Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, X Ka 626/23

Sygn. akt X Ka 626/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w X Wydziale Karnym Odwoławczym Przewodniczący - sędzia SO Wanda Jankowska - Bebeszko Protokolant: protokolant sądowy Karolina Popowska przy udziale Prokuratora Jarosława Szklarczyka, Aleksandry Kowalak po rozpoznaniu w dniach 9 lutego, 18 kwietnia, 11 czerwca 2024 r. sprawy M. D. oskarżonej o czyn z art. 284 § 1 k.k. oraz art. 191 § 1a k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonej oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 15 maja 2023 r. sygn. akt II K 959/22 orzeka: I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: a) w pkt I podstawę prawną skazania i wymiaru kary uzupełnia o przepis art. 4 § 1 k.k. stosując przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r. oraz podwyższa wysokość stawki dziennej grzywny do 80 (osiemdziesiąt) zł, b) w pkt IV należność z tytułu kosztów sądowych ustala na 70 zł; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonej M. D. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 800 (osiemset) zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze; IV. zasądza od oskarżonej M. D. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. D. (1) kwotę 1 512 (tysiąc pięćset dwanaście) zł z tytułu zwrotu wydatków poniesionych w związku z udziałem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt X Ka 626/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt II K 959/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. M. D. Uniemożliwianie przez oskarżoną A. D. (1) wejścia na teren wspólnej nieruchomości w W. i korzystania z niej, pod pretekstem ,,sądowego zakazu” wchodzenia na tę posesję. Ignorowanie przez oskarżoną informacji udzielonej przez sędziego w trakcie czynności procesowej oględzin nieruchomości, że w trakcie postępowania o podział majątku sąd nie wydawał ,,zakazu” korzystania przez A. D. (1) z nieruchomości. (czyny z pkt I i II) oględziny nagrań AV z płyty oględziny nagrania audio 768 770-772 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. M. D. (czyn z pkt I) Przedmioty wskazane w pkt I wyroku jako przedmiot przywłaszczenia nie były objęte wnioskiem o podział majątku w toczącej się sprawie cywilnej przed Sądem Rejonowym w Piasecznie, sygn. I Ns 518/18 kopia wniosku o podział majątku załącznik 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 oględziny nagrań audio-video i audio Autentyczność i treść nagrań odtworzonych na rozprawie odwoławczej w dniu 9 lutego 2024 r. nie była kwestionowana przez strony. Oskarżona nie negowała utrwalonych nagraniami zachowań, odniosła się do zdarzeń, które były przedmiotem nagrań, przedstawiając własną ich ocenę. Nagrania dokumentują agresywne zachowania oskarżonej, głównie jest to agresja słowna, ale również fizyczna (nagranie z pliku 3, kiedy wypycha byłego męża ze schodów na górę, nie pozwalając mu zejść do maszynowni basenu). Przede wszystkim jednak nagrania dokumentują wielokrotne powoływanie się oskarżonej na ,,zakaz sądowy” dotyczący rzekomego zakazu wstępu A. D. (1) na teren posesji, jak też rzekome konsekwencje złamania tego zakazu Na żądanie okazania orzeczenia sądu, oskarżona jedynie wskazuje, że sąd o tym wielokrotnie orzekał. Nagranie z sądowych oględzin nieruchomości (audio) jest istotne dla oceny zamiaru oskarżonej, pomimo tego, że dotyczy roku 2023. W trakcie tej czynności sędzia bowiem wyraźnie informuje obecnych, a zatem również i oskarżoną, iż w toczącym się postępowaniu sąd nie wydawał żadnego zakazu korzystania z nieruchomości objętej wnioskiem o podział majątku, a takim orzeczeniem nie były postanowienia oddalające wnioski o zabezpieczenie. Ostatecznie natomiast oskarżona stwierdziła, że to jest jej dom i nie wyobraża sobie, żeby były mąż tu przychodził, co odzwierciedla jej negatywne uporczywe nastawienie, a pośrednio świadczy o tym, że przez cały czas doskonale zdawała sobie sprawę z tego, iż nie ma żadnego zakazu korzystania przez byłego męża z nieruchomości. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1 wniosek z 30 kwietnia 2018 r. złożony przez pełnomocnika A. D. (1) o podział majątku wspólnego (z załącznikami) Autentyczność kopii wniosku nie była kwestionowana. Pkt III lit. ff zawiera wniosek o ustalenie, że w skład majątku osobistego A. D. wchodzą wymienione tam sprzęty wartości ok. 45 tys. zł, takie, jak kosiarki, pilarki, pompy do wody, zestawy ogrodnicze ze sklepu i inne. Nie są to przedmioty wymienione przez Sąd Rejonowy w pkt I zaskarżonego wyroku. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacja obrońcy oskarżonej 1. mająca wpływ na treść orzeczenia rażąca obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 284 § 1 k.k. poprzez jego błędną wykładnię skutkująca niewłaściwym uznaniem, że ustalone przez Sąd zachowanie oskarżonej wypełniło znamiona tego przestępstwa, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena prawna zachowania oskarżonej nie daje podstaw do przyjęcia, że doszło po stronie oskarżonej do popełnienia przestępstwa przywłaszczenia w rozumieniu przepisu art. 284 § 1 k.k. , albowiem: a) przedmiotami czynności wykonawczej przestępstwa przywłaszczenia mogą być wyłącznie cudze rzeczy lub cudze prawa majątkowe, tymczasem zaś przedmioty będące przedmiotem niniejszego postępowania nie stanowiły wyłącznej własności A. D. (1) , albowiem są przedmiotem postępowania o podział majątku, jakie toczy się pomiędzy oskarżoną a A. D. (1) ; b) czynność wykonawcza przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. polega na przywłaszczeniu rzeczy lub prawa, a zatem na postąpieniu z rzeczą tak jak właściciel, tymczasem zaś oskarżona w żaden sposób swoim zachowaniem nie zamanifestowała chęci włączenia rzeczy będących przedmiotem niniejszego postępowania do swojego majątku - pozostawała i pozostaje ona bowiem w uzasadnionym przekonaniu, że ww. rzeczy są przedmiotem postępowania o podział majątku, jakie toczy się pomiędzy nią a A. D. (1) od 2018 roku. c) stronę podmiotową przestępstwa z art. 284 $ 1 k.k. stanowi zamiar bezpośredni kierunkowy, którego to zamiaru nic sposób jest oskarżonej przypisać, albowiem nie wystarczy samo rozporządzenie cudzym mieniem; konieczne jest, aby sprawca chciał je zatrzymać bez prawnego tytułu, ponadto zaś warunkiem przyjęcia, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim, charakterystycznym i niezbędnym dla przestępstwa przywłaszczenia jest wykazanie, że zachowanie sprawcy jednoznacznie wskazuje, bez żadnych w tym zakresie wątpliwości cel. do jakiego zmierzał; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. mająca wpływ na treść orzeczenia rażąca obraza przepisów postępowania : a) naruszenie przepisów art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegające na przekroczeniu przez Sąd Rejonowy w Pruszkowie granie swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń w zakresie zachowania oskarżonej na podstawie wybiórczo ocenionego materiału dowodowego, jak również na skutek pominięcia bądź też zmarginalizowania szeregu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, w szczególności w warunkach w jakich: • Sąd Rejonowy uznał, że M. D. przywłaszczyła sobie należące do A. D. (1) rzeczy ruchome wiedząc, że nie należą one do niej w sytuacji, gdy w toku postępowania nie zostało ponad wszelką wątpliwość ustalone, że A. D. (1) jest wyłącznym właścicielem rzeczy ruchomych opisanych w wyroku. w szczególności wobec faktu, że pomiędzy oskarżoną a A. D. (1) toczy się postępowanie o podział majątku; • Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżona przez długi czas aktywnie uniemożliwiała A. D. (1) nie tylko zabranie rzeczy, ale nawet ich zinwentaryzowanie w sytuacji, gdy powyższe działanie oskarżonej było podyktowane treścią postanowienia Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 5 czerwca 2019 roku wydanego w postępowaniu o podział majątku (sygn. akt: I Ns 518/18) w przedmiocie oddalenia wniosku A. D. (1) o udzielenie zabezpieczenia roszczenia o dokonanie podziału majątku poprzez ustanowienie na jego rzecz prawa dostępu i korzystania ze wspólnej nieruchomości oraz umożliwienie mu korzystania ze wszystkich wymienionych we wniosku ruchomości; • Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżona przynajmniej jedną z rzeczy ruchomych opisanych w wyroku tj. autobox wydała osobie trzeciej tj. M. F. wr sytuacji, gdy w toku postępowania nie zostało ustalone: w jakich okolicznościach M. F. wszedł w posiadanie ww. autoboxu. czy w dalszym ciągu ww. autobox posiada oraz to, czy autobox użytkowany przez M. F. był tym samym, którego własność przypisuje sobie A. D. (1) , ponadto zaś w sytuacji, gdy oskarżona wskazuje, że środki finansowe na zakup autoboxu Państwo D. wyłożyli wspólnie; • Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom A. D. (1) w zakresie tego, że rzeczy ruchome wymienione w wyroku stanowią jego wyłączną własność w sytuacji, gdy większość z nich stanowi przedmiot postępowania o podział majątku Sądu Rejonowego w Piasecznie (sygn. akt: I Ns 518/18); • Sąd Rejonowy odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej w zakresie w jakim wskazywała ona. że rzeczy będące przedmiotem postępowania były wspólne - jej i pokrzywdzonego oraz uznał, że ww. wyjaśnienia są sprzeczne z treścią dokumentów stanowiących dowód w sprawie w sytuacji, gdy z akt postępowania o podział majątku wspólnego Sądu Rejonowego w Piasecznie (sygn. akt: I Ns 518/18) wynika, że większość z ww. rzeczy stanowi przedmiot tegoż postępowania a Sąd Rejonowy w Piasecznie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 roku odmówi! A. D. (1) możliwości korzystania z nich; • Sąd Rejonowy uznał, że wszystkie rzeczy ruchome wymienione w wyroku znajdują się we władaniu oskarżonej w sytuacji, gdy powyższe nie zostało w toku postępowania ustalone dowodowo (nie dokonano przeszukania