Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, VI P 170/25

Sygn. akt VI P 170/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2026 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Przemysław Chrzanowski Ławnicy: Katarzyna Kępińska Mariola Kozaczka Protokolant starszy protokolant sądowy Aleksandra Łaszuk po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa G. E. przeciwko Ż. Ł. o odszkodowanie, wynagrodzenie, ekwiwalent, wydanie świadectwa pracy 1. zasądza od Ż. Ł. na rzecz G. E. następujące kwoty: a. 2.249 zł (dwa tysiące dwieście czterdzieści dziewięć złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 maja 2025 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, b. 2.613 zł (dwa tysiące sześćset trzynaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia, c. 2.798 zł (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt osiem złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu pieniężnego za urlop, 2. nakazuje Ż. Ł. wydać G. E. świadectwo pracy, 3. oddala powództwo w pozostałej części, 4. zasądza od Ż. Ł. na rzecz G. E. kwotę 1.350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, 5. nakazuje pobrać od Ż. Ł. na rzecz Skarbu Państwa – konto bankowe Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów sądowych, 6. nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.666 zł (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt sześć złotych). Z. Z. sędzia Przemysław Chrzanowski Mariola Kozaczka Sygn. akt VI P 170/25 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 17 kwietnia 2025 r. powód G. E. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej Ż. Ł. , prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w K. : ⚫ kwoty 2.249 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, ⚫ kwoty 2.613 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty tytułem zaległej części wynagrodzenia za marzec 2025 r., ⚫ kwoty 500 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za pranie i konserwację odzieży roboczej, ⚫ kwoty 2.798 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 31 marca 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata 2024 i 2025, a nadto o ⚫ zobowiązanie pozwanej do wydania mu świadectwa pracy oraz ⚫ zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, iż był zatrudniony u pozwanej na stanowisku kierowcy i realizował kursy pojazdami dostawczymi, dostarczając klientom ogrodzenia, bramy oraz inne wyroby metalurgiczne. Z treści pozwu wynika, że w dniu 10 marca 2025 r. powód, który wykonał już w tym dniu dwa kursy, zgłosił się do biura z prośbą o wyznaczenie mu do pomocy przy rozładunku bramy o masie przekraczającej 300 kg dodatkowej osoby. Powód wskazał, iż prośba spotkała się z odmową, po czym wskutek wymiany zdań z kierownikiem i nagłego pogorszenia stanu zdrowia, powód poinformował przełożonego o konieczności udania się do lekarza i opuścił miejsce pracy. Jeszcze tego samego dnia lekarz neurolog wystawił mu zwolnienie lekarskie, o czym powód niezwłocznie poinformował pracodawcę. Pismem datowanym na dzień 10 marca 2025 r. pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, wskazując jako przyczynę odmowę wykonania polecenia służbowego i oddalenie się z miejsca pracy bez zgody pracodawcy. (pozew: k. 1–5) W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Pozwana stwierdziła, że powód odmówił wykonania polecenia służbowego i samowolnie opuścił miejsce pracy, co stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. W zakresie zaległego wynagrodzenia wskazywała, że dokonała stosownej wypłaty, odnośnie zaś kwestii urlopu twierdziła, iż nieobecności powoda były zaliczane na poczet urlopu wypoczynkowego. Pozwana wskazała nadto, że odzież robocza była dostępna dla pracowników. Z odpowiedzi na pozew wynika także, iż zdaniem pozwanej świadectwo pracy zostało wysłane powodowi drogą pocztową. (odpowiedź na pozew: k. 32–37) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód G. E. był zatrudniony u pozwanej Ż. Ł. , prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą (...) . (...) z siedzibą w