Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, VII P 28/22

Sygn. akt VII P 28/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 maja 2026 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2026 r. w Warszawie sprawy K. N. (1) przeciwko Urzędowi (...) I. w I. 1. oddala powództwo, 2. zasądza od K. N. (1) na rzecz Urzędu (...) I. w I. kwotę 10.800,00 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia SO Renata Gąsior UZASADNIENIE Pozwem z dnia 10 marca 2022 r. powódka K. N. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego Urzędu (...) I. kwoty 250.000,00 zł tytułem odszkodowania za stosowaną wobec niej dyskryminację, skutkującą rozstrojem zdrowia, a także za brak poszanowania jej godności i innych dóbr osobistych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona u pozwanego przez ponad 27 lat, od 2004 r. na stanowisku inspektora w archiwum zakładowym, a od 2011 r. dodatkowo pełniła funkcję koordynatora czynności kancelaryjnych, odpowiadając za prawidłowe gospodarowanie zasobem dokumentacji wytwarzanej w urzędzie oraz przestrzeganie przepisów wynikających z ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach . Powódka podniosła, że pomimo tak długiego stażu pracy i wagi powierzonych obowiązków, w okresie zatrudnienia doznawała przejawów dyskryminacji oraz naruszeń dóbr osobistych, które przejawiały się poprzez: 1. bagatelizowanie przez prezydenta miasta I. wielokrotnie składanych ustnie i pisemnie zgłoszeń powódki dotyczących niewłaściwego traktowania jej przez bezpośrednią przełożoną X. Z. (1) , co – zamiast poprawy sytuacji – skutkowało nasileniem negatywnych zachowań wobec powódki, także ze strony współpracowników działających z inspiracji X. Z. (4) 2. lekceważące potraktowanie przez prezydenta (...) I. zgłoszenia dotyczącego poważnego błędu w funkcjonowaniu elektronicznego obiegu dokumentów, polegającego na nieograniczonym dostępie wszystkich pracowników do danych, w tym danych wrażliwych, co po dokonaniu korekty na wniosek powódki skutkowało negatywnym nastawieniem wobec niej ze strony części pracowników urzędu; 3. wprowadzenie do regulaminu organizacyjnego fikcyjnego zapisu, zgodnie z którym zadania faktycznie wykonywane samodzielnie przez powódkę w archiwum zakładowym przypisano X. Z. (1) , mimo wielokrotnych wniosków powódki o sprostowanie tego zapisu; 4. nieprzyznanie powódce, mimo spełnienia przesłanek wynikających z obowiązującej u pozwanego tabeli płac, dodatku do wynagrodzenia należnego z tytułu samodzielnego prowadzenia jednoosobowego stanowiska pracy w archiwum zakładowym, pomimo wielokrotnych, formalnych wystąpień powódki w tej sprawie, które pozostawały bez pozytywnego rozpatrzenia; 5. złośliwe – na wniosek X. Z. (1) – pozbawienie powódki dodatku za pełnienie funkcji koordynatora czynności kancelaryjnych; 6. nieprzekazanie powódce informacji o terminie złożenia w 2020 roku wniosku o świąteczną pomoc finansową z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w okresie jej długotrwałego zwolnienia lekarskiego, o czym dowiedziała się przypadkowo dopiero w sierpniu 2021 roku, a następnie cyniczne odrzucenie złożonego przez nią wniosku wraz z uzasadnieniem; 7. przesłanie powódce, po jej przejściu na emeryturę, w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie akt osobowych złożony za pośrednictwem platformy e- (...) , zaszyfrowanych i niemożliwych do otwarcia załączników, a następnie niezrealizowanie tego wniosku pomimo dalszych, wielokrotnych próśb; 8. brak reakcji prezydenta (...) I. , sekretarza X. Z. (1) , osób odpowiedzialnych w pozwanych za BHP oraz wydziału administracyjnego na wielokrotnie zgłaszaną przez powódkę konieczność wyeliminowania toksycznych gazów i fetoru przenikających do pomieszczeń magazynowych archiwum zakładowego z sąsiadujących pomieszczeń technicznych. Powódka wskazała, że opisane wyżej działania i zaniechania doprowadziły do rozstroju jej zdrowia, wymagającego od marca 2019 r. stałego leczenia w poradni dermatologicznej i psychiatrycznej, a bezpośrednio przed przejściem na emeryturę we wrześniu 2022 roku – długotrwałego zwolnienia lekarskiego oraz pobierania zasiłku rehabilitacyjnego (pozew – k. 3-4 a.s.). Pozwany Urząd (...) I. w I. w odpowiedzi z dnia 24 lutego 2023 r. na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska pozwany wskazał, że powództwo jest całkowicie bezzasadne i nie zawiera skonkretyzowanych zarzutów pozwalających na merytoryczne ustosunkowanie się do żądania. Podniósł, że powódka wprawdzie dochodzi odszkodowania z tytułu dyskryminacji oraz naruszenia dóbr osobistych w postaci godności, jednak nie wskazuje, jakie konkretne działania lub zaniechania pracodawcy miałyby stanowić przejaw dyskryminacji bądź naruszenia jej dóbr osobistych. W ocenie pozwanego opisane przez powódkę okoliczności nie wypełniają ustawowych przesłanek dyskryminacji określonych w art. 183a i 183b Kodeksu pracy , gdyż nie świadczą o nierównym traktowaniu z przyczyn prawnie chronionych. Pozwany zaprzeczył również, aby wskazywane przez powódkę zdarzenia, takie jak zmiana sposobu elektronicznego obiegu dokumentów, przekazanie akt osobowych w formie elektronicznej, kwestie związane z ZFŚS czy zarzuty dotyczące warunków pracy, mogły zostać zakwalifikowane jako przejawy dyskryminacji lub naruszenia dóbr osobistych. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu na przedstawienie dalszych wniosków dowodowych w celu odnalezienia archiwalnej korespondencji, na którą powołuje się powódka (odpowiedź na pozew – k. 127-132 a.s.). Pismem procesowym z dnia 24 listopada 2023 r. powódka doprecyzowała, że na żądaną w pozwie kwotę 250.000,00 zł składa się kwota 60.000,00 zł jako odszkodowanie za utracony zarobek wraz z dodatkowymi świadczeniami oraz 190.000,00 zł jako zadośćuczynienie za nierówne traktowanie i naruszenie dóbr osobistych skutkujące rozstrojem zdrowia, wykluczeniem społecznym i rodzinnym (pismo procesowe powódki z dnia 24 listopada 2023 r. – k. 187-187 verte a.s.). Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. K. N. (1) doprecyzowała, że jeżeli chodzi o odszkodowanie za dyskryminację, to dotyczy ona sytuacji zaniżenia o ok. 1.000,00 zł w skali miesiąca jej wynagrodzenia w stosunku do wynagrodzenia otrzymywanego przez inne osoby zatrudnione w urzędzie na stanowisku inspektora. Powódka wskazała, że swoje wynagrodzenie porównywała z wynagrodzeniem K. N. (2) , Ł. I. (2) i X. I. , które tak jak ona były zatrudnione w urzędzie na stanowisku inspektora i miały podobny staż pracy. Odnosząc się do naruszania dóbr osobistych podniosła, że wielokrotnie doświadczała tego ze strony bezpośredniej przełożonej X. Z. (1) , która zwracała się do powódki w osobie trzeciej „niech przestanie, niech nie mówi”, pomimo że do nikogo innego takich słów nie kierowała. K. N. (1) wskazała, że jako naruszenie jej dóbr osobistych poczytuje wpisanie w regulaminie urzędu, że sekretarz urzędu miasta – stanowisko to obejmowała wówczas X. Z. (2) – jest osobą kierującą archiwum, pomimo że ww. osoba w ogóle nie wykonywała żadnych czynności kierowniczych w archiwum. Dodatkowo jako działania naruszające dobra osobiste, powódka wskazała cofnięcie jej upoważnienia do przetwarzania danych osobowych i przeniesienie do Straży Miejskiej Ponadto, powódka wskazała, że jej dobra osobiste naruszał P. Z. , co miało miejsce 2019 r., kiedy w nieuprawniony sposób uzyskał dostęp do jej biurka i w 2020 r., kiedy otrzymała przeniesienie do Straży Miejskiej, N. N. w 2018 r., kiedy wypowiadała niewłaściwe komentarze pod adresem powódki i jej relacji damsko-męskich oraz K. X. – główna księgowa, która naliczając wynagrodzenie powódki zaniżyła je o 120,00 zł (protokół rozprawy z 3 kwietnia 2024 r. – k. 402-411 a.s.). Na rozprawie w dniu 19 maja 2025 r. powódka wskazała dodatkowo E. W. jako osobę, z którą powinna być porównywana w zakresie wynagrodzenia, podnosząc, że E. W. również zajmowała stanowisko inspektora, jednak zakres jej odpowiedzialności był dużo mniejszy (protokół rozprawy – k. 913-917 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka K. N. (1) była zatrudniona w Urzędzie (...) I. w okresie od 23 maja 1994 r. do 31 sierpnia 2021 r. na kolejnych stanowiskach służbowych:  podinspektor w Wydziale Organizacyjnym, Kadr i Płac od 23 maja 1994 r. do 17 maja 1995 r.  podinspektor w Biurze Rady Miejskiej od 18 maja 1995 r. do 31 lipca 1996 r.  inspektor w Biurze Rady Miejskiej od 1 sierpnia 1996 r. do 13 grudnia 1998 r.  inspektor w Wydziale Spraw Obywatelskich od 14 grudnia 1998 r. do 27 stycznia 2004 r.  inspektor w Wydziale Administracji i Obsługi Mieszkańców od 28 stycznia 2004 r. do 19 grudnia 2005 r.  inspektor w Archiwum Zakładowym od 20 grudnia 2005 r. do 4 września 2019 r.  inspektor w Referacie Organizacyjnym i Archiwum Zakładowym od 5 września 2019 r. do 31 sierpnia 2021 r. (świadectwo pracy – akta osobowe). W okresie przypadającym od stycznia 2019 r. do 31 sierpnia 2021 r. K. N. (1) była nieobecna w pracy w następujących dniach: 7 stycznia 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 28 stycznia 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 21 lutego 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 4–15 marca 2019 r. – choroba płatna 80%, 12–19 kwietnia 2019 r. – choroba płatna 80%, 20 kwietnia–3 maja 2019 r. – choroba płatna 80%, 4–16 maja 2019 r. – choroba płatna 80%, 17–19 maja 2019 r. – choroba płatna 80%, 20–26 maja 2019 r. – choroba płatna 80%, 27 maja–13 czerwca 2019 r. – choroba płatna 80%, 14 czerwca–11 lipca 2019 r. – choroba płatna 80%, 12 lipca–8 sierpnia 2019 r. – choroba płatna 80%, 9 sierpnia –4 września 2019 r. – choroba płatna 80%, 9 września–1 października 2019 r. – choroba płatna 80%, 2–11 października 2019 r. – choroba płatna 80%, 17–18 października 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 31 października 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 4 listopada 2019 r. – choroba płatna 80%, 5 listopada 2019 r. – urlop wypoczynkowy, 7–8 listopada 2019 r. – choroba płatna 80%, 15 listopada–13 grudnia 2019 r. – choroba płatna 80%, 14 grudnia 2019–10 stycznia 2020 r. – choroba płatna 80%, 11 stycznia–7 lutego 2020 r. – choroba płatna 80%, 8 lutego–6 marca 2020 r. – choroba płatna 80%, 7 marca–3 kwietnia 2020 r. – choroba płatna 80%, 4 kwietnia–4 maja 2020 r. – choroba płatna 80%, 5–11 maja 2020 r. – choroba płatna 80%, 12 maja–9 sierpnia 2020 r. – świadczenie rehabilitacyjne chorobowe 90%, 10 sierpnia–7 listopada 2020 r. – świadczenie rehabilitacyjne chorobowe 75%, 8 listopada–9 grudnia 2020 r. – świadczenie rehabilitacyjne chorobowe 75%, 11 grudnia 2020–22 stycznia 2021 r. – urlop wypoczynkowy, 25 stycznia–26 lutego 2021 r. – urlop wypoczynkowy, 1–30 marca 2021 r. – choroba płatna 80%, 31 marca–27 kwietnia 2021 r. – choroba płatna 80%, 28 kwietnia–25 maja 2021 r. – choroba płatna 80%, 26 maja–22 czerwca 2021 r. – choroba płatna 80%, 23 czerwca–20 lipca 2021 r. – choroba płatna 80%, 21 lipca–29 sierpnia 2021 r. – choroba płatna 80%, 30 sierpnia 2021 r. – nieobecność usprawiedliwiona niepłatna (zestawienie nieobecności – k. 565-567 a.s.). W Urzędzie (...) I. obowiązywał Regulamin Organizacyjny Urzędu (...) I. , wprowadzony Zarządzeniem Nr (...) Prezydenta (...) I. z dnia 8 stycznia 2018 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu (...) I. . Regulamin ten określał w szczególności strukturę organizacyjną Urzędu (Rozdział 2, § 6 - § 8), kierownictwo Urzędu (Rozdział 3, § 9 - § 16) oraz zadania i kompetencje poszczególnych komórek organizacyjnych – wydziałów, referatów i samodzielnych stanowisk (Rozdział 4, § 17 - § 49a), a także tryb pracy Urzędu (Rozdział 5, § 50 - § 52) i zasady podpisywania pism, decyzji i innych dokumentów (Rozdział 7, § 55 - § 61). Zgodnie z Regulaminem, w wersji obowiązującej od 8 stycznia 2018 r., Archiwum Zakładowe stanowiło odrębną, samodzielną komórkę organizacyjną Urzędu, wymienioną w § 6 ust. 2 Regulaminu obok wydziałów i referatów. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem § 15 ust. 4 pkt 12 Regulaminu do kompetencji Sekretarza (...) I. należało kierowanie Archiwum Zakładowym, a niezależnie od tego, na podstawie § 15 ust. 5 pkt 6 Regulaminu, Sekretarz sprawował nadzór nad działalnością Archiwum Zakładowego jako nadzorowanej komórki organizacyjnej Urzędu. Archiwum Zakładowe nie posiadało zatem własnego kierownika, lecz funkcję tę – w zakresie bieżącego kierowania – pełnił bezpośrednio Sekretarz (...) I. , sprawując jednocześnie nadzór nad tą komórką z racji zajmowanego stanowiska w Kierownictwie Urzędu. Zarządzeniem Nr (...) Prezydenta (...) I. z dnia 18 czerwca 2019 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu (...) I. wprowadzono zmianę struktury organizacyjnej Urzędu, w wyniku której Archiwum Zakładowe przestało być odrębną komórką organizacyjną Urzędu, a w jego miejsce utworzono nową komórkę – Referat Organizacyjny i Archiwum Zakładowe (§ 6 ust. 2 pkt 29 Regulaminu). W konsekwencji tej zmiany uchylono § 15 ust. 4 pkt 12 Regulaminu, wskazujący uprzednio na kierowanie przez Sekretarza Archiwum Zakładowym, jak również uchylono § 15 ust. 5 pkt 6 Regulaminu, przewidujący sprawowanie przez Sekretarza nadzoru nad działalnością Archiwum Zakładowego. W ich miejsce dodano § 15 ust. 5 pkt 7 Regulaminu, zgodnie z którym Sekretarz (...) I. sprawuje nadzór nad działalnością nowo utworzonego Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego. Jednocześnie do Regulaminu dodano § 49a, którego ust. 1 określa zadania i kompetencje Referatu Organizacyjnego, a ust. 2 – zadania i kompetencje Archiwum Zakładowego funkcjonującego w ramach tego Referatu. Na czele nowo utworzonego Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego stanął Kierownik Referatu, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w § 8 ust. 3 Regulaminu. Zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu (...) I. w ramach poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu tworzone i obsadzane były stanowiska pracy niezbędne do realizacji przypisanych im zadań, przy czym szczegółowy zakres obowiązków oraz podporządkowanie służbowe poszczególnych pracowników określały odrębne karty stanowisk pracy, opracowywane przez kierowników właściwych komórek organizacyjnych (§ 68 ust. 1-2 Regulaminu). W świetle powyższego stanowisko Inspektora nie było przypisane do jednej, wyodrębnionej komórki organizacyjnej Urzędu, lecz funkcjonowało równolegle w strukturze wielu różnych komórek, stosownie do zakresu realizowanych przez nie zadań. Stanowisko Inspektora funkcjonowało w szczególności w strukturze Wydziału Administracyjno-Gospodarczego (§ 17 Regulaminu), Wydziału Inwestycji (§ 21 Regulaminu), Wydziału Finansowo-Księgowego (§ 29 Regulaminu) oraz Referatu Windykacji i Egzekucji (§ 36 Regulaminu). Stanowisko Inspektora w Wydziale Administracyjno-Gospodarczym podlegało Naczelnikowi tego Wydziału (§ 8 ust. 1 Regulaminu), nad którym nadzór sprawował Sekretarz (...) I. (§ 15 ust. 5 pkt 1 Regulaminu). Stanowisko Inspektora w Wydziale Inwestycji podlegało Naczelnikowi Wydziału Inwestycji (§ 8 ust. 1 Regulaminu), nad którym nadzór sprawował II Zastępca Prezydenta (...) I. (§ 14 ust. 1 pkt 3 Regulaminu). Stanowisko Inspektora Finansowo-Księgowego podlegało Głównemu Księgowemu, kierującemu Wydziałem Finansowo-Księgowym przy pomocy dwóch Zastępców Głównego Księgowego (§ 8 ust. 4 Regulaminu). Stanowisko Inspektora w Referacie Windykacji i Egzekucji podlegało Kierownikowi tego Referatu (§ 8 ust. 3 Regulaminu), przy czym nadzór merytoryczny nad Referatem sprawował Skarbnik (...) I. (§ 16 ust. 3 pkt 3 Regulaminu). Stanowisko Inspektora funkcjonowało również w Archiwum Zakładowym. Do 17 czerwca 2019 r., a więc w okresie, w którym Archiwum Zakładowe stanowiło odrębną, samodzielną komórkę organizacyjną Urzędu, stanowisko Inspektora podlegało w tej komórce bezpośrednio Sekretarzowi (...) I. , który – z uwagi na brak odrębnego kierownika Archiwum Zakładowego – zarówno kierował tą komórką, jak i sprawował nad nią nadzór, zgodnie z ówczesnym brzmieniem § 15 ust. 4 pkt 12 oraz § 15 ust. 5 pkt 6 Regulaminu. Archiwum Zakładowe przestało być odrębną komórką organizacyjną Urzędu, a w jego miejsce utworzono Referat Organizacyjny i Archiwum Zakładowe, stanowisko Inspektora realizujące zadania archiwalne znalazło się w strukturze tego Referatu. Od tego momentu stanowisko to podlegało już nie bezpośrednio Sekretarzowi, lecz służbowo Kierownikowi Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego (§ 8 ust. 3 Regulaminu), natomiast Sekretarz (...) I. sprawował nadzór nad działalnością Referatu jako całości, na podstawie nowo dodanego § 15 ust. 5 pkt 7 Regulaminu. Do zadań i kompetencji Archiwum Zakładowego należało w szczególności: koordynowanie czynności kancelaryjnych oraz doradzanie komórkom organizacyjnym Urzędu w zakresie właściwego postępowania z dokumentacją; przejmowanie dokumentacji spraw zakończonych z poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu, a także dokumentacji niearchiwalnej po zlikwidowanych jednostkach organizacyjnych bez sukcesora; przechowywanie, zabezpieczanie i ewidencjonowanie zgromadzonej dokumentacji; przeprowadzanie skontrum oraz porządkowanie dokumentacji przejętej w stanie nieuporządkowanym; udostępnianie przechowywanej dokumentacji oraz jej wycofywanie ze stanu Archiwum w przypadku wznowienia sprawy przez właściwą komórkę organizacyjną; przeprowadzanie kwerend; inicjowanie brakowania dokumentacji niearchiwalnej i udział w jej komisyjnym brakowaniu; przygotowywanie materiałów archiwalnych do przekazania oraz współpracę z Archiwum Państwowym w tym zakresie; sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Archiwum Zakładowego i stanu przechowywanej dokumentacji; a także prowadzenie ewidencji wyników pomiaru temperatury i wilgotności powietrza w magazynach Archiwum Zakładowego (§ 49a ust. 2 pkt 1-15). Referatem Organizacyjnym i Archiwum Zakładowym kierował Kierownik Referatu (§ 8 ust. 3). Kierownik Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego podlegał Sekretarzowi (...) I. , który sprawował nadzór nad działalnością tego Referatu (§ 15 ust. 5 pkt 7). Sekretarz z kolei, w sprawach z zakresu prawa pracy, podlegał Prezydentowi (...) I. (§ 9 ust. 6), który jako Kierownik Urzędu wykonywał uprawnienia zwierzchnika służbowego wobec wszystkich pracowników Urzędu, w tym Kierownika Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego (§ 3 ust. 2, § 9 ust. 1) ( Regulamin Organizacyjny Urzędu (...) I. z dnia 8 stycznia 2018 r. – 449-473v a.s. Zarządzeniem nr (...) Prezydenta (...) I. z dnia 18 czerwca 2019 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta I. – k. 474-476 a.s.). Do obowiązków służbowych K. N. (1) jako inspektora w Archiwum Zakładowym należało:  przejmowanie dokumentacji z poszczególnych komórek organizacyjnych,  przechowywanie i zabezpieczenie przejętej dokumentacji,  udostępnianie dokumentacji osobom upoważnionym  prowadzenie ewidencji akt;  przekazywanie materiałów do archiwum państwowego,  inicjowanie brakowania dokumentacji niearchiwalnej,  udział w komisyjnym brakowaniu dokumentacji,  przekazywanie wybrakowanej dokumentacji na makulaturę lub spalenie, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia archiwum państwowego,  bieżąca współpraca z archiwum państwowym,  udostępnianie informacji publicznej ze zbiorów archiwalnych  sporządzanie rocznego zestawienia stanu ilościowego zasobu archiwum (karta stanowiska pracy z dnia 23 maja 2006 r. – 74 akt osobowych). Powódka jako pracownik wykonujący na co dzień czynności związane z funkcjonowaniem Archiwum Zakładowego, była osobą odpowiedzialną za powierzone jej mienie jako pracownik faktycznie z niego korzystający. W późniejszym czasie – według opisu stanowiska pracy (...) (...) z dnia 27 września 2013 r. oraz (...) (...) z 2 marca 2018 r. do zadań służbowych powódki należało również:  wykonywanie zadań wynikających z Regulaminu organizacyjnego Urzędu (...) dla Archiwum Zakładowego;  śledzenie zmian przepisów prawa w obszarze działania Archiwum Zakładowego i wnioskowanie o uaktualnienie zadań i kompetencji zawartych w regulaminie organizacyjnym Urzędu (...) I. ,  wykonywanie innych zadań zleconych przez Z. (...) ( k. 142 akt osobowych. Według opisu stanowiska pracy (...) (...) sporządzonego 6 września 2019 r., do zadań powódki należało:  koordynowanie czynności kancelaryjnych;  doradzanie komórkom organizacyjnym Urzędu w zakresie właściwego postępowania z dokumentacją;  przejmowanie dokumentacji: a) spraw zakończonych z poszczególnych komórek organizacyjnych Urzędu, b) dokumentacji niearchiwalnej po państwowych i samorządowych jednostkach organizacyjnych, których działalność ustała i nie mają sukcesora oraz dla których organem założycielskim lub sprawującym nadzór, był odpowiednio kierownik podmiotu lub organ samorządu terytorialnego;  przechowywanie i zabezpieczanie zgromadzonej dokumentacji oraz prowadzenie jej ewidencji;  przeprowadzanie skontrum dokumentacji;  porządkowanie przechowywanej dokumentacji przejętej w latach wcześniejszych w stanie nieuporządkowanym;  udostępnianie przechowywanej dokumentacji;  wycofywanie dokumentacji ze stanu Archiwum Zakładowego w przypadku wznowienia sprawy w komórce organizacyjnej Urzędu;  przeprowadzanie kwerend, czyli poszukiwanie w dokumentacji informacji na temat osób, zdarzeń czy problemów;  inicjowanie brakowania dokumentacji niearchiwalnej oraz udział w jej komisyjnym brakowaniu;  przygotowanie materiałów archiwalnych do przekazania i udział w ich przekazaniu do właściwego Archiwum Państwowego;  współpraca przy sporządzaniu rocznych sprawozdań z działalności Archiwum Zakładowego i stanu dokumentacji w Archiwum Zakładowym;  prowadzenie ewidencji wyników pomiaru temperatury i wilgotności powietrza w magazynach Archiwum Zakładowego;  informowanie o dokumentacji, przechowywanej w Archiwum Zakładowym (opis stanowiska pracy – k. 191-192 a.s.). Powódka zgłaszała bezpośredniej przełożonej X. Z. (1) zastrzeżenia dotyczące tego, że to ona, a nie przełożona jako Sekretarz (...) , powinna formalnie kierować Archiwum Zakładowym. Powódka podnosiła, że wykonuje samodzielnie szereg czynności o charakterze kierowniczym związanych z funkcjonowaniem tej jednostki (pismo z dnia 28 października 2018 r. – k. 227 a.s.). W okresie, w którym Archiwum Zakładowe funkcjonowało jako samodzielna, jednoosobowa komórka organizacyjna, powódka mogłaby formalnie objąć stanowisko jej kierownika, gdyż na stanowisku kierownika samego archiwum nie było wymagane posiadanie wykształcenia wyższego. Do utworzenia takiego stanowiska ani powierzenia go powódce nie doszło, ponieważ – zgodnie ze stanowiskiem Prezydenta (...) – nie powinna istnieć funkcja kierownika bez podległych mu pracowników, a w tym okresie powódka wykonywała czynności w archiwum samodzielnie, jako jedyny zatrudniony tam pracownik. Dopiero po utworzeniu w 2019 r. Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego, obejmującego więcej niż jednego pracownika, na stanowisku kierownika tej rozszerzonej jednostki wymagane już było posiadanie wykształcenia wyższego, którego powódka nie posiadała, wobec czego również wówczas nie mogła objąć tego stanowiska (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s., zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s.). W pozwanym na stanowisku tożsamym ze stanowiskiem powódki, tj. na stanowisku inspektora zatrudnione były także m.in. K. N. (2) , Ł. I. (2) , X. I. i E. W. . K. N. (2) pracowała na stanowisku Inspektora w Wydziale Inwestycji. Do jej zadań należało:  realizacja planu inwestycyjnego i wymogów związanych z zamówieniami publicznymi,  planowanie, zmiany i rozliczanie środków finansowych poszczególnych inwestycji oraz sprawozdań rzeczowo-finansowych w ramach zadań powierzonych przez wydział,  przygotowywanie dokumentów wymaganych regulaminem oraz współpracą z referatem Zamówień Publicznych przy zamówieniach prowadzonych przez referat,  zorganizowanie procesu budowy i uczestniczenie w nim,  zapewnianie opracowania projektu budowlanego i innych niezbędnych projektów przez osoby uprawnione,  wybór wykonawcy robót oraz zapewnienie kierownika budowy,  wykonanie, nadzór i odbiór robót budowlanych,  uzyskiwanie prawomocnej decyzji pozwolenia na budowę lub zgłoszenie właściwemu organowi. Od dnia 19 maja 2006 r. K. N. (2) wykonywała również obowiązki w postaci realizacji planu inwestycyjnego i wymogów związanych z zamówieniami publicznymi, przygotowywania umów i porozumień oraz nadzoru nad ich realizacją i prowadzenie zadań z zakresu lokalnych inicjatyw inwestycyjnych. Do wykonywania obowiązków wymagane było posiadanie wyższego wykształcenia, odpowiednich umiejętności w tym obsługa programów Sekretariat oraz LexOmega, a także znajomość obszernych regulacji prawnych i umiejętność posługiwania się nimi w związku z wykonywaną pracą (Karta Stanowiska Pracy Inspektora w Wydziale Inwestycji z 19 maja 2006 r. dot. K. N. (2) – k. 481-481v a.s., opis stanowiska pracy K. N. (2) z 30 września 2013 r. – k. 503-504v a.s.), Ł. I. (1) zatrudniona była na stanowisku Inspektora Finansowo-Księgowego w Referacie Windykacji i Egzekucji. Jej bezpośrednim przełożonym był Kierownik Referatu Windykacji i Egzekucji. Do obowiązków Ł. I. (1) jako Inspektora Wydziału Finansowo-Księgowego należało m.in:  sprawdzanie kompletności dokumentów pod wyciągiem bankowym, raportem kasowym,  dekretowanie dokumentów księgowych dotyczących budżetu, znaków skarbowych i depozytów,  sporządzanie poleceń księgowania dotyczących przeksięgowań lub korekt,  współpraca z bankiem prowadzącym rachunki bankowe. bieżące uzgadnianie sald na rachunkach bankowych,  czuwanie nad zgodnością naliczania odsetek i prowizji od rachunków bankowych,  sprawowanie nadzoru nad zgodnością zapisów kont syntetycznych i analitycznych z zestawieniami obrotów i sald, przedkładanie sprawdzonych i uzgodnionych wydruków,  prowadzenie pełnej księgowości Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz sporządzanie sprawozdań dotyczących funduszy (Zakres obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności z 2 stycznia 2006 r. dot. Ł. I. (1) – k. 482-482v a.s., Karta Stanowiska Pracy z dnia 15 maja 2006 r. – k. 483 a.s., Karta Stanowiska Pracy z dnia 2 kwietnia 2007 r. – k. 484 a.s. Karta Stanowiska Pracy z 2 stycznia 2008 r. – k. 485 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 14 kwietnia 2008 r. – k.486 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 24 listopada 2008 r. – k. 487 a.s.). Ł. I. (1) od 4 maja 2009 r. do dnia 18 maja 2010 r. zajmowała stanowisko Inspektora w Referacie Księgowości. Do jej zadań należało wówczas m.in.:  sprawdzanie kompletności dokumentów pod wyciągiem bankowym, raportem kasowym  dekretowanie dokumentów księgowych dotyczących budżetu, znaków skarbowych i depozytów  sporządzanie poleceń księgowania dotyczących przeksięgowań lub korekt,  współpraca w bankiem prowadzącym rachunki bankowe  bieżące uzgadnianie sald na rachunkach bankowych,  sprawowanie nadzoru nad zgodnością zapisów kont syntetycznych i analitycznych z zestawieniami obrotów i sald,  pełnienie funkcji kasjera Urzędu (...) I. ,  prowadzenie analityki konta (...) łącznie z dokumentacją źródłową (Karta Stanowiska Pracy z dnia 4 maja 2009 r. – k. 488 a.s., Karta Stanowiska Pracy z dnia 8 marca 2010 r. – k. 489 a.s.), Następnie Ł. I. (1) rozpoczęła pracę jako Inspektor w Referacie Windykacji i Egzekucji – na tym stanowisku pracowała od 4 maja 2009 r. do zakończenia stosunku pracy, co nastąpiło 30 czerwca 2015 r. Wraz ze zmianą stanowiska otrzymała nowe zadania, m.in.:  wydawanie zaświadczeń o zaległościach podatkowych,  księgowanie mandatów nałożonych przez Straż Miejską,  skuteczne i terminowe egzekwowanie należności Gminy z tytułu mandatów i współpraca z Urzędami Skarbowymi w tym zakresie,  bieżące rozliczanie nadpłat z tytułu podatku od nieruchomości i podatku od środków transportowych,  prowadzenie bieżącej kontroli w zakresie prowadzonych zagadnień,  przygotowywanie informacji niezbędnych do sporządzania sprawozdań w zakresie prowadzonych zagadnień,  pełnienie funkcji kasjera Urzędu (...) ,  przygotowywanie postanowień o rozksięgowaniu wpłat z tytułu podatków od nieruchomości,  prowadzenie korespondencji z podatnikami, zmierzającej do wyjaśnienia niezgodności w płatnościach podatków i opłat,  bieżące aktualizowanie ewidencji podatników,  rozliczanie druków ścisłego zarachowania na potrzeby referatu.  bieżące rozliczanie nadpłat z tytułu podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego,  wykonywanie innych, nie wymienionych wyżej czynności związanych z zajmowanym stanowiskiem i zadaniami Referatu na polecenie Skarbnika (...) i Kierownika Referatu (Karta Stanowiska Pracy z 18 maja 2010 r. – k. 490 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 23 września 2010 r. – k. 491 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 14 marca 2011 r. – k. 492 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 19 marca 2012 r. – k. 493 a.s., Karta Stanowiska Pracy z dnia 15 października 2012 r. – k. 494 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 3 czerwca 2013 r. – k. 495 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 1 sierpnia 2013 r. – k. 496 a.s., Opis Stanowiska Pracy Re. 2003.8.2013 z 16 września 2013 r. dot. Ł. I. (3) – k. 497-498 a.s., Opis stanowiska pracy Re.2003.8.2013 z 3 marca 2014 r. – 499-500 a.s., Opis stanowiska pracy Re.2003.8.2003 z 23 marca 2015 r. – k. 501-502 a.s.). X. I. zajmowała stanowisko Inspektora w Wydziale Inwestycji. Do jej obowiązków należało:  planowanie, zmiany i rozliczanie środków finansowych poszczególnych inwestycji oraz sprawozdań rzeczowo-finansowych w ramach zadań prowadzonych przez wydział,  realizacja projektów wspartych funduszami Unii Europejskiej, pożyczkami preferencyjnymi, dofinansowaniem obiektów sportowych, przygotowanie danych niezbędnych do opracowania wniosków,  przygotowanie i składanie wniosków,  wykonywanie sprawozdawczości, rozliczeń,  w odniesieniu do pożyczek – przygotowywanie wniosków o umorzenie spłat, wykazanie efektów ekologicznych (Karta Stanowiska Pracy z 19 maja 2006 r. – k. 507-507v a.s.). Od dnia 30 września 2013 r., do zadań X. I. należało:  realizacja planu inwestycyjnego i wymogów związanych z zamówieniami publicznymi,  planowanie, zmiany i rozliczanie środków finansowych poszczególnych inwestycji oraz sprawozdań rzeczowo-finansowych w ramach zadań powierzonych przez wydział,  przygotowywanie dokumentów wymaganych regulaminem oraz współpraca z Referatem Zamówień Publicznych przy zamówieniach prowadzonych przez (...)  sprawdzanie umów i porozumień pod względem finansów oraz nadzór nad ich realizacją,  realizacja projektów wspartych funduszami, pożyczkami,  przygotowanie danych niezbędnych do opracowania wniosków,  przygotowanie i składanie wniosków,  wykonywanie sprawozdawczości i rozliczeń  w odniesieniu do pożyczek – przygotowywanie wniosków o umorzenie spłat i wykazanie efektów ekologicznych (Opis stanowiska dot. X. I. z 30 września 2013 r. – k. 505-506 a.s.). E. W. zatrudniona była w Urzędzie (...) I. na stanowisku Inspektora w Wydziale Administracyjno-Gospodarczym do dnia 28 września 2016 r. Do zadań jej powierzonych, według opisu stanowiska pracy (...) z dnia 20 września 2013 r., należało m.in.  prowadzenie rejestru zamówień publicznych poniżej 14.000 euro udzielanych w ramach realizacji zadań Wydziału,  prowadzenie spraw związanych z planowaniem oraz realizacją budżetu na działalność związaną z administracją Urzędu w zakresie zadań Wydziału,  przygotowywanie dokumentacji i materiałów do postępowań w sprawach zamówień publicznych w związku z realizacją zakresu działań.  opracowywanie harmonogramów pracy portierów /dozorców.  prowadzenie zaopatrzenia i ewidencji w zakresie przydziałów odzieży i obuwia roboczego oraz strojów reprezentacyjnych dla pracowników Urzędu (...) I. ,  przygotowywanie dokumentacji i materiałów do postępowań w sprawach zamówień publicznych w związku z realizacją zakresu zadań,  śledzenie zmian przepisów prawa w obszarze działania Wydziału i wnioskowanie zadań i kompetencji zawartych w regulaminie Organizacyjnym Urzędu (...) I. , zgodnie z tymi zmianami i w terminie umożliwiającym pracę na podstawie zawsze aktualnie obowiązującego prawa,  przyjmowanie zgłoszeń o wszelkich awariach,  wykonywanie innych zadań zleconych przez Naczelnika Wydziału a w czasie jego nieobecności przez Zastępcę Naczelnika Wydziału. (Dowód: opis stanowiska pracy z 24 września 2013 r. dot. E. W. – k. 984-985 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 5 kwietnia 2006 r. – k. 986 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 1 lutego 2007 r. – k. 987 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 21 kwietnia 2009 r. – k. 988 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 3 stycznia 201 r. – k. 989 a.s., Karta Stanowiska Pracy z 2 lipca 2013 r. – k. 990 a.s.). Powódka pracowała na dokumentach, a jej kontakty służbowe ograniczały się do innych pracowników urzędu, kontakt z klientami miała bardzo rzadko, natomiast K. N. (2) i X. I. w ramach obowiązków służbowych miały kontakt z klientami urzędu, z kolei Ł. I. (1) również miała ścisły kontakt z (...) I. , prowadziła kontrole u przedsiębiorców i egzekwowała od nich należności (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s.). Wydział Inwestycji, w którym zatrudnione były K. N. (2) i X. I. , zajmował się budową i nadzorowaniem budowy infrastruktury miejskiej – żłobki, przedszkola, drogi, oświetlenie, drogi, place zabaw – co wymagało specjalistycznej wiedzy technicznej, rzadko dostępnej na rynku pracy. Referat Windykacji i Egzekucji, w którym zatrudniona była Ł. I. (1) , zajmował się odzyskiwaniem należności podatkowych i cywilnoprawnych należnych gminie (zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s.). W pozwanym obowiązywał Regulamin wynagradzania pracowników, który określał m.in. zasady ustalania wynagrodzenia zasadniczego według kategorii zaszeregowania oraz zasady przyznawania pozostałych składników wynagrodzenia i świadczeń związanych ze stosunkiem pracy. Stanowisko inspektora zostało zakwalifikowane do kategorii zaszeregowania od XII do XVI, a wysokość wynagrodzenia zasadniczego była ustalana w granicach stawek przewidzianych dla poszczególnych kategorii. W regulaminie z 2012 r. miesięczne stawki wynagrodzenia zasadniczego dla kategorii XII–XVI wynosiły odpowiednio: dla kategorii XII – od 1.500 zł do 2.700 zł, XIII – od 1.600 zł do 3.050 zł, XIV – od 1.700 zł do 3.250 zł, XV – od 1.800 zł do 3.450 zł oraz XVI – od 1.900 zł do 3.900 zł, natomiast w późniejszej tabeli obowiązującej po zmianach regulaminu stawki te wynosiły odpowiednio: XII – od 1.920 zł do 4.120 zł, XIII – od 1.940 zł do 4.240 zł, XIV – od 1.960 zł do 4.360 zł, XV – od 1.980 zł do 4.880 zł oraz XVI – od 2.000 zł do 5.100 zł. Jednocześnie Regulamin przewidywał, poza wynagrodzeniem zasadniczym, także inne składniki wynagrodzenia, w tym dodatek za wieloletnią pracę, dodatek funkcyjny, dodatek specjalny oraz nagrody. Przy czym nie wszystkie z tych świadczeń miały charakter stały i automatycznie należny. W szczególności zgodnie z § 2 załącznika nr 3 do Regulaminu wynagradzania, określającego zasady tworzenia funduszu nagród oraz warunki przyznawania nagród, „nagrody przyznawane pracownikom mają charakter uznaniowy”, zaś zgodnie z § 9 Regulaminu dodatek specjalny mógł być przyznany z tytułu okresowego zwiększenia zakresu obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań (Regulamin wynagradzania, pracowników Urzędu (...) I. – k. 774-838 a.s., zeznania K. X. – k. 557-558 a.s.). Regulamin nie określał wprost kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia zasadniczego w ramach przewidzianych dla danej kategorii zaszeregowania widełek płacowych – decyzja w tym zakresie należała do kierownika właściwego wydziału lub referatu, a w przypadku pracowników zatrudnionych na stanowiskach samodzielnych – do Prezydenta (...) . Wnioskowanie o podwyżkę wynagrodzenia należało do bezpośredniego przełożonego danego