Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, VIII K 1093/25

Sygn. akt: VIII K 1093/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - sędzia Anna Kardas Protokolant - starszy sekretarz sądowy Wojciech Rydzio w obecności oskarżyciela prokurator Doroty Pawlikowskiej po rozpoznaniu dnia 8 kwietnia 2026 roku sprawy: K. J. s. R. i Z. z domu I. ur. (...) w H. oskarżonego o to, że: 1. w dniu 12 lipca 2025r. w H. przy ul. (...) , trzymając w ręku ostre narzędzie, kierował groźby karalne pozbawienia życia i zdrowia wobec Z. K. (2) , wzbudzając u pokrzywdzonej realną obawę spełnienia, działając na szkodę pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk 2. W dniu 12 lipca 2025r. w H. przy ul. (...) , trzymając w ręku ostre narzędzie, kierował groźby karalne pozbawienia życia i zdrowia wobec I. J. , wzbudzając u pokrzywdzonego realną obawę spełnienia, działając na szkodę pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego K. J. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie pierwszym aktu oskarżenia, z tym ustaleniem iż oskarżony kierował nadto groźby uszkodzenia mienia, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego K. J. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie drugim aktu oskarżenia, z tym ustaleniem iż oskarżony kierował nadto groźby uszkodzenia mienia, tj. przestępstwa z art. 190 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego K. J. w punktach I i II wyroku i wymierza mu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 41a § 1 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi Z. K. (2) oraz I. J. w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do wymienionych pokrzywdzonych na odległość mniejsza niż 50 m (pięćdziesiąt metrów) na okres 3 (trzech) lat; V. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz :  pokrzywdzonej Z. K. (2) kwoty 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych) zł;  pokrzywdzonego I. J. kwoty 1000 zł (tysiąc złotych); VI. zasądza od oskarżonego na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych Z. K. (2) i I. J. kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem poniesionych wydatków postępowania; VII. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Z. K. (1) przez pewien czas spotykała się z K. J. . Zaniechała kontynuacji relacji, gdy dowiedziała się, że K. J. ma żonę i dzieci. Mimo to K. J. chciał kontynuować tę relację i nalegał na spotkania. Gdy Z. K. (1) odmawiała mu spotkań, K. J. dzwonił do niej domofonem jak i uderzał w drzwi mieszkania. K. J. był na tyle natarczywy, że Z. J. (1) zablokowała jego profile na portalach społecznościowych czym uniemożliwiła mu kontaktowanie się z nią. W dniu 12 lipca 2025 roku między godziną 10 a 11 były partner Z. R. przyszedł do jej mieszkania aby odwiedzić swojego syna. Poinformował ją, że na drzwiach piwnicy widnieje napis: „Noc ze mną spędziłaś k. się pobawiłaś, pomimo że z chłopakiem byłaś, razem nam było jak w cudownym śnie a ty k. zablokowałaś mnie. J. m. .”. Z. K. (1) podejrzewała, że napis ten został wykonany przez K. J. . Następnie, około godziny 13:17 ktoś obrzucił okna mieszkania jajkami. Z. K. (1) postanowiła poinformować o tym Policję oraz A. J. - żonę K. J. , zwracając się do niej z pytaniem czy rozpoznaje pismo swojego męża. K. J. zdenerwował się albowiem jego żona dowiedziała się w ten sposób, że spotykał się z Z. K. (1) . Później, gdy K. R. i Z. K. (1) chcieli wyjść z synem na spacer pod drzwiami wejściowymi do klatki schodowej stał K. J. . Był pobudzony i zdenerwowany. Bezskutecznie próbował dostać się do wnętrza budynku. Odgrażał się, że Z. K. (1) pożałuje, że poinformowała jego żonę, o tym że spotykała się K. J. . W związku z tym