Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach, I C 1287/24

Sygn. akt I C 1287/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2026 roku Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Ewa Wiater po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 roku w L. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa H. H. przeciwko H. V. o zapłatę I. oddala powództwo, II. zasądza od powoda H. H. na rzecz pozwanej H. V. kwotę 3 617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. sędzia Ewa Wiater Sygn. akt I C 1287/24 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 1 października 2024 roku H. H. domagał się zasądzenia od pozwanej H. V. kwoty 49 500 zł wraz z należnymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu według norm prawem przepisanych. Jak wskazano w uzasadnieniu pozwu, strony postępowania w okresie od 2019 roku do 2022 roku pozostawały w nieformalnym związku. Powód 11 października 2020 roku za własne środki zakupił samochód M. (...) (2) , z którego korzystać miała pozwana. Z uwagi na obowiązki zawodowe powoda pozwana została wpisana w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel samochodu. H. V. 30 października 2022 roku sprzedała samochód za kwotę 49 500 zł. Z uwagi na trudności finansowe pozwanej strony ustaliły, że za kwotę 32 000 zł zakupiony zostanie samochód P. (...) (1) , z którego korzystać będzie pozwana, zaś kwota 17 500 zł zostanie zwrócona w bliskim czasie powodowi jako kwota pozostała po zakupie samochodu P. (...) (2) . W tym czasie powód miał korzystać z należącego do pozwanej samochodu P. (...) (1) . W styczniu 2023 roku pozwana zażądała zwrotu samochodu, nie spłaciła również kwoty 17 500 zł. W ocenie powoda wysokość zobowiązania opiewa na pełną kwotę pochodzącą ze sprzedaży, tj. 49 500 zł. Jak podstawę prawną dochodzonego żądania wskazano art. 405 k.c. (pozew k.2-3). W odpowiedzi na pozew H. V. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm prawem przepisanych. Jak wskazano w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, powództwo nie jest zasadne w żadnej części, ponieważ pozwana dokonała zakupu samochodu marki M. (...) (2) za własne środki, osobiście przekazała gotówkę V. D. prowadzącemu auto-komis. Umowa sprzedaży samochodu została sporządzona wyłącznie na pozwaną i wyłącznie jej przysługiwało prawo własności pojazdu, jak i obowiązki związane z zarejestrowaniem samochodu oraz zawarciem polisy ubezpieczenia (odpowiedź na pozew k.27-32). W toku dalszego postępowania w sprawie, strony podtrzymywały dotychczas wyrażone stanowiska (k. 110-111, k.153, k.167, k.179, k.195, k.202, k.226). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: H. H. oraz H. V. pozostawali w związku partnerskim od maja 2019 roku do grudnia 2022 roku. W lipcu 2019 roku H. H. zamieszkał razem z H. V. , jej dwójką dzieci oraz babcią H. L. w mieszkaniu zlokalizowanym przy ul. (...) w L. . W sierpniu 2019 roku H. H. wykonał przelew na rzecz (...) Spółdzielni (...) w kwocie 2019 zł tytułem uiszczenia czynszu za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień oraz opłaty za wodę dotyczące mieszkania przy ul. (...) . W kolejnych miesiącach wspólnego zamieszkiwania stron postępowania w mieszkaniu zlokalizowanym przy ul. (...) , H. H. regulował płatności czynszowe. W kwietniu 2020 roku H. H. i H. V. wyprowadzili się od babci pozwanej, zamieszkując wspólnie w mieszkaniu przy ul. (...) . W okresie od kwietnia 2020 roku do sierpnia 2022 roku H. H. dokonywał płatności w gotówce tytułem uiszczenia opłat czynszowych wspólnie zamieszkiwanego przez strony postępowania mieszkania. Syn H. H. i H. V. urodził się (...) . Powód zakupił dla dziecka wózek. Podczas wspólnego zamieszkiwania miesięcznie przekazywał na rzecz H. V. kwotę 1000 zł na utrzymania syna. Dowody: wyciągi z rachunku bankowego należącego do H. H. (k. 112-117), potwierdzenia płatności (k.119-120), wyciąg z rachunku bankowego (...) za okres od 1 sierpnia 2017 roku do 1 października 2020 roku (k.65-97), częściowo zeznania H. H. (k.153-155 w zw. z k. 