Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku, I C 1114/24

Sygn. akt I C 1114/24 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2025 roku Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Romaszkan Protokolant: protokolant sądowy Agata Karwot po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2025 r. w Rybniku na rozprawie sprawy z powództwa Z. O. przeciwko L. S. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda Z. O. na rzecz pozwanego L. S. kwotę 270,00 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Sędzia Małgorzata Romaszkan Sygn. Akt I C 1114/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 17 lutego 2025 r. Pozwem z dnia 5 sierpnia 2024 roku Z. O. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego L. S. kwoty 1.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany, podczas rozprawy dnia 17 kwietnia 2024 r. przed Sądem Rejonowym w Rybniku Wydział III Karny, w sprawie sygn.. akt (...) , użył słów „ O. zawiadamiał administratora Wspólnoty ul. (...) o nieistniejących rzeczach co powodowało niepotrzebne czynności wykonywane przez administratora. Administrator miał już dość moich fałszywych zawiadomień.” (k.3). W odpowiedzi na pozew pozwany L. S. wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zaprzeczył, aby naruszył jakiekolwiek dobra osobiste powoda. Samo subiektywne przekonanie powoda o poniesionej krzywdzie nie może przesądzać o jej faktycznym wystąpieniu. (k. 25-27) Sąd ustalił, co następuje: Powód Z. O. oraz pozwany L. S. mieszkają w tym samym budynku wielorodzinnym znajdującym się przy ulicy (...) w C. . Pomiędzy stronami procesu istnieje konflikt sąsiedzki. (bezsporne) W dniu 17 kwietnia 2024 r. przed Sądem Rejonowym w Rybniku, Wydziałem III Karnym, sygn.. akt (...) , podczas rozprawy głównej L. S. oskarżony z art. 216 § 1 kk , art. 212 § 1 kk , składał wyjaśnienia w sprawie. Oskarżony L. S. odniósł się do kwestii związanej z: budową ogródka na terenie wspólnoty i Krajowego Ośrodka (...) , wyburzenia ścian, zniszczenia rury spustowej wody deszczowej, nielegalnej zabudowy barierek ochronnych, pozostawianiu śmieci na terenie wspólnoty, nielegalnym wydzieleniu parkingu, niepłaceniu za wywóz śmieci, nielegalnym wykopywaniu słupków, konfliktowości z sąsiadami, nielegalnym nagrywaniu terenu wspólnoty, awanturowaniu się z sąsiadami, nielegalnym podłączeniu do studzienki rewizyjnej, o składaniu na wszystkich różnoraki zawiadomień, o pomawianie, że nielegalnie z żoną podbita została uchwała, a ona nie istnieje, o nielegalne posadzenie malin, o uszkodzenie rury spustowej oraz w odniesieniu do teren, na którym zabudowane są barierki. ( dokumenty z akt (...) protokół rozprawy głównej z dnia 17 kwietnia 2024 r. k.58-60) Pismem z dnia 21 października 2024 r. powód odniósł się do odpowiedzi na pozew wskazując, że żąda zaprzestania stosowania wobec niego oszustw, pomówień, kłamstw, nagrywania z ukrycia, składania fałszywych zeznań. ((pismo z dnia 21.10.2024 r. k.40) Powód pismem z dnia 21.10.2024 r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego. (pismo z dnia 21.10.2024 r. k.44) Na rozprawie z dnia 12 grudnia 2024 r. powód oświadczył, że cofa wniosek o wyłączenie sędziego złożony pismem z dnia 21 października 2024 r. (protokół rozprawy k. 54) Na rozprawie z dnia 17 lutego 2025 r. powód wskazał, że pozwany użył słów podważających zasadność jego zgłoszeń. Pozwany obelżywie obraził go, że zgłasza nieistotne rzeczy. Powód wskazał, że dokonał najwięcej czynności, które miały na celu rozwój F. 2. Wskazał, że dokonywał administratorowi zgłoszeń w zakresie koniecznych napraw na nieruchomości przy ul. (...) . Pozwany wskazał, że powód użył całkowicie innych słów niż faktycznie padły na S. sądowej i obawia się kolejnych spraw, które powód chce wytoczyć. Wniósł o oddalenie powództw w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (protokół z dnia 17 kutego 2025 r. k.64-66). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, a także zeznań stron, które potwierdziły konflikt sąsiedzki istniejący między powodem, a pozwanym. Sąd czynił ustalenia w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach karnych pod sygn.. akt III K 1907/23, a w szczególności protokół rozprawy głównej z dnia 17 kwietnia 2024 r. Tak zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód dochodził zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych w kwocie 1.000,00 złotych wywodząc swoją krzywdę z zachowania pozwanego, który podczas rozprawy dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn.. akt (...) przed Sądem Rejonowym w Rybniku, Wydziałem III Karnym użył słów „ O. zawiadamiał administratora Wspólnoty ul. (...) o nieistniejących rzeczach co powodowało niepotrzebne czynności wykonywane przez administratora. Administrator miał już dość moich fałszywych zawiadomień.” Dobra osobiste podlegają ochronie prawnej na mocy art. 23 i 24 k.c. , które to stanowią, że dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach oraz, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Stosownie zaś do treści art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przywołana regulacja art. 23 k.c. zawiera jedynie przykładowe wyliczenie dóbr osobistych wymieniając: zdrowie, wolność, cześć, swobodę sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnicę korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukową, artystyczną, wynalazczą i racjonalizatorską. W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, dobra osobiste człowieka wynikają z tych wartości niemajątkowych, które są ściśle związane z człowiekiem, obejmując jego fizyczną i psychiczną integralność albo będąc przejawem jego twórczej działalności; skupiają niepowtarzalną, pozwalającą na samorealizację indywidualność człowieka, jego godność oraz pozycję wśród innych ludzi. Dobrem osobistym jest wartość immanentnie związana z istotą człowieczeństwa oraz naturą człowieka, niezależna od jego woli, stała, dająca się skonkretyzować i obiektywizować (np. wyrok Sądu Najwyższego z 10.05.2021 r., (...) (...) ). Przy czym to na podmiocie inicjującym postępowanie mające na celu ochronę jego dóbr osobistych spoczywa obowiązek wskazania konkretnego dobra osobistego, które jego zdaniem zostało naruszone. Nie jest wystarczającym jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że działania strony pozwanej naruszyły jego bliżej nieokreślone dobra osobiste. Określenie rodzaju dobra jest niezbędne dla oceny, czy rzeczywiście zostało ono naruszone i czy z tego powodu przysługuje ochrona. Odpowiedzialność z tytułu naruszenia dóbr osobistych określona w art. 24 k.c. przewidującym ochronę dóbr osobistych środkami niematerialnymi, jest niezależna od winy naruszyciela. Jedyną przesłanką zastosowania odpowiedzialności mającej swą podstawę w przepisie art. 24 k.c. jest więc bezprawność działania sprawcy naruszenia. Bezprawność naruszenia dobra osobistego zostaje uchylona, jeśli działanie znajduje oparcie w przepisach prawa. Nie jest bezprawne działanie w wykonaniu swoich praw. Przy czym przepis ten przewiduje, iż na zasadach przewidzianych w kodeksie można również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Dopuszczalna jest zatem kumulacja poszczególnych środków ochrony dóbr osobistych przewidzianych w art. 24 k.c. i 448 k.c. (por. wyrok SA w Warszawie z 20.05.2015 r., (...) , LEX nr 1766089). Nadto jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie (...) , Sąd nie ma obowiązku zasądzenia na podstawie art. 448 k.c. zadośćuczynienia w każdy przypadku naruszenia dóbr osobistych, albowiem nawet pomimo spełnienia ustawowych przesłanek, sąd nie jest zobligowany do zasądzenia żądanej przez powoda kwoty. Przy zastosowaniu tego przepisu Sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych, w tym rodzaj naruszonego dobra oraz rozmiar i intensywność doznanej