pracownika (zeznania K. X. – k. 557-558 a.s.). Kierownicy oraz naczelnicy poszczególnych wydziałów i referatów otrzymywali określoną pulę środków finansowych przeznaczonych na wynagrodzenia oraz nagrody dla podległych im pracowników i to oni decydowali o sposobie jej rozdysponowania, kierując się oceną zaangażowania, doświadczenia oraz trudności powierzonych zadań (zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło: w 2005 r. – 1.755,00 zł, w 2006 r. – 1.790,00 zł, w 2007 r. – 1.960,00 zł, w 2008 r. – 2.210,00 zł, w 2009 r. – 2.295,00 zł, w latach 2010–2011 – 2.630,00 zł, w latach 2012–2013 – 2.710,00 zł, w latach 2014–2016 – 2.810,00 zł, w 2017 r. – 2.900,00 zł, a od 2018 r. do końca spornego okresu (sierpień 2021 r.) – 3.225,00 zł. W całym analizowanym okresie powódce przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek specjalny nie był powódce przyznawany w latach 2005 – 2012 oraz w latach 2019–2021. Został jej natomiast przyznany w latach 2013–2018, w następujących wysokościach: w 2013 r. – 271,00 zł (10%), w 2014 r. – 309,10 zł (11%), w 2015 r. – 618,20 zł (22%), w 2016 r. – 702,50 zł (25%), w 2017 r. – 696,00 zł (24%) oraz w 2018 r. – 548,25 zł (17%). W konsekwencji wynagrodzenie ogółem powódki wynosiło: w 2005 r. – 2.106,00 zł, w 2006 r. – 2.148,00 zł, w 2007 r. – 2.352,00 zł, w 2008 r. – 2.652,00 zł, w 2009 r. – 2.754,00 zł, w latach 2010–2011 – 3.156,00 zł, w 2012 r. – 3.156,00 zł, w 2013 r. – 3.523,00 zł, w 2014 r. – 3.681,10 zł, w 2015 r. – 3.990,20 zł, w 2016 r. – 4.074,50 zł, w 2017 r. – 4.176,00 zł, w 2018 r. – 4.418,25 zł, a od 2019 r. do sierpnia 2021 r. – niezmiennie 3.870,00 zł (akta osobowe, a ponadto tabele wynagrodzeń – k. 437-443 verte a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze K. N. (2) wynosiło: w 2005 r. – 2.025,00 zł, w 2006 r. – 2.083,00 zł, w 2007 r. – 2.380,00 zł, w 2008 r. – 2.650,00 zł, w 2009 r. – 2.815,00 zł, w latach 2010–2011 – 3.065,00 zł, w latach 2012–2013 – 3.170,00 zł, w latach 2014–2016 – 3.170,00 zł, w 2017 r. – 3.535,00 zł, w 2018 r. – 4.021,00 zł, w 2019 r. – 4.158,00 zł, a w 2020 r. – 4.483,00 zł. W okresie zatrudnienia K. N. (2) przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek specjalny przyznawany był w latach 2006–2011, w wysokościach od 337,13 zł do 429,10 zł, natomiast nie był jej przyznawany w latach 2005 oraz 2012–2020. W konsekwencji wynagrodzenie ogółem K. N. (2) wynosiło: w 2005 r. – 2.430,00 zł, w 2006 r. – 2.856,45 zł, w 2007 r. – 3.213,00 zł, w 2008 r. – 3.577,50 zł, w 2009 r. – 3.772,10 zł, w 2010 r. – 4.107,00 zł, w 2011 r. – 4.015,00 zł, w latach 2012–2016 – 3.804,00 zł, w 2017 r. – 4.242,00 zł, w 2018 r. – 4.825,80 zł, w 2019 r. – 4.989,60 zł, a w 2020 r. – 5.379,60 zł (tabele wynagrodzeń –k. 437-443v a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze Ł. I. (1) wynosiło: w 2005 r. – 2170,00 zł, w 2006 r. – 2.255,00 zł, w 2007 r. – 2.425,00 zł, w 2008 r. – 2.680,00 zł, w 2009 r. – 2.170,00 zł, w latach 2010–2011 – 2.890,00 zł, w 2012–2013 r. – 2.975,00 zł, a w 2014 r. – 3.130,00 zł. W całym analizowanym okresie Ł. I. (1) przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego, nie był natomiast przyznawany dodatek specjalny w żadnym z analizowanych lat. W konsekwencji wynagrodzenie ogółem Ł. I. (1) wynosiło: w 2005 r. – 2.604,00 zł, w 2006 r. – 2.706,00 zł, w 2007 r. – 2.910,00 zł, w 2008 r. – 3.216,00 zł, w 2009 r. – 3.468,00 zł, w latach 2010–2012 – 3.468,00 zł, w 2013 r. – 3.570,00 zł, a w 2014 r. – 3756,00 zł (tabele wynagrodzeń –k. 437-443 verte a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze X. I. wynosiło: w 2005 r. – 1.995,00 zł, w 2006 r. – 2.055,00 zł, w 2007 r. – 2.345,00 zł, w 2008 r. – 2.615,00 zł, w 2009 r. – 2.780,00 zł, w latach 2010–2011 – 3.030,00 zł, w latach 2012–2014 – 3.135,00 zł, w latach 2015–2015 – 3.135,00 zł, w 2016 r. – 3.385,00 zł, w 2017 r. – 3.495,00 zł, w 2018 r. – 3.650,00 zł, w 2019 r. – 4.192,00 zł, a w latach 2020–2021 – 4.509,00 zł. W okresie zatrudnienia X. I. przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek specjalny przyznawany był w latach 2006–2011 oraz w 2013–2017, w wysokościach od 333,30 zł do 702,50 zł, natomiast nie był jej przyznawany w latach 2005, 2012 oraz w latach 2018–2021. W konsekwencji wynagrodzenie ogółem X. I. wynosiło: w 2005 r. – 2.394,00 zł, w 2006 r. – 2.815,35 zł, w 2007 r. – 3.165,75 zł, w 2008 r. – 3.530,50 zł, w 2009 r. – 3.725,20 zł, w 2010 r. – 4.060,20 zł, w 2011 r. – 3.969,30 zł, w latach 2012–2013 – 3.762,00 zł, w 2014 r. – 3.762,00 zł, w 2015 r. – 3.762,00 zł, w 2016 r. – 4.062,00 zł, w 2017 r. – 4.194,00 zł, w 2018 r. – 4.380,00 zł, w 2019 r. – 5.030,40 zł, a w latach 2020–2021 – 5.410,80 zł (tabele wynagrodzeń –k. 437-443v a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze E. W. wynosiło: w 2005 r. – 2.005,00 zł, w 2006 r. – 2.085,00 zł, w 2007 r. – 2.380,00 zł, w 2008 r. – 2.630,00 zł, w latach 2009–2013 – 2.800,00 zł, a w latach 2014–2016 – 3.070,00 zł (stan na 28 września 2016 r.). W całym analizowanym okresie E. W. przysługiwał dodatek stażowy w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek specjalny nie był przyznawany w żadnym z analizowanych lat. W konsekwencji wynagrodzenie ogółem E. W. wynosiło: w 2005 r. – 2.406,00 zł, w 2006 r. – 2.502,45 zł, w 2007 r. – 2.856,00 zł, w 2008 r. – 3.156,00 zł, w 2009 r. – 3.360,00 zł, w latach 2010–2011 – 3.360,00 zł, w 2012 r. – 3.432,00 zł, w 2013 r. – 3.432,00 zł, a w latach 2014–2016 – 3.684,00 zł (tabele wynagrodzeń – k. 924v-926 a.s.). Wynagrodzenie zasadnicze powódki było ustalane w ramach tej samej grupy zaszeregowania i tego samego stanowiska co wynagrodzenie osób, do których powódka się porównuje, tj. K. N. (2) , Ł. I. (1) , X. I. i E. W. . Jego wysokość rosła sukcesywnie na przestrzeni lat wraz z podwyżkami obejmującymi ogół pracowników – od 1.755,00 zł w 2005 r. do 3.225,00 zł w latach 2018–2021. Dodatek stażowy naliczany był u wszystkich porównywanych osób w tej samej wysokości procentowej (20%), proporcjonalnie do wynagrodzenia zasadniczego. Wynagrodzenie ogółem powódki w poszczególnych latach było raz niższe, raz wyższe, a niekiedy zbliżone do wynagrodzenia poszczególnych osób porównawczych. Wynagrodzenie zarówno powódki, K. N. (2) , X. I. , Ł. I. (1) i E. W. mieściło się w granicach widełek płacowych określonych w Regulaminie wynagradzania (zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s.). W toku zatrudnienia powódki w pozwanym miał miejsce jednorazowy przypadek błędnego naliczenia jej wynagrodzenia, który – po zgłoszeniu przez powódkę zastrzeżeń – został zweryfikowany i skorygowany, przy czym błąd ten miał charakter incydentalny, wynikający z pomyłki pracownika K. X. , a nie działania zamierzonego (zeznania K. X. – k. 557-558 a.s.). Kierownicy oraz naczelnicy poszczególnych wydziałów i referatów otrzymywali określoną pulę środków finansowych przeznaczonych na wynagrodzenia oraz nagrody dla podległych im pracowników i to oni decydowali o sposobie jej rozdysponowania, kierując się oceną zaangażowania, doświadczenia oraz trudności powierzonych zadań (zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s.). Bezpośrednią przełożoną K. N. (1) była X. Z. (3) (...) I. , a od 18 czerwca 2019 r. L. F. (1) jako kierownik Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego, który podlegał Sekretarzowi. L. F. (1) nie miała żadnego wpływu na kształtowanie wynagrodzenia powódki w okresie sprawowania tej funkcji, w tym nie wnioskowała o przyznanie ani o odebranie jej dodatku specjalnego (zeznania L. F. (1) – k. 553-556 a.s.). X. Z. (1) , regularnie występowała do Prezydenta (...) I. o przyznanie powódce dodatku specjalnego za wykonywanie zadań koordynatora czynności kancelaryjnych, które powódka wykonywała od kwietnia 2011 r. Dodatek specjalny z tytułu wykonywania zadań koordynatora czynności kancelaryjnych – na wniosek X. Z. (1) – powódka otrzymała od 1 maja 2013 r. w wysokości 10 % wynagrodzenia zasadniczego na okres jednego roku, od 1 maja 2014 r. w wysokości 11 % wynagrodzenia zasadniczego na okres jednego roku, od 1 czerwca 2016 r. do 31 maja 2017 r. w wysokości 25 % wynagrodzenia zasadniczego, od 1 czerwca 2017 r. do 31 maja 2018 r. w wysokości 24 % wynagrodzenia zasadniczego oraz od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2019 r. w wysokości 17 % wynagrodzenia zasadniczego (akta osobowe – k. 115, k. 123, k. 129 k. 137 , k. 146). Pismem z dnia 2 stycznia powódka wniosła o przyznanie dodatku funkcyjnego z tytuły wykonywania zadań koordynatora czynności kancelaryjnych wg 3 stawki, tj. w kwocie 1.100 zł (akta osobowe). Pismem z dnia 22 stycznia 2019 r. Prezydent (...) I. cofnął powódce dodatek specjalny w wysokości 17 % wynagrodzenia zasadniczego od 1 lutego 2019 r. (k. 149 akt osobowych) i od tej daty przyznał jej dodatek funkcyjny w kwocie 500 zł, tj. wg 1 stawki, na czas powierzenia funkcji koordynatora (k. 150 akt osobowych). Zarządzeniem nr (...) Prezydenta miasta I. z dnia 23 października 2019 r. funkcja koordynatora czynności kancelaryjnych powierzono Kierownikowi Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego – L. F. (1) . Zarządzenie weszło w życie z dniem 23 października 2019 r. (zarządzenie nr (...) Prezydenta miasta I. z dnia 23 października 2019 r. – k. 189 a.s.). Pismem z dnia 24 października 2019 r. cofnięto powódce dodatek funkcyjny od października 2019 r. w związku ze zmianą koordynatora czynności kancelaryjnych (k. 158 akt osobowych). Archiwum Zakładowe, w którym powódka wykonywała czynności służbowe – najpierw jako pracownik Archiwum, a następnie jako pracownik Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego, znajdowało się na poziomie -1 budynku Urzędu, w sąsiedztwie garażu podziemnego, w pomieszczeniu bez okien i dostępu światła dziennego, oświetlonym wyłącznie sztucznie. W tej samej części podziemi urzędu funkcjonował także węzeł elektrociepłowniczy, w którym zainstalowany był separator tłuszczów, powodujący przy okresowych awariach wydobywanie się nieprzyjemnego zapachu do sąsiadujących pomieszczeń. W pomieszczeniach na poziomie-1 zdarzały się również okresowe zalania spowodowane ulewami oraz zapychaniem się kratek odpływowych, co skutkowało gromadzeniem się wilgoci i utrzymującym się przez dłuższy czas nieprzyjemnym zapachem (zeznania M. N. – k. 538-541 a.s., zeznania P. Z. – k. 407-410 a.s., zeznania S. H. – k. 547-552 a.s.). Pokój, w którym powódka wykonywała pracę biurową, zlokalizowany był poza Archiwum. Na drzwiach pokoju, znajdowała się tabliczka z jej imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem. Pokój wyposażony był w standardowe meble biurowe i sprzęt komputerowy. Podczas długotrwałej nieobecności powódki, P. Z. – zajmujący pokój z powódką – przesunął jej biurko o ok. 50 cm w celu uzyskania większej przestrzeni przy własnym stanowisku pracy, co spowodowało zmniejszenie przestrzeni przy biurku powódki. Po powrocie powódki do pracy biurko zostało, na jej prośbę, przywrócone na poprzednie miejsce. W toku zatrudnienia powódki miała miejsce sytuacja, że powódka – przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskich była w posiadaniu kluczy do szaf zlokalizowanych w pokoju służbowych i P. Z. nie miał dostępu do przechowywanej w nich dokumentacji służbowej. Prezydent (...) , pismem z dnia 18 lipca 2019 r. zwrócił się do powódki o wskazanie miejsca przechowywania kluczy pod rygorem komisyjnego otwarcia szaf w dniu 5 sierpnia 2019 r. W dniu 29 lipca 2019 r. P. Z. odebrał od powódki dwa komplety kluczy do szaf. Rzeczy osobiste powódki znajdujące się w szafach archiwum (w tym fartuch roboczy) zostały przez P. Z. spakowane do pudełka kartonowego w związku z potrzebą uzyskania wolnego miejsca w tych szafach ( pismo z dnia 18 lipca 2019 r. k. 153 akt osobowych, zeznania P. Z. – k. 407-410 a.s., zeznania powódki – k. 1015-1027 a.s.). Spakowanie prywatnych rzeczy powódki do kartonów nie nastąpiło na polecenie kierownika Referatu ani innej osoby decyzyjnej (zeznania L. F. (1) – k. 553-556 a.s.). Powódka była oceniana