Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, III AUa 419/24

Sygn. akt III AUa 419/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Urszula Iwanowska Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rakowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. w S. sprawy A. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. o rentę w związku z wypadkiem przy pracy na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV U 565/23 oddala apelację. Urszula Iwanowska Sygn. akt III AUa 419/24 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. decyzją z dnia 13 września 2023 r. odmówił A. D. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, który miał miejsce w dniu 19 sierpnia 2010 r. na dalszy okres wskazując, że orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 lipca 2023 r. nie został on uznany za niezdolnego do pracy od dnia 1 września 2023 r. W odwołaniu od powyższej decyzji A. D. wniósł o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej naruszenie art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , poprzez uznanie, że A. D. jest osobą, która nie utraciła całkowicie lub częściowo zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i rokuje odzyskanie zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Ubezpieczony wskazał, że jego schorzenia nie pozwalają mu na wykonywanie pracy, którą wykonywał przed wypadkiem. Zatrudnienie to angażuje bowiem w przeważającej mierze narząd ruchu, w tym zwłaszcza kończyny górne oraz kręgosłup, wymaga wykonywania ruchów przenoszenia, dźwigania, schylania oraz pracy w pozycji stojącej. Natomiast stan zdrowia odwołującego nie uległ poprawie. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. Powyższe orzeczenie Sąd Okręgowy oparł o następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: A. D. urodził się w dniu (...) , ma 45 lat. Legitymuje się wykształceniem zawodowym, w ramach zawodu - monter sieci instalacji sanitarnych. W przebiegu kariery zawodowej wykonywał zatrudnienie piekarza, operatora saturatora, spawacza-montera oraz montera instalacji sanitarnych. W dniu 19 sierpnia 2010 r. odwołujący uległ wypadkowi przy pracy, w wyniku którego doznał złamania otwartego wyrostka łokciowego i kości ramiennej lewej, zwichnięcia barku lewego, wieloodłamkowego złamania łopatki lewej, niedowładu nerwu promieniowego lewego oraz złamania żeber strony prawej. Od 17 lutego 2011 r. do 11 lutego 2012 r. korzystał ze świadczenia rehabilitacyjnego w związku z wypadkiem przy pracy. Od 12 lutego 2012 r. miał przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W 2019 i 2020 roku podejmował zatrudnienie na podstawie umów: o pracę i zlecenia. Odwołujący był kolejno uznawany przez organy orzecznicze ZUS za częściowo niezdolnego do pracy do dnia 31 maja 2023 r. Następnie prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy zostało przedłużone bez wydawania decyzji, na podstawie art. 15zc ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, do dnia 31 sierpnia 2023 r. W dniu 13 kwietnia 2023 r. A. D. wniósł o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 czerwca 2023 r. nie został już uznany za niezdolnego do pracy. Komisja lekarska ZUS, orzeczeniem z dnia 10 lipca 2023 r., podtrzymała wskazaną diagnozę. W konsekwencji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję, opisaną w części wstępnej uzasadnienia. Sąd Okręgowy wskazał, że biegli neurolog i ortopeda rozpoznali u odwołującego stan po przebytym złamaniu kości ramiennej lewej, łopatki lewej, zwichnięcie stawu barkowego lewego i złamanie żeber po stronie prawej w 2010 roku. