Wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie, I C 326/25

Sygn. akt: I C 326/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2026r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Kłek Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Piskorz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. w X. sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w G. przeciwko Ł. X. (1) o zapłatę na skutek sprzeciwu pozwanej od Wyroku Zaocznego Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie I C (...) upr utrzymuje w mocy Wyrok Zaoczny Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie I C (...) upr w całości Sygn. akt I C 326/25 UZASADNIENIE Powód (...) S.A. z siedzibą w G. w dniu 26.05.2025 r. złożył pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym przeciwko pozwanej Ł. X. (1) wnosząc o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym i orzeczenie, że pozwana winna zapłacić powodowi kwotę 10 910,13 zł z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 24.03.2025 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania wskazano, iż pozwana poprzez podpisanie weksla dnia 17.01.2024 r. zobowiązała się do zapłaty w dniu 24.03.2025 r. kwoty wskazanej w wekslu w wysokości 10 910,13 zł. Dlatego w dniu 28.01.2025 r. powód wezwał pozwaną do wykupu weksla, po wypełnieniu weksla pozwana nie dokonała żadnej wpłaty. Weksel został wystawiony przez pozwaną na zabezpieczenie zwrotu całego zadłużenia z tytułu pożyczki udzielonej przez (...) S.A. na podstawie umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 17.01.2024 r. Na dochodzoną pozwem należność składa się suma pozostałych do zapłaty rat pożyczki oraz należne maksymalne odsetki za opóźnienie liczone zgodnie z art. 481 §2 1 kc za każdy dzień opóźnienia w płatności każdej z rat. Granice wypełnienia weksla określa podpisana przez pozwaną deklaracja wekslowa. Powód wskazał, iż do dnia wypełnienia weksla pozwana wpłaciła na rzecz powoda kwotę 2 970 zł. Sąd stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Pozwana Ł. X. (2) po otrzymaniu odpisu pozwu nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie zajęła stanowiska w sprawie. W dniu 2 lipca 2025 r. Sąd wydał Wyrok Zaoczny, w którym zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4 650 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie za okres od dnia 29.03.2025 r. do dnia zapłaty, zaś w pozostałej części powództwo oddalił. Sąd zasądził ponadto od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 981,83 zł z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. Jednocześnie Sąd nadał wyrokowi w części uwzględniającej powództwo rygor natychmiastowej wykonalności. Pozwana złożyła skutecznie sprzeciw od Wyroku Zaocznego , w którym zarzuciła : - brak udowodnienia istnienia i wysokości roszczenia, - brak legitymacji czynnej powoda, - brak wskazania w pozwie sposobu wyliczenia wysokości należności głównej, - brak wskazania w pozwie i udowodnienia istnienia podstawy do wyliczenia danej kwoty (opłaty , prowizja i inne koszty), - brak wskazania w pozwie i udowodnienia istnienia podstawy wymagalności dochodzonego roszczenia, - brak dokonania pełnego rozliczenia zadłużenia wskakującego na kwotę dochodzonej należności Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17 stycznia 2024 r. powód (...) S.A. z siedzibą w G. (pożyczkodawca) oraz pozwana Ł. X. (2) (pożyczkobiorca) zawarli umowę pożyczki nr (...) . Zgodnie z umową całkowita kwota pożyczki wyniosła 7000 zł natomiast całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę 13 860 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła 54,321029 %. Zgodnie z zapisem 1.4 umowy, pożyczkobiorca w związku z udzieleniem pożyczki został zobowiązany do poniesienia następujących opłat: opłaty przygotowawczej