pomieszczeń w W. przy ul. (...) ); • Sąd Rejonowy pominął okoliczność, że A. D. (1) opuszczając nieruchomość przy ul. (...) w W. zabrał z niej wiele ruchomości, szereg zaś ruchomości dobrowolnie na jej terenie pozostawił, oskarżona zaś nigdy nie kontrolowała i nie kontroluje tego, jakie konkretnie rzeczy na terenie nieruchomości pozostały a tym samym nie jest w stanie wskazać, czy rzeczy stanowiące przedmiot postępowania w istocie na terenie zajmowanej przez nią nieruchomości się znajdują; • Sąd Rejonowy za podstawę ustaleń faktycznych przyjął zeznania świadków: N. D. , T. D. , W. D. , M. F. dając im wiarę oraz wskazując że są one spójne i logiczne w sytuacji, gdy zeznania ww. świadków nie wniosły niczego do sprawy; b) naruszenie art. 410 oraz art. 5 § 2 k.p.k. polegające na nierozważeniu wszystkich okoliczności sprawy oraz nierozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonej; c) naruszenie art. 424 k.p.k. wobec faktu, iż uzasadnienie wyroku nie odpowiada ustawowym kryteriom, albowiem Sąd nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach a w szczególności świadczących o tym, że oskarżona dopuściła się zarzuconego jej czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w odniesieniu do czynu z pkt I : 1. rażąca niewspółmierność kary poprzez skazanie oskarżonej na karę grzywny i to w niskim wymiarze, podczas gdy: • jak słusznie zauważył sąd I instancji - oskarżona działała umyślnie, wina i społeczna szkodliwość czynu była dość znaczna, oskarżona wyzuła pokrzywdzonego aż z kilkunastu rzeczy (o łącznej wartości kilkudziesięciu tysięcy złotych); • oskarżona faktycznie pozbawiła pokrzywdzonego własności na okres 6,5 lat; • wobec oskarżonej warunkowo umorzono postępowanie o przywłaszczenie samochodu pokrzywdzonego, co oznacza, ze czyny oceniane w przedmiotowym postępowaniu nie miały charakteru incydentalnego, ale potwierdzają konsekwentny sposób działania oskarżonej; • oskarżona jest osobą zamożną i kara grzywny w orzeczonym wymiarze nie spełni wobec niej swojej funkcji; - wobec czego zasadne jest skazanie oskarżone na karę ograniczenia wolności, która to dopiero kara może skłoni oskarżoną do refleksji nad swoim zachowaniem. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny w zakresie pkt II wyroku : 2. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. , poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności: - dokumentów postępowania w sprawie cywilnej o podział majątku o sygn. akt 1 Ns 518/18 (w szczególności załączone protokoły z rozpraw oraz liczne wnioski pokrzywdzonego); - całej załączonej do sprawy korespondencji pokrzywdzonego; - wezwań kierowanych do oskarżonej; - nagrań rejestrujących próbę fizycznego uzyskania przez pokrzywdzonego dostępu do nieruchomości; polegającą na błędnym przyjęciu przez sąd I instancji, jakoby: - A. D. (1) nie miał zamiaru powrotu do domu przy ul. (...) w W. podczas gdy z materiału dowodowego wynika coś skrajnie przeciwnego, tj. że pokrzywdzony: ⚫ wielokrotnie podejmował próby fizycznego wejścia na teren swojej nieruchomości, gdzie w wyniku działań oskarżonej nie może dostać się od 6,5 lat, przy czym jego celem była m.in. jasna i wprost artykułowana wola korzystania z ww. domu, przechowania na ww. nieruchomości swoich rzeczy wraz ze swobodnym do nich dostępem, utrzymanie i konsekrowanie posesji oraz znajdujących się na niej budynków, których stan bardzo pogorszył się w wyniku wieloletniego zaniedbywania przez oskarżoną; ⚫ wielokrotnie składał wnioski w sprawie cywilnej o zabezpieczenie jego dostępu do ww. nieruchomości, której jest właścicielem; ⚫ złożył zawiadomienie, które zaowocowało niniejszym postępowaniem; - M. D. nie utrudniała pokrzywdzonemu korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego, podczas gdy oskarżona nie wpuszcza pokrzywdzonego do domu od 6,5 lat; - M. D. nie stosowała przemocy celem utrudnienia pokrzywdzonemu korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego, podczas gdy oskarżona w celu utrudniania pokrzywdzonemu dostępu do posesji i domu: ⚫ wymieniła wszystkie zamki i piloty do bram i drzwi; ⚫ każdorazowo używa siły fizycznej wobec pokrzywdzonego; ⚫ każdorazowo korzysta z usług firmy ochroniarskiej celem fizycznego usunięcia pokrzywdzonego z posesji; ⚫ notorycznie i z premedytacją wprowadza w błąd funkcjonariuszy policji i inne służby oraz osoby trzecie (m.in. pracowników firmy ochroniarskiej, sąsiadów), fałszywie twierdząc jakoby dysponowała tytułem prawnym zakazującym pokrzywdzonemu wstęp do domu i na posesję, chociaż taki tytuł nie istnieje. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie apelacji obrońcy Obrońca zaskarżył wyrok w zakresie rozstrzygnięć z pkt I (skazanie za czyn z art. 284 § 1 k.k. ), pkt III (orzeczenie środka karnego) oraz IV (obciążenie kosztami sądowymi). Zarzuty apelacji odnoszą się wyłącznie do orzeczenia z pkt I zaskarżonego wyroku. Na wstępie należy wskazać, że jednoczesne formułowanie w stosunku do tego samego rozstrzygnięcia zarzutu obrazy prawa materialnego i obrazy przepisów postępowania (które prowadzą do błędnych ustaleń faktycznych) jest nieprawidłowe i świadczy o niespójności wywodów apelacji. Zarzuty te mają bowiem charakter rozłączny, wzajemnie się wykluczając. Apelujący powinien się zdecydować, czy uznaje ustalenia faktyczne za prawidłowe i wówczas kwestionuje wyłącznie ocenę prawną czynu (błędne zastosowanie lub niezastosowanie przepisów prawa materialnego), czy też uznaje ustalenia za błędne na skutek naruszenia przepisów postępowania (wtedy wykluczony jest zarzut obrazy prawa materialnego). Obrońca natomiast sformułował w odniesieniu do rozstrzygnięcia skazującego oskarżoną za czyn z art. 284 § 1 k.k. zarówno zarzut obrazy prawa materialnego (przez błędną wykładnię przepisu art. 284 k.k. ), jak i zarzut obrazy przepisów postępowania ( art. 7, 5 § 2, 410, 424 k.p.k. ) prowadzący do błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przypisanego oskarżonej przestępstwa. Ad. zarzutu obrazy prawa materialnego Zarzut ten należy uznać za oczywiście bezzasadny. Obraza prawa materialnego polega na błędnym zastosowaniu określonej normy prawa materialnego do ustalonego (niekwestionowanego) stanu faktycznego lub błędnym niezastosowaniu takiej normy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jak wynika z treści zarzutu, obrońca upatruje naruszenia przepisu art. 284 § 1 k.k. na skutek jego błędnej wykładni, a konkretnie, znamion w postaci ,,cudzego mienia” oraz zamiaru bezpośredniego kierunkowego. Obrońca wprawdzie prawidłowo - od strony teoretycznej – określa powyższe znamiona, jednak nie dostrzega, że nie odnoszą się one do ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego poczynionych w tej sprawie. Odnosi je do ustaleń, które – jego zdaniem – sąd I instancji winien dokonać. W rezultacie, błędnie zarzuca sądowi orzekającemu naruszenie prawa materialnego. Sąd Rejonowy jednoznacznie bowiem ustalił, że przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonej stanowił wyłączną własność oskarżyciela posiłkowego, a nie był przedmiotem postępowania o podział majątku wspólnego (jako przedmiot sporu), zaś w odniesieniu do zamiaru oskarżonej jednoznacznie wskazał, że wiedziała ona, iż rzeczy stanowią odrębną własność byłego męża i pomimo to, konsekwentnie odmawiała ich wydania. Nie ulega zatem wątpliwości, że takie ustalenia faktyczne uzasadniały sąd I instancji do przypisania M. D. popełnienia przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. Tym samym, brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania zasadności zarzutu obrazy prawa materialnego w postaci wskazanej w ramach pkt 1 apelacji. Ad. zarzutu naruszenia przepisów postępowania W ramach tego zarzutu obrońca wskazuje na obrazę art. 5 § 2 , 7, 410 i 424 k.p.k. Zdaniem obrońcy, Sąd Rejonowy dowolnie, wybiórczo ocenił materiał dowodowy, na skutek czego nie zostało kategorycznie ustalone, iż przedmioty, których przywłaszczenie przypisano oskarżonej, stanowiły odrębną własność A. D. (1) . To stwierdzenie obrońca opiera o dwie okoliczności: - M. D. w toku procesu oświadczyła, że rzeczy należą do majątku wspólnego, - od 2018 roku toczy się między stronami w sądzie postępowanie o podział majątku. W związku z powyższym, obrońca dalej wywodzi, iż relacje stron zostały ocenione przez Sąd Rejonowy dowolnie – poprzez uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego utrzymującego, że przedmioty stanowiły jego odrębną własność, a odrzucenie wersji przeciwnej utrzymywanej przez oskarżoną. Wbrew stanowisku obrońcy, w powyższej ocenie dowodów nie można dostrzec cech dowolności. Sąd Rejonowy oceniał wyjaśnienia oskarżonej oraz zeznania oskarżyciela posiłkowego nie tylko pod kątem samej zawartości tych dowodów, ale też w powiązaniu z pozostałymi dowodami. Całościowa ocena materiału dowodowego przeczy natomiast twierdzeniom tak oskarżonej, jak i zarzutom apelacji. Prawidłowo oceniony materiał dowodowy pozwalał bowiem na kategoryczne ustalenie, że sprzęty wyszczególnione w pkt I zaskarżonego wyroku stanowiły odrębną własność A. D. (1) . Niesporny pozostaje fakt, iż M. i A. D. (1) w dniu 23 marca 2004 roku zawarli umowę o rozdzielności majątkowej. Z faktur zakupu sprzętów, których przywłaszczenie przypisano oskarżonej wynika, że były nabywane w większości w latach 2012 – 2013, a tylko pojedyncze przedmioty wcześniej (kompresor w 2007 r., autobox w 2009 r., nożyce do żywopłotu w 2011 r.), wszystkie zaś w czasie obowiązywania między małżonkami rozdzielności majątkowej. Nadto, poza traktorkiem P. , wszystkie zostały zakupione w ramach prowadzonej przez A. D. (1) działalności gospodarczej – firmy (...) (faktury), co słusznie uwzględnił Sąd Rejonowy. Oskarżona natomiast, poza gołosłownym oświadczeniem, że są to przedmioty objęte współwłasnością, a co najmniej sporną współwłasnością jej i byłego męża, o które toczy się