Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, III AUa 78/25

Sygn. akt III AUa 78/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Urszula Iwanowska Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rakowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 r. w S. sprawy E. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na skutek apelacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt VI U 157/24 oddala apelację. Urszula Iwanowska Sygn. akt III AUa 78/25 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r., znak (...) , Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił E. N. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 23 stycznia 2023 r. uznała, że nie jest ona osobą niezdolną do pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji E. N. wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy podnosząc, że z uwagi na stan układu narządu ruchu jest osobą niezdolną do pracy. Ubezpieczona zaznaczyła, że brak jest rokowań poprawy stanu jej zdrowia, a w trakcie analizy jej stanu zdrowia przez lekarza orzecznika, została pominięta jej szeroka dokumentacja medyczna z lat 2009-2022. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości, podtrzymując argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. Powyższe orzeczenie Sąd Okręgowy oparł o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: E. N. urodziła się w dniu (...) Ubezpieczona posiada wyuczony zawód ogrodnika. W toku aktywności zawodowej pracowała na stanowiskach: gońca, montera sprzętu oświetleniowego, kucharza, pomocy kuchennej, operatora urządzeń pralniczych, pokojowej. Ubezpieczona w okresie od 15 kwietnia 2019 r. do 30 listopada 2022 r. korzystała z prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W dniu 24 października 2022 r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Orzeczeniem z dnia 4 stycznia 2023 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, iż ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Ubezpieczona wniosła sprzeciw od tego orzeczenia, co skutkowało skierowaniem sprawy do komisji lekarskiej ZUS. Komisja lekarska - rozpoznając u ubezpieczonej zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego, zespół bólowy kręgosłupa szyjnego na tle zmian zwyrodnionych i nadciśnienie tętnicze - uznała ubezpieczoną za zdolną do pracy. W dniach od 9 do 12 maja 2023 r. ubezpieczona była hospitalizowana na Oddziale (...) w S. z rozpoznaniem chorób krążka międzykręgowego szyjnego z uszkodzeniem korzeni nerwów rdzeniowych oraz dyskopatii szyjnej C6/C7. W trakcie hospitalizacji u ubezpieczonej wykonano zabieg operacyjny microdiscectomię C6-C7, spondylodesis C6-C7. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r., Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu neurologii i ortopedii na okoliczność ustalenia czy stan zdrowia ubezpieczonej czyni ją całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy, kiedy powstała niezdolność do pracy oraz jaki jest to rodzaj niezdolności, pod względem czasowym. Dnia 29 maja 2023 r. ubezpieczona nie stawiła się na badaniach sądowo-lekarskich. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, przekazał sprawę do rozpoznania ZUS i umorzył postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - uwzględniając zażalenie organu rentowego - uchylił postanowienie z dnia 20 czerwca 2023 r. i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu. U ubezpieczonej na dzień wydania zaskarżonej decyzji rozpoznaje się: - zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z następowym zespołem bólowym leczone operacyjnie, - zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego leczone operacyjnie, - zmiany zwyrodnieniowe w stawach stopy lewej bez upośledzenia funkcji stopy. Stan zdrowia nie uzasadnia uznania ubezpieczonej za osobę długotrwale niezdolną do pracy. U ubezpieczonej nie stwierdza się objawów zespołu bólowego, ani upośledzenia funkcji narządu ruchu w stopniu powodującym długotrwałą niezdolność do pracy. Po ustaleniu powyższego stanu faktycznego oraz na podstawie przepisów prawa niżej powołanych Sąd Okręgowy oddalił odwołanie. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 57 i 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 504 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wyrokowania; powoływana dalej jako: ustawa emerytalno-rentowa), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnił następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy – tj. 5 lat pracy w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy, 3) niezdolność do pracy powstała w czasie ubezpieczenia, lub w okresie równorzędnym z okresem ubezpieczenia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od daty ustania tych okresów - warunku tego nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Następnie Sąd Okręgowy wyjaśnił, że definicję niezdolności do pracy zawiera przepis art. 12 ustawy emerytalno-rentowej, który w ustępie pierwszym stanowi, iż niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 2). Natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3). Z kolei zgodnie z art. 13 powoływanej ustawy, przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowań co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: - stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, - możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Zatem z powyższego wynika, że pojęcie utraty zdolności do pracy zarobkowej obok elementu ekonomicznego, polegającego na obiektywnej utracie możliwości zarobkowania, zawiera w sobie również element biologiczny, czyli naruszenie sprawności organizmu. Naruszenie to należy oceniać pod kątem możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji. Z całkowitą niezdolnością do pracy mamy zatem do czynienia w sytuacji utraty zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy, przy czym zgodnie z art. 13 ust. 4, zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00, OSNAPiUS 2002/15/369). Oznacza to, że możliwość uznania całkowitej niezdolności do pracy jest wykluczona przy zachowaniu choćby ograniczonej zdolności do pracy w tzw. normalnych warunkach. Częściowa niezdolność do pracy jest z kolei wynikiem utraty w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Wyjaśnić przy tym należy, iż o częściowej niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (vide: wyroku Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2000 r., II UKN 113/00, OSNAP 2002/14/343). Następnie sąd pierwszej instancji przypomniał, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu była ocena, czy E. N. spełnia warunki wymagane do przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Na względzie należało mieć to, że warunki wymienione w przepisach art. 57 i 58 ustawy emerytalno-rentowej muszą być spełnione łącznie. Ustalenia w kwestii zdolności wnioskodawczyni do pracy zostały poczynione przez Sąd Okręgowy w oparciu o analizę dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach rentowych i przedłożonej przez skarżącą w toku postępowania oraz na podstawie przeprowadzonego w toku postępowania sądowego dowodu z opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu neurologii - dr T. P. oraz z zakresu ortopedii - dr H. M. . Autentyczność dokumentów nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Zostały one sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby, w ramach ich kompetencji oraz w sposób rzetelny, stąd też Sąd ocenił je jako wiarygodne. W ocenie sądu meriti opinie wydane zostały przez posiadających wieloletnie doświadczenie zawodowe specjalistów w dziedzinach odpowiednich do schorzeń zdiagnozowanych u ubezpieczonej, po zbadaniu wnioskodawczyni oraz po przeanalizowaniu adekwatnej dokumentacji medycznej. Wydane przez biegłych ekspertyzy były przy tym jasne, spójne, wnioski w nich zawarte zostały logiczne i przekonywająco uzasadnione, wobec czego rzetelność i fachowość opinii nie budzi żadnych wątpliwości i pozwala na uznanie ich za w pełni wiarygodne. Sąd Okręgowy miał na uwadze, że zarówno biegła neurolog, jak biegły ortopeda nie stwierdzili u ubezpieczonej takiego upośledzenia funkcji narządu ruchu, które powodowałoby długotrwałą niezdolność do