Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, V GC 429/26

Sygn. akt VGC 429/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2026r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy Irena serafin po rozpoznaniu dnia 25 czerwca 2026r. w W. na rozprawie sprawy z powództwa (...) (...) W. ( KRS (...) ) przeciwko (...) S.A. w O. ( KRS (...) ) o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) (...) w O. na rzecz powoda (...) (...) w W. kwotę 13.676,39zł ( trzynaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych i trzydzieści dziewięć groszy ) z odsetkami: a) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty: - 1.505,62zł od dnia 4 marca 2025r., - 1.505,62zł od dnia 1 kwietnia 2025r., - 108,24zł od dnia 18 kwietnia 2025r., - 1.505,62zł od dnia 3 maja 2025r., - 1.505,62zł od dnia 3 czerwca 2025r., - 1.505,62zł od dnia 2 lipca 2025r., - 1.505,62zł od dnia 1 sierpnia 2025r., - 1.505,62zł od dnia 2 września 2025r., - 1.505,62zł od dnia 7 października 2025r.. b) ustawowymi za opóźnienie od kwoty: - 166,30zł od dnia 5 marca 2025r., - 167,36zł od dnia 2 kwietnia 2025r., - 167,36zł od dnia 19 kwietnia 2025r., - 171,11zł od dnia 4 maja 2025r., - 170,03zł od dnia 4 czerwca 2025r., - 169,68zł od dnia 3 lipca 2025r., - 170,64zł od dnia 2 sierpnia 2025r., - 170,74zł od dnia 3 września 2025r., - 170,77zł od dnia 8 października 2025r. do dnia zapłaty, II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.367zł ( cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VGC 429/26 UZASADNIENIE (...) (...) . w W. żądała od (...) S.A. w O. -wie 12.152,40zł z odsetkami i rekompensatą, ponieważ pozwana nie zapłaciła jej wyna-grodzenia za reklamowanie w internecie jej serwisu sprzedaży biletów ( k. 4 – 7 ). Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, ponieważ powódka nie wykazała roszczenia ani prawidłowego wykonania umowy; ponadto, nie może żądać odsetek w transakcjach handlowych i wielokrotnej rekompensaty ( k. 76 – 78 ). Sąd ustalił i zważył , co następuje: W czerwcu 2023r. (...) S.A. w O. zleciła (...) -pka (...) . w W. stałe prowadzenie w internecie kampanii reklamowej jej serwisu sprzedaży biletów kolejowych za wynagrodzeniem w wysokości 1.000zł netto miesięcz-nie płatnym z góry na podstawie faktur wysyłanych e – mailem. Wynagrodzenie miało być co roku waloryzowane od stycznia o stopień inflacji jednak nie mniej niż o 10 pro-cent. Dowód: umowa, § 8 lit. B pkt. 1, 2, 3 i 11 i § 10 pkt 1, k. 11 – 12. Sąd zważył, co następuje: 1. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formal-nej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania w tym zwłaszcza postępowania dowodowego. Ciężar dowodu faktów istotnych dla roz-strzygnięcia spoczywa zaś na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne ( ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c. ). 2. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie dokumentów. Nie były bowiem kwestio-nowane i nie budziły wątpliwości. Także zeznania świadka były wiarygodne. Nie za-chodziła jednak potrzeba odwoływania się do ich treści. 3. Powództwo było uzasadnione. Powódka przedłożyła bowiem umowę z pozwaną, czym potwierdzała opisane w pozwie fakty. Udowodniła tym samym słuszność swoich racji; zleceniodawca powinien przecież płacić zleceniobiorcy uzgodnione wynagrodzenie w myśl zasady pacta sunt servanda . Umowa nie była natomiast podważana przez pozwaną. Z kolei ogólne zaprzeczenie twierdzeniom strony powodowej i kwestionowanie powó-dztwa stanowi dobrą linię obrony pozwanego tylko w przypadku, w którym powód jest bierny i nie przedstawia dowodów. Jeżeli dowody prezentuje, obrona, która nie jest oparta o konkretne zarzuty, zawodzi zupełnie. 