Z. K. (1) udała się na komisariat Policji aby zawiadomić o napisie i obrzuceniu okien jajkami. W międzyczasie do mieszkania wrócił obecny partner Z. J. (2) . Z. K. (1) bała się sama wrócić z przystanku do mieszkania. Zwróciła się do K. R. aby on albo I. J. wyszedł po nią na przystanek. Po Z. K. (3) wyszedł I. J. . Około godziny 21:40, gdy wracali z przystanku do mieszkania, przy bloku na ulicy (...) spostrzegli idącego w ich kierunku K. J. . K. J. wyjął tłuczek do mięsa z zaostrzoną metalową końcówką, po czym podszedł do Z. K. (3) i I. J. i kierował do nich groźby pozbawienia życia oraz zdrowia mówiąc, że ich zabije, r. im łby oraz groźby uszkodzenia mienia mówiąc, że powybija im okna w mieszkaniu. Ponadto K. J. uniósł trzymane przez siebie narzędzie i zamachnął się w kierunku Z. K. (1) , tak jakby chciał ją uderzyć. Po tym zdarzeniu Z. K. (1) był roztrzęsiona, płakała. Z. K. (4) i I. J. bali się o swoje zdrowie i życie. Oddalili się z miejsca zdarzenia, wiedli do komunikacji miejskiej i pojechali na inny przystanek. Zawiadomili policję, patrol przetransportował ich pod klatkę schodową do miejsca zamieszkania. Z. K. (1) w chwili zdarzenia była w ciąży. Dowód:  Częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 34-35, 40-41  Zeznania Z. K. (1) k. 2-3,  Zeznania I. J. k. 8-9, 116v-117,  Zeznania K. R. k. 53-54, 117-117v,  Zdjęcia k. 10-11,  Raporty historii działania (...) k. 70-72, 74-77, K. J. był uprzednio dwukrotnie karany. Za czyny z art. 226 § 1 kk , art. 229 § 1 i 3 kk , art. 287 § 1 kk . Dowód:  Dane o karalności k. 28-31, 43-44, 100  Odpisy wyroków k. 45-46 Wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne jedynie w części. Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować relację oskarżonego co do spotkania Z. K. (3) i I. J. oraz tego, że miał przy sobie tłuczek do mięsa oraz albowiem jest to zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonych. Natomiast w pozostałej części wyjaśnienia oskarżonego stanowią przyjętą przez niego linię obrony i stoją w opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd dał wiarę zeznaniu Z. K. (1) . Pokrzywdzona przedstawiła przebieg wydarzeń z dnia 12 lipca 2025 roku oraz podała groźby, jakie oskarżony kierował do niej i do I. J. . Jej relacja była spójna, logiczna oraz korespondowała z zeznaniami I. J. oraz K. R. . Na wiarę zasługiwały zeznania I. J. . Świadek przedstawił zdarzenia które miały miejsce w dniu 12 lipca 2025 roku oraz podał jakie groźby oskarżony kierował do niego i Z. K. (1) . Jego relacja była szczegółowa. Zapamiętał, iż napastnik miał podwinąć rękawy oraz podnieść rękę w geście zamachu. Opisał narzędzie które dzierżył w dłoni. Zeznania te korespondowały z zeznaniami Z. K. (1) , K. R. oraz raportem historii działania (...) -009 (k.74-77). Wiarygodne były również zeznania K. R. . Świadek przedstawił przebieg wydarzeń z dnia 12 lipca 2025 roku w których brał udział. Jego relacja była dla sadu prawdziwa i pozbawiona sprzeczności. Potwierdzała przebieg zdarzenia opisany przez Z. K. (1) oraz I. J. . Z. I. i A. J. jako osoby najbliższe dla oskarżonego skorzystały z przysługującego im prawa do odmowy składania zeznań. Za wiarygodne Sąd uznał dowody z dokumentów zgromadzonych w toku niniejszego postępowania. Ich prawdziwość nie budziła bowiem wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron w toku postępowania. Za niebudzącą wątpliwości Sąd uznał także informację o karalności oskarżonego oraz odpisy wyroków skazujących. Z kolei za wiarygodne choć nieprzydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie Sąd uznał nagranie z monitoringu miejskiego z kamery znajdującej się przy ul. (...) , wiadomość mail od Spółdzielni