K. , na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej w dniu 1 października 2024 r. na stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy. Powód wykonywał obowiązki kierowcy pojazdów dostawczych, realizując kursy i dostarczając klientom ogrodzenia, bramy oraz inne wyroby metalurgiczne. Obok prowadzenia pojazdu w zakres jego obowiązków wchodził załadunek i rozładunek towaru. (umowa o pracę na czas nieokreślony: k. 6, zeznania powoda G. E. , zeznania świadka J. G. , zeznania świadka A. J. , zeznania świadka Z. S. ) Miesięczne wynagrodzenie brutto powoda liczone jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło 4.666 zł. (zaświadczenie o wynagrodzeniu powoda – załączniki do pisma z dnia 16 lutego 2026 r. – między k. 102 a k. 104) Przed przystąpieniem przez powoda do pracy pozwana nie skierowała go na obowiązkowe wstępne badania lekarskie. Powód nie przeszedł szkolenia wstępnego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. U pozwanej nie funkcjonowała lista obecności pracowników. Pozwana nie udostępniała jej pracownikom ani nie wymagała od nich jej podpisywania. (dowód: zeznania świadka Z. S. , zeznania świadka J. G. , zeznania pozwanej Ż. Ł. ) Powód realizował kursy polegające na przewozie bram, elementów ogrodzeń oraz innych ciężkich wyrobów metalowych do klientów pozwanej. Rozładunek powód wykonywał często samodzielnie, bez pomocy innych osób i bez użycia specjalistycznego sprzętu, w tym w odniesieniu do bram, których masa mierzona była w setkach kilogramów. (dowód: zeznania powoda G. E. , zeznania świadka Z. S. , zeznania świadka J. G. , zeznania świadka A. J. ) W dniu 7 marca 2025 r. powód świadczył pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, realizując kursy z siedziby pozwanej w K. . Pracę tego dnia rozpoczął około godziny 7:00 i wykonywał ją do późnego popołudnia. W dniu tym nie wręczono mu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. (dowód: zeznania powoda, zrzuty ekranu z zapisanych tras nawigacji z dnia 7 marca 2025 r.: k. 12–16) W dniu 10 marca 2025 r. powód stawił się do pracy i rozpoczął wykonywanie kursów z towarem dla klientów pozwanej. Następnie zgłosił się do biura do pracownika I. B. z prośbą o przydzielenie mu do pomocy przy rozładunku bramy o masie przekraczającej 300 kg dodatkowej osoby. Prośba ta spotkała się z odmową. Doszło do ostrej wymiany zdań między powodem a kierownikiem. Wskutek przeciążenia fizycznego i narastającego napięcia emocjonalnego powód doznał objawów wskazujących na zaburzenia neurologiczne i lękowe drżenia rąk, zawrotów głowy, bardzo wysokiego ciśnienia tętniczego oraz duszności. Powód poinformował przełożonego o pogorszeniu samopoczucia i konieczności udania się do lekarza, po czym opuścił miejsce pracy. (dowód: zeznania powoda G. E. , dokumentacja medyczna z konsultacji neurologicznej z dnia 10 marca 2025 r.: k. 19–20) Bezpośrednio po oddaleniu się z miejsca pracy, w dniu 10 marca 2025 r., powód odbył konsultację neurologiczną. Lekarz neurolog, stwierdzając w badaniu fizykalnym silne emocje, drżenie rąk oraz chwiejną próbę A. , rozpoznał u powoda zespoły zawrotów głowy, zaburzenia lękowe i adaptacyjne oraz inne zespoły bólu głowy, kierując go nadto na konsultacje kardiologiczną i psychiatryczną. Powód otrzymał zwolnienie lekarskie od dnia 10 marca 2025 r. O wystawionym zwolnieniu lekarskim powód niezwłocznie, tego samego dnia, poinformował pracodawcę za pośrednictwem wiadomości SMS o otrzymanym zwolnieniu lekarskim. (dowód: dokumentacja medyczna: k. 19–20, zrzut ekranu korespondencji SMS z przełożonym: k. 10, zrzuty ekranu tras nawigacji z dnia 10 marca 2025 r.: k. 12–16) Pozwana sporządziła oświadczenie datowane na dzień 10 marca 2025 r. o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika, wskazując jako przyczynę odmowę wykonania polecenia służbowego i opuszczenie miejsca pracy bez zgody pracodawcy. Powodowi nie dano do podpisania tego oświadczenia, ani do zapoznania się, ani do potwierdzenia jego odbioru w dniu 10 marca 2025 r. Oświadczenie zostało jedynie przesłane powodowi drogą pocztową i odebrane przez niego w dniu 31 