postępowanie cywilne, nie uprawdopodobniła nawet swojego stanowiska (poza oczywistym faktem toczenia się sprawy o podział majątku, sygn. I Ns 518/18). Dowodem skutecznie podważającym wersję A. D. (1) nie są bowiem jej twierdzenia, jakoby rzeczy te stanowiły narzędzia służące do obsługi nieruchomości w W. (k. 449v). Zakładając nawet – potencjalnie – że sprzęty te (lub ich część) zakupione na (...) , faktycznie służyły do obsługi posesji, nie oznacza to przecież wątpliwości, czy były przedmiotem własności odrębnej, czy też zakupione mogły być ze wspólnych środków finansowych. M. D. nie prowadziła wówczas działalności gospodarczej ani nie była wspólnikiem działalności prowadzonej przez A. D. (1) . Odnosząc się natomiast do argumentu, jakoby sprzęty objęte były toczącym się od lat postępowaniem cywilnym o podział majątku, należy wskazać na dwie kwestie. Po pierwsze, sam fakt toczenia się sprawy o podział majątku, nie zawsze musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy karnej. Wiążące byłoby jedynie prawomocne orzeczenie sądu cywilnego przesądzające charakter spornych składników majątku (z jakiego majątku pochodziły). Jeśli orzeczenie takie nie zapadło, a w toku postępowania karnego można (wykorzystując materiał dowodowy zebrany w sprawie cywilnej) kategorycznie ustalić, czy drobne przedmioty (w stosunku do najistotniejszych składników majątku, czyli nieruchomości) należały do majątku odrębnego czy też wspólnego, nie ma – zdaniem Sądu Okręgowego – przeszkód, aby dokonać własnych ustaleń faktycznych, do czego upoważnia art. 8 § 1 k.p.k. Po drugie, wbrew tezie utrzymywanej przez oskarżoną, a następnie przez obrońcę w apelacji, brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, iż konkretne rzeczy wymienione w pkt I zaskarżonego wyroku stanowiły przedmiot postępowania cywilnego o podział majątku. Do takiego wniosku uprawnia, zdaniem Sądu Okręgowego, porównanie przedmiotu przestępstwa (pkt I wyroku) z wyliczeniem rzeczy zawartym w pkt III ff wniosku A. D. (1) o podział majątku (załącznik). W tej części wniosku A. D. (1) wnosił o ustalenie, że w skład jego majątku osobistego wchodzą m. in. ruchomości nabyte przez niego po ustanowieniu rozdzielności majątkowej, ze środków pieniężnych pochodzących z jego majątku odrębnego. Z wyliczenia tych ruchomości nie wynika jednoznacznie, aby były to ruchomości objęte pkt I wyroku Sądu Rejonowego w tej sprawie. Nie przesądza o tym okoliczność, iż rodzajowo sprzęty w większości są zgodne (w sensie nazwy przedmiotu, np. kosiarka, pilarka, pompa, itp.), bowiem już pozostałe cechy tych sprzętów nie pozwalają na stwierdzenie ich tożsamości. Sąd Rejonowy wskazał bowiem na konkretne oznaczenia poszczególnych przedmiotów. W zasadzie, tożsame z nazwy i firmy są jedynie pilarka S. i kosiarka H. . Trzeba jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z przedłożonymi fakturami zakupu przez (...) , kupowane były na ogół nie pojedyncze egzemplarze sprzętu danego rodzaju, lecz co najmniej kilka sztuk, np. 4 sztuki pilarek marki S. (k. 15,17), ponadto, wiele sztuk kosiarek spalinowych, wykaszarek, agregatów prądotwórczych czy dmuchaw. Świadczy to o wiarygodności wersji A. D. (1) , który konsekwentnie podawał, że przedmioty objęte niniejszym postępowaniem były towarami zakupionymi w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, które następnie zostały składowane w garażu na posesji w W. po likwidacji działalności. Były to więc w momencie zakupu sprzęty nowe, nie przeznaczone do użytkowania na posesji w W. , lecz stanowiące towar handlowy. Jeśli więc nawet, po likwidacji działalności, część przeznaczył on na użytek własny, do obsługi posesji, nie zmienia to ustalenia, że zostały zakupione ze środków pieniężnych stanowiących majątek odrębny A. D. (1) . W związku z powyższym główny wywód apelacji uznać należało za nietrafny. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia kolejnych zastrzeżeń wynikających z treści zarzutu w pkt 2. Niezasadnie obrońca podnosi, że nie zostało pozytywnie zweryfikowane, czy wszystkie przedmioty wyliczone w pkt I wyroku faktycznie znajdują się we władaniu oskarżonej, ponieważ nie dokonano przeszukania i oględzin garażu lub innych pomieszczeń. Faktem jest, że z bliżej nieznanych powodów, w postępowaniu przygotowawczym zaniechano przeprowadzenia tych rutynowych czynności, jednak – ostatecznie - nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Obrońca pomija bowiem, że M. D. wyjaśniając na rozprawie oświadczyła jednoznacznie, iż rzeczy będące przedmiotem sprawy posiada, k. 449v (a było ich więcej niż przypisanych w wyroku). Po drugie, brak jest podstaw do kwestionowania zeznań pokrzywdzonego, który twierdził, że osobiście te rzeczy zmagazynował w garażu po likwidacji działalności gospodarczej w 2015 roku. Ponadto, jeszcze w 2017 roku, wykorzystując przeprowadzanie oględzin nieruchomości przez biegłego (w sprawie cywilnej), był osobiście w garażu i