Postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, XI GNc 2455/25

Sygn. akt XI GNc 2455/25 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie Wydział XI Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Andrzej Muzyka Protokolant: Sekretarz sądowy Kornelia Biel po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. w L. na posiedzeniu jawnym sprawy z powództwa Ł. C. przeciwko L.A. (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. o zapłatę postanawia: 1. oddalić wniosek pozwanej o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie w postępowaniu upominawczym w dniu 30 października 2025 r. w sprawie XI GNc 2455/25; 2. odrzucić sprzeciw pozwanej od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie w niniejszej sprawie w postępowaniu upominawczym w dniu 30 października 2025 r. w sprawie XI GNc 2455/25; 3. oddalić wniosek powódki o zasądzenie kosztów procesu za postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu i odrzucenia sprzeciwu. SSR Andrzej Muzyka Sygn. akt XI GNc 2455/25 UZASADNIENIE W dniu 30 października 2025 roku został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, który został uznany, po dwukrotnej awizacji korespondencji, za doręczony na adres pozwanej L.A. (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. wskazany w KRS tj. ul. (...) w L. w dniu 20 listopada 2025 r. Pierwsze awizo odnotowano w dniu 5 listopada 2025 r., drugie awizo w dniu 13 listopada 2025 r., po czym przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 21 listopada 2025 r. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r. Sąd nadał klauzulę wykonalności na przedmiotowy nakaz zapłaty. Pismem z dnia 30 stycznia 2026 r. pełnomocnik pozwanej złożył wniosek o przywrócenie pozwanej terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 30 października 2025 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt XI GNc 2455/25 oraz wstrzymanie wykonania orzeczenia w postaci ww. nakazu zapłaty, i zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik wniósł jednocześnie sprzeciw od nakazu zapłaty. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podał, że pozwana w dniu 29 stycznia 2026 r. złożyła skargę na funkcjonowanie (...) Pocztowego (...) w L. wskazując na liczne uchybienia w działaniu tegoż urzędu i jego pracowników w doręczeniu korespondencji. Pozwana podała, że w dniu 5 listopada 2025 r. miała zostać awizowana przesyłka o nr (...) , jednak pozwana nigdy nie otrzymała i nie zostało pozostawione w siedzibie spółki awizo przedmiotowej przesyłki. Ponadto, w dniu 7 listopada 2025 r. upoważniony do odbioru przesyłek kierowanych do pozwanej - D. H. - był w Urzędzie Pocztowym (...) , aby odebrać przesyłki polecone adresowane do spółki L.A. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L. oraz do spółki L.A. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. . Były to przesyłki w sprawach sądowych prowadzonych pod sygn. akt: XI GC 918/25, XI GC 919/25, XI GC 920/25, XI GC 921/25, XI GC 924/25. Po zapytaniu się przez D. H. pracownika punktu wydawania przesyłek czy są jeszcze jakieś listy do spółki prócz tych już przez niego odebranych, otrzymał informację, że nie ma takich przesyłek, mimo że jak wynika z historii przesyłki dla numeru (...) znajdowały się one już w urzędzie pocztowym i oczekiwały na wydanie. Pozwana podała, że pierwszą informację o prowadzonym postępowaniu sądowym zainicjowanym pozwem powódki, a także o wydanym przez Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym prowadzonym pod sygn. akt: XI GNc 2455/25 i nadaniu klauzuli wykonalności na tymże nakazie powzięła dopiero w dniu 23 stycznia 2025 r. w trakcie doręczenia jej osobiście przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Goleniowie Michała Mintusa zawiadomienia o wszczęciu egzekucji w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: GKm 2/26. Pozwana podała, że brak wstrzymania wykonalności nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 30 października 2025 r. i brak zawieszenia prowadzenia postępowania egzekucyjnego może skutkować tym może skutkować tym, że dochodzone przez powódkę roszczenie zostanie w całości przez Komornika od pozwanej wyegzekwowane, zaś skutkiem pozytywnego rozpoznania przedmiotowego wniosku będzie natomiast konieczność przeprowadzenia przez sąd I instancji postępowania sądowego. Celem udowodnienia powyższej opisanych sytuacji pozwana przedłożyła między innymi skargę na nieprawidłowości w funkcjonowaniu (...) Pocztowego (...) (ul. (...) , 71- (...) L. ) z dnia 28 stycznia 2026 r. podpisaną przez V. H. oraz 10 elektronicznych potwierdzeń odbioru dla przesyłek dotyczących ww. spraw. Wniosek o przywrócenie terminu okazał się niezasadny. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu ( art. 168 §1 k.p.c ). Zgodnie z art 169 §1 i 2 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. Uprawdopodobnienie stanowi podstawę dla rozstrzygnięcia o przesłankach przywrócenia terminu, wymaga więc przedsiębrania stosownych czynności procesowych i nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na tym, kto z przywołanych twierdzeń faktycznych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ), z tą różnicą, że zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne ( art. 243 k.p.c. ). W przedmiotowej sprawie mimo, że pozwana ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika, w ocenie Sądu okoliczności nie zostały uprawdopodobnione. Powszechnie przyjęty jest pogląd zgodnie, z którym przez winę na potrzeby art. 168 §1 k.p.c. należy rozumieć nie tylko winę umyślną ale także nawet lekkie niedbalstwo (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 października 1999r sygn. akt. I CKN 556/98 opub. w programie komputerowym Lex Omega oraz Komentarz do Kodeksu Postępowania Cywilnego pod red. Tadeusza Erecińskiego Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1999r t.1., str 322 i źródła tam wskazane). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przyjmuje się, iż brak winy występuje w szczególności w przypadku choroby strony bądź jej przedstawiciela, która uniemożliwia mu podjęcie działania nie tylko osobiście ale także z pomocą innych osób. Również klęska żywiołowa, katastrofa mogą być przyczyną niezawinionego niewykonania czynności procesowej w wyznaczonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego , które Sąd rozstrzygający w pełni aprobuje przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998r sygn. akt. II CKN 8/98 opubl. w programie komputerowym Lex Omega pod nr 50679). Przy czym nawet ciężkie kalectwo nie zwalnia z należytej staranności osoby, która przejawia dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1999r sygn. akt. II UKN 667/98 opubl. OSNAP-wkł. 1999/8/6). Pozwana podnosiła, że nie można postawić jej zarzutu nieprzykładania staranności i troskliwości wymaganej z natury rzeczy przy prowadzeniu procesu oraz nieprzestrzegania wszelkich potrzebnych i możliwych środków ostrożności dla dopełnienia w terminie czynności procesowej. Celem ustalenia czy powyższe twierdzenia pozwanej zasługują na uwzględnienie sąd przesłuchał na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. powódkę Ł. C. (wspólniczkę pozwanej) oraz V. H. – wspólniczkę pozwanej pełniącą funkcje członka zarządu pozwanej, a następnie w dniu 29 czerwca 2026 r. - świadka D. H. , który nie jest pracownikiem spółki, jest mężem V. H. . Powódka Ł. C. zeznała, że w lutym 2025 r. zrezygnowała z funkcji członka zarządu pozwanej. Podała, że w spółce zdarzały się sytuacje, że korespondencja nie była odbierana, były nieodebrane pisma w Prokuraturze i nie były składane wcześniej skargi na poczcie. Podała ona, że właścicielem lokalu na ul. (...) jest pozwana, a V. H. ma dostęp do lokalu, jednak pozwana nie przywiązywała większej wagi do odbioru korespondencji. Natomiast V. H. podała, że pamięta że przyszedł duży plik dokumentów z Sądu – D. H. odebrał korespondencję od listonosza, a następnie poszedł na pocztę sprawdzić czy jeszcze czegoś nie ma i uzyskał informację, że nie ma awizo do pozwanej. Podała, że D. H. pomaga jej jeżeli jest na miejscu, lecz nie miał pełnomocnictwa pocztowego pisemnego, jedynie słowne. Sąd okazał jej skargę z dnia 28 stycznia 2026 r. – V. H. potwierdziła, że podpisała się pod dokumentem, jednak zeznała, że przesyłki odbierał jej mąż, również te z 7 listopada 2025 r.. Tłumaczyła ona, że w skardze napisana jest nieprawda na poczcie był jej mąż, i oświadczyła, że nie wie czy jest odpowiedz poczty na tą skargę. Podała ona, że właścicielem lokalu przy ul. (...) jest ja od dawna, a każdy z członków zarządu był odpowiedzialny za odbiór korespondencji w listopadzie 2025 r. V. H. podała, że nie wiem kto był członkiem zarządu, że chyba nikomu nie udzielała pełnomocnictw pocztowych – tu podała, że nie pamięta. Podała, że dostęp do tego lokalu ma dużo osób, ale nie było takiej sytuacji żeby te osoby przekazywały jej korespondencji i odbierały awizo. Podała, że jest tam bardzo rzadko ale jeździ raz tygodniu na pocztę na F. . Podawała, że listonosz wielokrotnie przynosi jej awizo na ul. (...) bo tam zamieszkuje. Te lokale są odległe od siebie około 200 m. Codziennie przychodzą setki listów, na pewno kilka. Po okazaniu V. H. kserokopii kilkunastu kopert zawierających przesyłki sądowe, kierowanych do pozwanej na adres H. 1/U3 w okresie lipiec 2025 r.