jako pracownik dobrze wykonujący swoje obowiązki merytoryczne związane z archiwizacją dokumentów, a stosowany przez nią sposób porządkowania i opisywania dokumentacji archiwalnej uznawany był za prawidłowy i czytelny, w związku z czym zalecano innym pracownikom archiwum stosowanie się do przyjętego przez nią systemu. Jednocześnie w sporach merytorycznych dotyczących sposobu i terminów archiwizacji dokumentów, prowadzonych z poszczególnymi wydziałami urzędu, powódka konsekwentnie i stanowczo obstawała przy własnym stanowisku, także wówczas, gdy zajmujące odmienne stanowisko wydziały merytoryczne odwoływały się do niezależnej opinii Archiwum Państwowego. W części takich sporów racja leżała ostatecznie po stronie powódki, w części zaś – wbrew jej przekonaniu o słuszności własnego stanowiska – po stronie wydziału. Powódka odmawiała wykonania części poleconych jej czynności, gdy nie zgadzała się z ich zasadnością. Powódka wielokrotnie zgłaszała przełożonej pretensje związane z tym, że nie objęła stanowiska kierowniczego w archiwum, mimo wyjaśnienia jej przyczyn tego stanu rzeczy, a sytuacje, w których przełożona przyznawała rację innej osobie lub wydziałowi w sporze z powódką, powódka odbierała jako działanie skierowane przeciwko sobie (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s.). Zgodnie z Regulaminem Pracy Urzędu (...) w I. , wprowadzonym Zarządzeniem Prezydenta (...) z dnia 30 czerwca 2003 r. i sukcesywnie zmienianym w kolejnych latach, przydział odzieży ochronnej przysługiwał pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku archiwisty: początkowo był to fartuch z tkanin syntetycznych, a następnie fartuch ochronny oraz rękawiczki materiałowe. Pracownikowi, któremu przysługiwał przydział odzieży roboczej, wypłacano ekwiwalent pieniężny na pokrycie kosztów prania, w kwocie odpowiednio 15,00 zł, a następnie 30,00 zł miesięcznie, płatny kwartalnie (Regulamin pracy Urzędu (...) w I. – k. 569-722 a.s.). Po utworzeniu Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego, przydział odzieży roboczej przysługiwał także pracownikom tego Referatu (wykaz odzieży i obuwia roboczego – k. 570-574 a.s.). Pozwany informował powódkę, że przydział odzieży jej nie przysługuje z uwagi na zajmowane stanowisko inspektora, a nie archiwisty (pismo – k. 861 a.s.). Ostatecznie, na prośbę powódki, zostały dla niej zakupione rękawice ochronne Powódka używała fartucha ochronnego, który zakupiła z własnych środków (faktura VAT z dnia 10 marca 2017 r. – k. 892 a.s.). W pozwanym obowiązywał Regulamin wykorzystywania Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, zgodnie z którym jednym z warunków otrzymania świadczenia socjalnego było terminowe złożenie wniosku przez osobę uprawnioną (Regulamin wykorzystywania Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych – k. 723-773 a.s.). W przebiegu zatrudnienia powódki, w 2021 r. miała miejsce sytuacja niezłożenia przez powódkę – przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim – w wyznaczonym terminie wniosku o świadczenia z ZFSŚ, a o upływie danego terminu dowiedziała się już po powrocie do pracy. Powódka zgłaszała z tego powodu pretensje wobec swojej bezpośredniej przełożonej, krytycznie odnosząc się do faktu zaniechania poinformowania jej przez przełożoną o konieczności złożenia wniosku (zeznania L. F. (2) – k. 553-556 a.s., pisma – k. 210-216 a.s., zeznania powódki – k.1015-1027 a.s.). L. F. (1) jako Kierownik Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego – będąca wówczas bezpośrednią przełożoną powódki – nie informowała jej o konieczności złożenia wniosku o świadczenia z ZFSŚ, nie posiada wiedzy, aby inni naczelnicy czy kierownicy komórek organizacyjnych urzędu indywidualnie informowali swoich pracowników przebywających na zwolnieniach lekarskich o możliwości złożenia wniosku o świąteczną pomoc finansową z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W ocenie L. F. (1) przekazywanie takiej indywidualnej informacji nie leżało w zakresie jej obowiązków jako przełożonej powódki (zeznania L. F. (1) – k. 553-556 a.s.). Informowanie pracowników o terminach składania wniosków o świadczenia z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych odbywało się poprzez publikację odpowiedniego zarządzenia Prezydenta (...) na stronie Biuletynu Informacji Publicznej urzędu, ogólnodostępnej dla każdego pracownika, a dodatkowo – raz w roku – organizowane były otwarte dla wszystkich pracowników spotkania dotyczące funduszu, na których omawiane było sprawozdanie z jego wykonania oraz plan na rok kolejny. W urzędzie nie obowiązywała jednolita praktyka indywidualnego informowania o powyższym pracowników przebywających na zwolnieniach lekarskich (zeznania K. X. – k. 557-558 a.s.). Na pewnym etapie działalności Urzędu (...) I. był w nim wdrażany nowy, elektroniczny system zarządzania obiegiem dokumentów, dostarczany i obsługiwany przez zewnętrzną firmę informatyczną. System ten, jak każde nowo wdrażane rozwiązanie informatyczne, w początkowym okresie funkcjonowania podlegał testom i mogły w nim ujawniać się błędy. W trakcie tego wdrożenia doszło do sytuacji, w której powódka powzięła wiadomość, że skierowane do niej pismo dotyczące jej syna mogło być widoczne dla innych pracowników urzędu. Powódka zgłosiła tę okoliczność Prezydentowi (...) , który zlecił niezwłoczne sprawdzenie zgłoszonej nieprawidłowości. W toku weryfikacji potwierdzono, że w systemie faktycznie występował błąd umożliwiający taki dostęp, po czym niezwłocznie zwrócono się do dostawcy systemu o jego usunięcie, co zostało wykonane. Sprawa została również zgłoszona do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, który po zapoznaniu się z wyjaśnieniami urzędu nie stwierdził zaniedbania po stronie pracodawcy, uznając, że błąd mógł wystąpić przy wdrażaniu nowego systemu, a czynności naprawcze zostały podjęte niezwłocznie (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s., zeznania powódki – k. 1015-1027 a.s.). K. N. (1) jako pracownik Urzędu miała przyznane upoważnienie do przetwarzania danych osobowych w związku z realizacją przydzielonych obowiązków służbowych w Urzędzie (bezsporne). W dniu 6 sierpnia 2019 r. do Urzędu wpłynęło pismo od syna powódki, zawierające informację o rzekomym wynoszeniu przez nią poufnych dokumentów urzędowych. S. H. zazwyczaj podejmował działania wyjaśniające i na podstawie ich ustaleń rekomendował do administratora podjęcie określonych czynności. W przypadku K. N. (1) – z uwagi na okoliczność, że pismo z dnia 6 sierpnia 2019 r. wpłynęło w czasie jej długotrwałej nieobecności w pracy – nie było możliwości przeprowadzenia konfrontacji. Z kolei, wobec tego, że oskarżenie było dosyć poważne i wskazywało na podejrzenie popełnienia przestępstwa – specjalista ds. bezpieczeństwa i higieny pracy wystąpił z wnioskiem do prezydenta o wycofanie upoważnienia dla powódki (pismo Inspektora Danych Osobowych z dnia 7 sierpnia 2019 r. do Prezydenta (...) I. – 969 a.s., zeznania S. H. – k. 547-552 a.s.). W dniu 7 sierpnia 2019 r. Prezydent (...) I. cofnął powódce upoważnienie do przetwarzania danych osobowych (k. 194 a.s.). Pismem z 12 sierpnia 2019 r. z-ca Prezydenta (...) I. poinformował Prokuraturę Rejonową w Legionowie o piśmie, jakie wpłynęło do urzędu, zaznaczając, że czyny w nim opisane mogą stanowić przestępstwo z art. 266 § 1 i art. 278 § 1 Kodeksu karnego w związku z czym, wniósł o podjęcie przez Prokuraturą niezbędnych czynności wyjaśniających. Postanowieniem z dnia 12 września 2019 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia, jednak postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. wszczęto dochodzenie w sprawie o czyn z art. 266 § 1 k.k. polegający na ujawnieniu w okresie od września 2018 r. do marca 2019 r. w nieustalonym miejscu osobom nieuprawnionym informacji uzyskanych w ramach wykonywanej pracy pracownika Urzędu (...) I. oraz o czyn z art. 278 § 1 k.k. , polegający na zaborze w okresie ww. wskazanym w I. z Urzędu (...) I. papieru toaletowego, worków na śmieci, wody pitnej i nieustalonych środków czystości o nieustalonej wartości (akta sprawy PR 1 DS. 1045.2019 - teczka stanowiąca załącznik do pisma Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo Śledczego Komendy Powiatowej Policji w I. z dnia 24 grudnia 2025 r. – k. 1007 a.s.) . Po powrocie powódki ze zwolnienia lekarskiego, z uwagi na brak upoważnienia do przetwarzania danych osobowych i trwające dochodzenie, nie było możliwości przydzielenia jej zadań wymagających dostępu do dokumentacji archiwalnej ani do komputera służbowego, co skutkowało decyzją o przeniesieniu powódki do pracy w Straży Miejskiej, gdzie funkcjonował inny administrator danych osobowych – Komendant Straży Miejskiej – mogący nadać jej odrębne upoważnienie (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s. , zeznania L. F. (1) – k. 553-556 a.s.). Pismem z dnia 28 października 2019 r. z-ca Prezydenta (...) , działając z upoważnienia prezydenta powierzył K. N. (1) wykonywanie pracy na stanowisku Inspektora w Straży Miejskiej od 29 października 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. (pismo z dnia 28 października 2019 r. – k. 159 a. o.). W związku z przesunięciem K. N. (1) do pracy w Straży Miejskiej, usunięta została tabliczka z jej imieniem i nazwiskiem, umieszczona dotychczas przy pokoju, w którym pracowała (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s.). W straży Miejskiej K. N. (1) zajmować miała stanowiło inspektora i nadal jednym z jej zadań miało być archiwizowanie dokumentów, a oprócz tego inne prace biurowe. (opis stanowiska dot. K. N. (1) z dnia 29 października 2019 r. – k. 160 akt osobowych). Do wykonywania tych czynności K. N. (1) nie przystąpiła i nie stawiła się w Straży Miejskiej, pomimo że wcześniej ustalała z komendantem jak ma zorganizować jej pokój do pracy (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s., zeznania powódki – k. 1015-1027 a.s.). W dniu 31 października 2019 r. powódka była na urlopie wypoczynkowym, a następnie była długotrwale nieobecna w pracy do 30 sierpnia 2021 r. z powodu choroby (zestawienie nieobecności – k. 565-567 a.s.). Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2020 r. dochodzenie w sprawie o czyn z art. 266 § 1 k.k. i czyn z art. 278 § 1 k.k. zostało umorzone (teczka stanowiąca załącznik do pisma Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo Śledczego Komendy Powiatowej Policji w I. z dnia 24 grudnia 2025 r. – k. 1007 a.s.) . Pismem z dnia 1 sierpnia 2021 r. powódka złożyła do pracodawcy wniosek o rozwiązanie umowy za porozumieniem stron z dniem 31 sierpnia 2021 r. Zatrudnienie powódki ustało w ww. dacie (akta osobowe). Po ustaniu zatrudnienia powódka złożyła wniosek o wydanie kopii akt osobowych w formie elektronicznej do pracownika oddziału kadr byłego pracodawcy. Dokumenty zostały zeskanowane, zapisane w formacie (...) zgodnie z obowiązującymi przepisami, opatrzone podpisem kwalifikowanym, skompresowane programem (...) oraz zabezpieczone hasłem z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych, a poprawność możliwości ich otwarcia została uprzednio zweryfikowana na komputerze służbowym. Skany akt zostały przesłane powódce za pośrednictwem platformy ePUAP. Powódka napotkała trudności z otwarciem przesłanych plików – zgłaszała, że przy próbie ich otwarcia nie uwidaczniało się pole umożliwiające wpisanie hasła. W związku z tym skontaktowała się w tej sprawie z Wydziałem, w tym z jego pracownikiem B. F. , który wobec zgłaszanych przez powódkę trudności zaproponował jej przekazanie akt osobowych w formie papierowej, z czego powódka nie skorzystała. W toku dalszej korespondencji oraz jednej rozmowy telefonicznej nie doszło do porozumienia w sprawie sposobu przekazania dokumentów, a próba oddzwonienia do powódki na jej numer prywatny nie została przez pracownika Wydziału podjęta, z uwagi na brak zgody powódki na przetwarzanie jej danych osobowych po ustaniu zatrudnienia. Powódka złożyła skargę na pracownika prowadzącego sprawę w przebiegu, której