w wysokości 340,00 zł, prowizji pośrednika finansowego w wysokości 280,00 zł, prowizji pożyczkodawcy w wysokości 2529,00 zł. Całkowity koszt pożyczki został określony na kwotę 6 860,00 zł. Spłata pożyczki została rozłożona na 42 miesięczne raty w kwotach po 330,00 zł. Na zabezpieczenie roszczeń wynikających z umowy pożyczki, pozwana wystawiła weksel (...) , do którego podpisała deklarację wekslową, w której wskazano, w jakich okolicznościach i na jaką kwotę pożyczkodawca może wypełnić weksel. Pozwana dokonała wpłat na łączną kwotę 2 970,00 zł. W związku z zaleganiem spłaty rat wymagalnych powód pismem z dnia 31.12.2024 r. wezwał pozwaną do zapłaty wymagalnych rat w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Wobec dalszego zalegania ze spłatą rat powód pismem z dnia 29.01.2025 r. wypowiedział umowę pożyczki i zażądał spłaty kwoty 10 910,13 zł , wzywając jednocześnie pozwaną do wykupu weksla w terminie 30 dni. Powód wypełnił wystawiony przez pozwaną weksel (...) na kwotę 10 910,13 zł z terminem płatności 24 marca 2025 r. Pozwana nie dokonała kolejnych wpłat na rzecz powoda. (dowody: weksel in blanco k. 10, deklaracja wekslowa k. 11, umowa pożyczki z załącznikami k. 4-7, wezwanie do zapłaty k. 9, wypowiedzenie umowy pożyczki k. 12, wykaz operacji finansowych k. 8) Sąd zważył, co następuje : Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych przez powoda w postaci weksla (k. 10), umowy pożyczki gotówkowej z załącznikami (k. 4-7), deklaracji wekslowej (k. 11), wypowiedzenia umowy wraz z wezwaniem do wykupu weksla (k. 12), których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana, nie budziły też zastrzeżeń Sądu co do ich wiarygodności. Pozwana w sprzeciwie złożonym od wyroku zaocznego nie kwestionowała zawarcia umowy pożyczki i wykonania jej przez powoda , zarzuty pozwanej sprowadzały się głównie do zakwestionowania ważności umowy pożyczki oraz wysokości dochodzonej należności a także braku legitymacji czynnej powoda i braku wymagalności roszczenia. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu pozwanej braku legitymacji czynnej po stronie powoda stwierdzić należy , iż zarzut ten jest całkowicie niezasadny. Pozwana zawarła z powodem w dniu 17 stycznia 2024 r. umowę pożyczki nr (...) , na podstawie której otrzymała od powoda kwotę 7 000 zł i w umowie zobowiązała się do spłaty udzielonej pożyczki na warunkach określonych w umowie. Powód zatem jest uprawniony do dochodzenia od pozwanej niespłaconych przez pozwaną należności wynikających z umowy . Nie zasługuje na podzielenie także zarzut pozwanej braku wymagalności roszczenia . Przedmiotowa umowa została zawarta pomiędzy stronami w dniu 17 stycznia 2024 r. na okres 42 miesięcy tj. do dnia 27 lipca 2024 r. Pozwana po dniu 18 października 2024 r. zaprzestała spłacania rat zgodnie z umową wobec czego powód uprawniony był zgodnie z pkt 8 umowy do wypowiedzenia umowy . Powód wypowiedział pozwanej umowę pismem z dnia 29 stycznia 2025 r. ( k. 12) doręczonym pozwanej w dniu 26 lutego 2025 r. ( k. 14). W wyniku wypowiedzenia umowy niespłacona przez pozwaną kwota należności wynikających z umowy stała się wymagalna. Powód wykazał, iż wierzytelność wynikająca z w/w umowy pożyczki stała się w całości wymagalna w dniu 29.03.2025 r., na skutek wypowiedzenia umowy pożyczki. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut pozwanej nieważności umowy , brak jest podstaw do stwierdzenia , iż zawarta pomiędzy stronami umowy pożyczki z dnia 17 stycznia 2024 r. jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 10 910,13 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie równymi dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 24.03.2025 r. do dnia zapłaty. Dochodzona pozwem należność wynika z weksla (...) wystawionego przez pozwaną jako zabezpieczenie roszczeń, wypływających z wiążącej strony umowy pożyczki z dnia 17.01.2024 r. W związku z powstaniem zaległości z tytułu tej umowy, powód wypełnił weksel (...) na kwotę 10 910,13 zł z terminem płatności 24.03.2025 r. W niniejszej sprawie powód wystąpił przeciwko pozwanej o zapłatę z weksla. Zobowiązanie wekslowe co do zasady ma charakter abstrakcyjny, oderwany od konkretnego stosunku prawnego podstawowego, jednakże zobowiązany wekslowo może podnosić zarzuty wypełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem wekslowym, odwołując się do stosunku podstawowego, w tym również do umowy pożyczki gotówkowej. Za dopuszczalne uznaje się badanie treści stosunku podstawowego w przypadku dochodzenia przez pierwszego wierzyciela należności z weksla (...) przeciwko jego wystawcy ( por. wyrok SN z dnia 18.11.1970 r., I PR 407/70, wyrok SA w Katowicach z dnia 04.11.1993 r. w sprawie Acr 607/93 opubl. W OSA i SN nr 11-12/1994 poz. 58). W niniejszej sprawie powód, który jest pierwszym wierzycielem (zawarł z pozwaną umowę pożyczki z dnia 17.01.2024 r., która stanowi stosunek podstawowy), dochodził zapłaty z weksla niezupełnego w chwili jego wystawienia przez pozwaną (weksla (...) ), wystawionego w celu zabezpieczenia zobowiązania ze stosunku podstawowego. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że istnieje możliwość badania stosunku podstawowego łączącego strony bez zarzutu, tj. z urzędu, na co wskazał też Sąd Okręgowy w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie IX Ca 406/17. Wskazać bowiem należy, że abstrakcyjność weksla nie wyraża się w tym, że tylko od woli dłużnika zależy możliwość badania stosunku podstawowego. Ze stanowiska doktryny i orzecznictwa wynika, iż abstrakcyjność wyraża się w niedopuszczalności badania stosunku podstawowego i jest niezależna od woli dłużnika. O tej dopuszczalności lub jej braku, w odniesieniu do konkretnego rodzaju weksla i uczestnika stosunku wekslowego, decyduje sam ustawodawca. Podyktowane to jest koniecznością zapewnienia obiegowości weksla. W sytuacji, gdy ustawodawca dopuszcza możliwość badania stosunku podstawowego kwestia, czy badanie to nastąpić ma na zarzut czy też przez sąd z urzędu, nie jest zagadnieniem odnoszącym się do abstrakcyjności weksla, ale do zakresu stosowania zasady kontradyktoryjności. Ustawodawca w art. 10 prawa wekslowego operuje sformułowaniem „zarzut”. Samo to sformułowanie nie przesądza jednak o tym, że rozpatrywanie stosunku podstawowego może nastąpić tylko na zarzut dłużnika. Przede wszystkim sformułowanie to nie zostało użyte w ujęciu ścisłym jako uprawnienie do odmowy spełnienia żądania o charakterze prawnokształtującym. Takim zarzutem może być np. zarzut przedawnienia czy zarzut potrącenia. Nie ma wątpliwości, że podniesienie takiego zarzutu zależy wyłącznie od woli dłużnika i nie może być on zastępowany przez działanie sądu z urzędu. W ocenie Sądu możliwość podniesienia zarzutu, że weksel został wystawiony niezgodnie z porozumieniem, nie stanowi zarzutu sensu stricto . Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 stycznia 2001 r. II CKN 25/00, OSNC 2001/7-8/117, wskazując, że w treści art. 10 prawa wekslowego nie chodzi o zarzut w ścisłym tego słowa znaczeniu, tj. o uprawnienie do odmowy spełnienia żądanego świadczenia, mimo powstania zobowiązania uzasadniającego to świadczenie, lecz o zarzut w szerokim tego słowa znaczeniu, tj. o powołanie się jedynie na fakt niepowstania zobowiązania o treści wyrażonej w wekslu. Skoro sformułowanie użyte przez ustawodawcę stanowi zatem jedynie o dopuszczeniu przez ustawodawcę możliwości powołania się na konkretne fakty lub zarzuty sensu stricto , wynikające ze stosunku podstawowego, nie przewiduje zaś uprawnienia prawnokształtującego to nie ma żadnych podstaw, by