Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach, III U 198/25

Sygn. akt III U 198/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2026r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Piotr Witkowski Protokolant: N. X. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026r. w R. sprawy M. B. D. - C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w A. przy udziale R. C. o świadczenia z tytułu odpowiedzialności osób trzecich za składki ubezpieczeniowe w związku z odwołaniem M. B. D. - C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w A. z dnia 8 kwietnia 2025r. znak (...) .71. (...) (...) 1. oddala odwołanie; 2. zasądza od M. B. D. – C. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w A. kwotę 10.800 (dziesięć tysięcy osiemset) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego organu rentowego. sędzia Piotr Witkowski Sygn. akt III U 198/25 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. , powołując się na przepisy art. 83 ust. 1 i 2, art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 z późn. zm.) w związku z art. 116 § 1 i 2, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i § 4 oraz art. 109 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), stwierdził, że: J. D. - C. , jako (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości O. (...) ( (...) - (...) A. ), o numerze NIP (...) , odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką za jej zobowiązania powstałe z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia za okres od listopada 2022 roku do czerwca 2023 roku w łącznej kwocie 1.001.279,04 zł, w tym: 1. Na ubezpieczenia społeczne: - kwotę 543.433,96 zł z tytułu nieopłaconych składek za okresy od listopada 2022 roku do lutego 2023 roku oraz od kwietnia 2023 roku do czerwca 2023 roku, -kwotę 164.525zł z tytułu odsetek za zwłokę naliczonych na dzień 8 kwietnia 2025 roku, - kwotę 318,18 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych; 2. Na ubezpieczenie zdrowotne: - kwotę 176.369,80 zł z tytułu nieopłaconych składek za okresy od listopada 2022 roku do lutego 2023 roku oraz od kwietnia 2023 roku do czerwca 2023 roku, - kwotę 54.344 zł z tytułu odsetek za zwłokę naliczonych na dzień 8 kwietnia 2025 roku, - kwotę 402,48 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych; Na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych: - kwotę 46.983,14 zł z tytułu nieopłaconych składek za okresy od listopada 2022 roku do lutego 2023 roku oraz od kwietnia 2023 roku do czerwca 2023 roku, - kwotę 14.500 zł z tytułu odsetek za zwłokę naliczonych na dzień 8 kwietnia 2025 roku, - kwotę 402,48 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych. II. M. B. C. odpowiada za zobowiązania spółki za okres od listopada 2022 roku do kwietnia 2023 roku swoim majątkiem odrębnym oraz majątkiem wspólnym z małżonkiem – R. C. . Organ rentowy podał ponadto numer rachunku bankowego, na który należy dokonać wpłaty należności, zakreślając miesięczny termin na wykonanie decyzji, licząc od dnia jej doręczenia. Zastrzegł przy tym, że w przypadku nieopłacenia wymienionych w punktach od 1 do 3 należności w wyznaczonym terminie, naliczone zostaną dalsze odsetki za zwłokę, począwszy od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Wskazano również, iż po uprawomocnieniu się decyzji zobowiązania staną się natychmiast wymagalne, a w sytuacji braku dobrowolnej zapłaty, zostaną skierowane na drogę przymusowego dochodzenia w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Organ rentowy wskazał, iż zgodnie z art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 z późn. zm.), członkowie zarządu odpowiadają solidarnie całym majątkiem za zaległości składkowe spółki, jeżeli egzekucja wobec niej okazała się bezskuteczna. Następnie wywodził, że organ rentowy musi wykazać jedynie pełnienie funkcji w czasie powstania zobowiązań oraz bezskuteczność egzekucji. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek egzoneracyjnych – tj. wykazania zgłoszenia wniosku o upadłość we „właściwym czasie” (30 dni od niewypłacalności w myśl art. 21 Prawa upadłościowego ), braku winy w jego niezgłoszeniu lub wskazania mienia spółki – spoczywa na członku zarządu. Obowiązek ten koresponduje z art. 201 § 1 k.s.h. obligującym zarząd do stałego monitorowania kondycji finansowej spółki. M. B. D. - C. nie wykazała okoliczności zwalniających z odpowiedzialności. Natomiast w myśl przepisów Ordynacji podatkowej odpowiedzialność osoby trzeciej pozostającej w związku małżeńskim obejmuje jej majątek odrębny oraz majątek wspólny małżonków. W konsekwencji M. B. D. - C. odpowiada majątkiem odrębnym za cały okres spornych zobowiązań spółki, natomiast majątkiem wspólnym z małżonkiem R. C. wyłącznie za zobowiązania powstałe od listopada 2022 roku do kwietnia 2023 roku. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki (...) Sp. z o.o. okazało się w znacznej części bezskuteczne. ZUS zawiadomił w marcu 2024 roku o zakończeniu egzekucji z uwagi na brak ujawnienia majątku podlegającego egzekucji administracyjnej. Spółka nie posiada nieruchomości, ruchomości ani innych praw majątkowych, co potwierdziły weryfikacje w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W deklaracjach VAT od lipca 2023 roku podmiot nie wykazywał obrotów, a z dniem 10 stycznia 2024 roku został wykreślony z rejestru podatników VAT. Jedyne wyegzekwowane środki wpłynęły w dniu 6 czerwca 2023 roku w kwocie 84.513,99 zł i pokryły tylko część zaległości na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za listopad 2022 roku. W toku wszczętego w dniu 17 lutego 2025 roku postępowania wyjaśniającego organ rentowy ustalił na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego, że M. B. D. - C. pełniła funkcję (...) spółki od dnia jej zawiązania, tj. od 29 lutego 2012 roku, do dnia jej wykreślenia z rejestru, co nastąpiło 16 lipca 2024 roku. Spółka zaprzestała opłacania składek od grudnia 2022 roku, wykazując stratę w bilansie za 2022 rok w wysokości 13.338,18 zł. Z informacji Urzędu Skarbowego w A. z dnia (...) roku wynikało, że podmiot posiadał zaległości w podatkach VAT (za okres od kwietnia do maja 2023 roku), PIT (za okres od kwietnia do czerwca 2023 roku) oraz CIT (za grudzień 2022 roku). Na dzień złożenia wniosku o upadłość łączne zadłużenie wobec trzech wierzycieli (ZUS, Urzędu Skarbowego i PFRON) wynosiło 952.906,08 zł.W oświadczeniu z dnia (...) roku (które wpłynęło do organu rentowego 28 czerwca 2024 roku) M. B. C. argumentowała, że opóźnienie w płatnościach wynikało ze specyfiki działalności spółki jako podmiotu pomocniczego powiązanego z jedynym klientem – (...) Sp. z o.o. Wskazała, iż wniosek o upadłość został złożony w terminie, a upadłość spółki ogłoszono 11 sierpnia 2023 roku. Następnie jednak, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2023 roku, Sąd Rejonowy w (...) oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości, z uwagi na fakt, że majątek dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania. Przedłożony przez nią akt notarialny z dnia (...) roku, ustanawiający rozdzielność majątkową z małżonkiem R. C. , skutkował ograniczeniem przez organ rentowy jej odpowiedzialności z majątku wspólnego wyłącznie do zobowiązań za okres od (...) roku do (...) roku, zaś za okres późniejszy – do jej majątku odrębnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. B. C. , wnosząc o jej uchylenie w całości i konkretyzując stanowisko w ten sposób , że zarzuca jej naruszenie: - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa poprzez błędne uznanie bezskuteczności egzekucji za wykazaną, nietrafne przyjęcie braku przesłanek egzoneracyjnych, pominięcie faktu złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie oraz brak indywidualnej oceny winy członka zarządu; - art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 oraz art. 108 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe, mało precyzyjne wskazanie podstawy prawnej i faktycznej, a także niejasne i wewnętrznie sprzeczne określenie zakresu odpowiedzialności; - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, a także stosowanych odpowiednio na podstawie art. 123 tej ustawy przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, nierzetelne postępowanie wyjaśniające, oparcie decyzji na niepełnym materiale oraz naruszenie zasad lojalności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Podtrzymując wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wniosła o ewentualnie o przekazanie sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania, a także o nieuwzględnienie wniosku organu o ograniczenie dowodu z przesłuchania stron. Wskazała, że księgową spółki (...) Sp. z o.o. w latach 2020–2023 była N. N. , przedłożyła sprawozdania z działalności spółki za lata 2020 i 2021 oraz stosowne uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w przedmiocie zatwierdzenia sprawozdań finansowych i rozliczenia wyników za lata 2021–2023, wyjaśniając zarazem, że bilanse przedsiębiorstwa znajdują się w aktach Sądu Rejestrowego. Zgłosiła przy tym szerokie wnioski dowodowe. Podniosła, że warunek bezskuteczności egzekucji winien być wykazany przez organ rentowy w sposób szczegółowy i obiektywny. Tymczasem decyzja opierała się jedynie na ogólnej informacji o zakończeniu postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. , bez właściwej analizy konkretnych składników majątkowych spółki. W zakresie przesłanek egzoneracyjnych wywodziła, że wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszono we „właściwym czasie”. Nagła utrata płynności nastąpiła bowiem z końcem pierwszego kwartału 2023 roku wskutek wstrzymania zleceń przez głównego i jedynego kontrahenta t.j. (...) Sp. z o.o. W czerwcu 2023 roku wyrejestrowano ostatniego pracownika, co oznaczało faktyczne zakończenie działalności operacyjnej, a wniosek o upadłość - złożony w dniu 11 sierpnia 2023 roku - był działaniem niezwłocznym, podjętym po zakończeniu obiektywnych prób ratowania przedsiębiorstwa. W decyzji przypisano jej solidarną odpowiedzialność całym majątkiem, podczas gdy w uzasadnieniu organ rentowy rozciągnął odpowiedzialność na majątek wspólny małżonków wyłącznie za okres od listopada 2022 roku do kwietnia 2023 roku, bez ustawowo wymaganego, precyzyjnego wyliczenia kwot przypadających na poszczególne masy majątkowe. Podniosła, iż decyzja nie zawierała przy tym żadnych ustaleń co do istnienia wspólności majątkowej w spornych okresach, a organ rentowy pominął fakt przedłożenia przez nią aktu notarialnego ustanawiającego rozdzielność majątkową z małżonkiem R. C. z dniem 25 maja 2023 roku. Nadto organ rentowy przyjął wykładnię przepisów jednoznacznie dla niej niekorzystną i całkowicie zaniechał analizy jej winy, bo funkcję pełniła jedynie formalnie i miała ograniczoną wiedzę o zadłużeniu. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od odwołującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W całości podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że odpowiedzialność członków zarządu na gruncie art. 116 Ordynacji podatkowej ma charakter obiektywny i wynika z samego faktu pełnienia dobrowolnej funkcji, co nakłada na nich wymóg podwyższonej staranności zawodowej ( art. 355 § 2 k.c. ). Subiektywne przekonanie odwołującej o braku odpowiedzialności czy też nieznajomość prawa nie mogą jej z niej zwolnić. Bezskuteczność egzekucji wobec spółki (...) Sp. z o.o. jest faktem bezspornym, wynikającym z braku jakichkolwiek aktywów. Z kolei wniosek o upadłość nie został złożony we „właściwym czasie”, co wprost potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 7 grudnia 2023 roku (sygn. akt BI VIII GU (...) ) o oddaleniu wniosku z uwagi na ubóstwo masy. Świadczy to o tym, że odwołująca dopuściła do sytuacji, w której majątek dłużnika nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów samego postępowania upadłościowego, niwecząc tym samym cele ochronne wierzycieli. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Odwołania za uzasadnionego nie można było uznać . Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622) w związku z przepisami ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 199 z późn. zm.). Jak stanowi art. 107 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Stosownie do § 2 pkt 2 i 4 przytoczonego przepisu, jeżeli dalsze regulacje nie stanowią inaczej, odpowiedzialność ta obejmuje również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej, o odpowiedzialności rzeczonej osoby trzeciej organ orzeka w drodze decyzji, przy czym w myśl § 4 tego artykułu, egzekucja zobowiązania wynikającego z tejże decyzji może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Ponadto, na podstawie art. 109 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w sprawach tych stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 29 tej ustawy, że w razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania decyzji odsetki za zwłokę od zaległości. Kwestie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych bezpośrednio reguluje art. 116 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepis ten przewiduje, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (a także innych wymienionych w normie spółek kapitałowych) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych. Przesłankami tymi są: wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu (lit. a), bądź wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu (lit. b). Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności również wtedy, gdy wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części (pkt 2). W myśl art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, przedmiotowa odpowiedzialność obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przeniesienie powyższych instytucji na grunt prawa ubezpieczeń społecznych następuje z mocy art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . Zgodnie z jego treścią, do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 29 § 1 i 2, art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i 4, art. 109 § 1 (w zakresie art. 29) i § 2 pkt 1 oraz art. 116 ustawy – Ordynacja podatkowa. Dopełnieniem tej regulacji jest art. 32 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , który nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne również do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne, m.in. w zakresie ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę oraz właśnie odpowiedzialności osób trzecich. Wskazane powyżej normy materialne i procesowe wyznaczają pełne ramy prawne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i pozostają w nierozerwalnym związku z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 794), regulującymi materialnoprawne kryteria ogłoszenia upadłości i definiującymi pojęcie niewypłacalności. Zgodnie z art. 10 Prawa upadłościowego , upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Definicję tej instytucji ustawodawca sformułował w art. 11 , opierając ją na dwóch podstawach. Stosownie do art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego , dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dla