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono odchyleń w zakresie nerwów czaszkowych ani odruchów patologicznych. Zdiagnozowano prawidłowe napięcie mięśni, odruchy głębokie, żywe i równe, czucie niezaburzone, zborność prawidłową, kręgosłup ustawiony prawidłowo, ruchomość nieco ograniczoną w odcinku lędźwiowym, objaw Lasegue’a obustronnie ujemny, próba Romberga ujemna. W badaniu ortopedycznym stwierdzono, że budowa ciała odwołującego jest prawidłowa, czucie powierzchniowe zaburzone w obrębie palców IV i V lewej ręki, ograniczona ruchomość w lewym stawie barkowym, przykurcz zgięciowy w lewym stawie łokciowym, siła mięśniowa dyskretnie słabsza w kończynie górnej lewej, chwytność rąk zachowana, klatka piersiowa oddechowo ruchoma, bolesność w okolicy łuku żebrowego prawego przy ucisku, kręgosłup niebolesny, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe, objaw szczytowy ujemny, obrysy stawów prawidłowe, ruchomość w stawach w granicach prawidłowych, siła mięśniowa symetrycznie jednakowa, chód prawidłowy. Biegli stwierdzili, że odwołujący nie jest długotrwale niezdolny do pracy. Wskazali, że podczas badania lekarskiego zdiagnozowali niewielkie upośledzenie funkcji lewej ręki, które nie powoduje niezdolności do pracy, nie stwierdzili upośledzenia funkcji narządu ruchu w stopniu powodującym długotrwałą niezdolność do pracy, godząc się w tym zakresie z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 lipca 2023 r. Po przedłożeniu przez odwołującego nowej dokumentacji medycznej, w opinii uzupełniającej biegli stwierdzili, że stopień ograniczenia ruchomości stawu ramiennego lewego nie powoduje niezdolności do pracy. Podczas badania lekarskiego nie stwierdzono istotnego osłabienia lewej ręki ani objawów zespołu bólowego. Dostarczona dokumentacja medyczna nie zawierała - zdaniem biegłych - istotnych danych dających podstawę do zmiany opinii pierwotnej. Po ustaleniu powyższego stanu faktycznego oraz na podstawie przepisów prawa niżej powołanych Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie podlegało uwzględnieniu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o treść zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym uzyskanych opinii biegłych. Kwestią sporną była dalsze istnienie niezdolności do pracy odwołującego w związku z wypadkiem przy pracy, który miał miejsce w dniu 19 sierpnia 2010 r., począwszy od 1 czerwca 2023 r. Następnie Sąd Okręgowy podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2189; powoływana dalej jako: ustawa), z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy, m.in. dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy. Stosownie do art. 17 ust. 1 tej ustawy, przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , z wyjątkiem art. 57 ust. 1 pkt 4 oraz art. 101a tej ustawy, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Według ust. 2 wskazanego artykułu, świadczenia, o których mowa w art. 17 ust. 1, przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Z kolei, osobą niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 504; powoływana dalej jako: ustawa rentowa) jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest taka, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 wskazanej ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy, a także rokowania co do odzyskania zdolności do pracy, uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1 ustawy rentowej). Kontynuując Sąd Okręgowy wyjaśnił, że do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy niezbędne jest przy tym stwierdzenie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy wypadkiem przy pracy, a niezdolnością do pracy. Związek ten należy rozumieć jako obiektywnie istniejące następstwo faktów w ramach zależności tego rodzaju, że jeden z ustalonych faktów poprzedza drugi i jest obiektywnie zdolny go wywołać. Mając na uwadze, że ocena stanu zdrowia odwołującego wymagała wiadomości specjalnych, sąd meriti przeprowadził w sprawie dowody z opinii biegłych specjalistów z zakresu neurologii i ortopedii, na okoliczność czy odwołujący jest niezdolny do pracy w rozumieniu powołanych powyżej przepisów ustawy rentowej. Stan zdrowia osoby ubezpieczonej jest bowiem okolicznością, dla której ustalenia niezbędne są wiadomości specjalne w rozumieniu art. 278 § 1 k.p.c. , wymagające udziału w procesie biegłych lekarzy sądowych. Kluczowa dla tego rodzaju spraw okoliczność stanu zdrowia oraz związanej z nim niezdolności do pracy - w przypadku sporu, co do tej okoliczności - nie może być ustalana przez sąd samodzielnie