203-204), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), zeznania X. H. (k.171), zeznania U. V. (k.180-182), zeznania B. L. (k.182-183). W dniu 11 października 2020 roku pomiędzy Z. H. oraz H. H. , jako sprzedającymi, a Z. X. jako kupującym, doszło do zawarcia umowy sprzedaży samochodu osobowego marki H. (...) . Cena sprzedaży w kwocie 22 500 zł została wręczona w gotówce sprzedającym. Okoliczność bezsporna, a nadto dowody: Umowa sprzedaży samochodu (k.16), częściowo zeznania H. H. (k.153-155 w zw. z k. 203-204), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), zeznania X. H. (k.171). H. H. i H. V. z uwagi na narodziny ich wspólnego syna, podjęli wspólnie decyzję o zakupie rodzinnego samochodu, w którym zmieściłyby się trzy foteliki dziecięce. H. H. i H. V. w dniu 3 listopada 2020 roku udali się do komisu samochodowego, prowadzonego przez V. D. , gdzie za kwotę 43 500 zł dokonano zakupu samochodu marki M. (...) (2) . Przed zakupem samochodu H. H. kontaktował się telefonicznie ze sprzedającym w celu uzyskania szczegółowych informacji o specyfikacji samochodu. Kwota 43 500 zł, stanowiąca cenę samochodu została uiszczona przez H. H. . Środki te w całości należały do H. H. , przy czym w zakresie kwoty 22 500 zł pochodziły ze sprzedaży samochodu osobowego H. (...) , zaś w pozostałej części stanowiły oszczędności powoda, uzyskane wskutek prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – handlu obwoźnego. Jako kupujący w treści umowy sprzedaży wskazana została H. V. . W dowodzie rejestracyjnym marki M. (...) (2) jako właściciel samochodu wskazana została H. V. . Dowody: częściowo zeznania H. H. (k.153-155 w zw. z k. 203-204), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), zeznania V. D. (k.168), zeznania U. V. (k.180-182). Po dokonanym zakupie samochodu marki M. (...) (2) H. H. przekazał go do korzystania H. V. . W tym samym czasie pozwany korzystał z samochodu należącego do pozwanej P. (...) (1) cv. Umowa ubezpieczenia samochodu marki M. (...) (2) zawarta została przez H. V. , zaś składki ubezpieczeniowe uiszczał H. H. . H. H. dokonał 30 sierpnia 2021 roku zakupu osłony – daszku przeciwsłonecznego oraz w 25 października 2021 roku wtryskiwaczy do samochodu marki M. (...) (2) . W czasie trwania związku partnerskiego pomiędzy H. H. a H. V. , powód pokrywał koszty utrzymania (w tym także zakup paliwa) zarówno samochodu marki M. (...) (2) , z którego korzystała pozwana, jak i samochodu osobowego stanowiącego własność pozwanej - P. (...) (1) cv. Dowody: częściowo zeznania H. H. (k.153-155 w zw. z k. 203-204), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), umowa ubezpieczenia (k.12), wyciąg z rachunku bankowego (k.13-15), Faktura (...) o numerze (...) wraz z wyciągiem z rachunku bankowego (k.8-9), Faktura (...) o numerze (...) wraz z wyciągiem z rachunku bankowego (k.10-11), zeznania X. H. (k.171). H. H. i H. V. zamieszkiwali wspólnie w wynajętym mieszkaniu zlokalizowanym przy ul. (...) do sierpnia 2022 roku. Po tym okresie powód przeprowadził się do domu rodzinnego, zaś H. V. zamieszkała przy ul. (...) . W sierpniu 2022 roku powód poprosił pozwaną o zwrot samochodu, co nie nastąpiło. W dniu 30 października 2022 roku H. V. sprzedała samochód marki M. (...) (2) , rok produkcji 2016 roku za kwotę 49 500 zł. Przy sprzedaży samochodu obecny był H. H. . Do sprzedaży samochodu doszło, ponieważ po przeprowadzce na ul. (...) , pozwana nie potrzebowała samochodu o rodzinnych rozmiarach. Decyzja o sprzedaży samochodu marki M. została podjęta wspólnie przez strony postępowania. Część pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży samochodu marki M. (...) (2) , tj. kwota 32 000 zł zgodnie z decyzją stron postępowania przeznaczona została na zakup samochodu osobowego marki P. (...) (1) , który również został zarejestrowany na H. V. . To także pozwana zawarła umowę kupna samochodu w formie pisemnej. W trakcie kupna samochodu P. (...) (1) i podczas samego zawierania umowy obecny był H. H. . Dla pozwanego logiczne było, że pozwana potrzebowała