Mieszkaniowej (...) , protokół oględzin telefonu oskarżonego oraz protokół eksperymentu procesowego. Na pozyskanym nagraniu z monitoringu miejskiego nie uwieczniono zdarzenia objętego niniejszym postępowaniem ani osób z nim związanych. Z kolei Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) poinformowała, że nagrania z ich monitoringu uległy nadpisaniu. W toku oględzin telefonu oskarżonego nie ujawniono żadnych treści mogących mieć związek z przedmiotowym postępowaniem. Również podczas eksperymentu procesowego nie pozyskano żadnych danych ani korespondencji oskarżonego z Z. K. (1) . Przechodząc do rozważań prawnych, treścią przestępstwa groźby karalnej określonego w art. 190 § 1 kk jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zbrodni lub występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Dla jego bytu nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Może być ona wyrażona przez każde zachowanie się sprawcy (zapowiedź słowna, zawarta w piśmie, wyrażona gestem), jeżeli uzewnętrznia ono w sposób niewątpliwy groźbę popełnienia przestępstwa (wyr. SN z 24 VIII 1987 r., I KR 225/87, OSNKW 1988, nr 3, poz. 21). Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Znamię wzbudzenia obawy należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia realnego niebezpieczeństwa spełnienia groźby. Dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 kk wystarczy wykazać, iż groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać (wyr. SN z 17 V 1997 r., II KKN 171/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 10; por. A. Marek, Komentarz do art. 190 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553) [w:] Kodeks karny. Komentarz, A. Marek, LEX, 2007, wyd. IV, wyrok SA w Krakowie z 4 lipca 2002 r. II AKa 163/2002, KZS 2002, z. 7-8, poz. 44). W ocenie sądu zachowanie oskarżonego, które przejawiał w stosunku do pokrzywdzonych, wyczerpało znamiona występku stypizowanego w art. 190 § 1 kk . Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności spójne i zbieżne zeznania pokrzywdzonych stanowią o tym, że oskarżony kierował wobec nich groźby pozbawienia życia oraz zdrowia. Oskarżony trzymając w ręku zakończony ostro tłuczek użył słów że ich „zabije”, „ r. im łby,” a wobec Z. K. (1) zamachnął się tak, jakby chciał ją uderzyć. Oskarżony kierował do pokrzywdzonych również groźby uszkodzenia mienia mówiąc, że powybija im okna w mieszkaniu. W związku z tym ustaleniem, sąd dokonał zmiany opisu czynów zarzuconych oskarżonemu. Zachowania oskarżonego wzbudziły u pokrzywdzonych obawę, że groźby zostaną spełnione. W ocenie sądu obawa ta była całkowicie uzasadniona zarówno okolicznościami popełnienia przestępstw jak i osobą sprawcy. Sformułowania użyte przez oskarżonego oraz zamach tłuczkiem do mięsa, który oskarżony wykonał były wulgarne i kategoryczne. Ponadto jak wynika z danych o karalności, oskarżony jest osobą karaną, co świadczy o jego lekceważącym stosunku do porządku prawnego i zwiększa prawdopodobieństwo realizacji gróźb. Za popełnione przestępstwa na szkodę Z. K. (1) i K. J. Sąd na podstawie art. 190 § 1 kk wymierzył w punkcie I i II wyroku kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony był dwukrotnie karany. Orzeczone wobec niego kary nie przyniosły pożądanego rezultatu, a podstawową funkcją kary winna być przede wszystkim jej efektywność. Oskarżony dalej nie poważa porządku prawnego i wchodzi na drogę przestępstwa. Przedmiotowym zachowaniem udowodnił, iż jest on sprawcą niepoprawnym. W ocenie sądu nierealnym jest oczekiwanie, ażeby ograniczenie się do zastosowania wobec oskarżonego, przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk , kary ograniczenia wolności bądź grzywny