lub wyłącznie na podstawie innych dowodów zgłaszanych przez strony postępowania, takich jak dokumenty, zeznania świadków, wyjaśnienia stron (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2019 r., III AUa 617/19, Legalis nr 2267250). Przy ocenie niezdolności do pracy istotny jest wynik badań przeprowadzonych przez biegłych sądowych, a nie samo subiektywne przekonanie ubezpieczonego o swojej niezdolności do pracy, czy też opinie orzeczniczych organów lekarskich ZUS. Jednocześnie sąd pierwszej instancji uznał, że wystarczająco kompetentny w zakresie oceny schorzeń podlegających leczeniu neurochirurgicznemu jest biegły neurolog, który w ramach swojej specjalności w przeprowadzonym badaniu jest w stanie stwierdzić symptomy schorzeń neurologicznych potencjalnie uniemożliwiające w sposób długotrwały wykonywanie jakiejkolwiek pracy, bądź pracy zgodnej z kwalifikacjami ubezpieczonego. Zbędnym było zatem powoływanie biegłego neurochirurga, który ze względu na swą specjalizację winien raczej oceniać kwestie przeprowadzenia bądź możliwości przeprowadzenia zabiegu neurochirurgicznego w celu uzyskania poprawy stanu zdrowia. Opinia takiego biegłego w sytuacji, gdy nie wdrożono jeszcze leczenia neurochirurgicznego, bądź zostało ono zakończone, jawi się jako zbędna, zaś wystarczająca w tym zakresie jest opinia neurologiczna, oceniająca aktualne symptomy schorzeń ubezpieczonego. Sąd Okręgowy podniósł, że z przeprowadzonej w niniejszej sprawie opinii biegłych neurologa i ortopedy wynikało jednoznacznie, iż odwołujący nie jest już obecnie osobą niezdolną do pracy. Pomimo, że cierpi na pewne schorzenia, nie powodują one dolegliwości do stopnia, który uniemożliwiałby mu wykonywanie pracy zgodnej z poziomem wykształcenia i doświadczeniem zawodowym. Biegli w oparciu o badanie podmiotowe zobrazowali przebieg leczenia odwołującego, zaś w badaniu przedmiotowym stwierdzili brak przeciwwskazań fizykalnych do kontynuowania przez niego obecnie dotąd wykonywanych rodzajów zatrudnienia. Wprawdzie nie udzielili wprost odpowiedzi na pytanie, na czym polegała poprawa stanu zdrowia odwołującego wobec stanu stwierdzonego w poprzednio wydanych orzeczeniach organów orzeczniczych ZUS, tym niemniej z treści opinii należało wysnuć wniosek, że o poprawie świadczył stan zdiagnozowany przez biegłych w trakcie badania przedmiotowego, który świadczył o nieistnieniu już obecnie istotnego zaburzenia funkcjonowania organizmu odwołującego w stopniu stanowiącym przeszkodę do wykonywania pracy. Podobnie - fakt, że biegli nie odpowiedzieli wprost na pytanie, czy dla kompleksowej diagnozy stanu zdrowia odwołującego pożądane jest uzyskanie opinii biegłego jeszcze innej specjalności, nasuwa wniosek, że nie stwierdzili oni takiej konieczności, gdyż inaczej zapewne by na to wskazali. Sąd uznał za stosowne uzyskanie opinii uzupełniającej biegłych w zasadniczej mierze z uwagi na przedłożenie przez odwołującego nowej dokumentacji medycznej, która potencjalnie mogła wpływać na wcześniej dokonaną przez biegłych ocenę. Tym niemniej po zapoznaniu się ze wskazaną dokumentacją biegli kategorycznie stwierdzili, że nie miała ona wpływu na ich dotychczasową diagnozę. Sąd pierwszej instancji uznał przedmiotowe opinie za pełne i jasne, jako takie zaś stanowiące podstawę czynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Zarzuty wobec opinii koncentrowały się w zasadzie na polemice z jej wnioskami oraz kwestiach formalnych, do których ustosunkowano się powyżej. Nie wykazano natomiast wewnętrznych sprzeczności bądź braku logiki wnioskowania biegłych ani też nie wskazano konkretnych argumentów, które pozwalałyby poddać w wątpliwość ich wnioski, w szczególności nie przeciwstawiono im konkretnych zapisów z dokumentacji medycznej odwołującego, które stałyby w sprzeczności z diagnozą biegłych. Sąd podkreśli, że należy przy tym pamiętać, iż biegli winni byli ocenić stan zdrowia odwołującego na czas wydania zaskarżonej decyzji, zaś nowa dokumentacja mogła mieć znaczenie jedynie o tyle, o ile pozwalałaby na wsteczną weryfikację dynamiki rozwoju