Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, I C 609/25

Sygn. akt I C 609/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 5 czerwca 2026 roku Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Polit Protokolant Jakub Wojdyna po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Województwa (...) przeciwko X. F. (2) , S. F. (2) i W. F. (1) o zapłatę I. zasądza solidarnie od pozwanych X. F. (2) , S. F. (2) i W. F. (1) na rzecz powoda Województwa (...) kwotę 80 000 (osiemdziesiąt tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 lipca 2017 roku do dnia zapłaty, zastrzegając pozwanym prawo do powoływania w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności wynikające z przyjęcia spadku po X. F. (1) z dobrodziejstwem inwentarza; II. oddala powództwo w pozostałej części; III. orzeka, że powód ma obowiązek zwrócić pozwanych całość poniesionych kosztów procesu, pozostawiając ich szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu. Sygn. akt I C 609/25 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym dnia 1 maja 2020 roku (data prezentaty – k. 2) powód Województwo (...) wniósł o zasądzenie od pozwanych X. F. (2) , S. F. (2) i W. F. (1) kwoty 80 000 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 21 czerwca 2017 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód podnosił, że w ramach wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 roku w sprawie o sygn. I ACa 2011/14 powód zapłacił X. F. (1) kwotę 1 416 137,19 zł (tytułem dofinansowania unijnego przyznanego na podstawie umowy) wraz ze stosownymi odsetkami oraz kosztami procesu – łącznie 2 148 462,55 zł. Jednak na skutek złożonej przez powoda skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy uchylił ww. wyrok, a następnie Sąd Apelacyjny oddalił apelację od wyroku I instancji oddalającego powództwo X. F. (1) . To oznacza, że powodowi przysługuje zwrot wypłaconej kwoty, jako świadczenia nienależnego. Niniejszym pozwem powód dochodził części tej kwoty w wysokości 80 000 zł od spadkobierców X. F. (1) (pozew – kk . 2-4). W odpowiedzi na pozew z dnia 22 października 2020 roku, a wniesionej dnia 23 października 2020 roku (data prezentaty – k. 84) pozwana S. F. (1) – małoletnia reprezentowana przez matkę Z. W. , zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych. Pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, a z ostrożności wniosła o oddalenie powództwa na podstawie art. 5 k.c. , wobec zrealizowania przez poprzednika prawnego pozwanych całości projektu objętego umową o dofinansowanie. Ponadto wniosła o zawieszenie postępowania (odpowiedź na pozew S. F. (1) – kk . 84-84v.). W odpowiedzi na pozew z dnia 27 października 2020 roku, a wniesionej dnia 28 października 2020 roku (k. 322; data stempla pocztowego – k. 334) pozwana W. F. (2) zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc tożsame zarzuty i argumentację j.w. (odpowiedź na pozew W. F. (2) – kk . 322-322v.). Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2021 roku Sąd Okręgowy w Warszawie (sygn. IV C 880/20) oddalił wniosek o zawieszenie postępowania (postanowienie – k. 355). W piśmie procesowym z dnia 8 września 2021 roku, a wniesionym 9 września 2021 roku (data prezentaty – k. 396) pozwana X. F. (2) wniosła o doręczenie odpisu pozwu na adres pełnomocnika pozwanej, a z ostrożności procesowej, wobec zapoznania się z treścią pozwu, wniosła o odrzucenie pozwu, zaś w przypadku nieodrzucenia pozwu, wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu. Pozwana podniosła zarzut niedopuszczalności drogi sądowej, bezzasadności powództwa i przedawnienia roszczenia (odpowiedź na pozew X. F. (2) – kk . 396-400). W piśmie procesowym z dnia 18 października 2021 roku pozwane S. F. (1) i W. F. (2) podniosły także, że sprawy o zwrot dofinansowania są wyłączone z drogi sądowej, a zatem w pierwszej kolejności pozew winien zostać odrzucony (pismo procesowe z 18.10.2021 – kk . 405-407v.). Postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 roku Sąd Okręgowy w Warszawie (sygn. IV C 880/20) oddalił wniosek o odrzucenie pozwu (postanowienie – k. 412). Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 roku (sygn. V Acz 220/22) oddalił zażalenie pozwanych na postanowienie z dnia 23 listopada 2021 roku (postanowienie – k. 463). Pismem procesowym z dnia 31 grudnia 2024 roku (data stempla pocztowego – k. 655) stanowiącym zmianę powództwa powód oświadczył, że zmienia żądanie zawarte w punkcie 1 pozwu z dnia 7 maja 2020 roku w ten sposób, że oprócz zasądzenia solidarnie od pozwanych X. F. (2) , S. F. (2) oraz W. F. (1) na rzecz powoda Województwa (...) kwoty 80 000 zł wraz z opisanymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie, wnosi także o zasądzenie solidarnie od pozwanych X. F. (2) , S. F. (2) oraz W. F. (1) na rzecz powoda Województwa (...) kwoty 2 885 839,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia rozszerzenia powództwa do dnia zapłaty. Nadto z uwagi na rozszerzenie powództwa wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu wg norm prawem przewidzianych (rozszerzenie powództwa – kk . 649-649v.). Pozwana X. F. (2) wniosła o oddalenie w całości rozszerzonego powództwa i zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, podtrzymując zarzut przedawnienia, który tym bardziej znajduje zastosowanie do roszczenia objętego rozszerzonym powództwem (pismo procesowe z 16.05.2025 – k. 673). Pozwane W. F. (2) i S. F. (1) wniosły o oddalenie powództwa w całości, podniosły zarzut przedawnienia wszelkich roszczeń powoda dochodzonych w niniejszej sprawie, zarzut nadużycia prawa podmiotowego przez powoda ( art. 5 k.c. ) oraz wniosły o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu (replika z 28.05.2025 na rozszerzenie powództwa – kk . 676-676v.). Strony podtrzymały swoje stanowiska do dnia zamknięcia rozprawy. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 10 grudnia 2011 roku X. F. (1) – na skutek uprzednio złożonego wniosku o dofinansowanie – zawarł z Województwem (...) umowę nr (...) o dofinansowanie projektu „Wzrost konkurencyjności firmy (...) ” poprzez zakup maszyn i urządzeń służących do produkcji puszek z tworzyw sztucznych dla branży chemicznej oraz wdrożenie innowacyjnej technologii etykietowania opakowań”. Umowa miała być współfinansowana z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach projektu I „ (...) działania 1.5 „Rozwój przedsiębiorczości Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (...) 2007-2013 z dalszymi aneksami. Na mocy umowy X. F. (1) miał otrzymać dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 1 536 000 zł. X. F. (1) trzykrotnie zwracał się z wnioskiem o płatność z tytułu umowy o dofinansowanie, natomiast oświadczeniem z dnia 30 marca 2012 roku Województwo (...) oświadczyło, że rozwiązuje umowę o dofinansowanie projektu ze skutkiem natychmiastowym, jako przyczynę wskazując naruszenie przez X. F. (1) postanowień umowy, tj. rozpoczęcie prac nad projektem (zawarcie umowy leasingu wtryskarki wraz z zabezpieczeniem wekslowym, zawarcie umowy sprzedaży wtryskarek, tj. środków trwałych ujętych w dokumentacji projektowej – obie umowy zawarto w dniu 22 sierpnia 2008 roku) jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i przed terminami wynikającymi z umowy, co było niezgodne z zasadami programu, tj. art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 roku uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3, z późn. zm.), stanowiąc naruszenie kryterium warunkującego udzielenia pomocy w ramach programów regionalnych w postaci „efektu zachęty”. X. F. (1) pismem z dnia 26 kwietnia 2012 roku poinformował, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy jest bezpodstawne i wezwał Województwo (...) do zapłaty kwoty 1 416 137,19 zł, czemu Województwo odmówiło (uzasadnienie wyroku (...) z 24.09.2014 – kk . 12-12v.; uzasadnienie wyroku SA w G. z 20.06.2017 – kk . 39v.-41v.; umowa o dofinansowanie – kk . 94-115; wniosek o dofinansowanie – kk . 121-143; umowa leasingu finansowego – kk . 215-217; umowa sprzedaży – k. 223; wnioski o płatność – kk . 277-284, kk . 287-296, kk . 298-311; oświadczenie o rozwiązaniu umowy – k. 410; zeznania pozwanej X. F. (2) – protokół kk . 700v.-701). Faktury VAT wynikające z tytułu zawartych umów leasingu i umów sprzedaży, dotyczące przedmiotów stanowiących element projektu, o którego dofinansowanie wnosił X. F. (1) , były opłacone jeszcze w 2010 i 2011 roku (faktury VAT – k. 266, k. 270), zaś faktury z tytułu zakupu innych elementów związanych z inwestycją (wiader i palet) były wystawiane w latach 2010-2013 (faktury – kk . 527-546). Pozwem z dnia 12 lipca 2012 roku wniesionym do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie X. F. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Województwa (...) kwoty 1 416 137,19 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 maja 2012 roku do dnia zapłaty. X. F. (1) dochodził równowartości dofinansowania, jakie miał otrzymać na podstawie umowy z 10 grudnia 2011 roku (uzasadnienie wyroku z 24.09.2014 – k. 8v.). Wyrokiem z dnia 24 września 2014 roku wydanym w sprawie I C 787/12 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie oddalił powództwo X. F. (1) w całości oraz orzekł o obowiązku zapłaty od powoda X. F. (1) na rzecz pozwanego Województwa (...) kosztów procesu (kopia wyroku z 24.09.2014 – k. 8). Na skutek apelacji powoda Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2015 roku (sygn. I ACa 2011/14) zmienił wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 września 2014 roku w ten sposób, że zasądził od Województwa (...) na rzecz X. F. (1) kwotę 1 416 137,19 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 maja 2012 roku do dnia zapłaty oraz koszty procesu w łącznej kwocie 154 231 zł (kopia wyroku z 13.10.2015 – k. 17). X. F. (1) wezwał działającą w imieniu Województwa (...) Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych do zapłaty należnych mu kwot tytułem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 roku. W dniu 9 listopada 2015 roku Województwo (...) wypłaciło X. F. (1) w ramach wykonania wyroku w sprawie I ACa 2011/14 łączną kwotę 2 148 462,55 zł, w tym: 1) 1 416 137,19 zł tytułem zasądzonego dofinansowania unijnego, 2) 578 094,36 zł tytułem odsetek od zasądzonej kwoty od dnia 19 maja 2012 roku do dnia 9 listopada 2015 roku, 3) 154 231 zł tytułem kosztów procesu (potwierdzenie przelewu – k. 26). Województwo (...) złożyło skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 3 marca 2017 roku wydanym w sprawie I CSK 86/16 Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 roku w sprawie o sygn. I ACa 2011/14 i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego (kopia wyroku z 3.03.2017 – k. 27). Następnie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 roku wydanym w sprawie I ACa 544/17 Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił w całości apelację powoda X. F. (1) od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 września 2014 roku w sprawie I C 787/12 oraz zasądził od X. F. (1) na rzecz Województwa (...) kwotę 87 007 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego (kopia wyroku z 20.06.2017 – k. 34). W uzasadnieniu wyroku SA w Warszawie m.in. wskazał, że X. F. (1) naruszył przepisy prawa wspólnotowego, tj. art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 800/2008, gdyż podjął decyzję o inwestowaniu w konkretny projekt, a następnie wnioskował o udzielenie pomocy i pomoc otrzymał już po rozpoczęciu prac w ramach tego projektu, stąd jest mało prawdopodobne, że pomoc ta miała wpływ na jego decyzje o inwestowaniu. SA, podobnie jak Sąd I instancji, uznał, że nastąpił skutek w postaci rozwiązania umowy o dofinansowanie, które było zasadne, a niezależnie od tego, zawarta umowa „może być uznana za nieważną” (uzasadnienie wyroku – kk . 41-44). Pismem z dnia 30 czerwca 2017 roku działająca w imieniu Województwa (...) Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wezwała X. F. (1) do zwrotu wypłaconej mu w dniu 9 listopada 2015 roku kwoty 2 148 462,55 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 czerwca 2017 roku do dnia zapłaty – najpóźniej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (wezwanie z 30.06.2017 – kk . 45-45v.). Wezwanie zostało odebrane w dniu 11 lipca 2017 roku (wydruk ze strony Poczty Polskiej – k. 47). Świadczenie nie zostało spełnione (bezsporne). X. F. (1) zmarł w dniu 11 stycznia 2018 roku. Spadek po nim na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza nabyły dzieci zmarłego: 1) córka W. F. (1) 2) córka X. F. (2) , 3) syn R. F. , 4) małoletnia córka S. F. (2) (akt poświadczenia dziedziczenia – kk . 48-48v.; wydruk z rejestru spadkowego – k. 49). Pismami z dnia 14 stycznia 2020 roku działająca w imieniu Województwa (...) Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wezwała X. F. (2) , S. F. (1) oraz W. F. (2) do zwrotu wypłaconej X. F. (1) w dniu 9 listopada 2015 roku kwoty 2 148 462,55 zł (wezwania do zapłaty – kk . 50-50v., kk . 52-52v., kk . 