pracy. Podczas badania lekarskiego nie stwierdzono objawów zespołu bólowego, ani upośledzenia funkcji narządu ruchu w stopniu powodującym długotrwałą niezdolność do pracy. Biegli wskazali, że w zakresie oceny zdolności skarżącej do pracy podzielają w całości stanowisko zawarte w orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS. Natomiast w zarzutach do opinii ubezpieczona wskazała, że biegli pominęli okoliczność pęknięcia kręgu piersiowego oraz brak stwierdzenia objawów zespołu bólowego. Odpowiadając na te zarzuty biegli wyjaśnili, że w opisie MR kręgosłupa piersiowego nie występuje pęknięcie kręgu piersiowego, lecz jedynie informacja o pęknięciu pierścienia włóknistego w przebiegu dyskopatii. Ponadto zgłaszane przez ubezpieczoną dolegliwości bólowe stawów i kręgosłupa nie znalazły potwierdzenia w stanie klinicznym ubezpieczonej, gdyż podczas badania biegli nie stwierdzili objawów występowania ostrego zespołu bólowego. Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w opisie badania neurologicznego i ortopedycznego ubezpieczonej, w czasie których stwierdzono m.in. jednakowe obwody kończyn górnych i dolnych (a więc brak zaników mięśniowych) oraz prawidłowe obrysy stawów, ruchomość w stawach w pełny zakresie, siłę mięśniową symetrycznie jednakową, czy chód prawidłowy. Jednocześnie sąd meriti miał na uwadze, że wnioski opinii pozostają zbieżne z opiniami lekarzy orzeczników ZUS. Ponadto sąd pierwszej instancji podkreślił, że opinie sporządzone w toku niniejszego postępowania wydane zostały przez biegłych sądowych - specjalistów posiadających wieloletnią praktykę zawodową, cieszących się dużym autorytetem, po uprzednio przeprowadzonym badaniu wnioskodawczyni oraz po analizie treści dotyczącej jej dokumentacji lekarskiej. Opinie te są logiczne i spójne, wnioski w nich zawarte są kategoryczne i prawidłowo uzasadnione. Biegli potwierdzili zasadność ocen lekarzy orzeczników ZUS. Zaś w ocenie tego Sądu podniesione przez ubezpieczoną zarzuty nie zawierały merytorycznych argumentów mogących podważyć prawidłowość ustaleń biegłych, a w opinii uzupełniającej biegli podtrzymali swoją opinię wyjaśniając zgłoszone przez ubezpieczoną wątpliwości. W oparciu o wnioski przedstawione przez biegłych Sąd ustalił, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Przy czym, Sąd ten zwrócił uwagę, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, który w pełni podziela, iż żądanie ponowienia lub uzupełnienia dowodu z opinii biegłych jest bezpodstawne, jeżeli sądy uzyskały od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania. Sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę i pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1997 r., III CKN 211/97, OSNP 1998/1/24). Skoro biegli specjaliści jednolicie uznali, iż ubezpieczona jest osobą zdolną do pracy, to kwestia ta została w sposób należyty wyjaśniona. Z kolei, w wyroku z dnia 16 grudnia 1998 r., II UKN 396/98, Sąd Najwyższy przyjął, że jeżeli w odniesieniu do ustaleń faktycznych wymagających specjalistycznej wiedzy Sąd zasięgnął opinii biegłych, to ewentualne powołanie jeszcze innych biegłych można by uznać za powinność sądu tylko wtedy, gdy pierwotna opinia budzi istotne i nie dające się usunąć wątpliwości, a zainteresowana strona wykazuje nieporadność w zgłaszaniu odpowiednich wniosków dowodowych. Takich wątpliwości opinie dopuszczone przez Sąd nie zawierają, bowiem są one jednoznaczne, spójne i należycie uzasadnione, a przy tym zbieżne z oceną stanu zdrowia dokonaną przez lekarzy orzeczników ZUS. Nadto sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że o nabyciu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy nie mogą przesądzać subiektywne odczucia osoby ubezpieczonej. Również sam fakt stwierdzenia choroby nie jest równoznaczny z nabyciem prawa do renty. Istnienie schorzeń powodujących konieczność pozostawania w stałym leczeniu nie stanowi bowiem samodzielnej przyczyny uznania częściowej niezdolności do pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., II UK 288/04, OSNPU 2006/5-6/99); o niezdolności do pracy nie decyduje bowiem sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2000 r., II UKN 113/00, OSNAP 2002/14/343). W konsekwencji biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodujące naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, przesądza brak prawa do tego świadczenia. Podsumowując Sąd Okręgowy wskazał, że biegli stanowczo i jednoznacznie w swoich opiniach wskazali, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy. Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie kwestionuje chorób występujących u ubezpieczonej, jednak ich wpływ na funkcjonowanie organizmu skarżącej na obecnym etapie nie uzasadnia stwierdzenia długotrwałej niezdolności do pracy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako nieuzasadnione. Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w całości nie zgodziła się E. N. , która działając przez pełnomocnika, w wywiedzionej apelacji zarzucając mu: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalno-rentowej poprzez jego niezastosowanie i skoncentrowanie się wyłącznie na analizie aspektu medycznego niezdolności E. N. do pracy z jednoczesnym pominięciem aspektu ekonomicznego w sytuacji, gdy obie te przesłanki muszą podlegać koniunkcyjnemu spełnieniu, zaś ubezpieczona nie ma możliwości wykonywania obecnej pracy ze względu na swój stan zdrowia, a jej przekwalifikowanie się z uwagi na wiek oraz dotychczasowe doświadczenie zawodowe jawi się jako niecelowe, które to okoliczności winny zostać uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i skutkować uwzględnieniem odwołania E. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 30 stycznia 2023 r., nr (...) ; 2. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie wybiórczej, a nie kompletnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przez to błędnej, oceny materiału dowodowego sprawy w postaci: a) dowodu z opinii biegłych z zakresu neurologii oraz ortopedii i uznanie, że wydane ekspertyzy były jasne, spójne, a wnioski w nich zawarte zostały logicznie i przekonywujące uzasadnione, podczas gdy w rzeczywistości biegli sądowi nie wyjaśnili, jaki wpływ ma pęknięcie pierścienia włóknistego w przebiegu dyskopatii na stan zdrowia ubezpieczonej, w szczególności czy może powodować zgłaszane przez nią trudności w codziennym funkcjonowaniu, zwłaszcza w postaci znacznego bólu rąk i całego kręgosłupa, i czy skutkuje to trwałą farmakoterapią ubezpieczonej oraz występowaniem u niej objawów zespołu bólowego, które zgłaszała podczas badania swojej osoby przez biegłych, a więc nie poddali analizie wpływu wszystkich schorzeń ubezpieczonej na jej zdolność do pracy, co winni byli uczynić; b) dowodu z dokumentacji medycznej ubezpieczonej zgromadzonej w aktach sprawy rentowej poprzez jej nieuwzględnienie w sytuacji, w której wynika z niej, że ubezpieczona zgłaszała występowanie objawów zespołu bólowego w postaci znacznego bólu rąk i całego kręgosłupa, skutkującego trwałą farmakoterapią ubezpieczonej i utrudniającego jej codzienne funkcjonowanie czego sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wydając zaskarżone orzeczenie, a co skutkowało oparciem rozstrzygnięcia wyłącznie o opinię biegłych z pominięciem pozostałej części materiału dowodowego i uznaniem, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy, podczas gdy prawidłowa i kompleksowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do odmiennej konstatacji i winna skutkować uwzględnieniem odwołania; 3. obrazy przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 278 § 1 w zw. z art. 286 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zawnioskowanego przez ubezpieczoną dowodu z opinii innych biegłych sądowych z zakresu neurologii i ortopedii w sytuacji, w której nie zmierzał on do przedłużenia postępowania, albowiem opinia uzupełniająca z dnia 20 maja 2024 r. nadal nie wyjaśnia wątpliwości, jakie powstały na kanwie opinii z dnia 19 lutego 2024 r. z uwagi na fakt, że biegli sądowi nie wyjaśnili, jaki wpływ ma pęknięcie pierścienia włóknistego w przebiegu dyskopatii na stan zdrowia ubezpieczonej, w szczególności czy może powodować