schorzeń. Skoro zaś w badaniu przedmiotowym, wykonanym już po wydaniu zaskarżonej decyzji, biegli nie stwierdzili istotnego upośledzenia funkcji organizmu odwołującego, stanowi to istotny argument do stwierdzenia, że również na czas wydania decyzji wystąpiła istotna poprawa. Nadmienić natomiast należy, że w przypadku uzyskania przez odwołującego dalszej dokumentacji medycznej, wskazującej na pogorszenie się jego stanu zdrowia, nie ma przeszkód by ponowić wniosek o przedmiotowe świadczenie rentowe, poddając je ocenie organów orzeczniczych ZUS, a następnie ewentualnie Sądu. Kierując się powyższymi rozważaniami, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie w całości nie zgodził się A. D. , który działając przez pełnomocnika, w wywiedzionej apelacji zarzucił mu: 1) naruszenie przepisów postępowania cywilnego, a w szczególności art. 233 § 1 w związku z art. 286 k.p.c. poprzez wadliwą ocenę dowodów oraz naruszenie granic swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie, iż ubezpieczony jest zdolny do pracy oraz, że ubezpieczony odzyskał całkowitą zdolność do pracy, pomimo wcześniej ustalonej częściowej niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy 19 sierpnia 2010 r., podczas gdy fakt odzyskania całkowitej zdolności do pracy nie został dostatecznie potwierdzony w zebranym materiale dowodowym; 2) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez niezrealizowanie przez Sąd i biegłych w części postanowienia dowodowego Sądu z dnia 11 grudnia 2023 r. polegającego na zobowiązaniu biegłych do wskazania na czym polegała poprawa zdrowia ubezpieczonego w porównaniu do stanu opisanego w orzeczeniu lekarskim orzecznika ZUS z dnia 12 maja 2021 r. stwierdzającego częściową niezdolność do pracy oraz polegającego na zobowiązaniu biegłych do udzielania odpowiedzi, czy do kompleksowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego pożądanie jest uzyskanie opinii biegłego innej specjalności; 3) naruszenie art. 236 § 1 oraz art. 286 w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w całości i zaniechanie przez Sąd powtórnego zobowiązania biegłych do wydania opinii uzupełniającej w zakresie niezrealizowanej części postanowienia dowodowego z dnia 11 grudnia 2023 r. polegającego na zobowiązaniu biegłych do wskazania na czym polegała poprawa zdrowia ubezpieczonego w porównaniu do stanu opisanego w orzeczeniu lekarskim orzecznika ZUS z dnia 12 maja 2021 r. stwierdzającego częściową niezdolność do pracy oraz polegającego na zobowiązaniu biegłych do udzielania odpowiedzi, czy do kompleksowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego pożądanie jest uzyskanie opinii biegłego innej specjalności; 4) naruszenie art. 240 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie zmiany postanowienia dowodowego w zakresie zbędnej według Sądu niezrealizowanej części postanowienia dowodowego Sądu z dnia 11 grudnia 2023 r. polegającego na zobowiązaniu biegłych do wskazania na czym polegała poprawa zdrowia ubezpieczonego w porównaniu do stanu opisanego w orzeczeniu lekarskim orzecznika ZUS z dnia 12 maja 2021 r. stwierdzającego częściową niezdolność do pracy oraz polegającego na zobowiązaniu biegłych do udzielenia odpowiedzi, czy do kompleksowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego pożądanie jest uzyskanie opinii biegłego innej specjalności; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 12 ust. 3 w zw. z art. 107 ustawy rentowej, poprzez nieprzedłużenie ubezpieczonemu prawa do renty z tytuły częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, podczas gdy istniały ku temu przesłanki, w szczególności zdrowotne i związane z utratą w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami. W oparciu o powyższe apelujący wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania w całości, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych, - ponowne rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, ewentualnie o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący między innymi wskazał, że stan jego zdrowia nie uległ poprawie. Zdaniem