samochodu, aby wozić ich wspólne dziecko. Zgodnie z porozumieniem partnerów H. H. nadal miał korzystać z samochodu P. (...) (1) cv, zaś H. V. z nowo zakupionego samochodu P. (...) (1) nabytego ze środków pochodzących ze sprzedaży M. . Pozostała kwota z tytułu sprzedaży samochodu marki M. , tj. 17 500 zł została spożytkowana przez H. V. m.in. na zakup opon do samochodu i głośniki. W grudniu 2022 roku doszło do definitywnego zakończenia związku pomiędzy stronami postępowania. Do grudnia 2022 roku H. H. odwiedzał syna zamieszkującego wraz z matką w L. przy ul. (...) . W styczniu 2023 roku H. V. wezwała powoda do zwrotu samochodu P. (...) (1) cv. Powód w styczniu 2023 roku zgodnie z żądaniem pozwanej oddał jej użytkowany dotychczas przez siebie samochód. H. V. sprzedała zarówno samochód P. (...) (1) , jak i P. (...) (1) cv. Dowody: częściowo zeznania H. H. (k.153-155 w zw. z k. 203-204), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), umowa sprzedaży samochodu z dnia 30 października 2022 roku (k.100), korespondencja między powodem a pozwaną (k. 122-127), nagrania wraz z transkrypcją (k.128-132), zeznania I. Z. (k.168-170), zeznania X. H. (k.171), zeznania U. V. (k.180-182), zeznania B. L. (k.182-183). W piśmie z dnia 12 czerwca 2023 roku H. H. wezwał H. V. do zapłaty kwoty 49 500 zł w związku ze sprzedażą samochodu marki M. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) dokonaną w dniu 30 października 2022 roku w nieprzekraczalnym terminie 19 czerwca 2023 roku. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do zapłaty została nadana w dniu 12 czerwca 2023 roku. Dowody: wezwanie do zapłaty (k.17), potwierdzenie nadania przesyłki (k.18). H. V. 2 listopada 2017 roku rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą (...) (...) . Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nastąpiło w dniu 31 lipca 2023 roku. Za okres od 2018 roku do 2019 roku w deklaracji PIT-28 H. V. deklarowała przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w następujących kwotach: za 2018 roku w wysokości 8560,39 zł, za 2019 roku w wysokości 15 128 zł. Za okres od 2017 roku do 2019 roku w deklaracji PIT-37 H. V. uzyskała dochód po odliczeniach w następujących kwotach: za 2017 roku w wysokości 21 817,09 zł (nadpłata podatku 1112 zł), za 2018 roku w wysokości 27556,08 zł (nadpłata podatku 2018 zł), za 2019 roku w wysokości 19 278,41 zł (nadpłata podatku 2838,04 zł). W 2019 roku pozwana otrzymywała dochód z tytułu umowy o pracę w Urzędzie Marszałkowskim, jak i uzyskiwała dochód z prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Dowody: informacja z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (k.98-99), deklaracje PIT-28 (k.33-41), deklaracje PIT-37 (k.42-64), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), zeznania U. V. (k.180-182). Przed rozpoczęciem związku partnerskiego pomiędzy H. H. a H. V. , a także w trakcie trwania relacji od maja 2019 roku do grudnia 2022 roku powód prowadził własną działalność gospodarczą, zajmując się handlem obwoźnym. W związku z rodzajem i charakterem podejmowanej pracy zarobkowej, H. H. dysponował na co dzień gotówką. Za rok 2018 H. H. w deklaracji PIT-36 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą uzyskał przychód w kwocie 359 850,06 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 374 616,76 zł. Strata wyniosła zaś 14 766,70 zł. Za rok 2019 H. H. w deklaracji PIT-36 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą uzyskał przychód w kwocie 260 959,31 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 258 566,76 zł. Dochód wyniósł zaś 2392,55 zł. Za rok 2020 H. H. w deklaracji PIT-36 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą uzyskał przychód w kwocie 66 062,60 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 111 273,39 zł. Strata wyniosła zaś 45 210,79 zł. Dowody: deklaracje PIT-36 (k.207-222), częściowo zeznania H. V. (k.155-156 w zw. z k. 204-205), zeznania U. V. (k.180-182). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przywołanych powyżej dowodów z dokumentów, których autentyczność i prawidłowość sporządzenia nie budziły wątpliwości Sądu. Autentyczność przedłożonych przez powoda i pozwaną dowodów z dokumentów nie była także kwestionowana przez żądną ze stron postępowania. Jednocześnie jako nieprzydatne dla rozpoznania niniejszej sprawy Sąd oceniał przedstawione przez pozwaną zrzuty ekranu wiadomości (k.101-103) oraz załączone do odpowiedzi na pozew zdjęcia (k.104-105), które miały na celu wykazanie faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia sporu zaistniałego pomiędzy stronami postępowania. Tożsamo jako nieprzydatny do rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy ocenił przedłożony przez pozwanego dowód w postaci potwierdzenia wykonania operacji obciążeniowej blik z dnia 28 maja 2022 roku za rzecz podmiotu (...) (k.118). Dowody o charakterze rzeczowym zostały uzupełnione o osobowe źródła dowodowe w postaci zeznań następujących świadków: V. D. , X. H. , I. Z. , U. V. oraz B. L. , a także depozycji oddanych przez same strony postępowania. W pierwszej kolejności odnosząc się do zeznań w/w świadków, wskazać należy, że Sąd ocenił je jako wiarygodne w całości. Świadek V. D. – osoba postronna zarówno wobec powoda, jak i pozwanej, w złożonych przed Sądem zeznaniach wskazał w rzeczowy, logiczny i jasny sposób na zapamiętane przez siebie okoliczności związane ze sprzedażą samochodu marki M. (...) (1) . V. D. wskazał na etap bezpośrednio poprzedzający zakup samochodu – kontakt powoda ze sprzedawcą, jak i sam przebieg transakcji oraz konsultacje H. H. ze sprzedawcą po upływie około roku w związku z awarią samochodu. Zeznania te pozostają w spójności z zeznaniami stron postępowania, na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny sprawy. W toku postępowania nie pojawiły się także żadne okoliczności, które skutkowałyby koniecznością odmowy przyznania zeznaniom świadka waloru wiarygodności w całości. Sąd uznał za wiarygodne w całości także zeznania osób najbliższych dla stron postępowania – brata powoda, tj. X. H. oraz matki i babci pozwanej, tj. U. V. oraz B. L. . Powyżsi świadkowie w spontaniczny, logiczny i rzeczowy sposób przedstawili zapamiętane przez siebie okoliczności związane z burzliwym przebiegiem związku (...) H. V. , zakupem pojazdu marki M. (...) (1) , następnie P. (...) (1) , źródła finansowania zakupu tych samochodów, korzystania i utrzymania w/w samochodów, a także utrzymania i sposobu korzystania w trakcie związku stron ze stanowiącego własność H. V. samochodu osobowego P. (...) (1) cv. W złożonych zeznaniach świadkowie wskazali także na sytuację finansową powoda i pozwanej w trakcie trwania ich związku partnerskiego. Jak wynika z przedstawionych powyżej ustaleń faktycznych sprawy, Sąd Rejonowy ustalił, że kwota 43 500 zł, za którą zakupiono samochód marki M. (...) (1) stanowiła w całości środki należące do powoda. Na powyższe wskazywał także świadek X. H. . Natomiast świadkowie U. V. i B. L. wskazały, że pieniądze, za które zakupiono rodzinny samochód stanowiły pieniądze H. V. . Jednocześnie zarówno matka pozwanej, jak i jej babcia, zeznały, że nie pomagały finansowo H. V. w celu zakupu samochodu, nie pożyczyły jej w tym celu pieniędzy. Powyższe zeznania pozostawały w sprzeczności z twierdzeniami pozwanej, która od początku postępowania konsekwentnie twierdziła, że zarówno jej matka, jak i babcia B. L. pomogły jej w zebraniu kwoty 43 500 zł w celu zakupu samochodu rodzinnego. Tym samym Sąd w zakresie powyższej sprzeczności, uznał za wiarygodne zeznania U. V. i B. L. , które, mając ku temu sposobność i interes w przedłożeniu twierdzeń spójnych z wyjaśnieniami informacyjnymi pozwanej, w szczery i spontaniczny sposób wskazały na źródło pochodzenia pieniędzy. Powyższe w ocenie Sądu nie pozbawia zeznań U. V. i B. L. waloru wiarygodności w całości. Zeznania świadków w zakresie finansowania zakupu samochodu marki M. (...) (1) stanowiły w istocie subiektywną obserwację matki i babci pozwanej, nie zaś pewną wiedzę co do przebiegu transakcji z dnia 3 listopada 2020 roku, w której osobiście