marca 2025 r. (dowód: oświadczenie o rozwiązaniu umowy: k. 7, kopia koperty: k. 8, zeznania powoda) Powód pozostawał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich od dnia 10 marca 2025 r. do dnia 9 czerwca 2025 r. W okresie od dnia 10 czerwca 2025 r. do dnia 7 września 2025 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne przyznane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. (dowód: zaświadczenie: k. 46, decyzja ZUS z dnia 10 lipca 2025 r.: k. 59–60) Za marzec 2025 r. pozwana wypłaciła powodowi kwotę 1.046,84 zł netto, nie uiszczając pozostałej należnej części wynagrodzenia. Za luty 2025 r. powód otrzymał pełne wynagrodzenie. (dowód: potwierdzenia przelewów: k. 21–22) W trakcie całego okresu zatrudnienia powód nie korzystał z urlopu wypoczynkowego. Pozwana nie prowadziła żadnej dokumentacji urlopowej, nie sporządzano wniosków urlopowych, planów urlopowych ani kart ewidencji urlopu. Do chwili wniesienia pozwu pozwana nie wydała powodowi świadectwa pracy; wysłane pocztą świadectwo wróciło jako nieodebrane z uwagi na błędny adres. (dowód: zeznania powoda, zeznania świadka Z. S. , świadectwo pracy: k. 103) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach, autentyczność poszczególnych dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Zeznania świadka A. J. Sąd uznał za wiarygodne, aczkolwiek o ograniczonym znaczeniu dla rozstrzygnięcia. Świadek potwierdził, iż powód dostarczył do jego miejsca zamieszkania transport materiałów ogrodzeniowych i samodzielnie go rozładowywał. Zeznania te stanowią zatem wyłącznie potwierdzenie tej okoliczności, że rozładunek towaru faktycznie spoczywał na powodzie, i w tym zakresie Sąd przyznaje im walor wiarygodności. Zeznania świadka Z. S. Sąd uznał za wiarygodne. Świadek, były pracownik pozwanej, zeznawał w sposób rzeczowy, wskazując na okoliczności, których był bezpośrednim uczestnikiem lub naocznym obserwatorem. Potwierdził w szczególności, że u pozwanej nie funkcjonowała lista obecności, że pracownicy nie byli kierowani na wstępne badania lekarskie, że nie korzystano z urlopów wypoczynkowych, a w ich miejsce wyznaczano pracownikom urlop bezpłatny, a także że rozładunek bram i elementów ogrodzeń pracownicy wykonywali samodzielnie lub z pomocą klienta. Co szczególnie wymowne, świadek zeznał, iż we własnym świadectwie pracy wpisano informację sugerującą, że urlop wypoczynkowy został przez niego wykorzystany, podczas gdy w rzeczywistości nigdy z niego nie korzystał, co potwierdza, że nieprawidłowości w zakresie ewidencji i udzielania urlopu wypoczynkowego miały u pozwanej miejsce. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tego świadka. Zeznania świadka J. G. Sąd uznał za wiarygodne. Świadek, kolejny były pracownik pozwanej, potwierdził brak wstępnych badań lekarskich, brak listy obecności, brak szkolenia BHP oraz konieczność samodzielnego rozładunku ciężkich elementów, w tym bram, których ciężar zdecydowanie przekraczał możliwości jednej osoby. Zeznania świadka tworzą razem z zeznaniami pozostałych byłych pracowników spójny i wzajemnie potwierdzający się obraz warunków zatrudnienia panujących w zakładzie pracy pozwanej, co przemawia za ich wiarygodnością. Zeznania powoda G. E. Sąd uznał za wiarygodne w zakresie kluczowych okoliczności faktycznych. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania powoda co do przebiegu zdarzeń z dnia 10 marca 2025 r., cechuje je spójność, a nadto korespondują one ściśle z dokumentacją medyczną wystawioną przez neurologa jeszcze tego samego dnia, który stwierdził u powoda realne zaburzenia zdrowotne. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania powoda dotyczące warunków zatrudnienia, braku badań wstępnych, braku szkolenia BHP, oraz niekorzystania z urlopów wypoczynkowych, jako potwierdzonych zgodnie zeznaniami świadków Z. S. i J. G. . Zeznania pozwanej Ż. Ł. Sąd oceniał ze szczególną ostrożnością, dostrzegając w nich szereg sprzeczności, które w istotny sposób obniżają wiarygodność prezentowanej przez nią wersji zdarzeń. Sprzeczność pierwsza, i zarazem najbardziej istotna, dotyczy tego, że w odpowiedzi na pozew pozwana twierdziła, iż powód w dniu 10 marca 2025 r. po przeczytaniu i zapoznaniu się z treścią oświadczenia odmówił jego podpisania, tymczasem z notatki sporządzonej przez stronę pozwaną wynikało, że powód „oczekując na otrzymanie wypowiedzenia" samowolnie opuścił firmę jeszcze przed tym momentem; obie wersje wzajemnie się wykluczają. Nadto, w odpowiedzi na pozew wskazywano, że powód odmawiał podpisywania listy obecności, zaś pozwana podczas przesłuchania przed Sądem sama przyznała, że u niej w ogóle nie ma listy obecności i nie wymagano od pracowników jej podpisywania. Sąd poczytuje wskazane niespójności za wyraz dostosowywania twierdzeń do potrzeb toczącego się postępowania, nie zaś rzetelnego opisywania stanu faktycznego. Za wiarygodne Sąd uznał zeznania pozwanej jedynie w ograniczonym zakresie, w szczególności fakt braku formalnej listy obecności, zatrudnienia powoda w charakterze kierowcy z obowiązkiem rozładunku. Sąd zważył, co następuje: W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy zagadnienie zachowania przez powoda ustawowego terminu do wniesienia odwołania od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, albowiem uchybienie temu terminowi niweczyłoby możliwość merytorycznego rozpoznania roszczenia odszkodowawczego. Stosownie do art. 264 § 2 k.p. żądanie odszkodowania wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Bieg wskazanego terminu liczyć należy od daty skutecznego doręczenia pracownikowi oświadczenia pracodawcy, nie zaś od daty jego sporządzenia ani od daty nieudanej lub wątpliwej próby jego wręczenia. Pozwana twierdziła, iż oświadczenie o rozwiązaniu umowy datowane na dzień 10 marca 2025 r. było powodowi wręczane w tej właśnie dacie. Twierdzeń tych Sąd nie uznaje za wykazane. Powód nie podpisał oświadczenia ani nie potwierdził jego odbioru w jakiejkolwiek innej weryfikowalnej formie. Co istotniejsze, zeznania pozwanej w tym zakresie są, jak zostało omówione w ocenie materiału dowodowego, wewnętrznie sprzeczne. Strona pozwana z jednej strony w odpowiedzi na pozew stwierdziła, że powód zapoznał się z treścią oświadczenia i odmówił podpisu, z notatki przedłożonej do akt sprawy wynika natomiast, że pozwana sama odnotowała, że powód opuścił firmę przed wręczeniem mu wypowiedzenia, a więc jeszcze przed zapoznaniem się z jego treścią. W sytuacji, gdy pozwana jako pracodawca, na której spoczywa w tym zakresie ciężar dowodu, nie udowodniła skutecznego doręczenia oświadczenia w dniu 10 marca 2025 r., przyjąć należy, iż skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu, w którym powód odebrał przesyłkę pocztową zawierającą oświadczenie pozwanej, czyli w dniu 31 marca 2025 r. Co więcej, z treści ww. notatki wynika, że powodowi miałoby być wręczone wypowiedzenie („oczekując na otrzymanie wypowiedzenia"); tymczasem jednostronne oświadczenie pracodawczyni złożone na piśmie dotyczyło rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Skoro skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 31 marca 2025 r., 21-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 21 kwietnia 2025 r. Pozew wniesiony przez powoda w dniu 17 kwietnia 2025 r. mieścił się zatem w ustawowym terminie i roszczenie odszkodowawcze podlegało merytorycznemu rozpoznaniu. Ustaliwszy, że powód złożył pozew w terminie przewidzianym przez kodeks pracy , Sąd przeszedł do oceny zasadności roszczenia o odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Zgodnie z art. 52 § 1 kp pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem, a także w razie zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych może zostać stwierdzone, gdy działanie lub zaniechanie pracownika cechuje wina umyślna lub rażące niedbalstwo (por. wyrok SN z 21 lipca 1999 r., I PKN 169/99). Kluczowa jest nie tylko niezgodna z prawem postawa pracownika, ale także jego stosunek do skutków swego postępowania, określony na podstawie jego świadomości oraz zdolności przewidywania następstw swego zachowania. Ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych stwierdza się nie tylko w warunkach zaistnienia winy umyślnej, ale także przy wystąpieniu rażącego niedbalstwa, które wyraża się w całkowitym zlekceważeniu konsekwencji swego działania, mimo że rodzaj obowiązków lub zajmowane stanowisko wymagają szczególnej staranności (por. wyrok SN z 11 września 2001 r., I PKN 634/00). Zatem zachowanie pracownika, nawet jeżeli bezprawne, nie może stanowić podstawy rozwiązania umowy w trybie dyscyplinarnym, jeżeli okoliczności sprawy nie wskazują na winę umyślną lub rażące niedbalstwo (wyrok SN z 7 lutego 2008 r., II PK 162/07). Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika musi być uzasadnione konkretną przyczyną, a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na pracodawcy. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy musi zawierać jasno określoną przyczynę oraz wskazanie w sposób precyzyjny, na czym polega wina pracownika (por. wyrok SN z 14 grudnia 1999 r., I PKN 444/99). Sąd natomiast dokonuje oceny, czy wskazana przyczyna rozwiązania umowy jest rzeczywista, sformułowana w sposób wystarczająco konkretny, oraz czy uzasadnia rozwiązanie umowy z winy pracownika (por. wyrok SN z 13 maja 1998 r., I PKN 105/98). Należy mieć na uwadze, iż rozwiązanie umowy o pracę w trybie przewidzianym przez art. 52 kp powinno być stosowane przez pracodawcę w sposób rozważny, gdy uzasadniają je szczególne okoliczności i została wykazana wina pracownika, która może wynikać z jego celowego działania bądź rażącego niedbalstwa (por. wyrok SN z 21 czerwca 2005 r., II PK 305/04). Odnośnie użytego w art. 52 § 1 pkt 1 kp pojęcia ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, wskazać należy iż art. 100 kp zawiera jedynie przykładowy katalog tych obowiązków. Jak wynika z tego przepisu, pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Pracownik jest obowiązany w szczególności do przestrzegania czasu pracy ustalonego w zakładzie pracy, regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku, przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych. Nadto, pracownik jest zobowiązany do dbania o dobro zakładu pracy, ochrony jego mienia, zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, oraz do przestrzegania tajemnicy określonej w odrębnych przepisach. Wskazana w oświadczeniu pozwanej przyczyna rozwiązania umowy w postaci odmowy wykonania polecenia służbowego i oddalenia się z miejsca pracy bez zgody pracodawcy, nie wypełniała w realiach niniejszej sprawy znamion ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Wskazać przede wszystkim należy, iż tak sformułowana przyczyna jest sformułowana bardzo ogólnie, co już narusza przepisy prawa pracy z art. 30 KP . Powód w dniu 10 marca 2025 r. stawił się do pracy i wykonał dwa kursy, wywiązując się ze swoich obowiązków w tym zakresie, jaki był dla niego wówczas fizycznie możliwy. Dopiero gdy otrzymał polecenie samodzielnego rozładunku bramy o masie przekraczającej 300 kg, bez zapewnienia mu jakiejkolwiek pomocy ani specjalistycznego sprzętu, zgłosił niemożność wykonania tego polecenia i poprosił o wsparcie. Wymaganie od powoda wykonania rozładunku w takich warunkach stanowiło naruszenie przepisów BHP przez pozwaną. Stosownie do art. 210 § 1 k.p. w razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego. Powód znalazł się dokładnie w takiej sytuacji. Następnie poinformował przełożonego o konieczności udania się do lekarza, niezwłocznie powiadamiając pracodawcę o wystawionym zwolnieniu lekarskim. Zachowanie takie trudno zatem kwalifikować jako bezprawne. Nie można przy tym zignorować faktu, iż do opuszczenia miejsca pracy doszło bezpośrednio po ostrej wymianie zdań z kierownikiem i w stanie nagłego pogorszenia samopoczucia, które lekarz neurolog potwierdził w tego samego dnia przeprowadzonym badaniu, stwierdzając drżenie rąk, chwiejną próbę A. , zawroty głowy, zaburzenia lękowe i adaptacyjne. Co równie istotne, zwolnienie lekarskie wystawione w dniu 10 marca 2025 r. było następnie systematycznie przedłużane, powód pozostawał bowiem na niezdolności do pracy nieprzerwanie do dnia 9 czerwca 2025 r., a przez kolejne trzy miesiące pobierał świadczenie rehabilitacyjne przyznane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Skala i długotrwałość niezdolności do pracy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzają, że problemy zdrowotne powoda w dniu 10 marca 2025 r. nie były jedynie pretekstem do opuszczenia miejsca pracy, lecz realnym stanem nagłego zagrożenia zdrowia. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt I PK 210/18), a stanowisko to znalazło potwierdzenie w aktualniejszym orzecznictwie, w tym w wyroku z dnia 23 czerwca 2025 r. (sygn. akt III PSK 115/24), oddalenie się pracownika z miejsca pracy podyktowane koniecznością pilnej wizyty lekarskiej, o której pracownik niezwłocznie poinformował pracodawcę i która jeszcze tego samego dnia zaowocowała wystawieniem zwolnienia lekarskiego, nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. , albowiem nie cechuje się wymaganym elementem zawinienia w postaci winy umyślnej ani rażącego niedbalstwa. Sąd podziela wyrażone w przywołanym wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. stanowisko, w myśl którego „jednak samo opuszczenie przez pracownika miejsca pracy przed jej zakończeniem (przed zakończeniem obowiązujących pracownika godzin pracy) nie jest wystarczające do zastosowania przez pracodawcę sankcji z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w przypadku stwierdzonego wykonania przez pracownika podstawowych zadań pracowniczych przewidzianych do wykonania na ten dzień oraz przy uwzględnieniu jego szczególnej sytuacji (np. związanej ze stanem zdrowia, złym samopoczuciem, koniecznością niezwłocznego skorzystania z porady lub pomocy lekarza). Przy ocenie, czy opuszczenie miejsca pracy stanowiło ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, należy wziąć pod rozwagę wszystkie towarzyszące temu okoliczności, zwłaszcza stan świadomości i woli pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 października 1997 r., I PKN 300/97, OSNAPiUS 1998 nr 14, poz. 424). W orzecznictwie przyjęto, że samowolne opuszczenie miejsca pracy nie jest samo w sobie – bez ustalenia dodatkowych okoliczności konkretnego przypadku – przyczyną uzasadniającą zwolnienie dyscyplinarne pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2011 r., I PK 55/11, LEX nr 1109370).” Należy mieć na uwadze, że pozwana sama dopuściła się naruszeń przepisów prawa pracy w stosunku do powoda: nie skierowała go na wstępne badania lekarskie, nie zapewniła mu szkolenia bhp przed przystąpieniem do pracy, a nadto wielokrotnie powierzała mu samodzielny rozładunek ciężarów wielokrotnie przekraczających dopuszczalne normy bez zapewnienia stosownego sprzętu ani wsparcia. Szczególnej wymowy nabiera zaniechanie badań wstępnych w kontekście dokumentacji medycznej powoda; wynika z niej bowiem, iż powód wcześniej leczył się z powodu astmy oskrzelowej, a miejsca wykonywania jego obowiązków, to jest place budów i miejsca rozładunku elementów metalowych, z natury rzeczy cechują się podwyższonym zapyleniem i obecnością zanieczyszczeń powietrza. Pracodawca, który sam narusza przepisy bhp i zleca pracownikowi wykonywanie prac przekraczających dopuszczalne normy ciężaru, a następnie, gdy pracownik w stanie nagłego pogorszenia zdrowia, uprzednio informując przełożonego, opuszcza stanowisko pracy w celu zasięgnięcia pomocy medycznej, kwalifikuje to zachowanie jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, nie może skutecznie powoływać się na art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Nieprawidłowości występujące u pozwanej potwierdza także załączony do akt protokół kontroli Państwowej Inspekcji Pracy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia naruszało przepisy o rozwiązywaniu umów o pracę, albowiem nie zaistniały przesłanki z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uzasadniające zastosowanie trybu dyscyplinarnego. W konsekwencji, na podstawie art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 58 k.p. , powodowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Zważywszy, iż łączny staż pracy powoda u pozwanej wynosił mniej niż sześć miesięcy, okres wypowiedzenia wynosi dwa tygodnie stosownie do art. 36 § 1 pkt 1 k.p. Odszkodowanie to odpowiada połowie miesięcznego wynagrodzenia brutto powoda, tj. kwocie 2.333 zł, jednakże związany granicami żądania pozwu Sąd zasądził kwotę 2.249 zł, zgodnie z żądaniem powoda. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , zasądzając je od dnia 20 maja 2025 r. (tj. od następnego dnia po dniu doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu) do dnia zapłaty. Przechodząc do oceny zasadności roszczenia o wynagrodzenie za marzec 2025 r. wskazać należy, że skoro, jak wywiedziono wcześniej, oświadczenie o rozwiązaniu umowy zostało powodowi skutecznie doręczone dopiero w dniu 31 marca 2025 r., stosunek pracy między stronami trwał do tej daty. Od dnia 10 marca 2025 r. powód nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Na gruncie art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną; za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia jedynie wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Stosownie do art. 92 § 1 k.p. za czas niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia. W realiach niniejszej sprawy powodowi przysługuje pełne wynagrodzenie za dni, w których faktycznie świadczył pracę w marcu 2025 r., to jest za dzień 7 marca 2025 r. oraz za dzień 10 marca 2025 r. do chwili opuszczenia zakładu pracy, zaś za okres niezdolności do pracy od dnia 11 marca 2025 r. do dnia 31 marca 2025 r. przysługuje mu wynagrodzenie chorobowe w wysokości 80% wynagrodzenia normalnego, stanowiące równowartość iloczynu stawki dziennej (wynagrodzenia miesięcznego podzielonego przez przeciętną liczbę dni roboczych w miesiącu), liczby dni niezdolności do pracy oraz współczynnika 80%. Pozwana wypłaciła powodowi tytułem wynagrodzenia za marzec 2025 r. (praca w okresie od 1 do 10 marca 2025 roku) jedynie kwotę 1.046,84 zł netto, tj. kwotę niższą od należnej, nieuwzględniającą pełnego wynagrodzenia chorobowego za czas niezdolności do pracy przypadający w tym miesiącu. Zasądzona kwota 2.613 zł odpowiada co do zasady zaległej części wynagrodzenia za marzec 2025 r., to jest różnicy między wynagrodzeniem należnym a kwotą dotychczas wypłaconą. 4.666 zł (jednomiesięczne wynagrodzenie powoda) podzielone przez współczynnik urlopowy dla marca 2025 roku – 20,75 razy ilość dni roboczych w okresie od 11 do 31 marca 2025 roku, tj. 15 dni razy 80 % tytułem wynagrodzenia chorobowego z art. 92 § 1 k.p. daje należną kwotę 2.698,40 zł. Jednakże Sąd nie mógł wyrokować ponad żądaną w pozwie tym tytułem kwotę 2.613 zł. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , zasądzając je od dnia 11 kwietnia 2025 r. (tj. od następnego dnia po dniu, w którym wynagrodzenie za marzec 2025 r. winno było zostać wypłacone) do dnia zapłaty. W zakresie roszczenia o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Ciężar wykazania, że urlop wypoczynkowy został pracownikowi faktycznie udzielony i przez niego wykorzystany, spoczywa na pracodawcy. Pozwana twierdziła, iż nieobecności powoda zaliczała na poczet urlopu wypoczynkowego; twierdzenia te pozostały jednak całkowicie nieudowodnione. Nie przedłożono żadnej dokumentacji urlopowej: ani wniosków urlopowych, ani planów urlopowych, ani kart ewidencji urlopu. Znamienne jest nadto, że twierdzenie o korzystaniu przez powoda z urlopu pozostaje w wewnętrznej sprzeczności z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Z jednej strony pozwana zeznała, że powód nie korzystał z urlopu bezpłatnego, z drugiej zaś z treści świadectwa pracy wynikało, że z takiego urlopu korzystał. Powód był zatrudniony u pozwanej od dnia 1 października 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r., to jest przez sześć miesięcy. Na podstawie art. 153 § 1 k.p. za rok 2024, za trzy przepracowane miesiące (październik, listopad, grudzień), przysługiwał mu urlop w wymiarze proporcjonalnym, zaś za rok 2025, za trzy kolejne przepracowane miesiące (styczeń, luty, marzec) w stosownym wymiarze proporcjonalnym. Ekwiwalent pieniężny za cały niewykorzystany urlop, obliczony stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop , przy uwzględnieniu miesięcznego wynagrodzenia brutto powoda wynoszącego 4.666 zł, wynosi łącznie 2.798 zł, na którą to kwotę składają się: ekwiwalent za urlop należny za 2024 r. w kwocie 1.336 zł oraz ekwiwalent za urlop należny za 2025 r. w kwocie 1.462 zł. Sąd zasądził tę kwotę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku. Reasumując, Sąd na podstawie ww. ustalonego stanu faktycznego oraz wskazanych przepisów zasądza od Ż. Ł. na rzecz G. E. następujące kwoty: d. 2.249 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 maja 2025 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, e. 2.613 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia, f. 2.798 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Co do roszczenia o wydanie świadectwa pracy, stosownie do art. 97 § 1 k.p. pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. Obowiązek ten ma charakter bezwarunkowy i powstaje z mocy prawa, bez konieczności składania przez pracownika jakiegokolwiek wniosku. Pozwana wskazywała, iż świadectwo pracy zostało powodowi wysłane pocztą, jednakże wróciło jako nieodebrane. Okoliczność ta, nawet gdyby była prawdziwa, nie zwalnia pozwanej z ciążącego na niej ustawowego obowiązku, tym bardziej że przesyłka kierowana była na adres błędny, co nie może obciążać pracownika. Obowiązkiem pracodawcy jest dołożenie należytej staranności przy ustaleniu aktualnego adresu pracownika; bierność w tym zakresie nie może prowadzić do zwolnienia pracodawcy z odpowiedzialności za niewydanie świadectwa pracy. Sąd nakazał zatem pozwanej wydanie powodowi świadectwa pracy. Roszczenie o zasądzenie kwoty 500 zł tytułem ekwiwalentu za pranie i konserwację odzieży roboczej na podstawie art. 237 9 k.p. nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu. Powód nie wykazał, iż faktycznie poniósł koszty prania i konserwacji własnej odzieży używanej zamiast odzieży roboczej, nie wykazał też wymagań dotyczących rodzaju tej odzieży ani kosztów rzeczywiście poniesionych. Roszczenie jako nieudowodnione podlega oddaleniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc . Art. 100 kpc stanowi, iż w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powództwo zostało uwzględnione prawie w całości. Powód był stroną wygrywającą w zakresie roszczeń pieniężnych dotyczących zapłaty odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, zaległego wynagrodzenia i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Jednocześnie powództwo zostało uwzględnione w zakresie świadectwa pracy. Obie strony korzystały z zawodowych pełnomocników. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IV CZ 4/12, „ocena końcowa przeprowadzona jest poprzez porównanie rozmiaru żądania uwzględnionego w wyroku z całym dochodzonym roszczeniem. Otrzymana proporcja powinna następnie posłużyć do określenia należnego stronie zwrotu kosztów. Zastosowanie art. 100 k.p.c. wymaga jednak nie tylko dokonania oceny ostatecznego wyniku sprawy, lecz także podlega dyskrecjonalnej ocenie sądowej. Ustalenie powyższych okoliczności ustawodawca pozostawił swobodnej ocenie sądu”. W ocenie Sądu wynik procesu uzasadniał obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony przeciwnej. Uwzględnione roszczenie o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia miało doniosłe znaczenie, wykraczające poza jego wymiar stricte majątkowy, wpływające na sytuację powoda. Istotne jest także to, że to fakt przede wszystkim dyscyplinarnego zwolnienia powoda stanowił decydujący czynnik motywacyjny w wytoczeniu powództwa – a w tym zakresie powód przecież wygrał w całości. Brak tego wadliwego jednostronnego rozwiązania umowy o pracę spowodowałaby zapewne brak w ogóle niniejszego procesu. Na podstawie art. 113 w z w. z art. 97 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - konto bankowe Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie - kwotę 500 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.666 zł odpowiadającej jednomiesięcznemu wynagrodzeniu powoda. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.