apelującego urazy, których doznał w wypadku do końca jego życia będą skutkować ograniczoną sprawnością manualną, znacznym ograniczeniem ruchomości lewej ręki, stawu barkowego i łokciowego oraz bardzo osłabioną siłą mięśniową. Do tego doszły jeszcze powikłania w postaci zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z ograniczoną ruchomością, wielopoziomowa dyskopatia odcinka lędźwiowego oraz choroba niedokrwienna serca. Dalej ubezpieczony podniósł, że z jego dokumentacji medycznej jasno wynika, iż jego niepełnosprawność ma charakter trwały, nierokujący poprawy. Odwołujący jest niezdolny do wykonywania pracy fizycznej, a wszelkie podejmowane próby powrotu do zdrowia - zabiegi rehabilitacyjne, fizjoterapia nie przyniosły oczekiwanych efektów, a bóle się nasilają. Następnie skarżący podkreślił, że ma wykształcenie zawodowe i przed wypadkiem pracował jako między innymi elektromonter i jako piekarz. Wykonywanie tej pracy wymaga dużej sprawności fizycznej i ruchowej. Natomiast zły i wciąż pogarszający się stan zdrowia ubezpieczonego uniemożliwiają mu powrót do wykonywanego zawodu, jak i podjęcia jakiejkolwiek pracy. Niezrozumiałe dla apelującego, jest to, że pomimo pogarszającego stanu zdrowia biegli i Sąd uznali, że jego stan uległ znacznej poprawie. Dlatego istotne do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest wyjaśnienie przy pomocy wiadomości specjalnych na czym polegała ta poprawa zdrowia w porównaniu do stanu opisanego w orzeczeniu lekarskim orzecznika ZUS z dnia 12 maja 2021 r. stwierdzającego częściową niezdolność do pracy oraz polegającego na zobowiązaniu biegłych do udzielani odpowiedzi, czy do kompleksowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego pożądanie jest uzyskanie opinii biegłego innej specjalności. Biegli pomimo, że dwukrotnie zostali zobowiązani do powyższego nie udzielili odpowiedzi na zawarte w postanowieniu dowodowym z dnia 11 grudnia 2023 r. zapytanie i to pomimo wniosku ubezpieczonego i wezwaniu Sądu o uzupełnienie opinii o te kluczowe kwestie. Apelujący zarzucił nadto, że Sąd Okręgowy nie wypowiedział się na temat tego, czy jego schorzenia pozwalają mu wykonywać pracę zgodną z poziomem kwalifikacji. Przytaczając orzeczenia Sądu Najwyższego na poparcie swojego stanowiska skarżący podkreślił, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do jego kwalifikacji, które powinny stanowić punkt wyjścia dla oceny jego zdolności do pracy. Tym samym ustalenia poczynione przez Sąd są niepełne, w związku z tym rozstrzygniecie niewłaściwe. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonego okazała się nieuzasadniona. W ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sąd Okręgowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, nie uchybiając przepisom prawa procesowego oraz dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Dlatego sąd odwoławczy podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rezygnując jednocześnie z ich ponownego szczegółowego przytaczania w tej części uzasadnienia ( art. 387 § 2 1 pkt 1 k.p.c. ). Sąd Apelacyjny nie dostrzegł przy tym naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego, w związku z czym podziela w całości rozważania tego Sądu również w zakresie przyjętych przez niego podstaw prawnych orzeczenia ( art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c. ). Formułując najdalej idący zarzut, skarżący wskazał, iż w wyniku niezrealizowania przez Sąd Okręgowy oraz biegłych w części postanowienia dowodowego z dnia 11 grudnia 2023 r. - polegającego na zobowiązaniu biegłych do wskazania na czym polegała poprawa zdrowia ubezpieczonego w porównaniu do stanu opisanego w orzeczeniu lekarskim z dnia 12 maja 2021 r. - sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy. W odpowiedzi na powyższe, najpierw trzeba wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów powszechnych, przy uwzględnieniu w tym zakresie także orzecznictwa Sądu Najwyższego, wykładnia pojęcia nierozpoznania istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wówczas, gdy brak jest rozstrzygnięcia odnośnie