mogłoby w sposób skuteczny skłonić go do przestrzegania porządku prawnego. Stopień społecznej szkodliwości obu czynów jest znaczny. Czyny oskarżonego godziły w dobro prawne jakim jest wolność człowieka postrzegana przede wszystkim jako poczucie bezpieczeństwa jednostki. Wolność od strachu, lęku czy uczucia zagrożenia jest istotnym dobrem prawnym podlegającym ochronie prawnokarnej. Kierowanie gróźb, które wzbudzają uzasadnioną obawę ich spełnienia może wywoływać nieodwracalne konsekwencje dla zdrowia psychicznego osób pokrzywdzonych. Oskarżony swoim zachowaniem niewątpliwie wpłynął na poczucie bezpieczeństwa u pokrzywdzonych, gdyż ci nadal boją wychodzić z mieszkania. Zauważyć należy, że swoim postępowaniem oskarżony chciał wymusić na pokrzywdzonych aby Z. K. (1) zaprzeczyła wobec żony oskarżonego, że spotykała się z oskarżonym. Zachowania oskarżonego w żaden sposób nie usprawiedliwia okoliczność, że na skutek wiadomości Z. K. (1) żona oskarżonego dowiedziała się o tym, że spotykał się z pokrzywdzoną. Oskarżony spotykał się z Z. K. (1) z własnej woli, sam nalegał na spotkania, dzwonił do niej domofonem i dobijał się do drzwi. Na stopień społecznej szkodliwości miało wpływ również działanie oskarżonego w miejscu publicznym, przed budynkiem mieszkalnym. Stopień winy oskarżonego również jest znaczny. Oskarżony jest osobą dorosłą, posiadającą już odpowiednie doświadczenie życiowe. W chwili obu czynów był poczytalny Zdaniem sądu oskarżony miał świadomość bezprawności i naganności gróźb, które kierował do pokrzywdzonych. W zachowaniu oskarżonego sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Z kolei do okoliczności obciążających sąd zaliczył uprzednią karalność oskarżonego, celowe posłużenie się ostrym narzędziem dla wzmocnienia wydźwięku kierowanych grób oraz popełnienie przestępstwa na szkodę dwóch pokrzywdzonych. W punkcie III wyroku Sąd na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I i II wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, kierując się zasadą asperacji. Wymierzając karę sąd wziął pod uwagę, że oskarżony dopuścił się przestępstw godzących w tożsame dobra chronione przez prawo. Działał w tym samym miejscu i czasie na szkodę dwóch pokrzywdzonych, a stopień zawinienia jak i społeczna szkodliwość czynów była znaczna. Zdaniem sądu kara łączna w orzeczonym wymiarze spełni swoją funkcję wychowawczą i prewencyjną. W punkcie IV wyroku sąd mając na uwadze potrzebę zapewnienia pokrzywdzonym Z. K. (1) i I. J. poczucia bezpieczeństwa na podstawie art. 41a § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Zachowanie oskarżonego negatywnie wpłynęło na poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonych. Dlatego sąd w punkcie V wyroku na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej Z. K. (1) kwoty 2500 zł, a na rzecz pokrzywdzonego I. J. kwoty 1000 zł. W ocenie Sądu kwota częściowego zadośćuczynienia pozostaje we właściwej proporcji z doznanymi przez pokrzywdzonych negatywnymi przeżyciami psychicznymi. Na wyższą kwotę zadośćuczynienia zasądzonego na rzecz Z. K. (1) wpłynęło zachowanie oskarżonego polegające na zamachnięciu się trzymanym narzędziem tak jakby chciał ją uderzyć oraz fakt, że była w tamtym czasie kobietą ciężarną. W punkcie VI wyroku Sąd na podstawie art. 627 kpk w zw. z §11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) zasądził od oskarżonego na rzecz Z. K. (1) i I. J. kwotę po 840 zł tytułem poniesionych wydatków postępowania w postaci ustanowienia pełnomocnika. Sąd niesłusznie powiększył tę kwotę o stawkę podatku VAT. Wobec orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w punkcie VII wyroku zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.