zgłaszane przez nią trudności w codziennym funkcjonowaniu, zwłaszcza w postaci znacznego bólu rąk i całego kręgosłupa, i skutkować trwałą farmakoterapią ubezpieczonej oraz występowaniem u niej objawów zespołu bólowego, zgłaszanych przez nią podczas badania swojej osoby przez biegłych, które to wątpliwości należało wyjaśnić przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych, a więc w ramach dowodu z nowej opinii innych biegłych, a nadto nie da sposób apriorycznie założyć, że gdyby dowód ten zostałby dopuszczony, to skutkowałby uwzględnieniem odwołania E. N. na skutek odmiennych od dotychczasowych konkluzji opinii. Mając powyższe na uwadze apelująca wniosła o: - zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie odwołania E. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 30 stycznia 2023 r., nr (...) i przyznanie ubezpieczonej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpoznania; - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz ponowne rozstrzygnięcie przez sąd drugiej instancji o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego. Nadto apelująca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez sąd drugiej instancji dowodu z opinii innych biegłych sądowych z zakresu neurologii i ortopedii na okoliczność ustalenia: czy stan zdrowia ubezpieczonej czyni ją całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy, kiedy powstała niezdolność do pracy i czy jest to okoliczność trwała, trwająca krócej niż pięć lat, czy też dłużej (i w jakim przedziale czasowym się zamyka) oraz jaki wpływ ma pęknięcie pierścienia włóknistego w przebiegu dyskopatii na stan zdrowia ubezpieczonej, w szczególności czy może powodować zgłaszane przez nią trudności w codziennym funkcjonowaniu, zwłaszcza w postaci znacznego bólu rąk i całego kręgosłupa, i skutkować trwałą farmakoterapią ubezpieczonej oraz występowaniem u niej objawów zespołu bólowego. W uzasadnieniu skarżąca przywołując orzecznictwo Sądu Najwyższego ponownie szczegółowo omówiła przedstawione powyżej zarzuty oraz potrzebę przeprowadzenia dowodu z opinii nowego zespołu biegłych. W odpowiedzi na apelację Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i w pełni podzielając argumentację faktyczną i prawną Sądu Okręgowego w Szczecinie. W ocenie organu rentowego apelacja jest bezzasadna w całości, bowiem sąd pierwszej instancji zebrał w pełni i dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, prawidłowo ustalił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, wyciągnął na ich podstawie nie budzące zastrzeżeń logiczne wnioski i w konsekwencji oddalił odwołanie ubezpieczonej, a decyzję organu rentowego z dnia 30 stycznia 2023 r. uznał za prawidłową. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonej okazała się nieuzasadniona. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd Okręgowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe oraz dokonał trafnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Sąd odwoławczy podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i rozważania prawne przedstawione przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rezygnując jednocześnie z ich ponownego szczegółowego przytaczania w tym miejscu ( art. 387 § 2 1 pkt. 1 i 2 k.p.c. ). Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczona E. N. od dnia ustania prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (od 1 grudnia 2022 r.) i wydania zaskarżonej decyzji - 30 stycznia 2023 r. była nadal osobą niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy emerytalno-rentowej. Ustalenia w przedmiocie stanu zdrowia ubezpieczonej oraz jej zdolności do pracy poczynione zostały przez sąd pierwszej instancji w oparciu o analizę dokumentacji lekarskiej, jak również na podstawie przeprowadzonego przez ten sąd dowodu z opinii zespołu biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii i neurologii. Przeprowadzone w ten sposób postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić, że u ubezpieczonej występują: zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z następowym zespołem bólowym