przedmiotu sprawy, wyznaczonego treścią i materialno-prawną podstawą żądania powoda (ubezpieczonego), a także materialnoprawnymi i procesowymi zarzutami pozwanego. Do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi zatem wówczas, gdy sąd zaniechał zbadania wskazanych wyżej kwestii bezpodstawnie przyjmując, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa unicestwiająca roszczenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2017 r., II CZ 134/16, LEX nr 2269185 czy postanowienie tego Sądu z dnia 5 marca 2024 r., III CZ 370/23, LEX nr 3692399). Jakkolwiek, rację należało przyznać skarżącemu, że Sąd Okręgowy winien był wyjaśnić powyższą okoliczność, tym niemniej jednak uchybieniu temu nie sposób przypisać tak dalekosiężnego skutku, jakim jest nierozpoznanie istoty sprawy. Dlatego nie sposób zgodzić się z apelującym, że Sąd Okręgowy dopuścił się zarzucanego mu naruszenia w postaci nierozpoznania istoty sprawy w wyniku niewyjaśnienia na czym polegała poprawa zdrowia ubezpieczonego. Powyższe niewątpliwie było kwestią doniosłą w sprawie i sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał na jakiej podstawie przyjął, że poprawa stanu zdrowia ubezpieczonego nastąpiła. Natomiast Sąd Apelacyjny mając na uwadze zarzuty sformułowane w tym zakresie postanowił uzupełnić ustalenia sądu pierwszej instancji. Ostatecznie nie miało to jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy. W pozostałej mierze zarzuty skarżącego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, sprowadzały się do przedstawienia własnej oceny przeprowadzonych dowodów i polemiki z prawidłową oceną zgromadzonego materiału dowodowego przez sąd pierwszej instancji i prawidłowo dokonanymi przez ten Sąd ustaleniami faktycznymi w sprawie. Na etapie postępowania apelacyjnego kwestią sporną w przedmiotowej sprawie w dalszym ciągu było ustalenie, czy A. D. na dzień złożenia wniosku i do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. 13 września 2023 r., był osobą niezdolną do pracy - częściowo lub całkowicie - w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 19 sierpnia 2010 r. W związku z powyższym trzeba podkreślić, że w sprawie o rentę w związku z wypadkiem przy pracy sąd orzekający ma za zadanie wyjaśnić czy i w jakim zakresie to następstwa wypadku przy pracy powodują niezdolność do pracy. Prawo do świadczenia rentowego w związku z wypadkiem przy pracy przewidziane bowiem zostało na wypadek zaistnienia ryzyka ubezpieczeniowego, jakim jest wystąpienie u ubezpieczonego co najmniej znacznego stopnia naruszenia sprawności organizmu w następstwie wypadku przy pracy, a to naruszenie sprawności organizmu musi pozostawać w związku przyczynowym z wypadkiem przy pracy i wpływem następstw tego wypadku na zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy w ramach posiadanych kwalifikacji lub pracy po przekwalifikowaniu. Ustalenia w przedmiocie stanu zdrowia ubezpieczonego oraz jego zdolności do pracy poczynione zostały przez sąd pierwszej instancji w oparciu o dowód z opinii dwóch biegłych sądowych reprezentujących specjalności medyczne adekwatne do rodzaju schorzeń i dolegliwości zgłaszanych przez ubezpieczonego, a pozostających w związku z wypadkiem przy pracy, tj. lekarzy specjalistów z zakresu ortopedii oraz neurologii oraz analizę dokumentacji lekarskiej. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy oraz zarzuty apelacji sąd odwoławczy dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłych na okoliczność na czym polega i w czym objawia się zmiana stanu zdrowia A. D. odnośnie dysfunkcji spowodowanych wypadkiem przy pracy w dniu 19 sierpnia 2010 r. po dniu 31 sierpnia 2023 r., przy uwzględnieniu zarówno zawodu wyuczonego - piekarz, jak i prac wykonywanych podczas aktywności zawodowej (monter sieci i instancji sanitarnych, operator saturatora, spawacz-monter, magazynier). Na podstawie uzyskanej opinii uzupełniającej biegłych dr n. med. T. P. specjalisty neurologa i dr n. med. H. M. specjalisty ortopedy z dnia 5 maja 2025 r. oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił, że: Na dzień 25 maja 2023 r. występujący u A. D. stan po złamaniu łopatki kości ramiennej lewej ze zwichnięciem stawu brakowego lewego oraz uszkodzeniem nerwu promieniowego lewego i raną ciętą palca 2 dłoni lewej nie powodował niezgodności od pracy. Sprawność kończyny (lewej ręki) była ograniczona w umiarkowanym stopniu, zaś zakres ruchu barku lewego był ograniczony w niewielkim stopniu. Ubezpieczony jest osobą praworęczną, zatem lewa ręka jest wspomagająca. dowód: opinia specjalisty lekarza konsultanta k. 16-17 akt ZUS, opinia lekarska komisji lekarskiej z dnia 10 lipca 2023 r. k. 22 akt ZUS. U A. D. w dniu 29 stycznia 2024 r. występowało niewielkiego stopnia ograniczenie ruchomości w lewym stawie ramiennym oraz brak pełnego wyprostu w lewym stawie łokciowym. Objawy nie powodują długotrwałej niezdolności do pracy. Poprawa stanu zdrowia A. D. po dniu 31 sierpnia 2023 r. polega na zwiększeniu zakresu ruchomości stawu łokciowego lewego i utrzymywaniu się ruchomości stawu ramiennego lewego, co w istotnym sposób nie upośledza funkcji tej kończyny. A. D. może być zatrudniony na ogólnym rynku pracy. dowód: opinia uzupełniająca z dnia 5 maja 2025 r. k. 156 akt. Opinia uzupełniająca z dnia 5 maja 2025 r. przy uwzględnieniu opinii głównej z dnia 29 stycznia 2024 r. oraz opinii uzupełniającej z dnia 20 maja 2024 r., a także orzeczenia konsultanta lekarza chirurga-ortopedy z dnia 25 maja 2023 r. i opinii komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 lipca 2023 r. w składzie, której uczestniczył także lekarz neurolog (dr A. C. ) daje kompletny obraz oceny stanu zdrowia ubezpieczonego w związku z wypadkiem. Inne schorzenia eksponowane przez ubezpieczonego, a nie pozostające w związku z wypadkiem przy pracy, nie mogły mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji z dnia 13 września 2023 r. Podkreślić przy tym trzeba, że opinia biegłych sądowych sporządzona po przeprowadzeniu badania podmiotowego i przedmiotowego ubezpieczonego w dniu 29 stycznia 2024 r., koresponduje z badaniem ubezpieczonego przeprowadzonym przez lekarza konsultanta chirurga ortopedy w dniu 25 maja 2023 r. Jednocześnie wyjaśnić należy, że powołani w tej sprawie biegli sądowi są osobami bezstronnymi, niezależnymi od ubezpieczonego, sądu i organu rentowego, ze swojej funkcji wywiązują się sumiennie, a wydana przez nich opinia jest rzetelna i zgodna z ich wiedzą, przekonaniem oraz wieloletnim doświadczeniem zawodowym, a także orzeczniczym. Podsumowując, pomimo występujących schorzeń powstałych w wyniku wypadku przy pracy ubezpieczony nie jest już nadal osoba niezdolną do pracy z tego tytułu. Natura organizmu człowieka charakteryzuje się tym, że organizm ludzki adoptuje się do nowych warunków i z czasem może dojść do ustąpienia nasilenia schorzenia, które wcześnej powodowało znacznie naruszenie sprawności organizmu uzasadniające przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W sprawie nie można również pominąć bezspornego faktu, że ubezpieczony miał przyznawane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zatem wskazywanie, że utracił on całkowicie zdolności do pracy jest subiektywną i nie popartą nie tylko opinią biegłych, ale także dokumentacją medyczną okolicznością. Skarżący kwestionując także opinię uzupełniającą z dnia 5 maja 2025 r. nie przedstawił konkretnych, uzasadnionych i faktycznych argumentów, które podważałyby jej poprawność lub kompletność. Samo wyrażenie niezadowolenia nie jest wystarczające. Trzeba wykazać błędy merytoryczne, niejasności, wewnętrzne sprzeczności lub pominięcia w opinii, odwołując się do stanu faktycznego sprawy i dowodów, tego jednak w ocenie sądu odwoławczego skarżący nie uczynił. Przeprowadzone przez Sąd Okręgowy postępowanie dowodowe - dodatkowo uzupełnione przez Sąd Apelacyjny - pozwoliło ustalić, że u ubezpieczonego występuje stan po przebytym złamaniu kości ramiennej lewej, łopatki lewej, zwichnięcie stawu barkowego lewego i złamanie żeber po stronie prawej w 2010 roku. Schorzenia te po dniu 31 sierpnia 2023 r. jednak nie czynią ubezpieczonego