54-54v.. Pismo zostało doręczone X. F. (2) w dniu 20 stycznia 2020 roku (potwierdzenie odbioru – kk2 51-51v.), a przedstawicielowi ustawowemu S. F. (1) w dniu 30 stycznia 2020 roku (potwierdzenie odbioru – kk . 53-53v.). Świadczenie nie zostało spełnione (bezsporne). Pismem z dnia 22 października Z. W. jako przedstawicielka ustawowa małoletniej S. F. (2) oświadczyła, że S. F. (1) korzysta z zarzutu przedawnienia wszelkich roszczeń dotyczących zwrotu kwot nienależnie pobranych lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, uzyskanych przez X. F. (1) na podstawie umowy o dofinansowanie i uchyla się w całości od zaspokojenia wskazanych wierzytelności głównych i wynikających z nich ewentualnych roszczeń ubocznych (pismo z 22.10.2020 – k. 320; potwierdzenie nadania – k. 321). Oświadczenie o skorzystaniu z zarzutu przedawnienia o tożsamej treści j.w. złożyła także W. F. (2) (oświadczenie z 23.10.2020 – k. 332; potwierdzenie nadania – k. 333). Projekt, który miał być sfinansowany na gruncie ww. umowy, został sfinalizowany przez X. F. (1) w ramach firmy. Z uwagi na spór z Województwem (...) w przedmiocie dofinansowania, projekt w dużej mierze został sfinansowany z zaciągniętych kredytów. Maszyny wykorzystywane do produkcji opakowań służyły firmie ok. 17 lat. Leasing został spłacony, zaś maszyny weszły w skład majątku spółki (...) sp. z o.o. (zeznania pozwanej X. F. (2) – protokół kk . 700v.-701). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów złożonych w niniejszej sprawie, które Sąd w całości uznał za wiarygodne, gdyż ich rzetelność i prawdziwość nie były przez strony kwestionowane, a okazały się być dopuszczonymi jako dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego oraz na okoliczności uznane przez Sąd za bezsporne, bowiem albo zostały przez strony wprost przyznane albo też ich zaprzeczenie nie zostało przez stronę dostatecznie udowodnione, co zostało przez Sąd ocenione na zasadzie art. 229 i 230 k.p.c. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również zeznania strony pozwanej. Sąd co do zasady uznał je za wiarygodne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym, choć nie dotyczyły okoliczności, które stanowiły decydującą podstawę rozstrzygnięcia. Pozostałe, niewymienione w treści uzasadnienia dowody z dokumentów Sąd pominął jako nieistotne z punktu widzenia art. 227 k.p.c. Sąd Okręgowy w Warszawie zważył, co następuje. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części, tj. w zakresie pierwotnie dochodzonej pozwem kwoty 80 000 zł i częściowo w zakresie odsetek, zaś w pozostałym zakresie roszczenia głównego podlegało oddaleniu z uwagi na przedawnienie roszczenia. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 roku w sprawie o sygn. I ACa 2011/14 stanowiący podstawę do zapłaty na rzecz X. F. (1) łącznej kwoty 2 148 462,55 zł został wyeliminowany z obrotu prawnego, w związku z czym w sposób oczywisty odpadła podstawa prawna tego świadczenia w świetle art. 410 §2 k.c. , co rodziło obowiązek zwrotu zapłaconej kwoty po stronie X. F. (1) , a wobec jego śmierci – jego następców prawnych. Strona pozwana podniosła jednak zarzut przedawnienia roszczenia, nad którym należało się pochylić i który stanowi w dużej mierze przyczynę oddalenia powództwa w części. W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że nie można przychylić się do stanowiska strony pozwanej, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie 4-letni termin przedawnienia wynikający z art. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1), zgodnie z którym okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. W tym miejscu Sąd przychyla się do zasadniczego twierdzenia strony powodowej, iż źródłem zobowiązania po stronie pozwanej nie była umowa o dofinansowanie z programu unijnego, ale wyrok SA w Warszawie z 20 czerwca 2017 roku. Jak wyraźnie wskazał SA w Warszawie, podobnie jak Sąd I instancji, rozwiązanie umowy o dofinansowanie było zasadne i odniosło skutek (a jak wskazał też SA w Warszawie, umowa już od początku „może być uznana za nieważną”), a zatem nie może stanowić podstawy prawnej przedmiotowego świadczenia. Nie znajduje to uzasadnienia tym bardziej, że ów 4-letni termin musiałby być liczony „od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego”, podczas gdy toczył się wieloletni spór prawny o to, czy