwierdzić należy, iż prowizja od pożyczki nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki. Natomiast ustawa o kredycie konsumenckim w art. 36a wprowadziła pojęcie maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu, czyli maksymalną kwotę, jaką obok odsetek może zostać obciążony pożyczkobiorca. Podkreślić należy, że przepis ten nie zezwala na automatycznie nałożenie na konsumenta obowiązku zapłaty maksymalnej kwoty, wyliczonej według przewidzianego przez ww. przepis wzoru, maksymalnej kwoty jako dodatkowego świadczenia – obok odsetek - na rzecz pożyczkodawcy. W każdym przypadku powód winien wykazać zasadności obciążenia takimi kosztami konsumenta. Ponadto winny być one odzwierciedleniem faktycznie poniesionych kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, nie mogą natomiast stanowić dodatkowego zysku pożyczkodawcy. Wskazać należy, że to na stronie powodowej spoczywa obowiązek wykazania zasadności naliczenia dodatkowych opłat i sposób ich naliczenia co wynika bezpośrednio z art. 6 k.c. Oceny czy postanowienie umowne jest niedozwolone ( art. 385 1 § 1 k.c. ), dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy ( por. uchwała Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2018 roku, III CZP 29/17, OSNC 2019/1/2 ). Zgodnie z art. 36a tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym w chwili podpisania umowy pożyczki: 1. Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru: (...) ≤ (K x 25%) + (K x n/R x 30 %) w którym poszczególne symbole oznaczają: (...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, K - całkowitą kwotę kredytu, n - okres spłaty wyrażony w dniach, R - liczbę dni w roku. 2.Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. 3.Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub całkowitą kwotę kredytu. Maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów w przedmiotowej sprawie wyniosła według podanego wzoru: (6000 zł x 25 %) + (6000 zł x 1080/365 x 30%) = 1.500,00 zł + 5.326,02 zł = 6.826,02 zł. W ocenie sądu fakt matematycznej zgodności wysokości kosztów z art. 36a w/w ustawy nie wyłącza oceny czy postanowienia umowne określające te koszty są niedozwolone, nawet jeśli są one ustalone niżej niż maksymalna dopuszczalna wysokość określona powyższym przepisem ( tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2021 roku OSNC 2022/6/57 ) Kolejnym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości, naruszenie prywatności, doznanie zawodu itd. ( tak wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30.11.2018 r. sygn. akt IX Ca 1476/18, Legalis nr (...) ). W ocenie Sądu nałożenie na pozwanego opłat – prowizji w kwocie 2 016,00 zł oraz opłaty za pakiet w kwocie 864,00 zł, które wynoszą prawie połowę kwoty udzielonej pożyczki jest rażącym naruszeniem dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, przy czym godzi w interes finansowy pozwanego jako konsumenta. Ponadto wątpliwości Sądu budzą również same zapisy opcji (...) . Postanowienia, zawarte w umowie, dotyczące ww. opłaty nie dotyczą głównych świadczeń stron, są one jednak częścią standardowej umowy oferowanej przez wierzyciela pierwotnego swoim klientom. Zapisy dotyczące opłaty dają podstawę do wniosku, że miała ona charakter obligatoryjny (z umowy nie wynika, aby pozwany mógł nie wyrazić zgody na przedmiotowy Plan). W ocenie Sądu, zapisy umowy dotyczące (...) wskazują, iż nie dawał on pożyczkobiorcy wymiernych korzyści. Nie sposób uznać, aby realną korzyść dla pozwanego mogło stanowić prawo do odroczenia terminu płatności 6 miesięcznych rat w całym okresie trwania umowy, zwłaszcza że odroczone raty i tak musiały zostać spłacone w dodatkowym okresie kredytowania. Co więcej, aby przesunięcie terminu spłaty raty mogło być w ogóle możliwe pożyczkobiorca musiał spełnić określone kryteria (każdorazowemu przesunięciu mogła ulec wyłącznie jedna rata, klient musiał spłacić co najmniej 3 raty pożyczki, a jego zaległość nie mogła przekraczać 150% wartości jednej raty). Sąd dostrzega oczywiście, iż omawiane postanowienie umowne gwarantowało również - w przypadku zgonu pożyczkobiorcy - zniesienie obowiązku spłaty zobowiązania przez jego spadkobierców. Jednak należy zauważyć, że opłata w wysokości 864,00 zł jest uiszczania, niezależnie od tego, czy pożyczkobiorca faktycznie skorzysta z ww. usługi. Zapis taki niewątpliwie stanowi klauzulę abuzywną, ponieważ nakłada na pożyczkobiorcę obowiązek uiszczenia opłaty za samą tylko możliwość skorzystania z pewnych uprawnień, nie zaś za rzeczywiste z nich skorzystanie. Taki zapis stoi w sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interes konsumenta. Obowiązkiem dowodowym strony powodowej było wykazanie, iż zapisy umowne dotyczące prowizji oraz opłaty za (...) podlegały indywidualnym uzgodnieniom z pozwanym ( art. 385 1 § 4 k.c. ) (tak wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt III Ca 1010/22, Legalis nr (...) ). Skoro dowodu takiego nie przeprowadzono, w pełni możliwym była analiza ich abuzywności pod kątem zaistnienia przesłanek określonych art. 385 1 § 1 k.c. , tym bardziej, gdy prowizja nie ma charakteru głównego świadczenia w rozumieniu wskazanego przepisu ( tak uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27.10.2021 r. III CZP 43/20 ). Nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty opłat dodatkowych w tym w szczególności prowizji i opłaty za plan komfort nie zostały z pozwanym uzgodnione indywidulanie. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 3 k.c. nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się, że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia, które ze względu na wysokość ustalonej prowizji pożyczkodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem, jakie pozwany otrzymał w wyniku jej zawarcia. Żaden punkt umowy łączącej strony nie wyjaśnia, w jaki sposób została obliczona prowizja czy też wysokość opłaty za plan komfort. Treść umowy wskazuje natomiast, że wysokość tych opłat została ustalona w sposób automatyczny, nieznajdujący odniesienia do kwoty udzielonej pożyczki. Wskazać przy tym należy, iż stosownie do treści art. 385 1 § 4 k.c. ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidulanie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Zatem to na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania, że postanowienia nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty prowizji i dodatkowych opłat zostały uzgodnione indywidualnie. Powód w niniejszej sprawie okoliczności tej nie udowodnił. Należy podkreślić, iż skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „miarkowanie” abuzywności. Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej, nie jest więc dopuszczalne uznanie, że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 1 § 1 k.c. W szczególności wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 1 § 2 k.c. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli, a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17, wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19 ). Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż umowa pożyczki wskazana w pozwie jako stosunek podstawowy wiążący strony jest ważna, natomiast te postanowienia umowy w zakresie opłat dodatkowych –bardzo wysokiej prowizji - w kwocie 2.016,00 zł oraz opłaty za (...) w wysokości 864,00 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące, a strony związane są umową w pozostałym zakresie. W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa pożyczki wskazana w pozwie jako stosunek podstawowy wiążący strony jest ważna, natomiast te postanowienia umowy w zakresie opłat dodatkowych –prowizji - w kwocie 2.016,00zł oraz opcji (...) w kwocie 864,00 zł jako nieważne nie są dla strony pozwanej wiążące, a strony związane są umową w pozostałym zakresie. Pozwana nie był zatem zobowiązana do spłaty na rzecz powoda kwoty 2.880,00 zł jako opłat dodatkowych – opłaty za plan komfort i prowizji. W konsekwencji pozwana była zobowiązana do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 6.000,00 zł oraz wskazanych w umowie odsetek. Pozwana dokonała spłaty pożyczki w wysokości wskazanej przez powoda w łącznej kwocie 1.650,00 zł. Jak już wyżej wskazano powodowi nie należy się zwrot kwoty 2.880,00 zł odpowiadającej wysokości opłat dodatkowych wskazanych w umowie – tj. prowizji w kwocie 2.016,00 zł oraz opłaty za (...) w kwocie 864,00 zł, które w ocenie Sądu – jako wynikające z niedozwolonych postanowień umownych i w konsekwencji niewiążące pozwanej - powodowi się nie należą. Jednocześnie z uwagi na brak odpowiednich danych nie jest możliwe ustalenie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi od kwoty udzielonej pozwanej pożyczki (6.000 zł) oraz udziału udzielonego kapitału pożyczki we wskazanych prze powoda ratach. W tej sytuacji całą uiszczoną przez pozwaną dotychczas kwotę 1.650,00 zł należało zaliczyć na poczet spłaty kapitału pożyczki wynoszącego 6.000,00 zł. Powodowi należy się zatem kwota 4.350,00 zł jako pozostała do zapłaty przez pozwaną kwota z tytułu udzielonej pożyczki . Zgodnie z przepisem at. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań Sąd po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek sprzeciwu pozwanej od Wyroku Zaocznego Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 października 2025 r. w sprawie I C (...) upr utrzymał w części Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 października 2025 r. w sprawie I C (...) upr co do wskazanego w punkcie I obowiązku zapłaty przez pozwaną na rzecz powoda kwoty 4 350 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 09.05.2025 r. do dnia zapłaty, zaś w pozostałej części powództwo jako nieuzasadnione oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 100 k.p.c. stosunkowo je rozdzielając. Koszty procesu poniesione przez powoda wynoszą 4.367,00 zł (opłata od pozwu 750,00 zł, koszty zastępstwa procesowego 3.600,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł). Koszty procesu poniesione przez pozwaną wynosiły 3617,00 zł, na które składały się: 3.600,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Powód wygrał proces w 38,93 %, a pozwana w 61,07%. W konsekwencji Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 508,83 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 348 kpc co do zasady koszty rozprawy zaocznej i sprzeciwu ponosi pozwany , co w niniejszej sprawie należy odnieść do opłaty od sprzeciwu uiszczonej przez pozwaną . ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) 3. (...) C. ,19.02.2026 r. Sędzia Małgorzata Kłek