akta nie zostały jej dostarczone w sposób o jaki wnosiła (zeznania B. F. – k. 404-407 a.s., pisma wymieniane pomiędzy powódką a pozwanym – k. 198-207 a.s., zeznania powódki – k. 1015-1027 a.s.). Powódka pozostawała także w konflikcie z Ł. H. , z którą przez pewien czas dzieliła pokój biurowy – konflikt dotyczył drobnych, codziennych kwestii organizacyjnych, w tym otwierania okna, zapachu spożywanych posiłków oraz miejsca w szafie na rzeczy osobiste. Powódka pozostawała w stosunkach konfliktowych z komisją inwentaryzacyjną, z którą przez kilka dni nie była w stanie uzgodnić terminu przeprowadzenia inwentaryzacji w zajmowanym przez siebie pokoju. Powódka pozostawała w napiętych relacjach z Biurem Rady oraz z Wydziałem Administracyjno-Gospodarczym w związku ze sprawami dotyczącymi archiwizacji dokumentów oraz terminów ich przechowywania. Powódka pozostawała w konflikcie z pracownicą (...) Z. - C. , która przez pewien czas pracowała razem z nią w archiwum – spór między nimi dotyczył zakresu zadań powierzanych (...) Z. - (...) , która otrzymywała od powódki powtarzalny, wąski zakres czynności i nie miała możliwości nauczenia się szerszego zakresu archiwizacji. W konsekwencji (...) Z. - (...) została przeniesiona do innej komórki organizacyjnej urzędu (zeznania X. Z. (1) – k. 865 a.s., zeznania A. Z. – k. 904-911 a.s, zeznania L. F. (1) – k. 553-556 a.s.). Negatywne relacje pomiędzy powódką a Ł. H. i (...) Z. – C. doprowadziły do wszczęcia dwóch odrębnych postępowań antymobbingowych w toku zatrudnienia powódki w Urzędzie (...) I. . Pierwsze z nich zostało zainicjowane na wniosek powódki, która zarzuciła mobbing ze strony Ł. H. , drugie postępowanie zostało wszczęte z wniosku (...) Z. - C. . Zgłoszenie mobbingu w przypadku oby ww. postępowań uznano za bezzasadne (akta postepowań antymobbingowych – złożone do pisma z k. 997 a.s.). Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów oraz zeznań przesłuchanych świadków, a w części także na podstawie niespornych między stronami twierdzeń. Wśród dokumentów istotne znaczenie miały w szczególności: Regulamin Organizacyjny Urzędu (...) I. wraz z zarządzeniami zmieniającymi, Regulamin wynagradzania, Regulamin pracy wraz z zarządzeniami w sprawie przydziału odzieży ochronnej, karty stanowisk pracy i opisy stanowisk powódki oraz osób porównawczych, akta osobowe powódki, tabele wynagrodzeń powódki oraz osób porównawczych, zestawienie nieobecności powódki, korespondencja urzędowa dotycząca cofnięcia upoważnienia do przetwarzania danych osobowych, akta dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w sprawie o sygn. sprawy PR 1 DS. 1045.2019, a także akta dwóch postępowań antymobbingowych przeprowadzonych w toku zatrudnienia powódki – jednego wszczętego na jej wniosek przeciwko Ł. H. , drugiego wszczętego z wniosku I. C. przeciwko powódce – z których żadne nie zakończyło się stwierdzeniem mobbingu. Dokumenty te Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności ani prawdziwości treści w nich zawartych, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Dokumenty urzędowe i wewnętrzne akty normatywne pozwanego mają charakter obiektywny i sformalizowany, co dodatkowo przemawia za ich wiarygodnością. Tabele wynagrodzeń jako zestawienia sporządzone przez stronę pozwaną na podstawie dokumentacji płacowej, nie były przez powódkę kwestionowane ani co do metodologii ich sporządzenia, ani co do wskazanych w nich kwot, wobec czego Sąd oparł na nich ustalenia faktyczne w całości. Sąd nie dał wiary twierdzeniom powódki, którymi na końcowym etapie postępowania zakwestionowała ona wiarygodność protokołów z postępowań antymobbingowych. Powódka nie przedstawiła żadnych konkretnych, merytorycznych zarzutów podważających autentyczność tych dokumentów ani prawidłowość przeprowadzonych na ich podstawie postępowań, a jej stanowisko w tym zakresie pojawiło się dopiero na zaawansowanym etapie procesu, już po zapoznaniu się z niekorzystną dla niej treścią tych protokołów, co dodatkowo osłabia wiarygodność tak sformułowanego zarzutu. Wobec braku jakichkolwiek konkretnych podstaw podważających rzetelność sporządzenia tych dokumentów, Sąd uznał protokoły z obu postępowań antymobbingowych za w pełni wiarygodne i oparł na nich ustalenia faktyczne. W toku wieloletniego zatrudnienia powódki strony wymieniły między sobą liczną korespondencję, dotyczącą zróżnicowanych kwestii spornych – warunków pracy, wynagrodzenia i dodatków, dostępu do dokumentacji, przekazania akt osobowych czy funkcjonowania systemów informatycznych. Z uwagi na obszerność tej korespondencji Sąd oparł ustalenia faktyczne na dokumentach w zakresie, w jakim precyzyjnie i jednoznacznie potwierdzały one dany fakt, natomiast w pozostałym zakresie – zwłaszcza co do okoliczności i kontekstu poszczególnych zdarzeń – posiłkował się zeznaniami świadków. Sama liczba i częstotliwość wzajemnej korespondencji między powódką a pozwanym, utrzymująca się na przestrzeni wielu lat, wskazuje, że strony pozostawały w stałym, formalnym kontakcie w zakresie zgłaszanych przez powódkę zastrzeżeń, a zgłoszenia te były przez pracodawcę każdorazowo odnotowywane i procedowane. Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków B. F. , P. Z. oraz S. H. , uznając je za spójne, rzeczowe, wolne od tendencyjności, a przy tym konsekwentnie odróżniające fakty pewne od niepewnych. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków X. Z. (1) , A. Z. , L. F. (1) oraz K. X. w zakresie, w jakim dotyczyły faktów obiektywnych, weryfikowalnych i znajdujących potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w dokumentach. Świadkowie ci jako osoby zajmujące lub zajmujące uprzednio stanowiska kierownicze u pozwanego, zeznawali w sposób rzeczowy i szczegółowy, a ich zeznania w przeważającej mierze korespondowały ze sobą wzajemnie oraz z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy. Sąd dał wiarę zeznaniom powódki w zakresie, w jakim znajdowały one potwierdzenie w treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz w zeznaniach świadków uznanych za wiarygodne, a także w zakresie okoliczności niekwestionowanych przez stronę pozwaną. W tym zakresie zeznania powódki posłużyły Sądowi do uzupełnienia i doprecyzowania ustaleń faktycznych, w szczególności co do przebiegu jej zatrudnienia w archiwum, okoliczności organizacyjnych oraz przebiegu poszczególnych zdarzeń niespornych między stronami. W pozostałym zakresie, w jakim zeznania powódki pozostawały w sprzeczności z pozostałym, obiektywnym materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami świadków ocenionych jako wiarygodne, bądź miały charakter subiektywnych ocen, przypuszczeń i interpretacji niepopartych konkretnymi dowodami – w szczególności w zakresie twierdzeń o celowym, złośliwym działaniu poszczególnych pracowników pozwanego wymierzonym przeciwko powódce, o rzekomo "ukartowanym" i pozorowanym charakterze przeprowadzonych postępowań antymobbingowych, czy o tendencyjności i manipulacjach ze strony pozwanego w toku niniejszego postępowania – Sąd odmówił im wiary. Powódka, jako strona bezpośrednio zainteresowana wynikiem procesu, ma naturalną skłonność do przedstawiania zdarzeń w sposób najkorzystniejszy dla własnego stanowiska, co nakazuje szczególną ostrożność przy oczenie tej części jej zeznań, która nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Sąd z dużą ostrożnością i jedynie w ograniczonym zakresie dał wiarę zeznaniom świadka M. N. , która pozostaje w otwartym sporze sądowym z pozwanym o przywrócenie do pracy i odszkodowanie, co poddaje w wątpliwość jej obiektywizm. Znaczna część jej zeznań opierała się nie na własnych obserwacjach, lecz na relacjach przekazanych jej przez samą powódkę lub na informacjach zasłyszanych od nieustalonych osób, co czyni je zeznaniami ze słyszenia o ograniczonej wartości dowodowej. Sąd oparł na nich ustalenia faktyczne jedynie w zakresie, w jakim znajdowały potwierdzenie w pozostałym, obiektywnym materiale dowodowym. Sąd odmówił wiary zeznaniom świadka D. G. w całości. Świadek pozostaje w głębokim, osobistym konflikcie z pozwanym, prowadząc przeciwko niemu odrębne postępowanie sądowe o mobbing i naruszenie dóbr osobistych, a kluczowe fragmenty jej zeznań dotyczących sytuacji powódki opierały się wyłącznie na relacji samej powódki lub na informacjach zasłyszanych od nieustalonych osób, co w zestawieniu z jawnie negatywnym, emocjonalnym nastawieniem świadka do pozwanego czyni jej zeznania nieprzydatnymi dla ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd, na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. , postanowił pominąć wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych dermatologa i psychiatry, jako wniosek dowodowy zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania, zgłoszony na bardzo zaawansowanym etapie wieloletniego już procesu, po przesłuchaniu wszystkich świadków oraz niemal na zakończenie postępowania dowodowego, bez wskazania jakichkolwiek obiektywnych przeszkód uniemożliwiających jego wcześniejsze zgłoszenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu w całości. Powódka precyzując ostatecznie swoje roszczenie wskazała, że na dochodzoną kwotę 250.000,00 zł składa się kwota 60.000,00 zł, której dochodzi tytułem odszkodowania za utracony zarobek z powodu dyskryminacji w zatrudnieniu oraz kwota 190.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych i mobbing, które w jej ocenie doprowadziły do rozstroju zdrowia. Podstawę prawną pierwszego z roszczeń stanowi art. 18 3 d k.p. , przyznający prawo do odszkodowania osobie, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu. Zgodnie z art. 18 3 c § 1 k.p. pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakową lub o jednakowej wartości, przy czym w myśl § 3 tego przepisu są to prace wymagające porównywalnych kwalifikacji, odpowiedzialności i wysiłku. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że warunkiem koniecznym takiego roszczenia jest uprzednie wykazanie przez pracownika, że wykonywał pracę porównywalną z pracą osoby wynagradzanej korzystniej (wyrok SN z 18 kwietnia 2012 r., II PK 196/11, OSNP 2013/7-8/73 , wyrok SN z 9 czerwca 2016 r., III PK 116/15, LEX nr 2057629) – dopiero wówczas na pracodawcę przechodzi ciężar wykazania obiektywnych przyczyn różnicowania (wyrok SN z 22 lutego 2007 r., I PK 242/06, OSNP 2008/7-8/98). O dyskryminacji można przy tym mówić dopiero wtedy, gdy różnica w wynagrodzeniu jest dostrzegalna i trwała, gdyż inaczej sądy powszechne w niedopuszczalny sposób kształtowałyby siatkę płac u poszczególnych pracodawców (wyrok SN z 7 kwietnia 2011 r., I PK 232/10, OSNP 2012/11-12/133, wyrok SN z 9 maja 2014 r., I PK 276/13, LEX nr 1483571). Ww. roszczenie powódki – mimo jej głębokiego przekonania o niesprawiedliwym traktowaniu – nie mogło zostać uwzględnione. Samo zajmowanie stanowiska o tej samej nazwie w strukturze pozwanego – stanowiska inspektora – nie oznacza jeszcze wykonywania pracy jednakowej w rozumieniu ww. przepisów. Decyduje o tym rzeczywisty zakres obowiązków, wymagane kwalifikacje i charakter odpowiedzialności. Tymczasem K. N. (2) i X. I. w Wydziale Inwestycji odpowiadały za realizację inwestycji, zamówienia publiczne i nadzór budowlany, do czego niezbędny był stały kontakt z wykonawcami zewnętrznymi. Z kolei Ł. I. (1) prowadziła egzekucję należności gminnych i kontrole u przedsiębiorców, utrzymując bezpośredni kontakt z mieszkańcami. E. W. z kolei zajmowała się zamówieniami i sprawami administracyjno-gospodarczymi pozwanego. Natomiast praca powódki, choć niewątpliwie odpowiedzialna i wymagająca specjalistycznej wiedzy archiwistycznej, z perspektywy potrzeb pozwanego miała odmienny, techniczno-porządkowy charakter, oparty głównie na styczności z dokumentami i innymi pracownikami urzędu nie zaś z wykonawcami, interesantami czy mieszkańcami, od których należało wyegzekwować należności. Zanim można w ogóle rozważać, czy doszło do niesprawiedliwego zróżnicowania wynagrodzenia, konieczne jest uprzednie ustalenie, że porównywane osoby wykonywały pracę tożsamą lub równoważną pod względem jej istoty. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Powódka wykonywała czynności o charakterze ewidencyjno-porządkowym, związane z gromadzeniem, zabezpieczaniem i udostępnianiem dokumentacji, realizowane w oparciu głównie o kontakt z dokumentami oraz pracownikami urzędu. Osoby, do których się porównywała, wykonywały natomiast zadania o istotnie odmiennym ciężarze gatunkowym. Różnica ta nie sprowadza się zatem do formalnej nazwy stanowiska, lecz dotyczy rzeczywistego zakresu obowiązków, wymaganych kwalifikacji oraz skali odpowiedzialności, a więc elementów, które ustawodawca uczynił decydującymi dla oceny porównywalności pracy w rozumieniu art. 18 3 c § 3 k.p. Wobec tego roszczenie o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji płacowej już z tej przyczyny nie mogło zostać uwzględnione. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć – czego Sąd nie czyni – że praca powódki i osób porównawczych była jednak porównywalna, analiza tabel wynagrodzeń z lat 2005–2021 nie potwierdza tezy o stałej, systemowej dysproporcji. Wynagrodzenie powódki rosło sukcesywnie, podobnie jak wynagrodzenie pozostałych pracowników, a relacja między jej wynagrodzeniem a wynagrodzeniem poszczególnych osób porównawczych zmieniała się w czasie – w latach 2015–2016 to powódka zarabiała więcej niż X. I. , K. N. (2) i E. W. , a w 2018 r. więcej niż X. I. . Gdyby rzeczywiście istniał mechanizm celowego zaniżania wynagrodzenia powódki, trudno byłoby wytłumaczyć takie okresy jej przewagi. Źródłem tych wahań był w istotnej mierze uznaniowy dodatek specjalny, przyznawany w zależności od bieżącego zakresu wykonywanych obowiązków – mechanizm ten wynika wprost z § 9 Regulaminu wynagradzania i ma charakter obiektywny, nie zaś arbitralny. Największa różnica na niekorzyść powódki, przypadająca na lata 2019–2021, ma przy tym łatwe do zrozumienia wytłumaczenie – w tym okresie pozostawała ona niemal nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim i świadczeniu rehabilitacyjnym, co obiektywnie wykluczało przyznanie jej dodatku specjalnego, uzależnionego od bieżącego wykonywania dodatkowych czynności. Ta długotrwała, niezależna od pracodawcy nieobecność powódki, a nie wroga wobec niej wola pozwanego, doprowadziła do powiększenia się tej różnicy. Odrębnego omówienia wymaga zarzut – zdaniem powódki – złośliwego pozbawienia jej dodatku za funkcję koordynatora czynności kancelaryjnych. Z akt osobowych wynika, że przyznany jej w 2013 r. dodatek specjalny z tego tytułu wypłacano nieprzerwanie przez sześć kolejnych lat, a jego cofnięcie w 2019 r. nie oznaczało w istocie utraty wynagrodzenia za pełnienie tej funkcji, lecz zmianę jego formalnej podstawy – na wniosek samej powódki przyznano jej w zamian dodatek funkcyjny. Sporna pozostawała w rzeczywistości jedynie wysokość nowego świadczenia: powódka oczekiwała trzeciej stawki, otrzymała pierwszą. Jest to więc spór o wysokość jednego składnika wynagrodzenia w ramach uznaniowej decyzji pracodawcy, a nie – jak sugeruje pozew – pozbawienie powódki świadczenia w ogóle. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie także zarzut nieprzyznania powódce dodatku z tytułu samodzielnego prowadzenia jednoosobowego stanowiska w archiwum – przyznawanie dodatku specjalnego, niezależnie od konkretnej podstawy, z jakiej był on wnioskowany, stanowiło uprawnienie, nie zaś obowiązek pracodawcy, realizowane w ramach uznaniowych kompetencji przewidzianych Regulaminem wynagradzania. Powódka faktycznie otrzymywała taki dodatek przez większość spornego okresu, w wysokości zależnej od aktualnie wykonywanych przez nią czynności, co pozostaje w zgodzie z charakterem tego świadczenia i nie świadczy o dyskryminującym pomijaniu jej wniosków. Nie zasługuje wreszcie na uwzględnienie podnoszony przez powódkę zarzut braku przydziału odzieży ochronnej. Zgodnie z obowiązującym u pozwanego Regulaminem pracy, przydział odzieży ochronnej przysługiwał pracownikowi zatrudnionemu na stanowisku archiwisty, nie zaś inspektora, którym to stanowiskiem powódka legitymowała się przez cały sporny okres, wobec czego brak przydziału takiej odzieży w tym czasie znajdował oparcia w treści obowiązujących przepisów wewnętrznych i nie stanowił przejawu nierównego traktowania powódki. Z materiału dowodowego wynika przy tym, że fartuch roboczy, z którego powódka korzystała, został zakupiony przez nią samą, z własnych środków. Po utworzeniu Referatu Organizacyjnego i Archiwum Zakładowego formalne uprawnienie do przydziału odzieży ochronnej objęło już wprawdzie powódkę jako pracownika tej jednostki, jednak brak jest w aktach sprawy dowodu na to, aby pracodawca faktycznie taką odzież jej wówczas zakupił. Okoliczność ta, choć rzeczywiście wskazuje na niepełną realizację przez pracodawcę obowiązku regulaminowego w tym okresie, nie może jednak zostać uznana za przejaw dyskryminacji powódki ani naruszenie jej dóbr osobistych. Sama powódka nigdy nie wystąpiła o zwrot poniesionych z własnych środków kosztów zakupu odzieży ani o wypłatę stosownego ekwiwalentu, wobec czego nie sposób przypisać pracodawcy celowego, złośliwego działania w tym zakresie – co najwyżej można mówić o niedopatrzeniu o charakterze administracyjnym, niezwiązanym z osobą powódki i niewywołującym po jej stronie krzywdy uzasadniającej roszczenie o zadośćuczynienie. Mając na uwadze powyższe, roszczenie o zapłatę 60.000,00 zł tytułem odszkodowania z tytułu dyskryminacji płacowej podlegało oddaleniu. Przechodząc do omówienia drugiego ze zgłoszonych przez powódkę roszczeń, tj. żądania zadośćuczynienia, wskazać należy, że jego podstawę prawną stanowi art. 448 k.c. w zw. z art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 300 k.p. oraz art. 11 1 k.p. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach, przy czym katalog dóbr osobistych wymienionych w tym przepisie – obejmujący w szczególności zdrowie, wolność, godność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko, wizerunek, tajemnicę korespondencji oraz nietykalność mieszkania – ma charakter otwarty i przykładowy. Na gruncie stosunku pracy szczególne znaczenie ma godność pracownicza, której poszanowanie pracodawca zapewnić winien na mocy art. 11 1 k.p. ; w orzecznictwie przyjmuje się, że jest to poczucie własnej wartości pracownika oparte na opinii dobrego fachowca i sumiennego pracownika oraz na uznaniu przez przełożonych jego zdolności, umiejętności i wkładu pracy. Dla uwzględnienia roszczenia opartego na art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. konieczne jest łączne wystąpienie następujących przesłanek: (1) istnienia dobra osobistego podlegającego ochronie, (2) faktu jego naruszenia (lub zagrożenia naruszeniem) oraz (3) bezprawności działania lub zaniechania sprawcy naruszenia. Zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 6 k.c. to na powódce jako osobie wywodzącej z powyższych okoliczności skutki prawne, spoczywa ciężar wykazania istnienia konkretnego dobra osobistego oraz faktu jego naruszenia przez pozwanego pracodawcę, jak również związku przyczynowego między tym naruszeniem a doznaną krzywdą. Odmiennie kształtuje się natomiast rozkład ciężaru dowodu w zakresie przesłanki bezprawności – z art. 24 § 1 k.c. wynika bowiem domniemanie prawne bezprawności naruszenia dobra osobistego, wobec czego to na pozwanym, chcącym uwolnić się od odpowiedzialności, spoczywa ciężar wykazania okoliczności wyłączających tę bezprawność (np. działania w ramach obowiązującego porządku prawnego, w granicach przysługujących mu uprawnień pracodawczych czy w obronie uzasadnionego interesu). Bezprawność należy przy tym rozumieć jako sprzeczność działania sprawcy z obowiązującymi normami prawnymi lub zasadami współżycia społecznego, niezależnie od jego winy, a nawet świadomości co do skutków podejmowanego działania . Analiza poszczególnych zdarzeń przywoływanych przez powódkę jako przejawy niewłaściwego traktowania prowadzi do wniosku, że żadne z nich – ani rozpatrywane osobno, ani w zestawieniu ze sobą jako ciąg powiązanych ze sobą zachowań – nie wypełnia opisanych wyżej przesłanek odpowiedzialności z art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że po stronie pozwanego wystąpiło działanie bezprawne, a to wobec faktu, że każde z kwestionowanych przez powódkę zachowań pracodawcy znajdowało oparcie w obiektywnie istniejących i weryfikowalnych okolicznościach, mieściło się w granicach przysługujących pracodawcy uprawnień kierowniczych oraz stanowiło reakcję proporcjonalną do zaistniałej sytuacji. Skoro zaś domniemanie bezprawności wynikające z art. 24 § 1 k.c. zostało w niniejszej sprawie skutecznie obalone, brak jest podstaw do przypisania pozwanemu odpowiedzialności odszkodowawczej, niezależnie od subiektywnego przekonania powódki o doznanej krzywdzie. Warto przy tym podkreślić, że dla oceny bezprawności działania pracodawcy nie ma znaczenia jego subiektywne nastawienie czy motywacja, lecz obiektywna zgodność podjętych czynności z obowiązującymi normami prawnymi oraz zasadami współżycia społecznego – a tym kryteriom działania pozwanego w pełni odpowiadały. Zarzut bagatelizowania zgłoszeń powódki dotyczących relacji z bezpośrednią przełożoną X. Z. (1) nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Relacje te miały charakter wyłącznie służbowy, a wiele sytuacji, które powódka odbierała jako wymierzone przeciwko sobie, wynikało z obiektywnych potrzeb organizacyjnych urzędu, dotykających w podobny sposób także innych pracowników. Pracodawca nie ma obowiązku prowadzenia formalnej konfrontacji przy każdym zgłoszonym przez pracownika zastrzeżeniu wobec współpracownika – brak takiej interwencji w drobnych sporach interpersonalnych nie jest równoznaczny z ich bagatelizowaniem. Zupełnie odwrotny obraz niż zarzucany przez powódkę wyłania się ze sprawy błędu w systemie elektronicznego obiegu dokumentów. Po jej zgłoszeniu Prezydent (...) niezwłocznie zlecił weryfikację, błąd potwierdzono i usunięto we współpracy z dostawcą systemu, a sprawę zgłoszono niezależnemu organowi nadzorczemu – Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych – który nie stwierdził żadnego zaniedbania po stronie pracodawcy. Trudno o bardziej staranną i transparentną reakcję na zgłoszenie dotyczące bezpieczeństwa danych osobowych. Co do przekonania powódki, że to ona, a nie Sekretarz (...) , powinna formalnie kierować archiwum, wyjaśnić należy, że jej merytoryczna kompetencja i samodzielność w wykonywaniu czynności archiwalnych to zagadnienie odrębne od formalnego prawa do sprawowania funkcji kierowniczej w strukturze urzędu. W okresie, gdy archiwum funkcjonowało jako jednoosobowa komórka, powódka mogłaby wprawdzie formalnie objąć jej kierownictwo, gdyż nie wymagano wówczas wykształcenia wyższego – do utworzenia takiego stanowiska nie doszło jednak dlatego, że pracodawca uznał, że nie powinno być kierownika bez podległych mu pracowników, a nie po to, by powódkę poniżyć czy zignorować jej kompetencje. Gdy w 2019 r. powstał większy Referat, wymóg wykształcenia wyższego stał się przeszkodą już obiektywną, niezależną od woli którejkolwiek ze stron. Subiektywne przekonanie powódki o predestynacji do tej funkcji nie czyni obowiązujących zasad organizacyjnych wadliwymi ani fikcyjnymi. Z kierowaniem archiwum wiąże się także zgłoszony przez powódkę zarzut, że to nie ona, lecz osoba sprawująca nadzór lub kierownictwo nad tą jednostką, powinna ponosić odpowiedzialność materialną za znajdujące się tam mienie. Zarzut ten wynika z błędnego rozumienia zasad tej odpowiedzialności. Skoro to powódce, jako osobie wykonującej codzienne czynności w archiwum, powierzono pieczę nad znajdującym się tam wyposażeniem, co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym spisie inwentarzowym, przypisanie jej odpowiedzialności materialnej za to mienie było zgodne z obowiązującymi zasadami i nie stanowiło żadnego szczególnego, wymierzonego w nią odstępstwa od standardowej praktyki stosowanej wobec wszystkich pracowników pozwanego. Powódka