ułatwienia oceny tego stanu, w art. 11 ust. 1a wprowadzono ustawowe domniemanie, według którego utrata rzeczonej zdolności następuje, gdy opóźnienie w regulowaniu długu przekracza trzy miesiące. Druga podstawa niewypłacalności – uregulowana w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego – dotyczy dłużników będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi posiadającymi zdolność prawną. Podmiot taki staje się niewypłacalny również wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. W myśl art. 11 ust. 3 i 4 Prawa upadłościowego z majątku dłużnika wyłącza się składniki nienależące do masy upadłości, a z sumy zobowiązań – długi przyszłe, warunkowe oraz określone zobowiązania kapitałowe i podporządkowane (art. 11 ust. 4a i 4b). Na podstawie art. 11 ust. 5 tej ustawy przyjmuje się domniemanie nadmiernego zadłużenia, gdy z bilansu wynika, że zobowiązania – bez rezerw i długów wobec podmiotów powiązanych – przewyższają wartość aktywów przez okres ponad dwudziestu czterech miesięcy. Zgodnie z art. 11 ust. 6 sąd może oddalić wniosek o upadłość, jeżeli nie zachodzi bliskie zagrożenie utratą zdolności płatniczej. Z kolei art. 11 ust. 7 wyłącza stosowanie przepisów o nadmiernym zadłużeniu wobec spółek osobowych Kodeksu spółek handlowych , w których przynajmniej jednym wspólnikiem odpowiadającym bez ograniczenia jest osoba fizyczna. Na podstawie akt Sądu Rejonowego w Białymstoku VIII Wydziału Gospodarczego (sygn. akt BI VIII (...) ) Sąd ustalił, że w dniu 11 sierpnia 2023 roku dłużnik (...) Sp. z o.o. wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż sytuacja finansowa spółki uległa drastycznemu pogorszeniu wskutek pandemii (...) 19 oraz załamania rynku u jej jedynego kontrahenta – spółki (...) Sp. z o.o., na rzecz której świadczono usługi leasingu pracowniczego (wynajmując od 130 do 150 osób fizycznych). Dłużnik przyznał, że od kwietnia 2023 roku trwale zaprzestał regulowania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a spis wierzycieli objął wyłącznie trzy podmioty: ZUS, Urząd Skarbowy w A. oraz PFRON na łączną kwotę 952.906,08 zł. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2023 roku Sąd Rejonowy w Białymstoku oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości tego dłużnika na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe wskazując, że chociaż stan niewypłacalności jest bezsporny, to jednak bilans sporządzony na koniec czerwca 2023 roku wykazuje całkowity brak majątku trwałego, a jedyne aktywa stanowiły nominalne, krótkoterminowe należności od spółki (...) Sp. z o.o. na kwotę 1.314 285,06 zł z trzech faktur (z maja, czerwca i lipca 2023 roku). Nadto dłużnik nie zgłosił tych wierzytelności syndykowi upadłej spółki (...) Sp. z o.o., a sam syndyk pismem z dnia 30 listopada 2023 roku oświadczył, że po analizie ksiąg i plików JPK Urzędu Skarbowego nie ujawniono istnienia jakichkolwiek faktur ze spółki (...) Sp. z o.o. za ten okres. Uznając te należności za fikcyjne Sąd Rejonowy stwierdził, że majątek dłużnika nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów samego postępowania upadłościowego, co obligowało go do oddalenia wniosku. Jednocześnie ustalił, że zgromadzony materiał daje pełną podstawę do rozwiązania podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Sąd Rejonowy w Olsztynie VIII Wydziału Gospodarczego KRS zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2024 (sygn. akt OL.Ns-Rej.KRS (...) ) wszczął z urzędu postępowanie o rozwiązanie podmiotu (...) Sp. z o.o. (KRS (...) ) bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Kierowane do spółki oraz odwołującej wezwania do wykazania majątku powróciły nieodebrane ze skutkiem doręczenia, a odwołująca nie podjęła żadnych działań w tej sprawie. Sąd rejestrowy przeprowadził dochodzenie w Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, (...) , urzędach skarbowych oraz ZUS, uzyskując jednoznaczne potwierdzenie, że spółka nie posiada nieruchomości, ruchomości, praw zbywalnych, pojazdów ani udziałów w innych podmiotach, a od lipca 2023 roku nie wykazywała w deklaracjach VAT żadnych obrotów. W konsekwencji, zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2024 roku Sąd Rejonowy w (...) , na podstawie art. 25d ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym , orzekł o rozwiązaniu spółki bez likwidacji i zarządził jej wykreślenie z rejestru przedsiębiorców, co ostatecznie nastąpiło postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 roku. Dokumentacja nie zawierała informacji o wyznaczeniu przechowawcy ksiąg w trybie art. 288 § 3 k.s.h. Na podstawie Sprawozdania Tymczasowego Nadzorcy Sądowego S. R. z dnia 20 września 2023 roku, sporządzonego na rzecz Sądu Rejonowego w (...) (sygn. akt BI (...) ) ustalono, że wobec spółki (...) Sp. z o.o., w której jedynym udziałowcem i (...) był brat odwołującej – G. D. , prowadzono postępowanie upadłościowe z wniosku (...) Bank (...) S.A. Podmiot ten trwale zaprzestał produkcji (...) i zwolnił załogę z dniem (...) roku. (...) ustalił, że spółka brata odwołującej posiadała gigantyczne zadłużenie wobec co najmniej (...) wierzycieli na kwotę ponad 27.000.000 zł oraz ponad 8.000.000 euro. Jednocześnie podmiot ten dysponował potężnym majątkiem trwałym – wartość samych nieruchomości wynosiła co najmniej 31.000.000 zł, jednak aktywa te były w całości obciążone rzeczowo na rzecz instytucji bankowych, które w maju i czerwcu 2023 roku zablokowały i potrąciły środki z rachunków firmy. (...) wskazał, że ogólny stan czynny majątku spółki (...) Sp. z o.o. był w pełni wystarczający na pokrycie prognozowanych kosztów postępowania upadłościowego i zaspokojenie wierzycieli w rozumieniu art. 13 ust. 1 Prawa upadłościowego . Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się na wyjaśnieniach i zeznaniach odwołującej M. B. D. C. , która wskazała, że od 2001 roku zamieszkuje w Polsce i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem R. C. w A. , przy czym mąż nie uczestniczył w prowadzeniu jej działalności, będąc zatrudnionym jako pracownik produkcyjny obsługujący (...) w spółce jej brata. Odwołująca wyjaśniła, że jej brat G. D. był jedynym udziałowcem i zarządcą spółki (...) Sp. z o.o., natomiast ona posiadała całość udziałów i pełniła funkcję (...) w spółce (...) Sp. z o.o. Oba podmioty prowadziły działalność pod tym samym adresem ( O. nr (...) , (...) - (...) A. ) i współdzieliły infrastrukturę serwerową. Zatrudniała główną księgową - N. N. oraz kadrową - N. Z. , które prowadziły sprawy podmiotu również w okresie, gdy ona przebywała na urlopie macierzyńskim ( (...) ). Przedmiotem działalności spółki (...) Sp. z o.o. było wyłącznie świadczenie usług (...) na rzecz podmiotu (...) Sp. z o.o. Zatrudniała w tym celu od (...) do (...) osób, a jej podmiot nie posiadał żadnego majątku trwałego. Jej spółka zaprzestała opłacania składek na rzecz ZUS po grudniu 2022 roku a ostatni przelew z tego tytułu został zrealizowany w dniu 10 maja 2022 roku. Zadłużenie wobec organu rentowego narosło do kwoty około miliona złotych. I. odwołującej zaczął zalegać z płatnościami na rzecz jej spółki od grudnia 2022 roku, a całkowicie zaprzestał regulowania faktur w maju 2023 roku. Łączne zadłużenie spółki (...) wobec spółki (...) Sp. z o.o. osiągnęło kwotę od 1.200.000 zł do 1.400.000 zł. Przyznała, że zaniechała wystąpienia przeciwko bratu na drogę sądową lub skierowania oficjalnych wezwań do zapłaty, poprzestając na ustnych upomnieniach z uwagi na bliskie relacje rodzinne. Do sformalizowania roszczeń doszło dopiero po objęciu spółki brata przez syndyka. Powodem załamania finansowego był krach gospodarczy i wybuch wojny w Ukrainie, co wyhamowało zamówienia na rynku (...) . Sytuację pogorszyło działanie banków, które zablokowały i potrąciły środki z rachunków spółki (...) w maju 2023 roku. Ostatecznie na początku czerwca 2023 roku, po zajęciu kont i braku możliwości opłacenia raty z ugody z ZUS, powzięła pełną świadomość o trwałej niewypłacalności swojej spółki. I. jej złożył wniosek o upadłość miesiąc wcześniej, a ona sama wystąpiła z wnioskiem upadłościowym w dniu 11 sierpnia 2023 roku. W kwestiach majątkowych potwierdziła, że związek małżeński z R. C. zawarła w dniu (...) roku, a w dniu (...) roku zawarli przed notariuszem umowę wprowadzającą ustrój rozdzielności majątkowej. Zainteresowany R. C. poparł odwołanie w całości. Oświadczył, że zamieszkuje wspólnie z odwołującą i posiada wiedzę o przedmiocie i istocie niniejszego sporu. Wiedział o trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa szwagra G. D. oraz o prowadzonych przez żonę rozmowach. Wskazał, że w okresie od stycznia 2023 roku do końca maja 2023 roku był zatrudniony na podstawie stosunku pracy bezpośrednio w spółce (...) Sp. z o.o. jako (...) i z tego tytułu otrzymał od pracodawcy pełne wynagrodzenie. Odnosząc się do kwestii majątkowych oświadczył, że na przełomie (...) roku zawarli umowę ustanawiającą ustrój rozdzielności majątkowej, zaprzeczając, aby bezpośrednią przyczyną zniesienia wspólności ustawowej było narastające zadłużenie. Sąd Okręgowy ustalił stan faktyczny również na podstawie zeznań świadka N. N. , która była zatrudniona jako główna księgowa w spółce (...) Sp. z o.o. od 2007 roku (w pełnym wymiarze czasu pracy), a od 2012 lub 2013 roku do dnia 20 maja 2023 roku świadczyła pracę równolegle na rzecz spółki (...) Sp. z o.o. (w wymiarze 1/20 etatu). Świadek podała, iż od dnia 20 maja 2023 roku przebywała na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Od dnia (...) roku cała załoga została zwolniona z obowiązku świadczenia pracy, a jej stosunek pracy ustał ostatecznie z dniem 31 sierpnia 2023 roku. W zakresie kondycji finansowej obu spółek potwierdziła, że spółka (...) Sp. z o.o. od początku swojego funkcjonowania stale korzystała z zewnętrznego kredytowania bankowego. Z tytułu leasingu pracowniczego spółka (...) Sp. z o.o. regularnie wystawiała faktury na rzecz spółki (...) Sp. z o.o., wskutek czego powstały wzajemne należności przekraczające kwotę miliona złotych. Świadek kategorycznie