racjonalnie przyjmować, że taka możliwość zastrzeżona jest wyłącznie dla samego tylko dłużnika. W świetle powyższego brak jest przeszkód, aby z urzędu uwzględnić treść umowy pożyczki łączącej strony. Sąd nie narusza bowiem treści art. 10 prawa wekslowego , gdyż uwzględnia stosunek podstawowy wobec pierwszego wierzyciela, który wypełnił weksel (...) . Ten zaś kto jako pierwszy wierzyciel wypełnia weksel (...) nie może korzystać z ułatwień, jakie prawo przewiduje dla obrotu wekslowego. W niniejszej sprawie pozwana nie negowała istnienia stosunku podstawowego, na mocy którego został następnie wystawiony weksel. W ocenie Sądu wobec przedstawienia przez powoda podpisanych przez pozwaną umowy pożyczki gotówkowej z załącznikami i deklaracji wekslowej fakt zawarcia umowy pożyczki wskazanej w pozwie nie budzi wątpliwości . Wobec dokonanych ustaleń nie było wątpliwości, iż strony łączyła umowa o kredyt konsumencki w rozumieniu art. 720 § 1 k.c. oraz art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim . Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. , przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Istotne w niniejszej sprawie jest istnienie – w ocenie Sądu - w umowie pożyczki zawartej przez powodową spółkę, klauzul abuzywnych, jak też obowiązek Sądu meriti do zbadania z urzędu, czy postanowienia stosowane w umowach zawieranych z konsumentami nie stanowią nieuczciwych warunków umownych tak, by nie mogły one wywołać wiążącego skutku wobec konsumenta. Wskazać należy, że sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy, wchodzące w zakres stosowania dyrektywy (...) z dnia 5 kwietnia 1993 r., w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich mają nieuczciwy charakter, a także do tego, aby dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r. , R. i R., C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo, z dnia 21 grudnia 2016 r. 2016 r. ., G.N. i in. , C-154/15, C- 307/15 i C – 308/15, EU : C:2016:980, pkt 58) Ma to istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. w sprawie C 176- 17 (…) S.A. w B przeciwko M.W. W niniejszej sprawie powód wykazał istnienie stosunku podstawowego - zawarcie przez pozwaną z powodem umowy pożyczki wskazanej w pozwie. Wykonanie tej umowy nie było przez pozwaną kwestionowane, nie była w sprawie sporna wysokość wpłat dokonanych przez pozwaną z tytułu zaciągniętej pożyczki, określona przez powoda na kwotę 2 970 zł (pozew k.3v, zestawienie wpłat k. 8) Umowa pożyczki łącząca strony zawarta została w dniu 17 stycznia 2024 r., na okres 42 miesięcy. Całkowita kwota pożyczki wynosiła 7 000 zł, natomiast całkowita kwota do zapłaty przez pozwaną jako pożyczkobiorcę wynosiła 13 860 zł. Na podstawie umowy, pozwana była zobowiązana do poniesienia kosztów opłaty przygotowawczej – 340 zł, prowizji pośrednika finansowego – 280 zł i prowizji pożyczkodawcy – 2 529 zł. Całkowity koszt pożyczki wyniósł 6 860 zł. Wskazuje to, iż suma poza odsetkowych kosztów kredytu mieściła się w limicie określonym w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim. W ocenie Sądu, w umowie łączącej strony zawarte zostały przez powodową spółkę klauzule abuzywne. Zgodnie bowiem z treścią art. 385 1 § 1 kc , postanowienia umowy zawieranej z konsumentem, nieuzgodnione indywidualnie, nie wiążą go jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Stosownie do treści art. 385 1 § 2 kc , jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 cytowanego przepisu stanowi natomiast, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pozwana miała przymiot konsumenta. Odnosząc się do pojęcia „główne świadczenia stron” wskazać należy, iż pojęcie to należy rozumieć wąsko i odnieść do essentialia negotii umowy, a więc takich jej elementów konstrukcyjnych, bez których uzgodnienia nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki. Chodzi więc o klauzule regulujące świadczenia typowe dla danego stosunku prawnego, stanowiące te jego elementy, które konstytuują istotę danego porozumienia. Mając na względzie treść art. 720§1 kc stwierdzić należy, iż prowizja od pożyczki nie jest świadczeniem głównym stron umowy pożyczki. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zapisy umowy nakładające na pozwaną obowiązek zapłaty opłat dodatkowych, w tym w szczególności prowizji, nie zostały z pozwaną uzgodnione indywidulanie. Zgodnie z treścią art. 385 1 § 3 kc , nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W piśmiennictwie wskazuje się, że postanowieniami indywidulanie uzgodnionymi będą tylko takie, które były w sposób rzeczywisty negocjowane lub włączone do umowy wskutek propozycji zgłoszonej przez konsumenta. Dla oceny umowy stron w kontekście nieważności postanowień umowy istotne jest również porównanie wartości świadczenia, które ze względu na wysokość ustalonej prowizji pożyczkodawca zamierzał uzyskać ze świadczeniem, jakie pozwany otrzymał w wyniku jej zawarcia. Zawarta pomiędzy stronami umowa pożyczki jest umową o kredyt konsumencki, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki, która może mieć również charakter odpłatny, co jest praktyką w obrocie konsumenckim – wówczas wynagrodzenie za korzystanie z kapitału pożyczkodawcy stanowią odsetki kapitałowe z art. 359 § 1-4 k.c. (por. m.in. K. Krziskowska, kom. do art. 720 k.c. , teza 7, (...) ). W ustawie o kredycie konsumenckim ustawodawca wprost przewidział, że oprócz odsetek stanowiących wynagrodzenie za korzystanie z kapitału przez pożyczkodawcę w umowie o kredycie konsumenckim mogą pojawić się dodatkowe koszty, przy czym w treści art. 36a ustawy określono maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, którą oblicza się według wskazanego w tym przepisie wzoru. Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, a pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w art. 36a lub całkowitą kwotę kredytu. Zgodnie z treścią art. 353 1 §1 k.c. , strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego, tym niemniej w ocenie Sądu, koszty kredytu nawet mieszczące się w limicie z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim podlegają ocenie pod kątem ich abuzywności i mogą zostać uznane za niedozwolone. Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie wyłącza bowiem powszechnie obowiązujących przepisów kodeksu cywilnego , w tym art. 385 1 k.c. Jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.07.2019 r., III Ca 435/19, nie ma podstaw do przyjęcia, że unormowania art. 36a-36c ustawy z 2011 r., o kredycie konsumenckim mają charakter szczególny wobec art. 385 1 k.c. oraz art. 58 k.c. , wyłączając ich zastosowanie. Zgodnie z treścią art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim, całkowity koszt kredytu stanowią wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. W przepisie tym jest mowa o kosztach kredytu, a zatem o takich działaniach instytucji finansowej związanej z kredytem, które generują wydatki. Nie chodzi tu o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu umowy kredytowej. Wynagrodzenie w umowie kredytu określa się przez oprocentowanie. Inne elementy kosztotwórcze nie mogą mieć charakteru wynagrodzenia albowiem wynagrodzenie maksymalne określa art. 33a ustawy o kredycie konsumenckim. Przepis art. 36a odnosi się do dodatkowych kosztów niezbędnych dla uzyskania i obsługi kredytu. Może to być np.: koszt rozpoznania wniosku, koszt uzyskania informacji, koszt ubezpieczenia kredytu, koszt zawiadomień, monitów, koszt przeprowadzenia czynności poza lokalem przedsiębiorstwa, koszt osobistego odbioru raty itd. Muszą to być jednak koszty rzeczywiste. W przeciwnym bowiem