jako pracownik wykonujący na co dzień czynności związane z funkcjonowaniem tej jednostki, była osobą odpowiedzialną za faktycznie powierzone jej mienie. Nietrafny jest również zarzut dotyczący nieprzekazania powódce informacji o możliwości złożenia wniosku o pomoc świąteczną z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Powódce należy wyjaśnić, że jej przekonanie o celowym pominięciu jej osoby nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym. Informacja o zmianie zasad przyznawania świadczenia oraz o możliwości złożenia wniosku była publikowana w Biuletynie Informacji Publicznej, ogólnodostępnym dla każdego pracownika, i dodatkowo omawiana na dorocznych, otwartych dla wszystkich spotkaniach poświęconych funduszowi. Wnioski przyjmowała przy tym odrębna Komisja Socjalna, która nie informowała nawet bezpośrednich przełożonych poszczególnych pracowników o tym, kto wniosek złożył, a kto nie – z powodzeniem samodzielnie oceniając zasadność żądań w oparciu wyłącznie o dane od samych zainteresowanych. Praktyka braku indywidualnego przypominania o możliwości złożenia wniosku dotyczyła w jednakowym stopniu wszystkich pracowników przebywających na zwolnieniach lekarskich, niezależnie od tego, jakiej komórki organizacyjnej dotyczyła i kto był ich bezpośrednim przełożonym, a więc miała charakter powszechny i systemowy, a nie wybiórczy. Powódka nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego, aby ktokolwiek inny znajdujący się w analogicznej sytuacji został w tym zakresie potraktowany korzystniej niż ona. Wobec tego twierdzenie, jakoby brak przypomnienia jej o terminie złożenia wniosku stanowił przejaw celowego, dyskryminującego działania pracodawcy, pozostaje wyłącznie subiektywnym przekonaniem powódki, niepopartym żadnym obiektywnym dowodem. Podobnie ocenić należy sprawę przekazania akt osobowych po ustaniu zatrudnienia. Dokumenty te zostały zabezpieczone zgodnie z obowiązującymi standardami ochrony danych osobowych, a gdy powódka zgłosiła trudność z ich otwarciem, zaproponowano jej wersję papierową, z czego sama zrezygnowała. Trudno w takiej sytuacji doszukiwać się celowego utrudniania jej dostępu do własnych dokumentów. Z kolei zdjęcie tabliczki z nazwiskiem powódki miało prosty, weryfikowalny powód – nastąpiło to w związku z oddelegowaniem do Straży Miejskiej, gdyż powódka faktycznie przestała pracować w pokoju, przy którym tabliczka wisiała, a praktyka usuwania takich tabliczek przy zmianie miejsca pracy nie była stosowana selektywnie wobec niej. Spakowanie jej rzeczy osobistych do kartonu wynikało natomiast z konieczności uzyskania dostępu do szaf, do których to sama powódka przez pewien czas uniemożliwiała dostęp, zabierając klucze podczas długotrwałej nieobecności. Warto przy tym zauważyć, że przechowywanie rzeczy osobistych, takich jak odzież, w szafach służbowych przeznaczonych do przechowywania dokumentacji archiwalnej samo w sobie nie było praktyką prawidłową ani powszechnie przyjętą, a powódka, decydując się na takie rozwiązanie, musiała liczyć się z ryzykiem, że w razie konieczności uzyskania dostępu do tych szaf przez innego pracownika, jej rzeczy zostaną z nich usunięte. Trudno w tych okolicznościach doszukiwać się w działaniach pracodawcy i jego pracowników intencji poniżenia czy izolowania powódki, skoro kwestionowane przez nią czynności stanowiły zwyczajną, logiczną konsekwencję zaistniałej sytuacji – zmiany miejsca wykonywania przez nią pracy oraz konieczności zapewnienia dostępu do dokumentacji archiwalnej, do której powódka sama wcześniej ograniczyła dostęp. Za bezpodstawny należało również uznać zarzut jakoby cofnięcie upoważnienia do przetwarzania danych osobowych oraz przeniesienie do Straży Miejskiej było przejawem naruszenia dóbr osobistych powódki. Decyzja ta była reakcją pozwanego na poważne, pisemne zgłoszenie złożone przez członka najbliższej rodziny powódki, wskazujące na możliwość wynoszenia przez nią dokumentów urzędowych – zatem na okoliczność całkowicie niezależną od pracodawcy. Skoro zgłoszenie to dotyczyło potencjalnego przestępstwa, a z powódką, z uwagi na jej nieobecność, nie można było się skonfrontować, prewencyjne cofnięcie upoważnienia mieściło się w granicach rozsądnego, ostrożnego działania, tym bardziej uzasadnionego, że Prokuratura uznała sprawę za na tyle poważną, by wszcząć w niej dochodzenie. Przeniesienie powódki do Straży Miejskiej, dysponującej odrębnym administratorem danych osobowych, pozwoliło jej na dalsze wykonywanie pracy zgodnej z kwalifikacjami mimo trwającego wyjaśnienia sprawy i stanowiło rozwiązanie racjonalne, a nie szykanę podyktowaną chęcią poniżenia powódki czy naruszenia jej godności. Decyzja o przeniesieniu pozostawała w bezpośrednim związku z powzięciem przez pracodawcę uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez powódkę przestępstwa. W takiej sytuacji pracodawca, działając w granicach przysługujących mu uprawnień organizacyjnych oraz kierując się usprawiedliwionym interesem zakładu pracy, w tym potrzebą zapewnienia prawidłowego toku funkcjonowania przedsiębiorstwa i ochrony jego mienia, był nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do podjęcia adekwatnych działań prewencyjnych. Przesunięcie do innej komórki organizacyjnej należy ocenić jako środek proporcjonalny i wyważony, mieszczący się w granicach zwykłego ryzyka związanego z wykonywaniem przez pracodawcę uprawnień kierowniczych wynikających z art. 22 § 1 k.p. , a przy tym znacznie łagodniejszy niż inne środki, które pracodawca mógłby w takiej sytuacji zastosować (np. zawieszenie w obowiązkach służbowych czy niezwłoczne rozwiązanie stosunku pracy). Tego rodzaju działanie, podjęte w oparciu o obiektywne i weryfikowalne okoliczności, a nie w oparciu o arbitralną czy dowolną ocenę pracodawcy, wyłącza bezprawność ewentualnego naruszenia dóbr osobistych powódki. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem orzecznictwa, działanie pracodawcy podejmowane w ramach obowiązującego porządku prawnego i w granicach przysługujących mu uprawnień nie może stanowić podstawy do zarzutu naruszenia dóbr osobistych pracownika, nawet jeśli wiąże się to z narażeniem pracownika na pewne negatywne, aczkolwiek nieuniknione w danych okolicznościach, następstwa. Co zaś się tyczy warunków panujących w pomieszczeniach archiwum, Sąd nie neguje, że nie były one optymalne. Nie świadczy to jednak o zaniedbaniu ze strony pracodawcy – każde zgłoszenie nieprawidłowości skutkowało konkretną reakcją: wezwaniem konserwatora, pracami budowlanymi mającymi wyeliminować przecieki, przeniesieniem uciążliwej dokumentacji wyborczej do innego pomieszczenia, a przy poważniejszej awarii separatora tłuszczów – niezwłocznym wstrzymaniem pracy w archiwum do czasu usunięcia zagrożenia i przeprowadzenia dezynfekcji. Praca w pomieszczeniach podziemnych, pozbawionych naturalnego oświetlenia, wiąże się z pewnymi niedogodnościami wynikającymi z samej ich lokalizacji, których nie sposób całkowicie wyeliminować, a które nie mogą być utożsamiane z bezprawnym zaniedbaniem obowiązków pracodawcy w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy pracodawca w sposób adekwatny reagował na zgłaszane mu problemy – a jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, tak właśnie się działo. Taki sposób postępowania świadczy o tym, że zgłoszenia powódki dotyczące warunków pracy nie były przez pracodawcę ignorowane ani lekceważone, lecz każdorazowo stanowiły przedmiot rzeczywistego zainteresowania i podejmowanych w miarę możliwości działań naprawczych, co pozostaje w sprzeczności z budowaną przez powódkę narracją o obojętności czy złej woli pracodawcy w tym zakresie. Na marginesie już tylko należy podkreślić, że powódka spędzała w pomieszczeniach archiwum jedynie część czasu pracy, miała bowiem stanowisko pracy w pokoju znajdującym się na wyższych kondygnacjach budynku Urzędu (...) I. , gdzie wykonywała znaczną część swoich i gdzie warunki pracy były identyczne jak pozostałych pracowników pozwanego. Odnosząc się do podnoszonego przez powódkę zarzutu zaniżenia jej wynagrodzenia na umowach zlecenia zawieranych w związku z obsługą wyborów, wskazać należy, że roszczenia wynikające z umów cywilnoprawnych, jakimi są umowy zlecenia, pozostają poza zakresem kognicji sądu pracy rozpoznającego niniejszą sprawę, dotyczącą stosunku pracy łączącego strony. Niezależnie od powyższego, sama powódka przyznała, że zakres obowiązków poszczególnych osób zaangażowanych do obsługi wyborów był zróżnicowany, co racjonalnie tłumaczy różnice w wysokości przyznawanego im wynagrodzenia z tego tytułu. Całościowa ocena zgromadzonego materiału pozwala dostrzec pewną prawidłowość, która pomaga zrozumieć źródło poczucia krzywdy powódki, nie potwierdzając przy tym jej roszczeń. Powódka przez wiele lat pracowała samodzielnie i z dużym zaangażowaniem, co budzi uznanie i nie jest przez Sąd kwestionowane. Jednocześnie w licznych sporach konsekwentnie obstawała przy własnym stanowisku, także wtedy, gdy niezależne instytucje np. Archiwum Państwowe, przyznawały rację jej oponentom. Z kolei decyzje organizacyjne – często niezwiązane bezpośrednio z jej osobą – powódka skłonna była odczytywać jako wymierzone celowo w nią samą. Taki sposób postrzegania rzeczywistości zawodowej, choć zrozumiały z perspektywy osoby głęboko zaangażowanej w swoją pracę, nie jest tożsamy z obiektywnym istnieniem mobbingu czy dyskryminacji. Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy jest uzależniona od łącznego spełnienia przesłanek przewidzianych właściwymi przepisami prawa, a mianowicie wykazania bezprawnego działania lub zaniechania pracodawcy pozostającego w związku z łączącym strony stosunkiem pracy, powstania szkody lub krzywdy po stronie pracownika, a także istnienia adekwatnego związku przyczynowego między tym działaniem a powstałym uszczerbkiem. Subiektywne przekonanie pracownika o doznanej krzywdzie, choćby szczere i głęboko odczuwane, nie zastępuje wykazania powyższych przesłanek. Tego powódka w niniejszym postępowaniu nie wykazała – każde z przywołanych przez nią zdarzeń, poddane szczegółowej analizie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, znalazło racjonalne, obiektywne wytłumaczenie w okolicznościach niezwiązanych z zamiarem jej skrzywdzenia, wynikających z bieżącego funkcjonowania dużej jednostki organizacyjnej, jaką jest urząd miasta, z obowiązujących w niej procedur, z decyzji podejmowanych przez osoby trzecie spoza kręgu pracowników pozwanego, a niekiedy również z własnych decyzji i zachowań powódki. Sąd pragnie przy tym podkreślić, że oddalenie powództwa w niniejszej sprawie nie oznacza deprecjonowania wieloletniej pracy powódki na rzecz pozwanego. Ocena prawna zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi jednak do wniosku, że powódka, mimo obszernego postępowania dowodowego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, nie sprostała ciążącemu na niej obowiązkowi wykazania przesłanek warunkujących odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że powódka nie wykazała przesłanek uzasadniających zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 190.000,00 zł, wobec czego powództwo w tym zakresie, podobnie jak w zakresie żądania odszkodowania z tytułu dyskryminacji płacowej, podlegało oddaleniu w całości. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności faktyczne i prawne, na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Skoro powództwo zostało oddalone w całości, powódka jest stroną przegrywającąwobec czego zobowiązana jest do zwrotu na rzecz pozwanego poniesionych przez niego kosztów procesu. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego adwokatem, którego wysokość Sąd ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie, na kwotę 10.800,00 zł, stosownie do wartości przedmiotu sporu wskazanej przez powódkę. O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. , zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki ustawowe za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Sędzia SO Renata Gąsior