widział te rzeczy (robił zdjęcia, które są dołączone do akt sprawy). Bez znaczenia, co oczywiste, pozostaje okoliczność, iż pokrzywdzony pozostawił sprzęty na posesji w garażu dobrowolnie. Istotne w kontekście zasadności zarzutu stawianego oskarżonej było natomiast ustalenie, iż bezpodstawnie, wielokrotnie, bezprawnie odmawiała ona wydania rzeczy byłemu mężowi jako właścicielowi. Naruszenie przepisu art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. nie zostało sprecyzowane, zatem nie sposób merytorycznie się do tak sformułowanego zarzutu ustosunkować. Należy jedynie wskazać, że jeśli uprzednio obrońca podnosił obrazę art. 7 k.p.k. , to nieuprawnione jest jednoczesne powoływanie się na obrazę art. 5 § 2 k.p.k. Przepisów te mają charakter rozłączny i wzajemnie się wykluczają. Jeżeli obrońca kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art. 5 § 2 k.p.k. , lecz art. 7 k.p.k. Jeśli natomiast podważa prawidłowość ustaleń faktycznych - w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość, ale rozstrzygnął ją na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są natomiast od dania wiary lub odmówienia jej przeprowadzonym dowodom, nie można mówić o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. , zaś ewentualne zastrzeżenia co do oceny konkretnego dowodu uzasadniają formułowanie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 424 k.p.k. , stwierdzić należy, iż obrońca nie wykazał, by konkretne uchybienia w motywacji wyroku mogły mieć wpływ na jego treść. Omawiając apelację obrońcy, nie sposób poza tym nie zauważyć, iż jej uzasadnienie nie do końca odpowiada treści zarzutów. Uzasadnienie, w znacznej części poświęcone zostało teoretycznym rozważaniom dotyczącym znamion przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. W kontekście ustaleń sądu I instancji, jak już na wstępie wskazano, bezzasadny jednak pozostaje zarzut obrazy prawa materialnego. Dodatkowo, w uzasadnieniu apelacji obrońca stwierdza, że oskarżona była przekonana, iż sprzęty znajdujące się w garażu, do czasu wydania rozstrzygnięcia przez sąd cywilny, nie stanowią wyłącznej własności byłego męża, lecz są sporne co do tego z jakiego majątku pochodzą, zatem istnieje ,,zakaz” ich wydania oskarżycielowi posiłkowemu, jak też ,,zakaz” korzystania przez niego z całej nieruchomości, z której ona od lat wyłącznie korzysta. Ten rzekomy ,,sądowy zakaz” oskarżona wywodzić miałaby z faktu nieuwzględniania przez sąd wniosków pełnomocnika A. D. (1) w przedmiocie zabezpieczenia. Powyższa argumentacja jest całkowicie chybiona. Z treści postanowień wydanych w toku postępowania o podział majątku – w przedmiocie zabezpieczenia – nic takiego nie wynika. Przeciwnie, z pierwszego postanowienia odmawiającego zabezpieczenia, z dnia 5 czerwca 2019 r. wynika jednoznacznie, że A. D. (1) posiada udział we współwłasności nieruchomości w W. , zatem może współkorzystać z niej razem z byłą żoną (k. 254-255). Oddalenie wniosku o zabezpieczenie nie miało nic wspólnego z ustanowieniem zakazu korzystania z tej nieruchomości. Oskarżona sama stworzyła określoną interpretację zaistniałego stanu faktycznego, nie mającą żadnego prawnego uzasadnienia i przez lata się nią posługuje. W ocenie Sądu Okręgowego jest to świadome działanie oskarżonej, która jest osobą dojrzałą, poczytalną, wykształconą, zatem uprawnione jest wnioskowanie, iż potrafi czytać ze zrozumieniem. Nadto, korzysta z pomocy profesjonalistów, więc nie sposób racjonalnie uznać, że nie zdołali wyjaśnić jej istniejącej sytuacji prawnej i faktycznej. Postępowanie M. D. było i jest (nadal odmawia wydania rzeczy i nie wpuszcza byłego męża na teren posesji) w pełni świadome i celowe. W niniejszym postępowaniu usiłowała ona wykorzystać niezakończony proces cywilny realizując określoną linię obrony. Z tych względów, zamiar przywłaszczenia ( animus rem sibi habendi) został wykazany. Oskarżona miała świadomość braku tytułu prawnego do zatrzymywania rzeczy i jednocześnie, mając te rzeczy w swojej dyspozycji, nie wydała ich właścicielowi, mimo wielokrotnego zwracania się o zwrot. Ponadto, z materiału dowodowego wynika, że traktowała je jak własne, czego przykładem jest przekazanie autoboxu do czasowego użytkowania bratu M. F. czy też bieżące użytkowanie części sprzętów znajdujących się w garażu (zeznania M. F. ). Zachowanie oskarżonej wypełniło zatem znamiona czynu z art. 284 § 1 k.k. , co wynika z prawidłowych ustaleń faktycznych, będących efektem prawidłowej oceny materiału dowodowego, także uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym. Odnośnie apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Częściowo uwzględniony został zarzut dotyczący orzeczenia o karze wymierzonej za czyn I, w pozostałym zakresie apelacja okazała się niezasadna. Stanowisko apelującego, kwestionujące słuszność uniewinnienia oskarżonej od popełnienia czynu z art. 191 § 1a k.k. , nie jest trafne. W ramach obrazy art. 2 oraz art. 