Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, III AUa 403/24

Sygn. akt III AUa 403/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Barbara Białecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2025 r. w S. sprawy A. K. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w S. o wysokość świadczenia na skutek apelacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt VI U 624/23 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala odwołanie, 2. zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje wraz z ustawowymi odsetkami. Barbara Białecka Sygn. akt III AUa 403/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 23 marca 2023 roku, znak (...) Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w S. przyznał A. K. emeryturę wojskową od 1 lutego 2023 roku ustalając jej procentowy wymiar na poziomie 74,25%. Wysokość emerytury wyniosła 4 878,34 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. K. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej : 1.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż nie przysługuje mu prawo do podwyższenia emerytury w związku z pełnieniem służby bezpośrednio w charakterze nurka lub płetwonurka za cały rok 2007, a jedynie za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia tego roku, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych w toku postępowania dokumentów powinna prowadzić do wniosku, iż w okresie tym pełnił on służbę nadterminową (łącznie od 22 grudnia 2005 roku do 31 lipca 2007 roku), w charakterze nurka lub płetwonurka, co uzasadniało podwyższenie mu emerytury za cały ten rok łącznie o 2%; 2.obrazę prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 1 ppkt. c) ustawy emerytalnej i § 1 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1995 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (dalej: Rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków) poprzez niepodwyższenie emerytury o 2% za rok 2007 mimo spełnienia przez niego wynikających z tych przepisów wymogów. Wskazując na powyższe, ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie w wysłudze emerytalnej dodatkowych 7 miesięcy służby wojskowej w warunkach szczególnych uzasadniającej zwiększenie emerytury o 2% za każdy rok i ustalenie, iż wymiar przysługującej emerytury wynosi 75% podstawy wymiaru. Uzasadniając swoje stanowisko ubezpieczony wskazał, iż zgodnie z użytym w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 2 ppkt c ustawy emerytalnej emeryturę podwyższa się o 2% za każdy rok służby pełnionej w charakterze nurków i płetwonurków. Podkreślił, iż zgodnie z użytym sformułowaniem, chodzi o każdy rok służby, nie zaś o każdy rok służby zawodowej. Oczywistym jest zatem, że gdyby zwiększenie emerytury określone w art. 15 miało dotyczyć jedynie służby zawodowej pełnionej w określonych warunkach, zostałoby to jednoznacznie wskazane. Ubezpieczony podkreślił, iż to czy żołnierz narażał się na niebezpieczeństwo w służbie zasadniczej, nadterminowej czy zawodowej nie powinno mieć wpływu na przyznanie mu uprawnienia. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania w całości oraz o zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ rentowy odnosząc się do argumentacji ubezpieczonego podkreślił, iż konsekwentnie stoi na stanowisku, iż podwyższenie emerytury wojskowej o 2% za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków dotyczy wyłącznie tych żołnierzy, którzy pełnili zawodową służbę wojskowa, a nie jakąkolwiek, w tym nadterminową, jak właśnie w przypadku ubezpieczonego. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 26 czerwca 2024 r. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego, przyznając ubezpieczonemu A. K. prawo do podwyższenia emerytury z tytułu służby wojskowej w warunkach szczególnych o 2 % za cały 2007 rok i zasądził od Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. na rzecz ubezpieczonego A. K. kwotę 180 zł ( sto osiemdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych: A. K. urodzony (...) , pełnił czynną służbę wojskową od 1 marca 2005 roku do 31 stycznia 2023 roku, w tym zawodową służbę kontraktową od 1 sierpnia 2007 roku do 4 lutego 2018 roku oraz zawodową służbę wojskową stałą od 5 lutego 2018 roku do 31 stycznia 2023 roku. Zgodnie z rozkazami dziennymi nr (...) z 14 maja 2007 roku, nr (...) z dnia 5 czerwca 2007 roku, nr (...) z 11 października 2007 roku, ubezpieczony w 2007 roku pełnił służbę w charakterze płetwonurka, nurka lub instruktora szkolenia płetwonurków i w okresie tym przebywał ponad 107 godzin pod wodą. Służbę w charakterze płetwonurka ubezpieczony pełnił także w kolejnych latach, tj. od 2008 do 7 grudnia 2019 roku. Z dniem 8 grudnia 2019 roku ubezpieczony rozpoczął misję w Afganistanie. W dniu 24 lutego 2023 roku A. K. złożył wniosek o emeryturę wojskową. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 marca 2023 roku Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego przyznał A. K. emeryturę wojskową od dnia 1 lutego 2023 roku w wysokości 4 878,34 zł. Podstawę wymiaru świadczenia ustalono na kwotę 7 804,55 zł, zaś procentowy wymiar przysługującej ubezpieczonej emerytury przy zachowaniu zasady nie przekraczania 75 % podstawy wymiaru wyniósł 74,25 % . Okres służby wojskowej zaliczony ze zwiększeniem 2% za każdy rok organ ustalił na poziomie 20,67% tj. za 10 lat, 4 miesiące i 7 dni, przyjmując pełnienie zawodowej służby wojskowej bezpośrednio w charakterze nurka lub płetwonurka w następujących latach” - w 2007 roku od 1 sierpnia 2007 roku do 31 grudnia 2007 roku tj. przez 5 miesięcy, - w 2008 roku przez cały rok, - w 2009 roku przez cały rok, - w 2010 roku przez cały rok, - w 2011 roku przez cały rok, - w 2012 roku przez cały rok, - w 2013 roku przez cały rok, - w 2014 roku przez cały rok, - w 2015 roku przez cały rok, - w 2016 roku przez cały rok, - w 2017 roku przez cały ork, - w 2018 roku przez cały rok, - w 2019 roku do 7 grudnia 2019 roku tj. przez 11 miesięcy i 7 dni. W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie ubezpieczonego zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, akt emerytalnych i osobowych ubezpieczonego, których autentyczność nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Dokumenty te zostały sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby, w ramach ich kompetencji oraz w sposób rzetelny, stąd też Sąd pierwszej instancji ocenił je jako wiarygodne. Następnie Sąd meriti wskazał, że sporne w sprawie niniejszej pozostawało prawo do podwyższenia emerytury z tytułu pełnienia przez ubezpieczonego służby w charakterze nurka lub płetwonurka w czasie pełnienia nadterminowej służby wojskowej od 1 stycznia do 31 lipca 2007 roku, tj. za cały 2007 roku, a nie jak uczynił to WBE jedynie za okres 5 miesięcy tj. od 1 sierpnia do 31 grudnia 2007 roku. Jednocześnie Sąd ten zauważył, iż organ emerytalny nie negował tego, że A. K. w okresie tym pełnił służbę w charakterze nurka, co więcej iż wyrobił wówczas określony przepisami minimalny limit 70 godzin przebywania pod wodą uprawniający do zwiększenia wysługi emerytalnej. Zdaniem pozwanego podwyższenie emerytury o 2% dotyczy wyłącznie tych żołnierzy, którzy pełnili zawodową służbę wojską, a nie jakąkolwiek, w tym nadterminową, jak w przypadku właśnie ubezpieczonego. Przechodząc do rozważań, Sąd Okręgowy zauważył, że stosownie do treści przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2024 r., poz. 242) emerytura dla żołnierza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby wojskowej i wzrasta, z zastrzeżeniem ust. 1a , o: 1) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy dalszy rok tej służby; 2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych poprzedzających służbę, nie więcej jednak niż za trzy lata tych okresów; 3) 1,3% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych ponad trzyletni okres składkowy, o których mowa w pkt 2; 4) 0,7% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów nieskładkowych poprzedzających służbę. W ustępie drugim tego artykułu, w punkcie 1 wskazano nadto, że emeryturę podwyższa się o: 1) 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio: a) w składzie personelu latającego na samolotach naddźwiękowych, b) w składzie załóg okrętów podwodnych, c) w charakterze nurków i płetwonurków, d) w zwalczaniu fizycznym terroryzmu. Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie bezspornym był fakt pełnienia przez ubezpieczonego w całym 2007 roku służby w charakterze nurka lub płetwonurka w minimalnym wymiarze 70 godzin uprawniającym do podwyższenia emerytury wojskowej o 2% podstawy wymiaru. W zaskarżonej decyzji organ rentowy uzależnił uprawnienie do podwyższenia emerytury wojskowej od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie jakiejkolwiek innej. Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych i poczynionych ustaleń faktycznych, Sąd Okręgowy uznał, że stanowiska organu rentowego nie sposób podzielić. Sąd ten wskazał, iż przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 jako niezbędny warunek podwyższenia świadczenia wskazuje między innymi pełnienie służby bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków, w swej treści nie zawężając tej przesłanki jedynie do odbywania zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Sądu Okręgowego organ emerytalny w sposób nieuprawniony ogranicza zagwarantowane przez ustawę prawo żołnierzy do uzyskania procentowego zwiększenia świadczenia. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że nadterminowa służba wojskowa uregulowana była w Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 czerwca 1992 roku w sprawie zasadniczej służby wojskowej i nadterminowej zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego (Dz. U. Nr 56, poz. 277 z późn. zm.). Cytowany art. 15 ust.2 wymaga jedynie 15 lat służby wojskowej. W żaden sposób nie określając charakteru tej służby. Zdaniem Sądu należy zatem przyjąć, iż do tego okresu zaliczany jest także okres służby nadterminowej. Takie rozumienie przepisów jest zrozumiałe i logiczne. Dodatki te mają stanowić swoistą rekompensatę za szczególnie niebezpieczne warunki służby. W ocenie Sądu Okręgowego nie można pozbawiać żołnierza możliwości procentowego zwiększenia świadczenia jedynie z uwagi na to, że pełnił służbę nadterminową w charakterze płetwonurka, nie zaś zawodową służbę wojskową. Taka gradacja jest nieuprawniona i niczym nieuzasadniona. Podstawą do zwiększenia wskazanego świadczenia jest fakt, że żołnierz pełnił służbę w określonych warunkach tj. pełnił służbę w charakterze nurka lub płetwonurka, a co za tym idzie przebywał pod wodą przez co najmniej 70 godzin w ciągu roku. Trudno zatem zdaniem Sądu tracić z pola widzenia tę okoliczność i skupić się na fakcie tylko odbywania zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Sądu byłoby to nieracjonalne zaś w świetle ustawy nieuprawnione, aby dokonywać takiego różnicowania służby żołnierzy z uwagi na charakter jej odbywania, w sytuacji wykonywania tych samych i z takim samym narażeniem czynności. Sąd Okręgowy wskazał ponadto, że podziela w całości stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 31 marca 2022 r., w sprawie IV 106/22. Sąd ten w zbliżonym do rozpoznawanego stanie faktycznym wskazał, że brak jest podstaw, aby wykonywanie przez skarżącego czynności saperskich, uprawniających do podwyższenia podstawy wymiaru za każdy rok służby wojskowej, rozważać jedynie w odniesieniu do zawodowej służby wojskowej, z pominięciem nadterminowej. Sąd Okręgowy w Rzeszowie przypomniał, że nadterminowa służba wojskowa uregulowana była w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 22 czerwca 1992 r. w sprawie zasadniczej służby wojskowej i nadterminowej zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego (Dz.U. nr 56, poz. 277). Tymczasem art. 15 ust. 1 ww. ustawy wymaga jedynie okresu 15 lat służby wojskowej, w żaden sposób nie określając charakteru tej służby. Sąd Okręgowy podniósł, iż nie można pozbawiać żołnierza możliwości procentowego zwiększenia świadczenia jedynie z uwagi na to, że wykonuje czynności saperskie w nadterminowej służbie, nie zaś zawodowej. Podstawą do zwiększenia wskazanego świadczenia jest fakt, że żołnierz pełnił służbę w określonych warunkach tj. w tym przypadku uczestniczył w rozminowywaniu i oczyszczaniu terenów z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych albo brał udział w szkoleniach poligonowych z wykorzystaniem materiałów wybuchowych lub pracach minerskich z wykorzystaniem tych materiałów. Odmienne zapatrywanie byłoby nieracjonalne, albowiem doprowadziłoby do różnicowania służby żołnierzy z uwagi na jej charakter, a odbywanej w sytuacji wykonywania tych samych i z takim samym narażaniem czynności saperskich. Podobne stanowisko zajął także w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2018 r. Sąd Okręgowy w Łodzi VIII U 341/18. Wskazał w nim, że podstawą do zwiększenia wskazanego świadczenia jest fakt, że żołnierz pełnił służbę w określonych warunkach tj. uczestniczył w rozminowywaniu i oczyszczaniu terenów z przedmiotów wybuchowych i niebezpiecznych albo brał udział w szkoleniach poligonowych z wykorzystaniem materiałów wybuchowych lub pracach minerskich z wykorzystaniem tych materiałów. Trudno zatem tracić z pola widzenia tę okoliczność i skupić się na fakcie tylko odbywania zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Sądu byłoby to nieracjonalne zaś w świetle ustawy nieuprawnione, aby dokonywać takiego różnicowania służby żołnierzy z uwagi na charakter jej odbywania w sytuacji wykonywania tych samych i z takim samym narażeniem czynności saperskich. Podzielając w pełni przedstawioną argumentację Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro ubezpieczony w całym 2007 roku pełnił służbę w charakterze płetwonurka i nurka przez co najmniej 70 godzin, wykonując prace opisane w art. 15 ust. 2 pkt. 1, to spełnia przesłanki do podwyższenia emerytury z tytułu służby wojskowej w warunkach szczególnych o 2% za cały 2007 roku. Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego nie zgodził się organ rentowy, który zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z art. 15a ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U.2024.242 t.j.) - w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 27 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (Dz.U.1995.21.110 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że prawo do podwyższenia emerytury wojskowej o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków przysługuje niezależnie od rodzaju/charakteru pełnionej służby wojskowej, podczas gdy akt wykonawczy do wojskowej ustawy emerytalnej, tj. rozporządzenie z 1995 r. w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych wskazuje w § 1 ust. 1 pkt 3 , iż emeryturę wojskową podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej, a nie jakiejkolwiek służby wojskowej - co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, że A. K. przysługuje prawo do podwyższenia emerytury wojskowej z tytułu służby wojskowej w warunkach szczególnych o 2% za cały 2007 r„ a nie tylko za okres od 1 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r., kiedy to ubezpieczony pełnił zawodową służbę wojskową. Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o:  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania A. K. z 12 kwietnia 2023 r. w całości oraz poprzez zasądzenie od A. K. na rzecz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. kosztów zastępstwa radcowskiego przed Sądem I instancji -według norm przepisanych,  zasądzenie od A. K. na rzecz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. kosztów zastępstwa radcowskiego przed Sądem II instancji według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację ubezpieczony wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego okazała się uzasadniona. Po dokonaniu ponownej oceny materiału procesowego w ramach i granicach postępowania apelacyjnego, Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. Niemniej jednak, zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd ten dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne, jednakże nie podziela wywodów prawnych wskazanych w uzasadnieniu. Oś sporu w przedmiotowej sprawie koncentrowała się na kwestii związanej z możliwością podwyższenia A. K. emerytury w związku z pełnieniem przez niego służby w charakterze nurka lub płetwonurka w minimalnym wymiarze 70 godzin w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 lipca 2007 r., kiedy to ubezpieczony pełnił nadterminową służbę wojskową. W celu wyjaśnienia powyższej wątpliwości koniecznym było ustalenie, czy uprawnienie do podwyższenia emerytury wojskowej przysługuje wyłącznie w przypadku pełnienia zawodowej służby wojskowej, czy też uprawnienie te przysługuje w razie pełnienia jakiejkolwiek innej. Odwołując się do brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 1 lit. c wojskowej ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U.2024.242 t.j.), do którego odsyła art. 15a tejże ustawy - na podstawie którego przyznano A. K. prawo do emerytury wojskowej – wypada zauważyć, że emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków. Mając powyższe na uwadze, zgodzić się należy z apelującym, że cytowany przepis ma ogólny charakter, albowiem wskazuje wyłącznie rodzaj aktywności specjalistycznej, jaką trzeba się legitymować, by w ogóle móc ubiegać się o przyznanie analizowanego podwyższenia. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (uprzednio w art. 15 ust. 6, a obecnie w art. 15 ust. 6a) odsyła do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (uprzednio było to rozporządzenie z dnia 27 lutego 1995 r., aktualnie jest to rozporządzenie z dnia 15 lipca 2011 r.). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U.2010.167.1130), a więc ustawy, która uchyla art. 15 ust. 6 i dodaje art. 15 ust. 6a wojskowej ustawy emerytalnej: „Żołnierzom zawodowym: 1) którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przysługiwało prawo podwyższenia emerytury wojskowej i 2) którzy pełnili zawodową służbę wojskową w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - emeryturę wojskową, za okres zawodowej służby wojskowej pełnionej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podwyższa się na dotychczasowych zasadach, o ile nowe zasady nie są korzystniejsze. W wyciągu z 27 lutego 2023 r. z rozkazu dziennego nr (...) z 26 listopada 2008 r., dotyczącym przebywania przez ubezpieczonego pod wodą w spornym 2007 r., Dowódca Jednostki Wojskowej (...) w S. powołał się na Rozporządzenie Rady Ministrów z 27 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych . Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia: § 1 1. Emeryturę wojskową podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio: 3) w charakterze nurka lub płetwonurka, jeżeli żołnierz: a) wykonywał w ramach obowiązków służbowych czynności nurka, płetwonurka lub instruktora szkolenia płetwonurków i przebywał w związku z tym pod wodą w ciągu roku co najmniej przez liczbę godzin określoną w załączniku do rozporządzenia [tj. 70 godzin - przypis autora], b) pełniący służbę w jednostce nie objętej szkoleniem nurkowym lub zajmujący stanowisko etatowe nurka (płetwonurka) w sztabie (instytucji wojskowej) wykonał za zgodą przełożonych normę roczną przebywania pod wodą i w podwyższonym ciśnieniu;”. W chwili przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury wojskowej obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (Dz.U.2011.159.946). § 1. Rozporządzenie określa szczegółowe warunki podwyższania emerytur wojskowych, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin . § 2. Emeryturę wojskową podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio: 3) w charakterze nurka lub płetwonurka, jeżeli żołnierz w ramach wykonywanych zadań służbowych przebywał pod wodą i w podwyższonym ciśnieniu w ciągu roku kalendarzowego w wymiarze nie mniejszym niż: a) 30 godzin - oficer nurek (płetwonurek), lekarz, nurek (płetwonurek) nieetatowy, b) 60 godzin - podoficer szef grupy nurków (płetwonurków), pomocnik dowódcy plutonu, c) 70 godzin - nurek (płetwonurek), dowódca drużyny (ekipy) nurkowej, instruktor; Dopiero po odwołaniu się do brzmienia regulacji zawartych w treści rozporządzeń z 1995 i 2011 roku możliwym jest odkodowanie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych i lektura cytowanych przepisów nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że emeryturę wojskową podwyższa się za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej , a nie jakiejkolwiek służby. Dokonując zatem głębszej, niż to uczynił Sąd Okręgowy, analizy przepisów prawa materialnego, nasuwa się wniosek, iż brak jest podstaw do zaaprobowania stanowiska tego Sądu, że prawo do podwyższenia emerytury wojskowej o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków przysługuje niezależnie od rodzaju/charakteru pełnionej służby wojskowej, albowiem akty wykonawcze do wojskowej ustawy emerytalnej, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych wskazują, iż emeryturę wojskową podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej , a nie jakiejkolwiek służby wojskowej. Jednocześnie, na marginesie wypada zauważyć, iż również uwadze Sądu Odwoławczego nie uszła okoliczność, na którą zwrócił uwagę organ rentowy w treści apelacji, a mianowicie, że Sąd Okręgowy, mimo iż odniósł się do rozporządzenia wykonawczego, w zakresie spełnienia przesłanki w postaci ilości godzin, jakie trzeba spędzić pod wodą (70 godzin o jakich wspomina uzasadnienie), to jednocześnie w sposób nieuprawniony stracił z pola widzenia pozostałe szczegółowo określone warunki podwyższania emerytur wojskowych. Sąd Apelacyjny nie powziął jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do treści przytoczonych powyżej przepisów. Zdaniem Sądu Odwoławczego ich brzmienie jest jasne i wprost nakazuje przyjąć, że podwyższenie emerytury wojskowej o 2% za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków dotyczy wyłącznie tych żołnierzy, którzy pełnili zawodową służbę wojskową , a nie jakąkolwiek, w tym nadterminową, jak właśnie w przypadku A. K. . Powyższe rozważania są zgodne z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2006r. w sprawie III UK 132/05. Zatem słusznie organ rentowy przyjął, iż ubezpieczonemu - w związku z pełnieniem służby bezpośrednio w charakterze nurka lub płetwonurka- nie przysługuje prawo do podwyższenia emerytury za cały rok 2007, a jedynie za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia tego roku, kiedy to pełnił zawodową służbę wojskową. Zaś w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 lipca 2007 r., niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, podwyższenie to nie przysługuje wobec nie pełnienia przez ubezpieczonego w spornym czasie zawodowej służby wojskowej. Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego treść przywołanych powyżej przepisów przemawia za prawidłowością zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił odwołanie na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd Apelacyjny miał na uwadze treść art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wobec tego należało zasądzić od A. K. na rzecz organu rentowego zwrot kosztów zastępstwa procesowego organu rentowego za obie instancje wraz z ustawowymi odsetkami na podstawie na podstawie § 10 ust. 1 pkt 2 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia Barbara Białecka