krzywdy, w tym stopień i rozmiar ujemnych następstw naruszenia dóbr osobistych dla dotkniętego tymi naruszeniami. Rozpoznając sprawę, której przedmiotem jest ochrona dóbr osobistych, Sąd powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego oraz czy strona pozwana była jego sprawcą, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi na dwa poprzednie pytania ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone przez osobę pozwaną, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej z tego tytułu. Dopiero po wykazaniu tej okoliczności na pozwanej spoczywa ciężar dowodu, że jej działanie nie było bezprawne ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2004 r., (...) ). Z kolei kryteria wymiaru zadośćuczynienia nie są co do zasady bezpośrednio (wprost) określone w przepisach prawa, nie ulega jednak wątpliwości, że z uregulowań prawa powszechnego i prawa konstytucyjnego wynikają normy (dyrektywy) decydujące o wymiarze zadośćuczynienia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego uwzględnia się przede wszystkim nasilenie i czas trwania krzywdy, stopień zawinienia sprawcy, który może powodować zwiększenie ujemnych przeżyć poszkodowanego, motywację sprawcy, w szczególności czy działał z niskich pobudek, w tym w celu uzyskania określonych korzyści i czy je uzyskał, zachowanie się sprawcy po wyrządzeniu tej krzywdy, tj. czy był nastawiony obojętnie, pojednawczo, czy konfliktowo, zasięg podmiotowy krzywdy, zachowanie samego pokrzywdzonego, w szczególności czy z jego strony nastąpiła jakaś forma retorsji za doznaną krzywdę. W orzecznictwie silnie akcentowany jest przy tym pogląd, że zadośćuczynienie winno w pełni kompensować krzywdę. Zadośćuczynienie realizuje funkcję kompensacyjną tylko wtedy, gdy kwota pieniężna przyznana pokrzywdzonemu w pełni lub możliwym stopniu rekompensuje wyrządzoną mu krzywdę. Zadośćuczynienie nie może więc mieć nigdy dla pokrzywdzonego znaczenia symbolicznego, lecz powinno stanowić rzeczywiste wynagrodzenie krzywdy. Potrzeba utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach nie może prowadzić do podważenia funkcji kompensacyjnej zadośćuczynienia. Za przyczynę obniżenia wysokości zadośćuczynienia uznaje się z reguły znikomy wymiar krzywdy, zreflektowanie się przez sprawcę i dobrowolne podjęcie przez niego starań na rzecz zrekompensowania tej krzywdy oraz nikły udział kauzalny zachowania sprawcy w wyrządzeniu uszczerbku niemajątkowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2022 r. (...) ). Naruszenia swoich dóbr osobistych powód upatrywał w zachowaniu pozwanego podczas rozprawy z dnia 17 kwietnia 2024 r. przed Sądem Rejonowy w Rybniku w sprawie sygn.. akt (...) , podczas której L. S. oskarżony z art. 216 § 1 kk , art. 212 § 1 kk , składał wyjaśnienia w sprawie. Dokonując analizy protokołu rozprawy głównej z dnia 17 kwietnia 2024 r. Sąd nie dopatrzył się wypowiedzi pozwanego, które mogłyby naruszyć dobra osobiste powoda. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone przez osobę pozwaną, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej z tego tytułu. Powód nie wykazał, aby pozwany naruszył dobra osobiste powoda, tym samym Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek uwzględnienia roszczenia opartego na art. 448 k.c. W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu tj. na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 270,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Mając na względzie, że pozwany nie wykazał poniesienia innych kosztów, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd poprzestał na zasądzeniu kwoty 270,00 złotych. Stawkę wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Należność ta została powiększona o odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty zgodnie z regulacją z art. 98 § 1 1 k.p.c. Sędzia ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. K. . (...) R. , dnia 25.02.2025 r.