7 k.p.k. pełnomocnik zarzucił dowolność oceny części materiału dowodowego w postaci dokumentów ze sprawy cywilnej o podział majątku, wydruków z korespondencji A. D. (1) z M. D. , wezwań kierowanych do oskarżonej oraz nagrań rejestrujących próby uzyskania dostępu do nieruchomości. Rację ma pełnomocnik wskazując, że z tegoż materiału dowodowego, łącznie z zeznaniami pokrzywdzonego, bez wątpienia wynika, że oskarżona od wielu lat bezprawnie odmawia mu wstępu na posesję w W. , czemu, co do zasady, nie zaprzeczała zresztą w trakcie postępowania. Nie ulega także wątpliwości, że po opuszczeniu domu przez pokrzywdzonego na przełomie 2016/2017 roku, wymieniła ona zamki do drzwi, a następnie kody do pilotów do bram, nie udostępniając ich pokrzywdzonemu, zatrudniła firmę ochroniarską, a wszystkie te działania nakierowane były na uniemożliwienie byłemu mężowi dostępu do nieruchomości, możliwości wejścia na jej teren, wejścia do domu, garażu oraz innych pomieszczeń. W ten sposób A. D. (1) , jako współwłaściciel nieruchomości, od 2017 roku faktycznie pozbawiony został jakiejkolwiek możliwości korzystania z niej. Rację ma również pełnomocnik, gdy stwierdza, że oskarżona intencjonalnie używała argumentu, jakoby istniał sądowy zakaz przebywania A. D. (1) na terenie wspólnej posesji w W. , stanowiącej przedmiot postępowania o podział majątku. Jak już Sąd Okręgowy powyżej stwierdził, nigdy takiego orzeczenia sądy nie wydały, w szczególności sąd cywilny odmawiając udzielenia zabezpieczenia. Argument ten okazał się jednak na tyle skuteczny, że umożliwił oskarżonej przez wiele lat na korzystanie z nieruchomości z wyłączeniem byłego męża. Pomimo bezprawności zachowania oskarżonej, zachowanie to nie realizuje znamion przestępstwa z art. 191 § 1a k.k. i nie zmieniają tej oceny wywody zawarte w apelacji. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że A. D. (1) dobrowolnie wyprowadził się z domu w W. . Sam to zresztą przyznał na rozprawie ,,chciałem, żeby sytuacja się wyciszyła”, co było związane z istniejącym konfliktem małżeńskim oraz wniesieniem pozwu o rozwód przez M. D. w grudniu 2016 r. Od tego czasu A. D. (1) nie mieszka na posesji przy ul. (...) w W. . Pozostaje to poza sporem. Użycie zaś przez ustawodawcę w treści przepisu art. 191 § 1a k.k. terminów „korzystanie” i „zajmowanie” lokalu oznacza, że osoba faktycznie używa danego lokalu (do różnych celów, w pierwszej kolejności do zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych). W chwili, gdy określona osoba zostaje pozbawiona władania lokalem, czyli de facto już go nie zajmuje i z niego nie korzysta, nie istnieje możliwość zakwalifikowania zachowania prowadzącego do pozbawienia władztwa nad lokalem, jako utrudniania opisanego w art. 191 § 1a k.k. Prawnokarna ochrona przed utrudnianiem korzystania z lokalu, przyznana na mocy art. 191 § 1a k.k. , nie obejmuje bowiem sytuacji, gdy dana osoba przestała zajmować lokal, a następnie została pozbawiona możliwości władania tym lokalem. Odpada bowiem jedno ze znamion omawianego czynu zabronionego – ,,zajmowanie (korzystanie) lokalu”. W niniejszym przypadku wymiana zamków w drzwiach oraz pilotów do bram, co spełniałoby znamię ,,istotnego utrudnienia” korzystania z lokalu, nastąpiła już pod nieobecność pokrzywdzonego, przy czym ta nieobecność miała charakter dobrowolny z jego strony i nie była to kilkudniowa nieobecność. A. D. (1) , jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, nie miał bowiem zamiaru powrotu na posesję w W. w sensie ponownego zamieszkania tam razem z M. D. . Chciał jedynie mieć swobodny wstęp na teren posesji, mieć dostęp do wszystkich pomieszczeń, by móc choćby kontrolować ich stan techniczny oraz mieć możliwość zabrania pozostawionych na posesji swoich rzeczy albo też dalszego ich przechowywania, ale ze swobodnym dostępem. Utrudnianie nastąpiło jednak już po wyprowadzeniu się pokrzywdzonego. Nie jest więc, zdaniem Sądu Okręgowego, dopuszczalne rozszerzanie zakresu penalizacji na sytuacje, gdy lokal przestał być zajmowany przez dany podmiot, nawet wówczas, gdy doszło do eksmisji bez tytułu wykonawczego (w ten sposób m. in. Giezek J. (red.), Kodeks karny. Część szczególna, WKP 2021, komentarz do art. 191, Mozgawa M. (red.) Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2023, komentarz do art. 191, szczegółowo omówił problem Marek Jakubiec w artykule ,,Artykuł 191 § 1a k.k.