- styczeń 2026 r., które zawierają adnotacje o prawidłowo dokonywanych awizacjach przesyłek, które nie zostały odebrane odpowiedziała ona: „jest wskazane że adresat jest nie obecny to znaczy że mnie nie było. Skoro nie wiedziałam że ma do mnie dojść to jak miałam to zareklamować”. Zeznała ona także, że nie pamięta czy odebrała korespondencje od komornika. Podała, że jest raz w tygodniu na poczcie i uważa, że odpowiednio zabezpieczyła odbiór korespondencji w spółce udzielając mężowi słownego pełnomocnika do odbioru korespondencji. Mąż V. H. zeznał, że na stałe zamieszkuje w H. . Poinformował, że jest zrobione przekierowanie listów na H. 21/4. Podał, że odnośnie przesyłki zawierającej nakaz zapłaty wydany w niniejszej sprawie nie miał wiedzy, opierał się na tym, że na poczcie powiedziano, że nie ma więcej listów. Nadto zeznał on, że często chodzi na pocztę jak jest w Polsce, a w Polsce jest rzadko. Pani powiedziała że nie ma nic dla niego ani dla żony. Zeznał, że pracownik poczty za każdym razem, jeżeli nie wydał listów to informował pod którym adresem na H. są przesyłki. Podał, że spółka ma trzy adresy na H. . Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że pozwana nie wykazała, że uchybiła terminowi do dokonania czynności procesowej bez swojej winy, gdyż nie miała jakiejkolwiek wiedzy o kierowanej do niej korespondencji sądowej. W okresie gdy wykonywane było doręczenie pozwana była i nadal jest przedsiębiorcą tj. spółką z o.o., a więc podmiotem profesjonalnie prowadzącym działalność ze znacznym stopniem zorganizowania i stałą obsługą prawną. Wyższe co do niej są wymagania w zakresie aktów staranności. W ocenie Sądu niedochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu przez pozwaną nosi, co najmniej, znamiona niedbalstwa. Gdyby V. H. jako członek zarządu zachowała należytą staranność przy odbieraniu korespondencji najpewniej miała by wiedzę o wydaniu przeciwko spółce nakazu zapłaty. W świetle takich faktów, o których Sąd posiadł wiedzę przesłuchując powołane przez pozwaną osoby, jak udzielenie przez V. H. ustnego pełnomocnictwa pocztowego mężowi, który na stałe zamieszkuje za granicą, a w Polsce jest rzadko, co sam zeznał, brak wiedzy o tym, że jest uczynione przekierowanie korespondencji na ul. (...) z ul. (...) w L. powoduje, że jakiekolwiek wyjaśnienia pozwanej, czy też pochodzące od niej dokumenty wewnętrzne jawią się jako niewiarygodne. Chociażby skarga z 28 stycznia 2026 r., gdzie opisana jest jej wizyta w urzędzie pocztowym a potem prostowanie na rozprawie tego zdarzenia, że zmienia się osoba, która po korespondencję się zgłasza powoduje, że V. H. traci wiarygodność w oczach sądu. Nadto kilkanaście innych kopert prawidłowo awizowanych, także nie odebranych przez pozwaną świadczy niewątpliwie, że pozwana notorycznie nie przykładała wagi do odbierania kierowanej do niej korespondencji. Gdy pozwana wykazała się starannością zapewne skutecznie byłaby jej doręczana korespondencja sądowa w sprawie, a pozwana nie uchybiłaby terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. Przesyłka z adnotacjami o awizacji (dwa różne podpisy) stanowi dokument urzędowy korzystający z domniemania prawdziwości. Pozwana domniemania tego nie wzruszyła. Nie wniosła o przesłuchanie listonosza, nie wyjaśniła reklamacji zainicjowanej skargą z dnia 28 stycznia 2026 r., a zeznania jej samej oraz jej męża potwierdziły, że pozwana niedostatecznie dbała o odbieranie listów kierowanych na jej adres wskazany w KRS. Nie jest rzeczą Sądu rozstrzygać dlaczego pozwana czasem korespondencję obierała, a czasem nie. Reasumując - nie ma podstaw do akceptowania przez Sąd procedury omijania odbierania korespondencji przez pozwaną. Pozwana wprowadzając taką praktykę sama podjęła ryzyko braku odbioru korespondencji. W zaistniałej sytuacji oddaleniu podlega wniosek o przywrócenie terminu, a złożony sprzeciw na podstawie art. 480 3 §3 k.p.c. odrzuceniu jako spóźniony. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięto jak w punkcie pierwszym i drugim postanowienia. W trzecim punkcie oddalono wniosek powódki o zasądzenie dodatkowych, kosztów procesu na podstawie art. 98 § 1 kpc . W ocenie Sądu koszty za postępowanie nakazowe ujęte są w nakazie zapłaty a za postępowanie po skutecznym wniesieniu sprzeciwu w wyroku. Ustawa nie przewiduje dodatkowych kosztów procesu za postępowanie wywołane wnioskiem o przywrócenie terminu i procedowanie sprzeciwu. SSR Andrzej Muzyka 10/09/2026 r. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) (...) (...) (...)