oświadczyła, że na dzień jej odejścia na zwolnienie lekarskie (20 maja 2023 roku) zarząd nie podejmował tematu upadłości. Do końca maja 2023 roku wypłaty dla załogi były realizowane terminowo, wobec czego w tym okresie nie mogło jeszcze dojść do blokady rachunków bankowych przez banki. Świadek na bieżąco monitorowała stan rozliczeń z tytułu składek ubezpieczeniowych i wiedziała o istniejących zadłużeniach wobec Zakładu. Potwierdziła, że przygotowywała dokumentację do wniosków o układy ratalne z ZUS, które były zawierane w obu spółkach już we wcześniejszych latach. Na dzień 20 maja 2023 roku trzy najmłodsze faktury wystawione przez (...) Sp. z o.o. nie zostały przez spółkę (...) Sp. z o.o. opłacone, a opóźnienie to obejmowało okres trzech miesięcy wstecz. Nadto regularnie informowała ustnie zarządy obu spółek o nieopłaconych fakturach, zaznaczając, iż odwołująca jako (...) miała pełną, bieżącą wiedzę o braku wpływów finansowych i narastającym zatorze płatniczym, gdyż przepływy finansowe w spółce (...) Sp. z o.o. nie były skomplikowane. Kluczowym dowodem dla rozstrzygnięcia kwestii terminowości działań podejmowanych przez odwołującą w przedmiocie procedury upadłościowej stała się opinia główna i opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu księgowości, rachunkowości i podatków W. E. , powołanego na podstawie art. 278 k.p.c. Biegły sądowy wskazał, że ustawa Prawo upadłościowe w art. 11 precyzyjnie definiuje pojęcie niewypłacalności. Biegły odniósł się do wykładni tych norm. Wskazał dzień (...) roku jako ostateczny termin na zgłoszenie upadłości przez odwołującą, argumentując, iż wskaźnik ten opiera się na matematycznej chronologii zaległości zadłużonej spółki. Z oficjalnych danych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, iż ciągłość zaległości w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzeń pracowników spółki (...) Sp. z o.o. rozpoczęła się od składek za listopad 2022 roku. Termin płatności tej daniny upływał ustawowo z dniem (...) roku, przez co dług stał się wymagalny w dniu 16 grudnia 2022 roku. Skutkiem trzymiesięcznego opóźnienia było powstanie pełnego domniemania niewypłacalności w dniu 15 marca 2023 roku. Po doliczeniu 30 dni przewidzianych w art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego , ostateczny termin na wystąpienie do sądu minął zatem bezpowrotnie (...) roku. Tolerowanie przez odwołującą ciągłego zatoru płatniczego, trwającego nieprzerwanie przez osiem miesięcy aż do (...) roku, potwierdza jej odpowiedzialność. Biegły nadmienił, iż kryzys płynnościowy przedsiębiorstwa występował już we wcześniejszych fazach, na co wskazuje fakt przymusowej spłaty w pierwszym półroczu 2023 roku zaległości podatkowych i ubezpieczeniowych w kwocie aż 2.116 .721,76 zł, która to kwota nie mogła powstać jednorazowo. Biegły całkowicie zdyskredytował zarzut dotyczący pominięcia tzw. „nadwyżki bilansowej” (lata 2017–2022) oraz błędnego wiązania braku majątku trwałego z niewypłacalnością. Aktywa obrotowe spółki miały charakter czysto iluzoryczny, gdyż stanowiły wyłącznie nominalne należności od powiązanej podmiotowo i rodzinne (...) Sp. z o.o. Z uwagi na bezwzględny nakaz wynikający z art. 11 ust. 5 Prawa upadłościowego , wierzytelności te należało pominąć przy ocenie stopnia zadłużenia. Dowodzi to zatem, że dłużnik nie posiadał jakichkolwiek realnych, zbywalnych składników majątkowych. Potwierdza to postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) roku (sygn. akt BI VIII (...) , k. 93–94). Weryfikacja sądowa wykazała fikcyjność deklarowanej przez zadłużoną spółkę wierzytelności (ponad 1,3 mln zł z trzech faktur z 2023 r.). Dokumentów tych nie zgłoszono syndykowi (...) Sp. z o.o. ani nie ujęto w plikach JPK i księgach Urzędu Skarbowego, gdzie ostatni wpis pochodził z października 2022 r. Fakty te jednoznacznie więc dowodzą, że należności były pozorne, a księgowość dłużnika – nierzetelna. Biegły wykazał, że analiza F. jest zbędna, gdyż stan gotówki dłużnika w latach 2017–2023 był zerowy (nigdy nie przekroczył 2.500 zł). Spółka nie miała żadnych rezerw, mimo że jej stałe, miesięczne koszty pracownicze wynosiły od 500.000 do 835.000 zł. Tak ogromne koszty przy braku jakichkolwiek środków doprowadziły do powtarzających się zatorów płatniczych przekraczających 4 miesiące, co dowodzi głębokiej niewypłacalności spółki na długo przed 2023 rokiem. Biegły sądowy wskazał, że księgi rachunkowe dłużnika prawdopodobnie nadal ukrywa dawny zarząd (odwołująca). W aktach rejestrowych Sądu w Olsztynie brak jest informacji o wyznaczeniu oficjalnego przechowawcy po wykreśleniu spółki z KRS w 2024 r. Ksiąg nie przejął również sąd upadłościowy w (...) . Były nadzorca sądowy S. R. potwierdził, że podczas wizyty w siedzibie spółki w O. zastał serwery celowo oczyszczone z dysków twardych zawierających programy księgowe. Dalej wskazał, że w latach 2017–2023 zarząd nie miał obowiązku zwoływania zgromadzenia wspólników, aby decydować o dalszym istnieniu spółki. Połowa kapitału podstawowego wynosiła niezmiennie 