żądanie X. F. (1) o przyznanie tej kwoty jest zasadne i dopiero w 2017 roku zostało rozstrzygnięte, że świadczenie na jego rzecz jest nienależne. Nie znajduje też zastosowania 3-letni termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynikający z art. 118 k.c. , albowiem Województwo (...) w oczywisty sposób nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na wdrażaniu środków unijnych. Udzielanie dofinansowania ze wspólnotowych programów unijnych nie spełnia definicji działalności gospodarczej (czy to w świetle obecnie obowiązującej ustawy Prawo przedsiębiorców – art. 3, czy obowiązującej poprzednio ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – art. 2 ), która musi mieć przecież charakter zarobkowy. Zastosowanie w sprawie znajduje ogólny termin 6-letni wynikający także z art. 118 k.c. i rozpoczął on swój bieg począwszy od dnia 19 lipca 2017 roku, tj. po upływie 7-dniowego terminu na spełnienie roszczenia zakreślonego w wezwaniu do zapłaty z dnia 30 czerwca 2017 roku (odebranym przez X. F. (1) dnia 11 lipca 2017 roku). W myśl przepisu art. 118 k.c. , iż koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, w tym wypadku był to dzień 31 grudnia 2023 roku. Skoro zaś powództwo o zapłatę kwoty 80 000 zł zostało wniesione jeszcze w 2020 roku, to roszczenie o zapłatę tej kwoty nie przedawniło się. Inaczej ma się jednak rzecz z roszczeniem o zapłatę pozostałej kwoty wystosowane w ramach modyfikacji powództwa, które zostało wniesione do tut. Sądu dnia 31 grudnia 2024 roku. Jednocześnie nie doszło na żadnym etapie do przerwania biegu tego terminu w stosunku do świadczenia objętego rozszerzeniem powództwa – wysokość roszczenia jest stała, nie jest to odszkodowanie, którego wysokość jest uzależniona od np. wartości danego składnika majątkowego i musi zostać wyliczona w oparciu o opinię biegłego. W związku z powyższym przerwaniu uległ termin przedawnienia jedynie w odniesieniu do roszczenia o zapłatę kwoty 80 000 zł. Sąd nie podziela jednocześnie argumentacji strony pozwanej, jakoby roszczenie nie przysługiwało z uwagi na zrealizowanie przez poprzednika prawnego pozwanych całości projektu objętego umową o dofinansowanie, a w związku z tym zużycie uzyskanego przysporzenia (tj. w oparciu o art. 409 k.c. ). Środki pieniężne, które X. F. (1) jako beneficjent miał otrzymać w ramach dofinansowania, miały być przeznaczone na konkretne czynności wskazane w umowie, podczas gdy faktury załączone przez stronę pozwaną – jak słusznie zauważył powód – zostały opłacone jeszcze przed wytoczeniem powództwa, przed wydaniem wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 13 października 2015 roku, a co za tym idzie jeszcze przed wypłaceniem mu środków przez powoda. W konsekwencji nie sposób uznać, że spadkodawca pozwanych zużył w ten sposób uzyskane na skutek orzeczenia SA środki pieniężne. Ponadto po myśli art. 409 k.c. winien on – jako przedsiębiorca, reprezentowany w toku postępowania przed sądami I i II instancji przez profesjonalnego pełnomocnika – liczyć się z tym, że na skutek skargi kasacyjnej ww. wyrok SA może zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, a środki pieniężne będą wtedy podlegały zwrotowi. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu. W przedmiocie odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 481 §1 k.c. art. 455 k.c. zasądzając je od dnia 19 lipca 2017 roku, jako od dnia następującego po upływie terminu zakreślonego w wezwaniu do zapłaty z dnia 30 czerwca 2017 roku. W konsekwencji w pozostałym zakresie roszczenia odsetkowego powództwo podlegało oddaleniu. W przedmiocie zastrzeżenia pozwanym prawa do powoływania w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności wynikające z przyjęcia spadku po X. F. (1) z dobrodziejstwem inwentarza orzeczono na podstawie art. 319 k.p.c. Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w punktach I-II sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. uznając, że skoro powództwo zostało uwzględnione jedynie w niewielkim wymiarze (przy dochodzonej łącznie kwocie 2 965 839,61 zł zasądzono 80 000 zł, a zatem powód wygrał w wymiarze 2,7%), najwłaściwszym będzie obciążenie strony powodowej obowiązkiem zwrotu całości poniesionych przez pozwane kosztów procesu, których wyliczenie na podstawie art. 108 §1 k.p.c. Sąd pozostawił referendarzowi sądowemu.