- analiza krytyczna ze szczególnym uwzględnieniem znamienia zajmowany lokal”, CzPKiNP 2016/1). A. D. (1) , jako prawnemu współwłaścicielowi nieruchomości, przysługują uprawnienia, które może realizować na drodze cywilnej. Naruszenie posiadania czy swobodnego korzystania z nieruchomości skutkują przecież konsekwencjami natury cywilnoprawnej, właściciel może wystąpić z roszczeniem negatoryjnym, a w przypadku pozbawienia władania – z roszczeniem posesoryjnym bądź windykacyjnym. W zakresie zarzutu odnoszącego się do prawidłowości orzeczenia o karze wymierzonej za czyn z art. 284 § 1 k.k. , Sąd Okręgowy – ogólnie - podzielił stanowisko pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, iż kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 40 zł stawka (czyli 4 000 zł) jest karą rażąco łagodną i nie spełni celów kary. Nie można jednak zgodzić się z apelującym, iż właściwym rodzajem kary winna być kara ograniczenia wolności. Jest to bowiem rodzaj kary mający uzasadnienie wówczas, gdy sprawcę należy wdrożyć do obowiązku pracy. Oskarżona ma natomiast stała pracę, nie jest celowe skazywanie jej na dodatkową pracę społeczną. Ponadto, jest ona osobą niekaraną, zatem zastosowanie najłagodniejszego rodzaju kary – grzywny, posiada stosowane uzasadnienie. Rację ma jednak apelujący podnosząc, że oskarżona jest osobą zamożną (stać ją na utrzymywanie willi w W. , zatrudnianie ochrony, itp.), zatem grzywna rzędu 4 tys. zł będzie dla niej niewielką dolegliwością, niedostosowaną do stopnia karygodności czynu i do sytuacji materialnej. Z tego względu, sąd odwoławczy, podzielając powyższy argument, podwyższył wysokość stawki dziennej grzywny do kwoty 80 zł, co podwyższa realną grzywnę do kwoty 8 tys. zł. Kara w tej wysokości będzie odpowiednia biorąc pod uwagę całokształt okoliczności czynu i możliwości materialne oskarżonej, stanowiąc adekwatną reakcję na popełnione przestępstwo. Należy też pobocznie zauważyć, iż oskarżona nie wyciągnęła właściwych wniosków z toczącego się uprzednio postępowania o czyn tożsamy (przywłaszczenie samochodu na szkodę A. D. (1) , postępowanie zakończone warunkowym umorzeniem postępowania – sygn. III K 503/18 i X Ka 130/20, aktualnie wpis uległ zatarciu z mocy prawa, odpisy wyroków k. 70-83). Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie, o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu (obrońca) ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego: - o zmianę wyroku w pkt I poprzez orzeczenie wobec oskarżonej za ten czyn kary ograniczenia wolności; - o zmianę wyroku w pkt II przez skazanie oskarżonej za ten czyn i wymierzenie jej adekwatnej kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski końcowe apelujących są niezasadne. Wniosek obrońcy o uniewinnienie jest bezzasadny, gdyż żaden z zarzutów apelacji nie został uwzględniony. Drugi z wniosków jest tym bardziej chybiony, gdyż nie zachodzą przesłanki z art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. Wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o zmianę orzeczenia o karze w odniesieniu do orzeczenia z pkt I, jakkolwiek w części został uwzględniony, to jednak nie w zakresie zmiany rodzaju orzeczonej kary, co zostało wyjaśnione powyżej. Z kolei wniosek o skazanie i wymierzenie kary za czyn z pkt II a/o, od którego oskarżona została uniewinniona przez sąd I instancji, nie mógłby zostać uwzględniony nawet w razie uznania zasadności zarzutu apelacyjnego, a to ze względu na zakaz z art. 454 § 1 k.p.k. Niemniej jednak zarzut ten okazał się nietrafny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. uzupełnienie podstawy prawnej skazania w pkt I o art. 4 § 1 k.k. i wskazanie, że zastosowanie mają przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 roku Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Nowelizacja przepisów kodeksu karnego , która weszła w życie z dniem 1 października 2023 r., generalnie wprowadziła niekorzystne zmiany dla sprawców przestępstw, w niniejszym przypadku dotyczy to stosowania przepisu art. 37a § 1 k.k. oraz zasad orzekania kary grzywny. Dlatego należało stosować przepisy obowiązujące przed powyższą zmianą jako względniejsze. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy - pkt I - skazanie za czyn z art. 284 § 1 k.k. na karę grzywny -pkt II - utrzymanie w mocy orzeczenia uniewinniającego - pkt III - orzeczenie środka karnego - pkt IV - obciążenie oskarżonej kosztami sądowymi Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W powyższym zakresie Sąd Okręgowy uznał wyrok za prawidłowy, zarzuty apelacji okazały się niezasadne, brak uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany - uzupełnienie podstawy prawnej skazania w pkt I o przepis art. 4 § 1 k.k. , - podwyższenie wysokości stawki dziennej grzywny z 40 zł do 80 zł, - weryfikacja kwoty należności z tytułu kosztów sądowych za I instancję wynikająca ze zmiany wysokości grzywny Zwięźle o powodach zmiany Powody zmian wyjaśnione zostały w punktach poprzedzających (3 i 4 formularza) 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. O kosztach procesu związanych ze zwrotem wydatków oskarżycielowi posiłkowemu orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. , uwzględniając udział pełnomocnika w 5 rozprawach. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w części skazującej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w części skazującej co do kary, w części uniewinniającej w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana