Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, III AUa 94/25

sygn. akt III AUa 94/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicząca - sędzia Urszula Iwanowska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Hajko, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na rozprawie, w S. , sprawy z odwołania R. P. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego o wypłatę emerytury na skutek apelacji wojskowego organu emerytalnego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt VI U 750/24, I. zmienia w części zaskarżony wyroku i przyznaje ubezpieczonemu R. P. prawo do wypłaty emerytury wojskowej; II. oddala apelację w pozostałym zakresie; III. zasądza od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na rzecz ubezpieczonego kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wraz z ustawowymi odsetkami należnymi za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. sędzia Urszula Iwanowska UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 marca 2024 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. wstrzymał wypłatę emerytury wojskowej R. P. od 1 kwietnia 2024 r. wskazując, że w dniu 20 lutego 2024 r. do Wojskowego Biura Emerytalnego wpłynęło pismo z dnia 13 lutego 2024 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z informacją, iż na wniosek R. P. z dnia 23 stycznia 2024 r. podjęto na jego rzecz wypłatę emerytury z systemu powszechnego od dnia 1 stycznia 2024 r. W związku z powyższym organ rentowy w dniu 28 lutego 2024 r. wystosował pismo do ubezpieczonego z prośba o wskazanie, które świadczenie wybiera z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych czy z Wojskowego Biura Emerytalnego. W dniu 14 marca 2024 r. wpłynęła odpowiedź pełnomocnika ubezpieczonego, w której brak jednoznacznej deklaracji, które ze świadczeń wybiera ubezpieczony, a w której znajduje się wskazanie, że wolą ubezpieczonego jest pobieranie dwóch świadczeń jednocześnie. W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej oraz o obciążenie organu emerytalnego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 44 ust. 1 pkt 2a ustawy zaopatrzeniowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie odnosi się on do zabiegu świadczeń emerytalnych z systemu powszechnego z emeryturą wojskową, ale zbiegu różnych świadczeń przysługujących w ramach ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7 ustawy zaopatrzeniowej poprzez przyjęcie, iż zaistniały przewidziane w tym przepisie przesłanki nakazujące wstrzymanie wypłaty emerytury wojskowej z uwagi na podjęcie wypłaty emerytury z ZUS, w sytuacji gdy żaden z przypadków przewidzianych w przepisie art. 7 ustawy nie zaistniał (ani nie doszło do wyboru przez uprawnionego świadczenia z ZUS, ani też nie jest to świadczenie wyższe), nadto zasada wypłaty jednego świadczenia przewidziana w tym przepisie w przypadku uprawnionego R. P. została wyłączona z uwagi na prawomocne orzeczenia sądowe przyznające mu prawo do pobierania emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych obok emerytury wojskowej. W odpowiedzi na odwołanie wojskowy organ emerytalny wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu R. P. prawo do wypłaty emerytury wojskowej jednocześnie z wypłatą emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (punkt I) oraz zasądził od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na rzecz ubezpieczonego kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie po upływie siedmiu dni od uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia (punkt II). Powyższe orzeczenie Sąd Okręgowy oprał o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: R. P. urodził się w dniu (...) Od 15 września 1972 r. do 30 maja 2001 r. pełnił służbę w Wojsku Polskim. Decyzją z dnia 24 lipca 2001 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin , Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. przyznał R. P. emeryturę wojskową, począwszy od dnia 1 czerwca 2001 r. Procentowy wymiar emerytury przy zachowaniu nieprzekraczania 75% podstawy wymiaru wyniósł 75%. Na powyższy wymiar świadczenia złożyło się 75,53% z tytułu 28 lat wysługi emerytalnej - przypadającej w całości na służbę wojskową. Świadczenie od 1 czerwca 2001 r. przysługiwało w kwocie 3.528,70 zł miesięcznie, do wypłaty 2.899,33 zł. Po przejściu na emeryturę wojskową ubezpieczony podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia. Okresy zatrudnienia ubezpieczonego od 31 maja 2001 r. do 30 grudnia 2010 r., od 31 grudnia 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. oraz od 1 lipca 2011 r. do 30 września 2016 r. nie zostały doliczone do wojskowej wysługi emerytalnej. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał R. P. prawo do emerytury od 1 sierpnia 2019 r., tj. od miesiąca w którym złożono wniosek. Wysokość emerytury obliczona została zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: 535.315,98/205,40 = 2.606,21 zł. Jednocześnie organ rentowy zawiesił wypłatę świadczenia z uwagi na uprawnienia do świadczenia z Wojskowego Biura Emerytalnego w S. . ZUS wskazał, że w celu podjęcia wypłaty emerytury należy złożyć oświadczenie, które świadczenie ubezpieczony wybiera, tj. emeryturę z ZUS czy świadczenie z WBE. Poinformowano, że o wysokości emerytury z ZUS organ rentowy powiadomi WBE. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. P. podnosząc, że zawieszenie wypłaty emerytury bez wskazania podstawy prawnej takiej decyzji w sytuacji, gdy określona w art. 95 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zasada wypłaty jednego świadczenia, nie odnosi się do jego sytuacji. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt IV U 1520/19, Sąd Okręgowy w Koszalinie IV Wydział Pracy i (...) zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił, iż emerytura ubezpieczonego R. P. podlega wypłacie poczynając od 1 sierpnia 2019 r. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III AUa 110/20, Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2019 r. oddalił apelację. W wyroku tym Sąd Apelacyjny stwierdził prawo odwołującego się do pobierania dwóch świadczeń z dwóch systemów emerytalnych w zbiegu. Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2021 r., wydanym w sprawie III USK, odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 czerwca 2020 r. do rozpoznania. Decyzją z dnia 24 lipca 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wykonując wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 grudnia 2019 r., ponowienie ustalił wysokość i podjął wypłatę emerytury R. P. w kwocie 2.698,99 zł brutto (do wypłaty 2.250,08 zł). Pismem z dnia 24 lipca 2020 r. ZUS Oddział w K. poinformował Wojskowe Biuro Emerytalne w S. , iż wykonując wyrok sądowy przesyła w załączeniu decyzję z tej samej daty o ponownym ustaleniu wysokości i podjęciu wypłaty emerytury. W związku z powyższą informacją postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2020 r. Dyrektor WBE wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej R. P. . Pismem z dnia 13 sierpnia 2020 r. WBE zwrócił się do ZUS o przesłanie kopii wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 20 grudnia 2019 r. Wobec odmowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wojskowy organ emerytalny zwrócił się pismem z dnia 1 września 2020 r. o nadesłanie wyroku do Sądu Okręgowego w Koszalinie. R. P. przesłał oba wyroki do WBE drogą elektroniczną 4 września 2020 r. Postanowieniem z dnia 8 września 2020 r. organ rentowy załatwił sprawę wszczętą postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej poprzez wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury wojskowej od 1 października 2020 r. Decyzją z dnia 9 września 2020 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. wstrzymał R. P. wypłatę emerytury wojskowej od dnia 1 października 2020 r. na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 2a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł R. P. . Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt IV U 7/21, Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił, iż emerytura ubezpieczonego R. P. podlega wypłacie poczynając od 1 października 2020 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał m.in., iż mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny - niekwestionowany przez żadną ze stron - Sąd uznał, że ubezpieczony, choć zalicza się do żołnierzy, którzy rozpoczęli służbę wojskową przed 1 stycznia 1999 r., ma prawo do pobierania dwóch emerytur: jednej - z systemu zaopatrzenia żołnierzy zawodowych i drugiej - z systemu powszechnego. Pierwszą z emerytur nabył bowiem od początku w wysokości maksymalnej (75,53 % ograniczone do 75%), co spowodowało, że wypracowany po zakończeniu służby wojskowej, ponad 15-letni okres pracy „cywilny”, nie miał, (bo nie mógł mieć z uwagi na ograniczenie z art. 18 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu wojskowym) wpływu na jej wysokość. Z kolei „cywilny” (wyłącznie) okres zatrudnienia stanowił podstawę do nabycia prawa do emerytury z powszechnego systemu ubezpieczeniowego od 1 sierpnia 2019 r. Wyrokiem z dnia 6 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 240/21 Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu apelacji organu rentowego, zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał m.in., że w sprawie spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy organ na podstawie art. 7 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, prawidłowo odmówił podjęcia wypłaty emerytury wojskowej w związku z pobieraniem świadczenia z powszechnego systemu emerytalnego, a to wobec zbiegu prawa do świadczeń i ustalenia, że III USKP 20/23 6 odwołujący się rozpoczął pobieranie emerytury z powszechnego systemu emerytalnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, odwołujący się nabył prawo do dwóch świadczeń niezależnych od siebie, tzn. okresy ubezpieczenia i służby nie zazębiały się i nie zostały wzajemnie uwzględnione przy ustalaniu prawa do świadczeń, a każdy z nich z osobna był wystarczający do uzyskania prawa do emerytury w określonym systemie. Dalej wskazał, że jakkolwiek ma pewne wątpliwości, to w myśl jednolitego orzecznictwa - na dzień rozstrzygania niniejszej sprawy - uznaje, że prawo do otrzymywania jednego świadczenia z ubezpieczenia społecznego jest trwale usankcjonowane. Zarówno art. 95 ustawy emerytalnej, jak i analogiczny art. 7 wojskowej ustawy emerytalnej - zdaniem Sądu Apelacyjnego - wskazują, że ubezpieczony uprawniony do emerytury z FUS nie może jednocześnie pobierać emerytury wojskowej, mimo że spełnił warunki do jej nabycia, i odwrotnie. Skoro na wniosek ubezpieczonego została podjęta wypłata emerytury z powszechnego systemu emerytalnego, to prawidłowo wojskowy organ emerytalny na podstawie art. 7 wojskowej ustawy emerytalnej zawiesił wpłatę przyznanej ubezpieczonemu emerytury wojskowej. Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie apelacji organu emerytalnego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2021 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu oraz obciążenie organu emerytalnego kosztami postępowania kasacyjnego, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 października 2023 r., w sprawie III USKP 20/23, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy przypomniał, że przedmiotem sporu w sprawie, w której wywiedziono skargę kasacyjną była kwestia prawidłowości decyzji wojskowego organu rentowego, który wstrzymał wypłatę wojskowej emerytury po uzyskaniu informacji o podjęciu wypłaty przez ZUS cywilnej emerytury w wykonaniu prawomocnego wyroku stwierdzającego prawo odwołującego się do pobierania dwóch świadczeń. Dalej Sąd Najwyższy zauważył, że prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2020 r., III AUa 110/20 stwierdzający prawo odwołującego się do pobierania dwóch świadczeń z dwóch systemów emerytalnych w zbiegu, opierał się na wykładni art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS dokonanej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17. Od wykładni tej Sąd Najwyższy odstąpił w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21 (OSNP 2022/6/58). Zmiana linii orzeczniczej Sądu Najwyższego nie ma jednak - w ocenie Sądu Najwyższego - znaczenia dla oceny prawidłowości wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną w niniejszej sprawie. Dla tej oceny kluczowe jest bowiem udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego przez organ rentowy. Sąd Najwyższy przypomniał, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21 ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z tytułu których jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego (art. 95 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 7 ustawy zaopatrzeniowej). Sąd Najwyższe wskazał, że skarga kasacyjna okazała się zasadna w zakresie naruszenia art. 7 ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury lub renty przewidzianych w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe albo wybrane przez osobę uprawnioną, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jak wspomniano powyżej, z uchwały III UZP 7/21 wynika, że takim przepisem szczególnym nie jest art. 95 ustawy emerytalnej. Nie oznacza to jednak, że spełnione zostały przesłanki zastosowania tego przepisu. Nakazuje on bowiem wojskowemu organowi rentowemu wypłacać - w razie zbiegu - wyższe świadczenie albo świadczenie wybrane przez uprawnionego. Tymczasem wojskowy organ rentowy wstrzymał wypłatę emerytury wojskowej (jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, k. 112 akt emerytalnych), która jest świadczeniem wyższym (wysokość emerytury z FUS wynosiła od 1 marca 2020 r. - 2.698,99 zł, k. 86 akt emerytalnych, a wysokość emerytury wojskowej - 6.500 zł, k. 82 akt emerytalnych). Wstrzymanie takie byłoby możliwe, gdyby odwołujący się złożył oświadczenie o wyborze niższego świadczenia z systemu powszechnego. Jednakże w niniejszej sprawie nie ustalono, by odwołujący się złożył takie oświadczenie. Tym samym, wydając zaskarżoną decyzję, wojskowy organ rentowy nie oparł jej treści na ustawowych przesłankach wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej, co należy traktować jako rażące naruszenie prawa. Wybór świadczenia nie może następować przez samo złożenie wniosku o przyznanie emerytury w danym systemie. Wybór ten następuje dopiero przez złożenie oświadczenia woli, w którym ubezpieczony stanowczo wskazuje świadczenie, którego realizacji oczekuje (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2018 r., II UK 706/16, LEX nr 2490064). Wszczęcia postępowania w przedmiocie prawa do wypłaty emerytury z systemu powszechnego, jak również uzyskania prawomocnego wyroku nakazującego organowi rentowemu wypłatę świadczenia w zbiegu, także nie można traktować jako aktu wyboru świadczenia z systemu powszechnego, którego wysokość jest niższa od emerytury wojskowej. Z treści odwołania od decyzji organu rentowego nie wynika bowiem, by odwołujący się domagał się wznowienia wypłaty świadczenia z systemu powszechnego jako świadczenia niższego od emerytury wojskowej. Odwołujący się konsekwentnie żądał w postępowaniu sądowym potwierdzenia prawa do wypłaty dwóch świadczeń w zbiegu. Nie można także uznać za dokonanie wyboru niższego świadczenia samego podjęcia wypłaty emerytury z systemu powszechnego przez organ rentowy w wykonaniu prawomocnego wyroku. Organ rentowy wznowił wypłatę świadczenia nie wskutek oświadczenia odwołującego się, lecz wskutek wyroku sądu powszechnego. Prawidłowo zatem wskazuje skarżący, że żaden z przypadków przewidzianych w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej nie zaistniał, bowiem ani nie doszło do wyboru przez uprawnionego świadczenia z ZUS, ani też świadczenie z ZUS nie jest świadczeniem wyższym dla odwołującego się. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Decyzją z dnia 15 listopada 2021 r., nr (...) , Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. , na podstawie art. 7, art. 31 ust. 1 oraz 48 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 586 ze zm., dalej jako: ustawa zaopatrzeniowa) i art. 144 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 291 ze zm., dalej jako: ustawa emerytalna), a także powołując się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2021 r., wydany w sprawie sygn. akt III AUa 240/21 orzekł o obowiązku zwrotu przez R. P. świadczenia emerytalnego za okres od 1 sierpnia 2019 r. do 30 września 2020 r. w kwocie 89.435,85 zł brutto, jako świadczenia nienależnie pobranego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wydał ją w stanie faktycznym, w którym wobec powzięcia informacji o ponownym ustaleniu wysokości i podjęciu wypłaty emerytury przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. na rzecz R. P. z dniem 1 sierpnia 2019 r. (tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury z FUS) - decyzją z dnia 9 września 2020 r. wstrzymano ubezpieczonemu wypłatę emerytury wojskowej, począwszy od 1 października 2020 r. R. P. odwołał się od tej decyzji, jednak przeprowadzone przed sądami obu instancji postępowanie (pod sygn. akt VI U 7/21 - Sąd Okręgowy w Szczecinie oraz III AUa 240/21 - Sąd Apelacyjny w Szczecinie) potwierdziło jej prawidłowość. Organ rentowy wskazał zatem, że skoro ubezpieczony utracił uprawnienia do wypłaty emerytury wojskowej, to kwoty pobrane przezeń z tytułu tego świadczenia za okres od 1 sierpnia 2019 r. do 30 września 2020 r. (łącznie 89.435,85 zł brutto) stały się świadczeniem nienależnym i zgodnie z art. 48 ustawy zaopatrzeniowej podlegają zwrotowi. Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VI U 91/21. W dniu 21 grudnia 2021 r. wpłynęło do Wojskowego Biura Emerytalnego pismo ubezpieczonego z dnia 17 grudnia 2021 r., w którym wskazał, że wnosi o podjęcie od stycznia 2022 r. wypłaty emerytury wojskowej. Poinformował WBE, że w związku z nierozstrzygniętymi wątpliwościami co do możliwości pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, mimo istniejących prawomocnych wyroków przyznających mu prawo do dwóch świadczeń, złożył wniosku do ZUS o wstrzymanie od stycznia 2022 r. wypłaty emerytury celem uzyskania faktycznej możliwości pobierania emerytury wojskowej, która jest mu niezbędna dla zaspokajania bieżących potrzeb życiowych. W dniu 21 grudnia 2021 r. ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych pismo z dnia 17 grudnia 2021 r., w którym wskazał, że wnosi o wstrzymanie, od stycznia 2022 r., wypłaty emerytury przyznanej decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r., znak: ENP/10/017114922, do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej w sprawie o wstrzymanie wypłaty emerytury wojskowej. Do tego czasu bowiem zamierza pobierać przede wszystkim emeryturę wojskową, która jest dla niego świadczeniem wyższym, a nierozstrzygnięte wątpliwości co do możliwości pobierania dwóch świadczeń jednocześnie powodują, iż emerytura wojskowa w tej chwili nie jest na jego rzecz wypłacana, a jej wypłata jest uzależniona do złocenia wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, mimo istniejących prawomocnych wyroków przyznających mu prawo do dwóch świadczeń. Dalej podał, że na tym etapie, celem uzyskania faktycznej możliwości pobierania emerytury wojskowej, która jest mu niezbędna dla zaspokajania bieżących potrzeb życiowych, wnosi o wstrzymanie wypłaty emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. - po rozpatrzeniu wniosku ubezpieczonego z dnia 21 grudnia 2021 r., wstrzymał wypłatę emerytury od 1 lutego 2022 r., wskazując, że w razie zbiegu uprawnień do emerytury z ubezpieczenia społecznego z uposażeniem emerytalnym z WBE przysługuje prawo do pobierania jednego świadczenia wyższego lub wybranego. Emerytura ustalona niniejszą decyzją zostaje zwieszona, ponieważ jest świadczeniem mniej korzystnym. Kolejną decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. zwrócił się do ubezpieczonego o zwrot nienależnie pobranej emerytury za styczeń 2022 r. w kwocie 2.813,43 zł. W piśmie z dnia 24 lutego 2022 r., które wpłynęło do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 marca 2022 r., pełnomocnik ubezpieczonego wskazał - w związku z treścią decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. o wstrzymaniu wypłaty emerytury z ZUS - że jakkolwiek decyzja uwzględnia wniosek ubezpieczonego, to treść jej uzasadnienia nie wskazuje na rzeczywiste podstawy, które legły u źródeł złożenia tego wniosku. Dalej podał, że ubezpieczony nie domagał się wstrzymania wypłaty emerytury z uwagi na wybór świadczenia z WBE jako korzystniejszego, w dalszym ciągu stoi on bowiem na stanowisku, iż przysługuje mu prawo do obu świadczeń, zgodnie z treścią wyroków sądowych, które skutkowały podjęciem wypłaty emerytury z ZUS. Zdecydował się na złożenie wniosku o wstrzymanie emerytury z uwagi na trudności w pobieraniu emerytury wojskowej, nie chcąc się pozbawiać bieżących świadczeń wojskowych do czasu zakończenia postępowań sądowych w tej sprawie. Wniosek ubezpieczonego nie był w żaden sposób związany z wyborem jednego świadczenia i nie taka powinna być podstawa wstrzymania wypłaty emerytury z ZUS. Ubezpieczony skorzystał z prawa, które daje mu art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, który powinien być wskazany jako podstawa wydania decyzji, stąd wniósł o sprostowanie decyzji w tym zakresie. Pełnomocnik podkreślił ponownie, że w ocenie ubezpieczonego, powinien on mieć zachowane prawo do obu świadczeń. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r. wznowił wypłatę emerytury wojskowej od 1 stycznia 2022 r. w kwocie 6.775,60 zł, potrącając jednocześnie ze świadczenia za styczeń 2022 r. kwotę 2.813,43 zł - zgodnie z decyzją ZUS z dnia 25 stycznia 2022 r. Od dnia 1 marca 2022 r. emerytura wojskowa ubezpieczonego wynosiła 7.249,89 zł brutto, do wypłaty 5.970,40 zł. Wyrokiem z dnia 11 maja 2022 r., wydanym w sprawie VI U 91/22, Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił decyzję z dnia 15 listopada 2021 r. w ten sposób, że ustalił, iż świadczenia emerytalne wypłacone ubezpieczonemu za okres od 1 sierpnia 2019 r. do 30 września 2020 r. w łącznej kwocie 89.435,85 zł brutto nie mają charakteru świadczeń nienależnych, a co za tym idzie ubezpieczony nie ma obowiązku ich zwrotu. Wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r., w sprawie III AUa 572/22, Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 11 maja 2022 r. Od dnia 1 marca 2023 r. emerytura wojskowa ubezpieczonego wynosiła 8.322,87 zł brutto, do wypłaty 6.874,81 zł. Pismem z dnia 29 grudnia 2023 r. adresowanym do ubezpieczonego, Wojskowe Biuro Emerytalne w S. wskazało, że w związku z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r., o sygn. akt III USKP 20/23 (data wpływu 1 grudnia 2023 r.) realizuje wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2021 r. o sygn. akt VI U 7/21, ustalając wypłatę emerytury zawieszonej na podstawie decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury wojskowej w okresie od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. w kwocie 100.256,00 zł brutto. W piśmie przedstawiono sposób waloryzacji emerytury i wskazano, że kwota powyższa zostanie pomniejszona o podatek dochodowy oraz składkę zdrowotną i wypłacona wraz ze świadczeniem emerytalnym za styczeń 2024 r. na dotychczasowy rachunek bankowy. W dniu 23 stycznia 2023 r. wpłynął do ZUS wniosek pełnomocnika ubezpieczonego o wypłatę zaległych i bieżących świadczeń emerytalnych - zaległej emerytury od 1 lutego 2022 r. do chwili obecnej oraz bieżącej, począwszy od stycznia 2024 r. - zgodnie z treścią wyroku sądowego nakazującego wypłatę świadczeń emerytalnych od 1 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu wnioskodawca przypomniał, że Sąd Okręgowy w Koszalinie w wyroku z dnia 20 grudnia 2019 r., w sprawie IV U 1520/19, ustalił, że emerytura ubezpieczonego podlega wypłacie poczynając od 1 sierpnia 2019 r., mimo pobierania emerytury wojskowej. Pełnomocnik powołał się na treść wniosku ubezpieczonego z dnia 17 grudnia 2021 r. oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r. i wskazał, że wobec przesądzenia w prawomocnie zakończonych postępowaniach sądowych, iż ubezpieczonemu przysługuje prawo do pobierania obydwu świadczeń, wnosi o wypłatę zaległych świadczeń emerytalnych przyznanych decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. za okres od 1 lutego 2022 r. do chwili obecnej oraz bieżących, począwszy od stycznia 2024 r. zgodnie z treścią wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt IV U 1520/19. Decyzją z dnia 13 lutego 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. podjął wypłatę emerytury od dnia 1 stycznia 2024 r., tj. od miesiąca, w który zgłoszono wniosek. Wskazał, że emerytura została zawieszona od 1 stycznia 2022 r. zgodnie z wnioskiem ubezpieczonego z dnia 21 grudnia 2021 r. Wyrok Sądu z dnia 13 października 2023 r. dotyczy odwołania od decyzji WBE i nie jest dla ZUS wiążący. Wysokość emerytury - po waloryzacjach - ustalono na kwotę 3.455,90 zł, do wypłaty 3.029,87 zł. W dniu 14 lutego 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wysłał do Wojskowego Biura Emerytalnego w S. decyzją o podjęciu wypłaty emerytury wnioskodawcy na jego wniosek z dnia 23 stycznia 2024 r. Pismem z dnia 28 lutego 2024 r. Wojskowe Biuro Emerytalne zwróciło się do ubezpieczonego o wskazanie w terminie 7 dni które świadczenie wybiera do wypłaty - z ZUS czy z WBE. Wskazano, że w przypadku braku odpowiedzi bądź braku jednoznacznej odpowiedzi (ZUS czy WBE) organ emerytalny uzna, że wniosek ubezpieczonego z dnia 23 stycznia 2024 r. złożony do ZUS w K. o podjęcie wypłaty jest oświadczeniem woli pobierania przez ubezpieczonego emerytury z sytemu powszechnego, co skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury wojskowej i wydaniem stosownej decyzji. W dniu 1 marca 2024 r., wpłynęło do WBE pismo pełnomocnika ubezpieczonego z dnia 26 lutego 2024 r., w którym wskazał, że rozliczenie z pisma WBE z dnia 29 grudnia 2023 r. nie obejmuje wszystkich należnych ubezpieczonemu kwot, tj. kwoty 2.813,43 zł potrąconej z emerytury za styczeń 2022 r., nadto odsetek od zaległych świadczeń za okres od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz od kosztów procesu, a nadto WBE nie zwróciło uiszczonych na rzecz organu emerytalnego przez ubezpieczonego kosztów w kwocie 420 zł zgodnych z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2021 r. W dniu 14 marca 2024 r. wpłynęło do WBE pismo pełnomocnika ubezpieczonego z dnia 12 marca 2024 r., w którym - ustosunkowując się do pisma WBE z dnia 28 lutego 2024 r. - stwierdził, że podejmowane przez WBE działania, w których organ podejmuje próby wymuszenia na ubezpieczonym złożenia oświadczenia w przedmiocie wyboru świadczenia emerytalnego, do czego w żaden sposób nie jest zobligowany i chce (organ) dokonywać interpretacji składanych przez wnioskodawcę oświadczeń w sposób jaskrawie sprzeczny z ich treścią jest niedopuszczalne i stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Dalej wskazała, że treść pisma WBE jest całkowicie niezrozumiała i świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów, jak również prawomocnych wyroków sądowych, zapadłych w sprawach z udziałem organu emerytalnego, respektowania których wnioskodawca oczekuje. Pełnomocnik ponownie wskazał, że R. P. nigdy nie dokonywał i nie dokonuje również obecnie wyboru żadnego ze świadczeń emerytalnych, stojąc na stanowisku, iż winien mieć wypłacane zarówno świadczenia emerytalne z ZUS, jak i z WBE, zgodnie z treścią prawomocnych wyroków sądowych. Oświadczenie to jest jednoznaczne i ostateczne, i prosi się o niedokonywanie jakiejkolwiek interpretacji pism składanych przez wnioskodawcę, które zresztą w swojej treści każdorazowo są jasne i precyzyjne. Sugerowanie obecnie, iż w związku z wypłaceniem na rzecz R. P. świadczeń emerytalnych z ZUS dojdzie do wstrzymania wypłaty emerytury jest nadużyciem i stanowi o całkowitym pomijaniu treści wyroków zapadłych w sprawie o sygn. akt VI U 7/21 Sądu Okręgowego w Szczecinie, a w szczególności wydanego w tym postępowaniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt III USKP 20/23, w uzasadnieniu którego Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, iż wydając decyzje o wstrzymaniu wypłaty emerytury wojskowej organ nie oparł jej treści na ustawowych przesłankach wstrzymania wypłaty emerytury, co należy traktować jako rażące naruszenie prawa. Dalej pełnomocnik zauważył, że postępowanie powyższe dotyczyło identycznej sytuacji jaka występuje aktualnie. W odpowiedzi wojskowy organ emerytalny wydał zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2024 r. wstrzymując wypłatę emerytury wojskowej R. P. od 1 kwietnia 2024 r. Emerytura wojskowa za marzec 2024 r. wynosiła 9.331,61 zł Po ustaleniu powyższego stanu faktycznego, który był niesporny i w całości oparty na dowodach z dokumentów zawartych w aktach Wojskowego Biuro Emerytalnego w S. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. oraz na podstawie przepisów prawa niżej powołanych Sąd Okręgowy uznał odwołanie za uzasadnione, pomimo błędnie sformułowanego żądania. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że spór w rozpoznawanej sprawie miał charakter prawny i sprowadzał się do ustalenia czy organ rentowy - Dyrektor Wojskowego Biuro Emerytalnego w S. - miał podstawy do wstrzymania ubezpieczonemu wypłaty wojskowej emerytury poczynając od 1 kwietnia 2024 r. w związku z otrzymaniem informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podjęciu przez ten organ na wniosek ubezpieczonego wypłaty emerytury z systemu powszechnego z dniem 1 stycznia 2024 r., przy uwzględnieniu, że prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2020 r., III AUa 110/20, stwierdzono prawo odwołującego się do pobierania dwóch świadczeń z dwóch systemów emerytalnych w zbiegu (wyrok opierał się na wykładni art. 95 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS dokonanej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2019 r., I UK 426/17, od której to wykładni Sąd Najwyższy odstąpił w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 grudnia 2021 r., III UZP 7/21, OSNP 2022/6/58). W ocenie sądu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom organu rentowego, a zgodnie z twierdzeniami odwołującego się, w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym mamy do czynienia z taką samą sytuacją, jak w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r., III USKP 20/23. Również bowiem dla oceny zasadności odwołania ubezpieczonego kluczowe jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki wstrzymania wypłaty świadczenia emerytalnego przez organ rentowy. A w konsekwencji zmiana linii orzeczniczej Sądu Najwyższego w zakresie prawa emerytów wojskowych do dwóch emerytur (wojskowej oraz z systemu powszechnego) nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 242; powoływana dalej jako: ustawa zaopatrzeniowa), w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury lub renty przewidzianych w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe albo wybrane przez osobę uprawnioną, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 października 2023 r., z uchwały III UZP 7/21 wynika, że takim przepisem szczególnym nie jest art. 95 ustawy emerytalnej. Nie oznacza to jednak, że spełnione zostały przesłanki zastosowania przepisu art. 7 ustawy zaopatrzeniowej. „Nakazuje on bowiem wojskowemu organowi rentowemu wypłacać - w razie zbiegu - wyższe świadczenie albo świadczenie wybrane przez uprawnionego.” Tymczasem - tak jak w niniejszej sprawie - wojskowy organ rentowy wstrzymał wypłatę emerytury wojskowej, która jest świadczeniem wyższym (wysokość emerytury z FUS wynosiła od 1 marca 2024 r. - 3.455,90 zł - k. 153 akt ZUS, a wysokość emerytury wojskowej - 9.331,61 zł - k. 350 akt WBE). „Wstrzymanie takie byłoby możliwe, gdyby odwołujący się złożył oświadczenie o wyborze niższego świadczenia z systemu powszechnego.” Jednakże również w niniejszej sprawie organ rentowy nie wykazał, by odwołujący się złożył takie oświadczenie. Wręcz przeciwnie, składając do ZUS wniosek o wypłatę świadczenia emerytalnego, wnioskodawca wskazał, że wnosi o wypłatę zaległych i bieżących świadczeń emerytalnych zgodnie z treścią wyroku sądowego nakazującego wypłatę świadczeń emerytalnych od 1 sierpnia 2019 r. Zaś w uzasadnieniu tego wniosku przypomniał, że Sąd Okręgowy w Koszalinie w wyroku z dnia 20 grudnia 2019 r., w sprawie IV U 1520/19, ustalił, że emerytura ubezpieczonego podlega wypłacie poczynając od 1 sierpnia 2019 r., mimo pobierania emerytury wojskowej, ponadto powołał się na treść wniosku z dnia 17 grudnia 2021 r. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r. i wskazał, że wobec przesądzenia w prawomocnie zakończonych postępowaniach sądowych, iż ubezpieczonemu przysługuje prawo do pobierania obydwu świadczeń, wnosi o wypłatę zaległych świadczeń emerytalnych przyznanych decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. za okres od 1 lutego 2022 r. do chwili obecnej oraz bieżących, począwszy od stycznia 2024 r. zgodnie z treścią wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt IV U 1520/19. Tym samym, podobnie jak w sprawie III USKP 20/23, wydając zaskarżoną decyzję, wojskowy organ rentowy nie oparł jej treści na ustawowych przesłankach wstrzymania wypłaty emerytury wojskowej, co należy traktować jako rażące naruszenie prawa. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 12 października 2023 r. i co powtarzał za nim organ rentowy, nie wyciągając właściwych wniosków: „Wybór świadczenia nie może następować przez samo złożenie wniosku o przyznanie emerytury w danym systemie. Wybór ten następuje dopiero przez złożenie oświadczenia woli, w którym ubezpieczony stanowczo wskazuje świadczenie, którego realizacji oczekuje (wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2018 r., II UK 706/16, LEX nr 2490064). Wszczęcia postępowania w przedmiocie prawa do wypłaty emerytury z systemu powszechnego, jak również uzyskania prawomocnego wyroku nakazującego organowi rentowemu wypłatę świadczenia w zbiegu, także nie można traktować jako aktu wyboru świadczenia z systemu powszechnego, którego wysokość jest niższa od emerytury wojskowej.” Również w rozpoznawanej sprawie z treści odwołania od decyzji organu rentowego ani z żadnego pisma odwołującego się przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wynika, by domagał się on wznowienia wypłaty świadczenia z systemu powszechnego jako świadczenia niższego od emerytury wojskowej. Odwołujący się jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji konsekwentnie w dwóch postępowaniach sądowych żądał potwierdzenia prawa do wypłaty dwóch świadczeń w zbiegu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej wyroku: „Nie można także uznać za dokonanie wyboru niższego świadczenia samego podjęcia wypłaty emerytury z systemu powszechnego przez organ rentowy w wykonaniu prawomocnego wyroku. Organ rentowy wznowił wypłatę świadczenia nie wskutek oświadczenia odwołującego się, lecz wskutek wyroku sądu powszechnego. Prawidłowo zatem wskazuje skarżący, że żaden z przypadków przewidzianych w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej nie zaistniał, bowiem ani nie doszło do wyboru przez uprawnionego świadczenia z ZUS, ani też świadczenie z ZUS nie jest świadczeniem wyższym dla odwołującego się.” Również te ostatnie tezy Sądu Najwyższego znajdują zastosowanie w niniejszym postępowaniu. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca bowiem emeryturę ubezpieczonemu nadal na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2020 r., III AUa 110/20, a przerwy w jej wypłacie wynikały wyłącznie z wniosków ubezpieczonego, który w trakcie postępowania sądowego w sprawie VI U 7/21, wnosił o wstrzymanie wypłaty emerytury powszechnej z uwagi na potrzebę uzyskania wyższych środków z emerytury wojskowej. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, zaskarżona decyzja została wydana pomimo tego, że nie wystąpiły ustawowe przesłanki do wstrzymanie wypłaty emerytury wojskowej ubezpieczonego, co - jak wskazał Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej wyroku z dnia 12 października 2023 r., III USKP 20/23 - traktować należy jako rażące naruszenie prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd - na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. - zmienił zaskarżoną decyzję w sposób opisany w sentencji wyroku. Nadto Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w całości nie zgodził się Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. , który w wywiedzionej apelacji zarzucił mu naruszenie następujących przepisów: I. prawa materialnego, tj. art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 242 ze zm.; powoływana dalej jako: ustawa zaopatrzeniowa) - w zw. z art. 7 pkt 1 tej ustawy oraz art. 95 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1631 ze zm.; powoływana dalej jako: ustawa emerytalna) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania R. P. wypłaty emerytury wojskowej od kwietnia 2024 r., gdyż nie złożył oświadczenia o tym, iż wybiera emeryturę cywilną w miejsce wojskowej, w sytuacji, gdy wnioskiem z dnia 23 stycznia 2024 r. ubezpieczony wystąpił do ZUS Oddział w K. o podjęcie wypłaty emerytury cywilnej, co potwierdza decyzja ZUS Oddział w K. z dnia 13 lutego 2024 r., a co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, że emerytura wojskowa R. P. nie podlega wstrzymaniu, lecz równoczesnej wypłacie z emeryturą cywilną, niezależnie od tego, że emerytura cywilna jest wypłacana R. P. w sposób rzeczywisty na jego wniosek oraz w sytuacji, gdy ubezpieczony nie wpisuje się w wyjątek prawny od zakazu pobierania więcej niż tylko jednego świadczenia emerytalnego; II. następujących przepisów prawa procesowego, tj. art. 321 § 1 w zw. z art. 325 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i wydanie wyroku co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, a nadto wyrokowanie ponad żądanie R. P. , albowiem sentencja zaskarżonego wyroku dotyczy przyznania ubezpieczonemu prawa do wypłaty emerytury wojskowej jednocześnie z wypłatą emerytury cywilnej (nawet bez wskazania daty początkowej wypłaty), podczas gdy przedmiotem sporu w sprawie, w której wywiedziono odwołanie z dnia 26 kwietnia 2024 r. była kwestia prawidłowości decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia 21 marca 2024 r., którą to wstrzymał ubezpieczonemu wypłatę emerytury wojskowej, a nadto w sytuacji, gdy ubezpieczony nie zawarł we wspomnianym odwołaniu, ani później żądania o przyznanie mu prawa do wypłaty świadczenia wojskowego wraz ze świadczeniem cywilnym, a co doprowadziło do tego, że sentencja zaskarżonego wyroku jest nieadekwatna do przedmiotu sprawy wyznaczonego decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia 21 marca 2024 r. Mając na uwadze przedstawione zarzuty apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I. poprzez oddalenie odwołania R. P. z dnia 26 kwietnia 2024 r. w całości, - zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II. poprzez przyznanie od R. P. na rzecz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. kosztów zastępstwa radcowskiego przed sądem pierwszej instancji - według norm przepisanych, - zasądzenie od R. P. na rzecz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. kosztów zastępstwa radcowskiego przed sądem drugiej instancji - według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący między innymi pokreślił, że ubezpieczony złożył oświadczenie o wyborze świadczenia z systemu powszechnego we wnioski z dnia 19 stycznia 2024 r. o wypłatę zaległych i bieżących świadczeń emerytalnych, a sąd pominął tę okoliczność. Jednocześnie apelujący zaznaczył, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 października 2023 r., III USKP 20/23) nigdzie nie wskazał, iż R. P. ma prawo do jednoczesnego pobierania dwóch świadczeń z dwóch różnych systemów. W sytuacji więc, gdy doszło w jego przypadku - na skutek wniosku do ZUS Oddział w K. - do pobierania dwóch emerytur z dwóch różnych systemów jednocześnie, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. zmuszony był wstrzymać wypłatę emerytury wojskowej w oparciu o art. 7 pkt 1 i art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej. Ubezpieczony wybrał bowiem do wypłaty emeryturę z systemu powszechnego, którego to wyboru wymagają przywołane powyżej regulacje prawne. Skarżący podkreślił nadto, że w sprawie niniejszej w sentencji wyroku nie została określona data, z początkiem której organ rentowy miałby zacząć wypłatę emerytury wojskowej łącznie z tą z systemu powszechnego. W odpowiedzi na apelacje R. P. , działając przez pełnomocnika wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie organu emerytalnego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych podkreślając, że słusznie sąd pierwszej instancji uznał, iż podstaw do wstrzymywania ubezpieczonemu wypłaty emerytury wojskowej nie było i przyznał ubezpieczonemu prawo do jej wypłaty jednocześnie z wypłatą emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ubezpieczony podniósł, że zarzuty apelacji są bezzasadne i omówił to stanowisko powołując się na dotychczasowe rozstrzygnięcia - orzeczenia sądów powszechnych i Sądu Najwyższego w sprawach prowadzonych z jego odwołań. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Apelacja organu rentowego co do zasady okazała się nieuzasadniona. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji - co do zasady - jest prawidłowe. Sąd Okręgowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, nie uchybiając przepisom prawa procesowego oraz dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Dlatego sąd odwoławczy podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rezygnując jednocześnie z ich ponownego szczegółowego przytaczania w tej części uzasadnienia ( art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c. ). Sąd Apelacyjny nie dostrzegł przy tym naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego, w związku z czym podziela w całości rozważania tego Sądu również w zakresie przyjętych przez niego podstaw prawnych orzeczenia ( art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c. ). W sprawie należy przypomnieć, że przedmiotem sporu jest kwestia prawidłowości decyzji wojskowego organu rentowego, który decyzją z dnia 21 marca 2024 r. wstrzymał wypłatę wojskowej emerytury R. P. od 1 kwietnia 2024 r. Inaczej mówiąc, przedmiotem sprawy było ustalenie czy wystąpiły przesłanki do wstrzymania przez Wojskowe Biuro Emerytalne wypłaty świadczenia emerytalnego R. P. . Podstawą prawną przywołanej decyzji jest art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy zaopatrzeniowej, który stanowi, że w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w ustawie z prawem do emerytury lub renty przewidzianych w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe albo wybrane przez osobę uprawnioną, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Słusznie w tym zakresie sąd pierwszej instancji odwołał się do uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2023 r., III USKP 20/23, w którym Sąd ten między innymi stwierdził, że wybór świadczenia nie może następować przez samo złożenie wniosku o przyznanie emerytury w danym systemie. Wybór ten następuje dopiero przez złożenie oświadczenia woli, w którym ubezpieczony stanowczo wskazuje świadczenie, którego realizacji oczekuje (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2018 r., II UK 706/16, LEX nr 2490064). Wszczęcia postępowania w przedmiocie prawa do wypłaty emerytury z systemu powszechnego, jak również uzyskania prawomocnego wyroku nakazującego organowi rentowemu wypłatę świadczenia w zbiegu, także nie można traktować jako aktu wyboru świadczenia z systemu powszechnego, którego wysokość jest niższa od emerytury wojskowej. Z treści odwołania od decyzji organu rentowego nie wynika bowiem, by odwołujący się domagał się wznowienia wypłaty świadczenia z systemu powszechnego jako świadczenia niższego od emerytury wojskowej. Odwołujący się konsekwentnie żądał w postępowaniu sądowym potwierdzenia prawa do wypłaty dwóch świadczeń w zbiegu. Nie można także uznać za dokonanie wyboru niższego świadczenia samego podjęcia wypłaty emerytury z systemu powszechnego przez organ rentowy w wykonaniu prawomocnego wyroku. Organ rentowy wznowił wypłatę świadczenia nie wskutek oświadczenia odwołującego się, lecz wskutek wyroku sądu powszechnego. Prawidłowo zatem wskazuje skarżący, że żaden z przypadków przewidzianych w art. 7 ustawy zaopatrzeniowej nie zaistniał, bowiem ani nie doszło do wyboru przez uprawnionego świadczenia z ZUS, ani też świadczenie z ZUS nie jest świadczeniem wyższym dla odwołującego się. Przedstawiona oraz omówiona sytuacja - wbrew twierdzeniom apelującego - nie uległa zmianie. Dopóki ubezpieczony nie złoży jednoznacznego oświadczenia, że wybiera do wypłaty tylko i wyłącznie emeryturę z systemu powszechnego, wojskowy organ rentowy nie ma podstawy do wstrzymania wobec niego wypłaty wojskowej emerytury, która jest świadczeniem korzystniejszym. Kwestia wypłaty świadczenia emerytalnego z systemu powszechnego na rzecz ubezpieczonego wobec prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2020 r., III A Ua 110/20, do czasu ziszczenia się przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy zaopatrzeniowej nie może stanowić podstawy do zawieszenia wobec ubezpieczonego wypłaty emerytury wojskowej. W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 7 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 95 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej okazał się chybiony. Natomiast racje ma skarżący, iż w wyroku sąd pierwszej instancji wykroczył poza przedmiot zaskarżonej decyzji w części wskazującej, że ubezpieczony ma prawo wypłaty emerytury wojskowej „jednocześnie z wypłatą emerytury z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych”. Stronami niniejszego postępowania jest R. P. i Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego i tylko wobec tych stron sąd rozstrzygał ten spór. Powiązanie wypłaty wojskowej emerytury z wypłatą emerytury z systemu powszechnego na rzecz R. P. w sentencji wyroku nie znajduje podstawy prawnej. Przy czym, błędnie skarżący zarzuca, że Sąd Okręgowy nie określił daty podjęcia wypłaty wojskowej emerytury na rzecz ubezpieczonego. Skoro zaskarżona decyzja dotyczy wstrzymania wypłaty tego świadczenia od dnia 1 kwietnia 2024 r., to oczywistym i nie budzącym wątpliwości jest, że orzeczenie o podjęciu wypłaty tego świadczenia - wobec braku innej daty określonej przez Sąd - dotyczy daty od 1 kwietnia 2024 r. Jednak uznanie zasadności zarzutu w tym zakresie nie wypłynęło na zmianę oceny przedmiotu sporu czyli uznanego i przyznanego przez sąd pierwszej instancji prawa ubezpieczonego do wypłaty wojskowej emerytury wobec niespełnienia przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. , tylko w części zmienił zaskarżony wyrok przyznając R. P. prawo do wypłaty emerytury wojskowej, bez powiązania jej z wypłatą emerytury cywilnej (punkt I sentencji wyroku) i oddalił apelację w pozostałym zakresie jako nieuzasadnianą, na podstawie art. 385 k.p.c. (punkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji ( art. 108 § 1 k.p.c. ). Do celowych kosztów postępowania należy, między innymi, koszt ustanowienia zastępstwa procesowego ( art. 98 § 3 i art. 99 k.p.c. ). Zatem, skoro co do zasady oddalono apelację organu rentowego uznać należało, że to organ przegrał postępowanie także w drugiej instancji. Wysokość tych kosztów ustalono na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), przy uwzględnieniu, że na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd ma obowiązek orzekać z urzędu o odsetkach należnych stronie wygrywającej od przyznanych kosztów (punkt III sentencji wyroku). Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku. sędzia Urszula Iwanowska