osobą niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 19 sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, ubezpieczony wyłącznie subiektywnie pozostaje w przekonaniu istnienia stanu uniemożliwiającego mu podjęcie pracy, jednak obiektywny ogląd, wynikający ze zgromadzonej dokumentacji medycznej, badań przeprowadzonych w postępowaniu przed organem rentowy, a także dokonany przez biegłych sądowych lekarzy specjalistów, nie pozwala na uznanie nasilenia ani utrzymywania objawów chorobowych, a wręcz przeciwnie pozwala na stwierdzenie, że nastąpiła poprawa stanu zdrowia, która to przejawia się w zwiększeniu zakresu ruchomości stawu łokciowego lewego i utrzymywaniu się ruchomości stawu ramiennego lewego, co w istotnym sposób nie upośledza funkcji kończyny. Ubezpieczony nie zauważa, że w dokumentacji ZUS lekarze co prawda wskazywali na występującą u niego niezdolność do pracy, jednakże wyłącznie czasową. W aktach rentowych znajdują się bowiem dokumenty związane z wypadkiem i przez cały okres pobierania renty dokumentacja ta była gromadzona. Jej lektura potwierdza natomiast poprawę stanu zdrowia, skutkującą brakiem możliwości stwierdzenia niezdolności do pracy - chociażby częściowej. Chybiony jest w tym zakresie również zarzut wskazujący, że ubezpieczony, z uwagi na stwierdzone schorzenia, nie jest w stanie podjąć pracy, do której jest przygotowany i wykwalifikowany. Wręcz przeciwnie, wypowiadający się w sprawie biegli wskazali, że ubezpieczony może pracować nie tylko zgodnie ze swoim wykształceniem, ale może podjąć zatrudnienie na ogólnym rynku. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że nawet jeżeli aktualnie ubezpieczony nie może wykonywać któregoś z powyższych zawodów, nie oznacza to jeszcze, że można go uznać za choćby częściowo niezdolnego do pracy. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, którego wyrazem są m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2024 r., I USK 62/23 (LEX nr 3665481) oraz z dnia 11 lipca 2023 r., II USK 259/22 (LEX nr 3587085), podkreśla się, że częściową niezdolność do pracy uzasadnia dopiero utrata, aż w znacznym stopniu, zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, czyli utrata zdolności do pracy w mniejszym stopniu nie wystarcza do stwierdzenia niezdolności do pracy (art. 12 ust. 3 ustawy rentowej). Zakres tej kwalifikacji nie jest zaś redukowany wyłącznie do wykształcenia, lecz uwzględnia również rzeczywiste doświadczenie zawodowe i umiejętności. Dlatego o częściowej niezdolności do pracy nie decyduje tylko niezdolność do pracy na ostatnim stanowisku pracy. Z tego względu, oceniając możliwość przysługiwania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, sąd zobowiązany jest uwzględnić również wykazane w toku postępowania bogate doświadczenie ubezpieczonego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, analiza całości materiału nie pozwoliła przyjąć, że w stosunku do A. D. istnieją przeciwskazania do wykonywania pracy na wszystkich zajmowanych uprzednio, w przebiegu całego zatrudnienia, stanowiskach. Nadto wyjaśnić trzeba, że zarówno sąd pierwszej instancji, jak i Sąd Apelacyjny oceniają stan faktyczny istniejący po dniu, do którego ubezpieczony miał przyznane prawo do świadczenia (31 sierpnia 2023 r.) i do dnia wydania zaskarżonej decyzji (13 września 2023 r.). Zatem zmiany, które mogłyby nastąpić po tym terminie nie mają wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych jest postępowaniem odwoławczym i sprawdzającym. To oznacza, że oś sporu stanowi moment wydania zaskarżonej decyzji, a zatem potencjalnie wszystko to co dzieje się następczo nie czyni zaskarżonego orzeczenia wadliwym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2022 r., I USK 346/21, LEX nr 3362891). W związku z powyższym, Sąd Apelacyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że ubezpieczony A. D. nie spełnił przesłanki warunkującej przyznanie prawa do świadczenia rentowego, tj. przesłanki istnienia niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację ubezpieczonego. sędzia Urszula Iwanowska