nie uczestniczyły. Kolejno, odnosząc się do zeznań świadka I. Z. – byłego partnera pozwanej, z którym H. V. spotykała się po zakończeniu związku z H. H. , Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne, albowiem znalazły potwierdzenie w innych dowodach, przy czym sąd twierdzenia świadka jako byłego partnera skonfliktowanego z pozwaną oceniał z ostrożnością. W zakresie okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy I. Z. wskazał na zapamiętane przez siebie okoliczności związane ze sprzedażą przez pozwaną samochodu marki M. (...) (1) , relacją przedstawioną mu przez pozwaną co do rozliczeń finansowych byłych partnerów H. H. i H. V. , a także sprzedaży samochodu P. (...) (1) . W pozostałej części zeznań świadek przedstawił przebieg swojej burzliwej relacji romantycznej z pozwaną, co pozostało bez znaczenia dla ustalenia faktów istotnych w niniejszej sprawie. Żaden z przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy dowodów nie podważył wiarygodności zeznań świadka w tym zakresie, jednak pozostawały one irrelewantne dla oceny zgłoszonego przez H. H. żądania. Zeznania powoda w przeważającej części zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności. W zakresie sytuacji finansowej stron postępowania, okoliczności zakupu samochodu M. (...) (1) w listopadzie 2020 roku, ponoszenia kosztów utrzymania samochodów, z których w trakcie związku partnerskiego korzystali H. H. i H. V. oraz sprzedaży samochodu M. (...) (1) i zakupu w tym samym dniu samochodu osobowego P. (...) (1) cv, zeznania powoda pozostawały w spójności z zeznaniami świadków postępowania oraz dowodami z dokumentów o charakterze obiektywnym, tj. przedłożonymi przez powoda fakturami za zakup części dedykowanych dla samochodu M. (...) (1) , wyciągami z rachunków bankowych, potwierdzeniami wpłat uiszczanych tytułem czynszu za lokal mieszkalny przy ul (...) oraz niekwestionowanej w końcu przez pozwaną treści korespondencji w formie wiadomości tekstowych wymienianych pomiędzy byłymi partnerami. Zeznania H. H. w kontekście sfinansowania przez niego zakupu samochodu marki M. (...) (1) jawią się jako wiarygodne, w szczególności biorąc pod uwagę bliskość czasową pomiędzy sprzedażą samochodu osobowego marki H. (...) (11 października 2020 roku), a zakupem samochodu rodzinnego po narodzinach dziecka (3 listopada 2020 roku) oraz tą okolicznością, że wskutek porozumienia partnerów H. V. korzystała z samochodu pozwalającego na transport 3 fotelików dziecięcych ( M. (...) (1) ), zaś H. H. korzystał z należącego do niej samochodu P. (...) (1) cv. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom pozwanej, sama ta okoliczność, że z zeznań podatkowych PIT-36 powoda za lata 2018 i 2020 wynika, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą deklarował stratę nie można wywnioskować, że nie posiadał oszczędności w gotówce czy bieżących środków związanych z prowadzonym handlem obwoźnym, które pozwoliłyby mu na zainwestowanie kwoty 43 500 zł w zakup samochodu przeznaczonego dla rodziny, w którym miały zmieścić się trzy foteliki dziecięce oraz ewentualnie zakupiony przez powoda towar. Odnosząc się zaś do zeznań samej pozwanej, Sąd uznał je za niewiarygodne w tej części, w której pozwana wskazywała na to, że pieniądze za które w dniu 3 listopada 2020 roku zakupiony został samochód marki M. (...) (1) pochodziły ze środków należących do niej. Pozwana konsekwentnie wskazywała na to, że miała odłożoną kwotę 30 000 zł, zaś resztę środków stanowiących cenę, za którą zakupiono samochód marki M. (...) (1) uzyskała od matki (8000 zł) i od babci B. L. (5000 zł). Zeznania H. V. jawią się jako niewiarygodne w tym zakresie przede wszystkim z uwagi na to, że świadkowie, od których pozwana miała uzyskać w w/w zakresie pieniądze na zakup samochodu zeznali, że nie uczestniczyli w finansowaniu zakupu M. (...) (1) i nie pożyczyli pozwanej pieniędzy na ten cel, zaś w ich subiektywnym przekonaniu całość kwoty, za którą zakupiono samochód stanowiła oszczędności H. V. . Jednocześnie Sąd uznał twierdzenia H. H. za nieudowodnione w tej części, w której pozwany zeznawał, że w dniu 30 października 2022 roku pożyczył kwotę 17 500 zł H. V. z uwagi na jej problemy finansowe, zaś zgodnie z porozumieniem stron, pozwana zobowiązała się do zwrotu tej kwoty w momencie, gdy się „odkuje”. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kwota 17 500 zł została przez powódkę zabrana w dniu 30 października 2022 roku i spożytkowana na jej własne cele, na co w swoich zeznaniach wskazywała sama H. V. . Niemniej jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, o czym będzie jeszcze mowa poniżej, że pomiędzy stronami postępowania doszło do zawarcia umowy pożyczki. Sąd zważył, co następuje: Na gruncie niniejszej sprawy powód domagał od pozwanej zapłaty kwoty 49 500 zł na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu ( art. 405 k.c. ). W istocie jednak podniesiona przez powoda podstawa faktyczna powództwa odnosiła się do dokonania rozliczenia na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu – nienależnym świadczeniu pomiędzy byłymi konkubentami. Zgodnie z dyspozycją art. 405 k.c. , kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Natomiast jak wynika z art. 410 § 1 i 2 k.c. , przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Jak trafnie wskazuje zaś w literaturze, niezwykle zbliżone do wypadków świadczenia w celu skłonienia do określonego zachowania jest świadczenie w związku z oczekiwaniem na jakieś zdarzenie albo trwanie określonego stanu. Przykładem może być wzajemne przysporzenia między konkubentami, gdy konkubinat zostaje zerwany. W orzecznictwie i doktrynie przeważa trafny pogląd, iż przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu mogą być zastosowane do rozliczeń majątkowych osób pozostających w trwałym związku faktycznym (konkubinacie, związku partnerskim), tak np. uchw. SN (PSIC) z 30.9.1966 r. (III PZP 28/66, OSNCP 1967, Nr 1, poz. 1); uchw. SN z 30.1.1970 r. (III CZP 62/69, Legalis); wyr. SN z 16.5.2000 r. (IV CKN 32/00, OSNC 2000, Nr 12, poz. 222); H. X. , Konkubinat, s 107 i n.; tenże , Stosunki majątkowe, s. 78 i n.; Z. E. , Rozliczenia majątkowe, s. 93 i n.; G. F. , Z problematyki rozliczeń majątkowych, s. 154-155. Przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu mają tu jednak zastosowanie uzupełniające i wejdą w grę tam, gdzie nie znajdzie zastosowania żadna z innych podstaw rozliczenia (zniesienie współwłasności, umowa o pracę, spółka cywilna, darowizna, umowy konkubenckie). Rozliczenie między tymi samymi partnerami może być dokonywane jednocześnie na podstawie różnych przepisów, w odniesieniu do różnych składników majątkowych. Praktycznie rzecz biorąc, bezpodstawne wzbogacenie będzie wchodziło w grę w wypadkach datio ob rem , a to wtedy, gdy jeden z konkubentów świadczy, licząc na dalsze trwanie związku, jego sformalizowanie, ewentualnie uzyskanie świadczeń wzajemnych w przyszłości. Niezrealizowanie się tego celu może być podstawą condictio ob rem . Kondykcja ta znaleźć może zastosowanie np. w wypadku współpracy konkubiny przy budowie domu, remoncie, usługach w gospodarstwie domowym lub przedsiębiorstwie partnera, świadczeniach na wspólne wyposażanie mieszkania itp. Nie wchodzą tu w grę z reguły inne kondykcje (ze względów konstrukcyjnych), natomiast z punktu widzenia ogólnego roszczenia z art. 405 KC fakt istnienia konkubinatu nie będzie miał wpływu na sytuację prawną stron (tak trafnie A. Szlęzak , Stosunki majątkowe, s. 79). Rozliczenie konkubinatu wymaga zatem uwzględnienia szeregu odrębnych czynności, poddanych różnym reżimom prawnym, przy czym nawet ocena z punktu widzenia nienależnego świadczenia może wypaść różnie odnośnie do poszczególnych przysporzeń (wyłączenie zwrotu ze względu na treść art. 411 pkt 1 albo 2 KC , zrealizowanie się celu konkretnego świadczenia itd., brak wzbogacenia, np. w wypadku codziennych świadczeń we wspólnocie domowej itd.). Świadczenia spełniane w trakcie trwania konkubinatu są co do zasady konsumowane na bieżąco, tzn. ich cel zostaje zrealizowany. W przypadku zatem wszystkich nakładów na prowadzone wspólnie gospodarstwo domowe, potrzeby kulturalne, podróże itp., żadne roszczenie o zwrot świadczeń nie powstaje. W trakcie trwania konkubinatu świadczenia obu konkubentów, bez względu na ich wielkość, co do zasady, mają swą podstawę w trwającym związku i po ustaniu związku nie mogą być już zakwalifikowane jako nienależne. Za zasadne należy uznać jedynie te roszczenia, które odnoszą się do świadczeń, których cel mógł być osiągnięty jedynie w wypadku dalszego trwania konkubinatu, mówiąc inaczej - których okres amortyzacji rozciąga się poza okres trwania związku. Dla przykładu, jeśli jeden z partnerów dokonuje istotnych nakładów na budowę domu, licząc na to, że będzie następnie w tym domu mieszkał, przysługuje mu roszczenie o zwrot, jeśli cel ten nie został osiągnięty (por. np. wyr. SN z 11.7.2019 r., V CSK 164/18, A. , gdzie jednak nieprawidłowo jako podstawę roszczenia podano ogólny art. 405 KC ). Jeśli cel został osiągnięty częściowo, np. korzystanie z domu czy innego nakładu nie zostało "skonsumowane" (zamortyzowane w znaczeniu tu podanym), roszczenie będzie bezpodstawne w zakresie, w jakim cel nie został zrealizowany. W podobny sposób ujął to zagadnienie SN w wyr. z 18.1.2017 r. (V CSK 198/16, A. ) ( P. Księżak [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 34, 2025, art. 410). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w momencie, gdy H. H. w dniu 3 listopada 2020 roku dokonał zapłaty ceny w kwocie 43 500 zł za zakup samochodu M. (...) (1) , który to samochód zgodnie z treścią umowy nabyła H. V. , działał w celu zaspokojenia potrzeb założonej z pozwaną rodziny i dokonał tym samym darowizny na jej rzecz, godząc się na zarejestrowanie pojazdu na nazwisko pozwanej i na to, aby to ona figurowała jako strona umowy. Inwestując środki w zakup samochodu pozwalającego na jednoczesne przewożenie trzech fotelików samochodowych strony postępowania pozostawały w związku partnerskim, zamieszkując razem w wynajmowanym mieszkaniu przy ul. (...) oraz wychowując urodzonego (...) syna stron oraz dwie małoletnie córki H. V. , pochodzące z jej poprzedniego związku. W momencie zakupu samochodu w listopadzie 2020 roku H. H. zainwestował własne środki pieniężne w zakup samochodu przeznaczonego dla dużej rodziny, licząc na dalsze trwanie związku oraz w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb partnerki oraz wychowywanych przez nich wspólnie dzieci. Tym samym w momencie, gdy powód uiścił kwotę 43 500 zł tytułem ceny za zakup samochodu rodzinnego, dokonane przez niego świadczenie na rzecz pozwanej należy uznać za darowiznę na jej na rzecz. Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku ( art. 888 k.c. ). Tym samym środki pochodzące ze sprzedaży wskazanego pojazdu stanowiły już własność pozwanej, która mogła nimi swobodnie rozporządzać. Gdyby przyjąć inne ustalenia, zgodnie z twierdzeniami powoda, jakoby pozwana jedynie formalnie figurowała jako właściciel M. z uwagi na deklarowany przez powoda brak czasu na zarejestrowanie pojazdu przez niego samego (choć i ten argument sądu nie przekonuje, skoro mógł upoważnić inną osobę, aby ta zarejestrowała pojazd na jego rzecz), ciąg dalszych zdarzeń jawi się jako nielogiczny. Należy zauważyć, że powód pomimo istniejącego już sporu z partnerką i zakończenia ich wspólnego zamieszkiwania, po sprzedaży M. nie oponował zakupowi nowego pojazdu ponownie na rzecz pozwanej i jednakowo na nią zarejestrowanego i pozwolił jej zatrzymać powstałą nadwyżkę uzyskaną ze sprzedaży, abstrahując już od tego, czy kwota ta miała podlegać zwrotowi. Co znamienne, w przypadku drugiej z transakcji (zakup P. (...) (1) ) powód nie używał już argumentu o niemożliwości zarejestrowania pojazdu na swoją rzecz. P. (...) (1) miał bowiem służyć ewidentnie potrzebom pozwanej. Sytuacja faktyczna wskazuje bowiem na to, że powód w trakcie związku wspierał finansowo pozwaną, wspólnie prowadzili gospodarstwo domowe, zakupił dla pozwanej jako matki swojego dziecka samochód. Nawet zresztą gdyby przyjąć, że pozwana była jedynie „formalnym