2.500 zł, a sytuacja finansowa w badanym okresie nie przekroczyła progów strat określonych w art. 233 § 1 KSH . W toku postępowania ustalono zatem obie przesłanki, od których zależy subsydiarna odpowiedzialność odwołującej na mocy art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych . W odniesieniu do pierwszej przesłanki – tj. pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki (...) Sp. z o.o. w czasie powstania zaległości składkowych (od listopada 2022 roku do czerwca 2023 roku) to przez cały sporny okres M. B. D. C. nieprzerwanie figurowała w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jako jedyny członek organu zarządzającego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 979 z późn. zm.), dane wpisane do rejestru korzystają z domniemania prawdziwości. Domniemanie to ma charakter domniemania prawnego w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego , wiąże sąd orzekający i w toku niniejszego procesu odwołująca nie obalała tego domniemania. Niezależnie od formalnego wpisu rejestrowego, aktywne pełnienie obowiązków przez odwołującą zostało jednoznacznie dowiedzione poprzez konkretne czynności faktyczne. Po zakończeniu urlopu macierzyńskim w październiku 2022 roku odwołująca osobiście i w sposób oczywisty kierowała sprawami podmiotu, podejmowała negocjacje ratalne z organem rentowym, decydowała o strukturze przelewów bankowych oraz podpisywała w imieniu spółki uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników. Podejmowanie tych działań wprost dowodzi faktycznego zarządzania spółką. Wyklucza to możliwość tłumaczenia się „formalnym” lub pasywnym charakterem funkcji w celu uniknięcia odpowiedzialności. Wykreślona spółka (...) Sp. z o.o. nie posiada statusu zainteresowanego ( art. 477 11 § 2 k.p.c. ), ponieważ wynik sprawy dotyczy wyłącznie osobistej odpowiedzialności odwołującej. Co więcej, zgodnie z art. 366 § 1 k.c. przeniesienie odpowiedzialności nie zwalnia dłużnika głównego z długu, dopóki wierzyciel nie zostanie w pełni zaspokojony (zob. wyroki SN z dnia 9 marca 2017 r., I UK 93/16). Sąd wskazuje również, że zarzut odwołującej braku dowodów na bezskuteczność egzekucji jest bezprzedmiotowy. Postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 7 grudnia 2023 r. (sygn. akt BI VIII GU (...) ) o oddaleniu wniosku o upadłość z powodu braku środków stanowi ostateczny dowód bezskuteczności egzekucji. Potwierdza to również uchwała Sądu Najwyższego z 13 maja 2009 r. sygn. akt I (...) 4/09. Podkreślić należy, że organ rentowy nie miał obowiązku dalszego poszukiwania fikcyjnych aktywów dłużnika. Zresztą żadnego majątku do egzekucji nie przedstawiła. W odniesieniu do podniesionych zarzutów naruszenia przez organ rentowy przepisów postępowania administracyjnego Sąd uznał je za całkowicie bezprzedmiotowe. Postępowanie przed sądem ubezpieczeń społecznych ma charakter w pełni merytoryczny. Odwołanie od decyzji organu rentowego pełni rolę pozwu, a sprawa wywołana jego wniesieniem staje się samodzielną sprawą cywilną, rozpoznawaną według reguł Kodeksu postępowania cywilnego . Sąd nie ogranicza się do kontroli legalności samej decyzji administracyjnej, lecz dokonuje własnych, samodzielnych ustaleń faktycznych i orzeka o istocie sprawy stosownie do wyników tego postępowania. Ponieważ w toku niniejszego procesu bezspornie wykazano bezskuteczność egzekucji oraz rażące uchybienie przez odwołującą terminowi do zgłoszenia wniosku o upadłość, wszelkie formalne zarzuty skierowane przeciwko procedurze administracyjnej utraciły jakiekolwiek znaczenie prawne. Oceniając zebrany materiał dowodowy przez pryzmat przesłanek uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności Sąd zważył, iż podnoszona przez odwołującą argumentacja o braku jej winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie (tj. do dnia 16 kwietnia 2023 roku) okazała się całkowicie bezzasadna. W doktrynie oraz stabilnym orzecznictwie sądowym jednoznacznie przyjmuje się, że pojęcie „braku winy” z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, w tym rażącego niedbalstwa. Uwolnienie się członka zarządu od odpowiedzialności mogą uzasadniać wyłącznie niezależne od niego, nagłe i nadzwyczajne zdarzenia losowe (np. ciężka, długotrwała choroba). Muszą one w sposób bezwzględny uniemożliwiać mu faktyczne i prawne zajmowanie się sprawami spółki (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 205/22). Odwołująca nie wykazała jednak żadnych tego typu okoliczności. W tym zakresie za całkowicie chybione należało uznać zarzuty nakierowane na wykazanie rzekomej bierności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak trafnie podkreśla się w jednolitym orzecznictwie sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 7 lutego 2012 roku, sygn. akt I UK 303/11 oraz z dnia 2 grudnia 2010 roku, sygn. akt II UK 146/10), należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne mają z mocy prawa charakter płatności samoobliczanych i samoopłacanych przez płatnika składek w ściśle określonych terminach ustawowych. Organ rentowy nie ma jakiegokolwiek obowiązku wzywania płatników do terminowego wykonywania tych podstawowych powinności publicznoprawnych, co jest w pełni uzasadnione masowym charakterem obrotu oraz wielością płatników składek funkcjonujących na rynku. To na odwołującej spoczywał bezwarunkowy i stały obowiązek dbania o to, aby kierowana przez nią jednostka terminowo rozliczała się z budżetem państwa. Wykładni pojęcia „właściwego czasu” na zgłoszenie wniosku o upadłość nie można dokonywać w oderwaniu od celu, jakiemu ta odpowiedzialność ma służyć. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 maja 2006 roku sygn. akt I UK 271/05, celem tym jest szczególna ochrona należności publicznoprawnych, a w zakresie składek na ubezpieczenia – także ochrona stabilności finansowej Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Powoływanie się przez odwołującą na lojalność rodzinną, obietnice kontrahenta czy też dążenie do polubownego ratalnego rozwiązania problemów płatniczych nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej „braku winy” w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Ordynacja podatkowa. Z racji dobrowolnego objęcia funkcji (...) , na odwołującej spoczywał autonomiczny, prawny i bezwarunkowy obowiązek dbania o byt, płynność oraz bezpieczeństwo finansowe jej własnej spółki ( (...) Sp. z o.o.), a w szczególności ochrona interesów jej wierzycieli publicznoprawnych. Obowiązek ten ma charakter absolutny i nie może być oceniany przez pryzmat relacji osobistych łączących go z osobami zarządzającymi podmiotami powiązanymi. W rozpatrywanej sprawie zachowanie się odwołującej oraz brak należytej dbałości o losy reprezentowanej spółki noszą znamiona rażącego, zawinionego niedbalstwa. Jak wynika z niepodważalnych ustaleń faktycznych w tym np. sprawozdania (...) , spółka jej brata dysponowała potężnym majątkiem trwałym w postaci nieruchomości o szacunkowej wartości przekraczającej 31.000.000 zł. Tymczasem odwołująca, tolerując narastający od grudnia 2022 roku zator płatniczy z tytułu świadczonego leasingu pracowniczego – który ostatecznie zamknął się kwotą rzędu rzekomo 1.400.000 zł – nie podjęła wobec podmiotu brata jakichkolwiek formalnych działań prawnych, zabezpieczających ani windykacyjnych. Nie wystosowała oficjalnych wezwań do zapłaty, nie złożyła pozwu o zapłatę, ani nie wniosła o ustanowienie hipoteki przymusowej na wielomilionowym majątku dłużnika, co pozwoliłoby na uregulowanie zobowiązań wobec ZUS. Nie sformalizowanie roszczeń gdy do spółki (...) Sp. z o.o. wkroczył syndyk z oczywistych względów uniemożliwiło realne odzyskanie jakichkolwiek środków. Okoliczności związane z deklarowanymi przez odwołującą fakturami z okresu od maja do lipca 2023 roku na kwotę 1.314.285,06 zł okazały się całkowicie fikcyjne, a dokumenty te nie zostały ujęte w plikach JPK przekazywanych do Urzędu Skarbowego. Zdaniem Sądu argumentacja ta została podniesiona przez odwołującą wyłącznie w celach procesowych, aby wykreować fałszywy obraz sytuacji, w której zachowanie płynności finansowej spółki miało być rzekomo zabezpieczone. Postawa polegająca na biernym przyglądaniu się bezkarnemu konsumowaniu aktywów i faworyzowaniu powiązanego rodzinnie dłużnika kosztem Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, doprowadziła do całkowitego wyzyskania i degradacji majątkowej spółki (...) Sp. z o.o. Odwołująca dopuściła do sytuacji, w której jej własna firma została pozbawiona jakichkolwiek płynnych rezerw. Uniemożliwiło to nawet ogłoszenie jej upadłości i skutkowało oddaleniem wniosku przez sąd z powodu skrajnego ubóstwa masy upadłościowej. Podkreślenia wymaga, że zadłużenie to osiągnęło niebotyczne kwoty przekraczające milion złotych. Nie były to zatem kwoty na tyle nieznaczne, aby brak płynności finansowej w związku z problemami jedynego kontrahenta mógł być dla odwołującej zaskoczeniem. Członek zarządu nie może bronić się zależnościami ekonomicznymi i przerzucać odpowiedzialności za niewykonanie swoich ustawowych obowiązków na osoby trzecie. Świadome, wielomiesięczne zaniechanie ochrony substancji majątkowej własnej spółki, połączone z nielojalnym i rażąco niestarannym dopuszczeniem do fizycznego usunięcia z serwerów w O. dysków twardych z programami finansowo-księgowymi, wprost wyklucza możliwość uznania, że uchybienie terminowi do zgłoszenia upadłości (upływającemu w dniu 16 kwietnia 2023 roku) nastąpiło bez winy odwołującej. Jej zachowanie stanowiło bezpośrednie, zawinione pogwałcenie podstawowych reguł ostrożności i profesjonalizmu zarządczego, co w pełni uzasadniało przypisanie jej osobistej i solidarnej odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 . O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 11 i § 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1935 z późn. zm.). Wartość przedmiotu sporu stanowiła podstawę do ustalenia należnych stronie wygrywającej kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, kosztami tymi obciążono odwołującą jako stronę przegrywającą niniejszą sprawę. mt