4. Racje pozwanej nie przekonywały natomiast z uwagi na ogólnikowość. Po pierwsze, wbrew jej stanowisku, powódka nie ograniczyła się do złożenia faktur, które istotnie niewiele dowodzą. Jak już podkreślono, dysponowała umową, w której pozwana zobowiązała co miesiąc płacić wynagrodzenie a to zasadniczo zmienia postać rzeczy. Umowa stanowi bowiem prawidłową podstawę domaga się świadczenia. Po drugie, pozwana broniła się twierdząc, że powódka nie udowodniła prawidłowego wy-konania umowy. Abstrahując od tego, że pozwana nie sprecyzowała nawet, o jakie ewentualne nieprawidłowości jej chodzi, nie mówiąc już o ich udowodnieniu, sam fakt nienależytego wykonania zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku zapłaty wy-nagrodzenia kontrahentowi. Takie zdarzenie nie powoduje bowiem wygaśnięcia zobo-wiązania. Konsekwencje tego typu rodzi dopiero złożenie mu odpowiedniego oświad-czenia woli, w tym zwłaszcza o odstąpieniu od umowy. Pozwana nie złożyła jednak powódce żadnego z możliwych do pomyślenia oświadczeń, które mogły mieć wpływ na byt dochodzonego roszczenia. Oświadczeń prawa material-nego, co oczywiste, nie można domniemywać. 4. Powódka żądała od pozwanej odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych a pozwana kwestionowała roszczenie nie uzasadniając jednak swojej opinii. Słuszność miała strona powodowa. Do transakcji handlowych zalicza się umowy sprzedaży i o świadczenie usług zawarte przez przedsiębiorców ( art. 4 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o prze-ciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, tekst j. Dz. U. z 2023r., poz. 1790, powoływanej dalej jako ustawa z dnia 8 marca 2013r. ) a w transa-kcjach handlowych wierzycielowi należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w pod-wyższonej wysokości jeżeli spełnił swoje świadczenie ( art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 ma-rca 2013r. ). Strony są profesjonalnymi uczestnikami obrotu, zobowiązane pozwanej miało termino-wy charakter a powódka, nawet w świetle twierdzeń pozwanej, umowę wykonywała. Należą się jej zatem odsetki za opóźnienie w wysokości ustalonej w ustawie z dnia 8 marca 2013r. 5. Powódka domagała się od pozwanej łącznie 1.523,99zł rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, ponosząc, że stro-ny łączyła tylko jedna umowa i sugerowała, że jej treść jest rażąco krzywdząca. Zasadność powództwa nie podlegała dyskusji. Przede wszystkim w świetle umowy stron powódka co miesiąc nabywała osobne rosz-czenie o zapłatę wynagrodzenia, którego pozwana jej nie płaciła; od dnia nabycia prawa do odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych z uwagi na opóźnienie pozwanej, mogła też żądać osobnej rekompensaty. Zresztą, nawet w przypadku jednego świadcze-nia podzielonego na raty, rekompensata należy się w odrębnie w razie opóźnienia w za-płacie każdej części, co expressis verbis przewiduje art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013r., do którego nawiązywała pozwana. Postanowienia umowy zawartej na czas nieoznaczony, zgodnie z którymi wynagrodze-nie za stałe wykonywanie usług jest płatne co miesiąc z pewnością nie jest nieuczciwe. Odmienna opinia pozwanej nie nadawała się więc do obrony. 6. Powódka mogła też żądać odsetek za opóźnienie od rekompensaty. I. -sata stanowi bowiem świadczenie pieniężne, które dłużnik powinien spełnić w ustawo-wym terminie. Jeżeli tego nie czyni, popada w opóźnienie, co usprawiedliwia żądanie odsetek, o których mowa w art. 481 § 1 k.c. 7. W rezultacie Sąd uwzględnił powództwo w całości na zasadzie art. 750 w zwią-zku art. 735 § 1 k.c. , oraz art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. i orzekł o kosztach na podstawie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i 98 § 1 1 k.p.c.