właścicielem” pierwszego z pojazdów marki M. to zgoda powoda na nabycie drugiego pojazdu marki P. na nazwisko pozwanej dowodziła w sposób niebudzący wątpliwości, że wolą powoda było dokonanie darowizny na rzecz pozwanej. H. H. i H. V. pozostawali w związku partnerskim do grudnia 2022 roku, kiedy doszło do definitywnego zakończenia ich burzliwej relacji. W ocenie Sądu, gdy 30 października 2022 roku partnerzy podjęli decyzję o zakupie samochodu marki P. (...) (1) z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży samochodu rodzinnego M. (...) (1) , które w zakresie kwoty 32 000 zł traktowali jako surogat środków darowanych przez H. H. w dokonany uprzednio zakup samochodu marki M. . H. H. pomimo problemów w związku z H. V. , przeznaczając kwotę 32 000 zł na zakup samochodu osobowego marki P. (...) (1) liczył na dalsze trwanie związku oraz w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb partnerki oraz syna, który na stałe przebywał z matką. Końcowo podkreślić należy, że to H. V. została wskazana jako strona umowy sprzedaży obu pojazdów oraz na nią zarejestrowano samochody. Brak jest zatem podstaw do żądania zwrotu świadczenia nienależnego na rzecz powoda. Jednocześnie, gdyby przyjąć, że darowizna miała miejsce dopiero na etapie zakupu pojazdu marki P. (...) (1) , w ocenie Sądu powód zgodnie ze spoczywającym na nim ciężarem dowodu ( art. 232 k.p.c. , art. 6 k.c. ), nie zdołał wykazać, że kwota 17 500 zł stanowiła kwotę przekazaną pozwanej tytułem zawartej pomiędzy stronami umowy pożyczki. Nie można wykluczyć, że kwota ta została przekazana H. V. z uwagi na pozostawanie przez powoda w przekonaniu o dalszym trwaniu związku, czy też w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb partnerki oraz jego syna lub bez żadnej podstawy prawnej. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości ( art. 720 §1 k.c. ). Zgodnie z art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przenosi 1000 zł, powinna być stwierdzona pismem. Stwierdzenie umowy pożyczki pismem nie oznacza, że sama umowa powinna być zawarta w formie pisemnej. Oznacza jedynie powinność istnienia pisma stwierdzającego fakt zawarcia umowy pożyczki (zob. wyrok SA w Krakowie z 13 stycznia 2013 r., I ACa 1348/14). Natomiast wprowadzona i obecnie obowiązująca forma dokumentowa wynika z art. 77 2 KC , który wskazuje, że do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Zgodnie natomiast z art. 77 3 KC dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z treścią. Takim dokumentem w rozumieniu powyższego przepisu są zatem również wiadomości mailowe, faksy, a nawet wiadomości wysłane SMS-em lub MMS-em, wiadomości na komunikatorach lub nagranie wideo bądź audio. Forma umowy pożyczki ad probationem wymagana jest jedynie dla celów dowodowych (zob. wyrok SN z 17 listopada 2000 roku, V CKN 141/00). Z art. 74 § 2 KC wynika zasada, że jednakże mimo niezachowania formy pisemnej przewidzianej dla celów dowodowych, dowód ze świadków lub dowód z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, jeżeli żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą pisma. Istotą uprawdopodobnienia za pomocą pisma jest przedstawienie jakiegokolwiek dokumentu sporządzanego na piśmie, z którego treści można wnioskować o prawdopodobieństwie dokonania tej czynności. Może być to zatem wydruk komputerowy, faks, dowód wpłaty. W niniejszej sprawie powód takiego dowodu nie przedstawił, co wykluczało wykorzystanie jego zeznań jako potwierdzających zawarcie umowy pożyczki. W konsekwencji żądanie powoda jako niezasadne w całości podlegało oddaleniu. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania art. 98 § 1 i § 1 1k.p.c. Strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), do których należy zaliczyć wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego. Konsekwencją ostatecznego rozstrzygnięcia było uznanie powoda za przegrywającego proces, co skutkowało obciążeniem go kosztami postępowania. Na zasądzoną kwotę 3617 zł, złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Sędzia Ewa Wiater