razie inne „opłaty” będą musiały być traktowane jako obejmujące wynagrodzenie, to zaś podlega limitom odsetek maksymalnych (art. 33a ukk). Przepis art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie może prowadzić wprost do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Oznaczałoby to bowiem uprzywilejowaną pozycję instytucji udzielających kredyty w stosunku do innych obywateli, których regulacje dotyczące odsetek maksymalnych bezwzględnie obowiązują (wyrok SO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28.12.2018 roku o sygn. akt II Ca 433/18 i z 03.07.2017 roku w sprawie II Ca 369/17). Powód załączył do pozwu umowę pożyczki, w której wyszczególniono m.in., że pożyczkobiorca, w związku z udzieleniem pożyczki jest zobowiązany ponieść m.in. koszt w postaci wynagrodzenia prowizyjnego w kwocie 2 529 złotych, które w ocenie Sądu przybrało formę dodatkowego wynagrodzenia za udzielenie pożyczki. Stanowi to obejście przepisów o odsetkach maksymalnych, gdyż to one mają stanowić wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, a ich wysokość jest limitowana przepisami prawa. Wskazać należy, że mianem prowizji określa się jeden z elementów wynagrodzenia za udzielenie kredytu lub pożyczki, który - w przeciwieństwie do oprocentowania - nie jest zapłatą za możliwość korzystania z kapitału, ale stanowi swoiste wynagrodzenie instytucji kredytowej za czynności związane np. z zawarciem umowy (np. ocena zdolności kredytowej, przygotowanie i analiza dokumentów), z pozostawaniem w gotowości udostępnienia środków w przypadku kredytu niewykorzystanego czy z podejmowaniem czynności związanych z wcześniejszą spłatą kredytu lub pożyczki albo odstąpieniem przez kontrahenta od umowy (T. Czech, kom. do art. 5 ustawy o kredycie konsumenckim,). Niewątpliwie prowizja stanowi formę wynagrodzenia, jednakże nie za przekazanie kapitału pożyczki (chyba, że powyższe dokonuje się w niestandardowej formie, powodującej dodatkowe koszty), gdyż w tym zakresie wynagrodzeniem są odsetki, ale za określone czynności związane z udzieleniem kredytu. Ponadto fakt, że na pozaodsetkowe koszty kredytu może składać się wiele elementów, a więc opłaty, prowizje, podatki, marże i koszty usług dodatkowych, nie odbiera Sądowi możliwości dokonania oceny, czy postanowienie umowne określające obowiązek zapłaty każdego z tych składników z osobna nie stanowi klauzuli abuzywnej w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. Podkreślić trzeba, że przedsiębiorcę udzielającego kredytu konsumenckiego czy też pożyczki wiąże zarówno art. 385 1 § 1 k.c. , jak i art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, co oznacza, że musi on mieć na uwadze zarówno to, by do umowy zawartej z konsumentem nie wprowadzać postanowień określających zobowiązania kontrahenta w sposób, który pozwalałby je uznać za klauzule niedozwolone, jak i dbać o to, by suma kosztów pozaodsetkowych nie wykroczyła poza ich maksymalną wysokość określoną ustawą. Postanowienia zawartej pomiędzy stronami umowy zawierają wynagrodzenie prowizyjne, które kształtuje prawa pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, godząc w równowagę kontraktową tego stosunku i stanowiąc klauzulę niedozwoloną. Powód w żaden sposób nie wykazał, aby jego wysokość stanowiła efekt indywidualnych uzgodnień z pozwaną, nie zaś pochodziła z wzorca stosowanego przez niego wobec wszystkich kontrahentów, na co wskazują okoliczności zawarcia umowy. W ocenie Sądu, zastosowana przez powoda wysokość naliczonej pozwanej prowizji nie jest uzasadniona treścią umowy. Wskazane w załączniku do wniosku (k. 15) uzasadnienie wysokości naliczonej pozwanej prowizji nie pozostawia wątpliwości, że charakter prowizji stanowi źródło dodatkowego dochodu powoda, omijające przepisy ustawowe. Jak wynika z treści załącznika, prowizja pokrywa wszelkie, w odniesieniu do konkretnej umowy kredytowej, koszty działalności gospodarczej powoda. Zawiera nawet zaliczkę na podatek dochodowy od osób prawnych, i wskazaną expresis verbis „marżę pożyczkodawcy”. Co więcej, zawiera koszty wynagrodzeń pracowników oraz działań marketingowych. Dodać należy, że poniesienie kosztów w zadeklarowanej wysokości w żaden sposób nie zostało wykazane. Każdy przedsiębiorca ponosi koszty prowadzenia działalności gospodarczej z uzyskiwanego wynagrodzenia. Jak wyżej wskazano, wynagrodzeniem powoda są odsetki od wypłaconego pozwanej kapitału (art. 33a ustawy o kredycie konsumenckim), (...) ustalone na maksymalnym poziomie prawnie dopuszczonym. Tym samym zwrot kosztów prowadzenia działalności należy traktować jako dodatkowe źródło dochodu, omijające ustawową regulację. W tych okolicznościach trzeba te opłaty uznać za nadmierne przyjmując, że ich zastrzeżenie stanowiło niedozwoloną klauzulę umowną. Postanowienie to nie dotyczy głównych świadczeń stron. Istotą umowy kredytu konsumenckiego jest bowiem udzielenie określonej kwoty kapitału pożyczkodawcy za wynagrodzeniem w formie odsetek, ewentualne dodatkowe koszty mają charakter akcesoryjny. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że nawet w przypadku umowy o kredyt bankowy, gdzie ustawodawca wprost wymienił prowizję jako jeden z elementów składowych umowy ( art. 69 ust. 1 i art. 69 ust. 2 pkt 9 prawa bankowego ), to nie stanowi ona przedmiotowo istotnego składnika umowy o pożyczkę. W związku z powyższym, w ocenie sądu, zapisy łączącej strony umowy pożyczki z dnia 17.01.2024 r., dotyczące opłat dodatkowych w postaci prowizji , zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. , nie wiązały pozwanej i tym samym nie jest ona zobowiązana do zapłaty tego rodzaju należności. Należy podkreślić, że w przypadku uznania danego postanowienia za klauzulę abuzywną, nie wiąże ona w całości – brak jest podstaw, aby „wynagrodzenie prowizyjne” obniżać do kwoty, która w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego mogłaby być uznana przez Sąd za adekwatną, co wynika wprost z literalnej treści art. 385 1 § 1 i 2 k.c. Kolejnym warunkiem uznania za abuzywne danego postanowienia umownego w rozumieniu art. 385 1 § 1 kc jest kształtowanie przez sporne postanowienie umowne praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, przy czym na skutek tej sprzeczności musi dojść do rażącego naruszenia jego interesów. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, sprzeczne z obyczajami będą więc takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezinformacji, wykorzystania naiwności lub niewiedzy klienta. Natomiast termin „interesy konsumenta” należy rozumieć szeroko, nie tylko jako interes ekonomiczny, ale również przy uwzględnieniu aspektu zdrowia konsumenta i jego bliskich oraz dyskomfortu konsumenta, spowodowanego takimi czynnikami jak strata czasu, dezorganizacja życia, niewygoda, nierzetelne traktowanie, przykrości, naruszenie prywatności, doznanie zawodu, itd. W ocenie Sądu, nałożenie na pozwaną opłaty w postaci prowizji pożyczkodawcy w kwocie 2 529 zł, która stanowi 36,12 % kwoty udzielonej pożyczki, jest rażącym naruszeniem dobrych obyczajów, rzetelności kupieckiej i uczciwości, przy czym godzi w interes finansowy pozwanej jako konsumenta. W tym zakresie należy podkreślić, iż skutkiem uznania klauzuli za abuzywną nie może być jej częściowa bezskuteczność ani „miarkowanie” abuzywności. Brak mocy wiążącej dotyczy całości klauzuli niedozwolonej, nie jest więc dopuszczalne uznanie, że jest ona skuteczna w zakresie w jakim nie naruszałaby kryterium określonego w art. 385 1 § 1 kc. W szczególności, wniosek o częściowej bezskuteczności postanowień uznanych za abuzywne nie wypływa z art. 385 1 § 2 kc. Przepis ten przewiduje jedynie, że jeżeli postanowienia umowy zgodnie z §1 nie wiążą konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wyeliminowania całej klauzuli, a nie ograniczeniu zakresu jej obowiązywania ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2-18 r. VACa 542/17, wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 marca 2019 r., IX Ca 259/19). W konsekwencji stwierdzić należy, iż umowa pożyczki wskazana w pozwie jako stosunek podstawowy wiążący strony jest ważna, natomiast te postanowienia umowy w zakresie opłaty dodatkowej w postaci bardzo wysokiej prowizji - w kwocie 2 529 zł, jako nieważne, nie są dla strony pozwanej wiążące, a strony związane są umową w pozostałym zakresie. Pozwana nie była zatem zobowiązana do spłaty na rzecz powoda kwoty 2 529 zł, jako opłaty dodatkowej w postaci prowizji pożyczkodawcy. W konsekwencji, pozwana była zobowiązana do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki w wysokości 7 000 zł , uzasadnionych opłat w postaci opłaty przygotowawczej w kwocie 340 zł i prowizji pośrednika finansowego w kwocie 280 zł , łącznie 7 620 zł oraz wskazanych w umowie odsetek. Pozwana nie kwestionowała dokonania spłaty pożyczki w wysokości wskazanej przez powoda w łącznej kwocie 2970 zł. Jak już wyżej wskazano, powodowi nie należy się zwrot kwoty 2 529 zł, odpowiadającej wysokości opłat dodatkowych wskazanych w umowie w postaci prowizji pożyczkodawcy, które w ocenie Sądu – jako wynikające z niedozwolonych postanowień umownych i w konsekwencji niewiążące pozwanej - powodowi się nie należą. Jednocześnie, z uwagi na brak odpowiednich danych nie jest możliwe ustalenie przez Sąd wysokości odsetek należnych powodowi od kwoty udzielonej pozwanej pożyczki ( 7 000 zł). W tej sytuacji całą uiszczoną przez pozwaną dotychczas kwotę 2970 zł należało zaliczyć na poczet spłaty kapitału pożyczki wynoszącego 7000 oraz uzasadnionych opłat w postaci opłaty przygotowawczej w kwocie 340 zł i prowizji pośrednika finansowego w kwocie 280 zł , łącznie 7 620 zł . Powodowi należy się zatem kwota 4 650 zł, jako pozostała do zapłaty przez pozwaną kwota z tytułu udzielonej pożyczki. Nie jest też możliwe wyliczenie przez Sąd należnych powodowi odsetek. W konsekwencji na uwzględnienie w części zasługiwał zarzut pozwanej kwestionujący wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia. Zgodnie z przepisem at. 347 kpc po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań Sąd po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek sprzeciwu pozwanej od Wyroku Zaocznego Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie I C (...) upr utrzymał w całości ten wyrok. Rozstrzygając o żądaniu pozwu co do zasądzenia od dochodzonej przez powoda kwoty odsetek umownych za opóźnienie Sąd miał na względzie to, że zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,25 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy ( art. 481 §2 kc ). Wysokość odsetek umownych, o których zasądzenie wnosił powód, wynika z łączącej strony umowy pożyczki – pkt 4.1 i nie przekracza odsetek maksymalnych. O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do treści art. 100 kpc stosunkowo je rozdzielając. Koszty procesu poniesione przez powoda wynoszą 4367 zł(opłata od pozwu 750 zł, koszty zastępstwa procesowego 3.600,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17,00 zł). Powód wygrał proces w 42,62 %, wobec czego pozwana zobowiązana jest do zwrotu powodowi kwoty 1 981,83 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 348 kpc co do zasady koszty rozprawy zaocznej i sprzeciwu ponosi pozwany , co w niniejszej sprawie należy odnieść do opłaty od sprzeciwu uiszczonej przez pozwaną . ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) ; 3. (...) . X. , 20lutego 2026 r.