leczone operacyjnie w 2009, 2011, 2013 i 2016 r.; zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego leczone operacyjne w maju 2023 r. oraz zmiany zwyrodnieniowe w stawach stopy lewej bez upośledzenia funkcji stopy. Schorzenia te jednak nie czynią ubezpieczonej nadal osobą niezdolną do pracy na dzień zakończenia pobierania świadczenia rentowego i wydania zaskarżonej decyzji. Sąd Apelacyjny w całości podzielił stanowisko biegłych przedstawione w opinii głównej oraz opiniach uzupełniających uznając, że w pełnym zakresie wyjaśnia ono wątpliwości co do stanu zdrowia ubezpieczonej. Wobec treści apelacji przypomnieć trzeba, że renta z tytułu niezdolności do pracy jest świadczeniem z ubezpieczenia społecznego związanym z istnieniem w organizmie osoby ubezpieczonej stanu chorobowego skutkującego obiektywnie oceną niezdolności do pracy. W postępowaniu sądowym ocena niezdolności do pracy, a co za tym idzie również weryfikacja orzeczeń lekarzy orzeczników, wymaga zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Podstawowym więc dowodem w sprawach o rentę jest dowód z opinii biegłego. W takim wypadku sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 27 listopada 1974 r., II CR 748/74, LEX 7618; 18 września 2014 r., I UK 22/14, LEX nr 1545137; 24 czerwca 2015 r., I UK 345/14, LEX nr 1771399). Zważyć należy, że w niniejszej sprawie opinię zespołu biegłych ortopedy i neurologa poprzedzał dokładny wywiad, badania przedmiotowe i opisy stanu zdrowia ubezpieczonej. Badania zostały przeprowadzone rzetelnie, wnioski opinii są jednoznaczne i kategoryczne, korespondują z treścią dokumentacji medycznej oraz logicznie wynikają z opisu przebiegu badań. Z tych powodów brak jest przesłanek do negowania prawidłowości sporządzonych opinii. W sprawie nie można pominąć także okoliczności, że w składzie komisji lekarskiej ZUS, która orzekała w dniu 23 stycznia 2023 r. uczestniczył lekarza neurolog dr n. med. A. C. , a nadto w postępowaniu przed organem rentowym uzyskano opinię lekarza konsultanta ZUS także z zakresu neurologii, który w opinii z dnia 15 grudnia 2022 r., po przeprowadzeniu badania przedmiotowego ubezpieczonej uznał, że mimo występujących schorzeń ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Przy czym, ostatnio akcentowane przez ubezpieczoną pogorszenie jej stanu zdrowia na skutek pęknięcia pierścienia włóknistego w przebiegu dyskopatii, które zostało uwzględnione przez biegłych w opinii uzupełniającej 20 maja 2024 r. wynikało z opisu MR kręgosłupa piersiowego z dnia 2 grudnia 2023 r. i nie wpłynęło na zmianę stanowiska biegłych, którzy wskazali, że zgłaszane przez ubezpieczoną dolegliwości bólowe stawów i kręgosłupa nie znalazły potwierdzenia w stanie klinicznym ubezpieczonej. Biegli podczas przeprowadzonego w dniu 19 lutego 2024 r. badania lekarskiego ubezpieczonej nie stwierdzili objawów występowania ostrego zespołu bólowego, jak również nie stwierdzili upośledzenia funkcji narządu ruchu w stopniu powodującym długotrwałą niezdolność do pracy. Podkreślić przy tym trzeba, że opis przeprowadzonego badania przedmiotowego przez biegłego neurologa w tym dniu wskazał, iż w kończynach górnych i dolnych - ubezpieczonej: wygląd, siła, napięcie mięśniowe prawidłowe; odruchy głębokie żywe, słabszy lewy odruch skokowy; objawów patologicznych nie stwierdza się; czucie badana podje osłabione na zewnętrznej powierzchni podudzia lewego; zborność prawidłowa; kręgosłup ustawiony prawidłowo; ruchomość ograniczona w odcinku lędźwiowym; objaw L. ’a obustronnie ujemny; chód niezaburzony; próba R. ujemna. Z kolei, biegły ortopeda w badaniu przedmiotowym ubezpieczonej odnotował: czucie powierzchniowe: badana podje osłabienie czucia palców ręki prawej; kończyny górne: obwody jednakowe; obrysy stawów prawidłowe; ruchomość w stawach czynna i bierna w granicach prawidłowych; siła mięśniowa: badana demonstruje słabszy uścisk ręki prawej; chwytność rąk zachowana. I dalej biegły odnotował: - kręgosłup: śladowe esowate skrzywienie; bolesność uciskowa na wysokości Th8; ruchomość w odcinku szyjnym ograniczona: odległość broda mostek 5 cm, wyprost 10 0 , pochylenie głowy w prawo i w lewo - 20 0 ; ruchomość w odcinku lędźwiowym ograniczona: odległość palców od podłoża 60 cm, skłon w prawo i skłon w lewo 25 0 ; napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe; objaw szczytowy ujemny; - kończyny dolne: kolana koślawe; obwody jednakowe; obrysy stawów prawidłowe; ruchomość w stawach w granicach prawidłowych; staw skokowy lewy o obrysie prawidłowym i pełnej ruchomości; siła mięśniowa symetrycznie jednakowa; objawy rozciągowe ujemne; chód prawidłowy; MR stopy lewej - zaznaczone zmiany zwyrodnieniowe w stawie skokowym i łódkowo klinowym. Przy czym, biegli wypowiadający się w sprawie zgodnie podzielili stanowisko komisji lekarskiej ZUS z dnia 23 stycznia 2023 r. Opisany stan przedmiotowy, podmiotowy, wnioski i uzasadnienie opinii biegłych łącznie z opinią uzupełniającą oraz analiza dokumentacji medycznej ubezpieczonej doprowadziła także Sąd Apelacyjny do wniosku, że ubezpieczona po dniu 30 listopada 2022 r. nie była osoba nadal niezdolną do pracy, a więc nie było podstaw do przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. W sprawach o rentę z tytułu niezdolności do pracy sąd zawsze bierze pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego na dzień wydania zaskarżonej decyzji badając jej zgodność z prawem pod względem formalnym i merytorycznym (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 maja 2004 r., II UK 395/03, OSNP 2005/3/43; z dnia 7 lutego 2006 r., I UK 154/05, LEX nr 272581 czy z dnia 25 września 2014 r., I UK 181/14, LEX nr 1537266). Dlatego też, późniejsza ewentualna zmiana stanu zdrowia ubezpieczonej, nie jest podstawą do uznania owej decyzji za wadliwą i jej zmiany. Zaistnienie po wydaniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżonej decyzji nowych okoliczności, które wskazywałyby na pogorszenie stanu zdrowia, bądź na powstanie nowych schorzeń, mogło jedynie stanowić podstawę nowego wniosku do organu rentowego o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Dalej ustosunkowując się do treści apelacji zauważyć należy, że o niezdolności do pracy w rozumieniu ustawy emerytalno-rentowej nie świadczy ilość przedłożonej dokumentacji medycznej, ale stopień naruszenia sprawności organizmu spowodowany występującymi schorzeniami i to - jak wskazano powyższej - na określoną datę. Tę zaś przesłankę prawa do renty ustala sąd ubezpieczeń społecznych na podstawie opinii biegłych sądowych tj. lekarzy o specjalnościach adekwatnych do schorzeń ubezpieczonej. Tylko bowiem biegli sądowi są niezależni od ubezpieczonej, sądu i organu rentowego. Lekarze specjaliści podejmują się funkcji biegłego sądowego składając stosowną przysięgę, że będą swoją pracę wykonywali rzetelnie na podstawie własnej wiedzy, doświadczenia życiowego i zawodowego. W niniejszej sprawie opinia biegłych dostarczyła danych potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy. Chociaż biegli badali ubezpieczoną w dniu 19 lutego 2024 r. i dysponowali już opisem badania MR kręgosłupa piersiowego, w którym odnotowano „na poziomie VTh7/VTh8 dokanałowa protruzja krążka międzykręgowego (z pęknięciem pierścienia włóknistego)”, to nie stwierdzili objawów występowania ostrego zespołu bólowego, wskazując, że zgłaszane przez ubezpieczoną dolegliwości bólowe stawów i kręgosłupa nie znalazły potwierdzenie w stanie klinicznym ubezpieczonej. Inaczej mówiąc, występowanie schorzeń nie przełożyło się na naruszenie sprawności organizmu - stanu zdrowia - ubezpieczonej w stopniu powodującym nadal niezdolność do pracy. Ocena przesłanki niezdolności do pracy tak przez sąd pierwszej instancji, jak i przez sąd odwoławczy, ostatecznie dokonana została w oparciu zgromadzony materiał dowodowy a więc dokumentacje medyczną zarówno tą w aktach orzeczniczych ZUS jak i w aktach sprawy oraz opinię biegłych sądowych lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii i neurologii. Samo odczucie bólu i poczucie choroby, bez oparcia w stanie klinicznym, nie może stanowić podstawy do uznania choćby częściowej niezdolności do pracy. Również istnienie schorzeń powodujących konieczność pozostawania w stałym leczeniu nie stanowi samodzielnej przyczyny uznania częściowej niezdolności do pracy, chociaż w pewnych okresach wymaga czasowych zwolnień lekarskich (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., II UK 288/04, OSNP 2006/5-6/99). Ubezpieczona formułuje wnioski o stanie swego zdrowia na podstawie własnych subiektywnych odczuć, a nie bierze pod uwagę, że do oceny stanu zdrowia w kontekście art. 12 i 13 ustawy emerytalno-rentowej konieczna jest wiedza, którą posiadają biegli sądowi, osoby o dużym doświadczeniu zawodowym, specjaliści w określonych dziedzinach i wypowiadający się w ramach posiadanej wiedzy. Biegli na podstawie dokumentacji medycznej dotyczącej ubezpieczonej oraz wyników jej badań mieli za zadanie ustalenie, czy E. N. była osobą co najmniej częściowo niezdolną do pracy po dniu 30 listopada 2022 r. i na dzień 30 stycznia 2023 r. i taką ocenę przedstawili. Przy czym, biegli mieli zadanie obiektywnej oceny faktycznego stanu zdrowia ubezpieczonej dlatego ich praca opierała się nie tylko na zgłaszanych przez wnioskodawczynię dolegliwościach, ale przede wszystkim na analizie dostępnej dokumentacji medycznej oraz po przeprowadzonym badaniu przedmiotowym. Dopiero ocena oparta na tak ustalonym materiale doprowadziła biegłych do wniosku, że stan zdrowia ubezpieczonej nie czynił ją osobą niezdolną do pracy. Mając na uwadze powyższe i odnosząc się do stanowiska apelującej należy podkreślić, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w postaci opinii biegłych oraz dokumentacji medycznej, nie pozwalał na dokonanie odmiennej oceny. Ocena wiarygodności i mocy dowodów jest podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału. Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego rozumowania. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd zasad określonych w art. 233 k.p.c. , wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Tylko te uchybienia mogą być przeciwstawiane uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął to sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 listopada 1998 r., II CKN 4/98, LEX nr 322031). W przedstawionych warunkach sąd odwoławczy uznał, że brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelującej o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych sądowych z zakresu neurologii i ortopedii. W okolicznościach tej sprawy, ponad rozpoznanie medyczne, niesporne są ustalenia dotyczące przebiegu pracy zawodowej ubezpieczonej, w tym wykształcenia oraz zajmowanych przezeń stanowisk. Akta potwierdzają, że E. N. z wyuczonego zawodu jest ogrodnikiem, a pracowała jako kucharz, pomoc kuchenna, operator urządzeń pralniczych, pokojowa i sprzedawca. Jednocześnie ze stanowczych, spójnych i jednoznacznych wniosków opinii wynika, że stwierdzone u ubezpieczonej schorzenia nie są przeciwwskazaniem do wykonywania pracy zgodnej z posiadanym przez nią wykształceniem i dotychczasowym przebiegiem zatrudnienia. Zatem stan ubezpieczonej zdrowia w dacie zaskarżonej decyzji nie uzasadniał dalszego jej wykluczenia z rynku pracy na trwałe lub okresowo. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że apelacja ma jedynie charakter polemiczny, ubezpieczona nie wskazała żadnych uchybień w rozumowaniu sądu pierwszej instancji, które skutkować mogłyby wydaniem błędnego rozstrzygnięcia. Stanowisko przedstawiane przez stronę skarżącą jest jedynie stanowiskiem strony procesu i nie znajduje ono poparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności w dokumentacji medycznej i wydanych na jej podstawie opiniach biegłych sądowych lekarzy specjalistów. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że ubezpieczona nie spełniła przesłanki warunkującej przyznanie prawa do świadczenia rentowego, tj. przesłanki istnienia niezdolności do pracy. Tym samym stwierdzić należy, że roszczenie o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres jest bezpodstawne. Mając na względzie wskazane motywy, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako nieuzasadnioną. sędzia Urszula Iwanowska