Wyrok Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, I C 906/25

Sygnatura akt I C 906/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ B. , dnia 15 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Iwona Szymańska – Stawiak Protokolant: Marta Gryczka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2026 r. na rozprawie sprawy z powództwa O. Z. przeciwko pozwanemu (...) B. - (...) (...) w B. o zapłatę I. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 740,07 zł (siedemset czterdzieści złotych siedem groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od następujących kwot i dat: a. od kwoty 710,77 zł od dnia 27 października 2023 r. do dnia zapłaty; b. od kwoty 29,30 zł od dnia 17 marca 2025 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. kosztami procesu obciąża w całości pozwanego i z tego tytułu zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 100,00 zł (sto złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. . sędzia Iwona Szymańska-Stawiak UZASADNIENIE Powód O. Z. , pozwem z dnia 23 grudnia 2024 roku, wniósł o zasądzenie od strony pozwanej: (...) B. – (...) (...) z siedzibą w B. na rzecz powoda kwoty 744,07 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od: a) Kwoty 714,77 zł od dnia 27 października 2023 roku do dnia zapłaty; b) Kwoty 29,30 zł od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej do dnia zapłaty. Strona wniosła także o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda O. Z. kosztów procesu według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu złożonego pozwu, strona powodowa wskazała, że dochodzone roszczenie powstało wskutek niesłusznego naliczenia opłaty dodatkowej za brak ważnego biletu w trakcie przejazdu pojazdem komunikacji miejskiej w B. w dniu (...) czerwca 2022 roku. Na wysokość wystosowanego powództwa wpłynęły także koszty procesu zasądzone w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz koszty postępowania egzekucyjnego, a także prowizja za przelew egzekucyjny i inne koszty postępowania. W ocenie strony powodowej, powstały one w wyniku niedochowania przez stronę pozwaną należytej staranności w zakresie uwzględnienia aktualnego adresu powoda i braku jego wiedzy dot. prowadzonego elektronicznego postępowania upominawczego. W dniu 3 lutego 2025 roku, referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Poznań – Grunwald i V. w Poznaniu w Wydziale I Cywilnym wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, zobowiązując (...) B. – (...) (...) z siedzibą w B. do zapłaty w ciągu dwóch tygodni na rzecz powoda kwoty 744,07 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: a) Od kwoty 714,77 zł od dnia 27 października 2023 roku do dnia zapłaty; b) Od kwoty 29,30 zł od dnia 23 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty; wraz z kwotą 100 złotych tytułem kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się nakazu zapłaty do dnia zapłaty. Pismem z dnia 31 marca 2025 roku strona pozwana – reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego – wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa, a także zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia, strona pozwana wskazała, że opłata dodatkowa została nałożona w sposób prawidłowy z uwagi na brak ważnego biletu dokumentującego opłacenie przejazdu przez powoda. W ocenie strony pozwanej, brak jest nadto względów, aby doszło do zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania egzekucyjnego, albowiem kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta. Strona pozwana zakwestionowała także wystąpienie adekwatnego związku przyczynowego między swoim działaniem a powstałą szkodą oraz fakt zawinienia strony pozwanej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) czerwca 2022 roku w B. O. Z. podróżował tramwajem linii numer (...) o numerze bocznym (...) , obsługiwanym przez (...) (...) (...) w B. . Po wejściu do pojazdu ok. godz. 10:40 z przystanku B. , powód podjął próbę zarejestrowania obecności w tramwaju poprzez przyłożenie karty (...) ( (...) (...) ) do czytnika znajdującego się w pojeździe. Tym samym, powód dążył do opłacenia przejazdu za pomocą środków znajdujących się na tzw. (...) . W chwili korzystania z usług komunikacji miejskiej powód posiadał na swoim koncie środki w wysokości 2,44 zł, pozwalające na opłacenie kursu do zamierzonej destynacji – przystanku B. (...) (zgodnie z § 29 ust. 8 i 9 regulaminu przewozów, przejazd jest możliwy, jeżeli pasażer posiada na (...) środki wystarczające na opłacenie co najmniej jednego przystanku. Jeżeli środki są niewystarczające do przejechania do końca trasy, czytnik w pojeździe poinformuje pasażera o przewidywanym ujemnym saldzie). Z uwagi na brak reakcji czytnika kart (...) , powód przyłożył kartę do co najmniej jeszcze jednego urządzenia, jednakże środki z konta (...) nie zostały pobrane, a czytnik nie wyświetlił żadnego komunikatu. Powód postanowił kontynuować przejazd, ponieważ spieszył się na pociąg, którym wraz z Z. Z. miał udać się do M. . Oboje przewozili duże bagaże, w związku z czym nie mogli swobodnie sprawdzić czytników kart (...) w dalszej części pojazdu. Z. Z. posiadała ważny bilet, uprawniający do przejazdu, zakupiony w inny sposób niż poprzez pobranie środków z konta (...) . Dowód: twierdzenia powoda w pozwie (k. 4 i n.), zeznania O. Z. (k. 172 v. i n.) oraz zeznania świadka Z. Z. (k. 172 i n.), wykaz operacji na kasownikach (k. 123). Po przybyciu tramwaju na przystanek (...) w B. , w pojeździe wszczęto kontrolę biletów. Kontrolerzy wsiedli drzwiami, znajdującymi się w innej części pojazdu niż ta, w której znajdował się powód. Przed przystąpieniem do kontroli, kontrolerzy wykonali kontrolne kasowanie biletów, w tym za pomocą czytnika kart (...) . Czytnik, z którego skorzystali kontrolerzy, poprawnie wykonał operację pobrania środków. Podczas kontroli, kontroler oznaczony numerem (...) , F. S. (1) wykrył brak zarejestrowanego wejścia na karcie (...) posiadanej przez powoda. Jednocześnie, stwierdzono obecność środków na karcie posiadanej przez powoda, które umożliwiłyby opłacenie przejazdu. Na prośbę powoda, kontroler podjął próbę odbicia karty w czytniku wskazywanym przez powoda, jednakże ten nie zareagował sczytaniem danych z posiadanego nośnika. Ze względu na zaistniałą sytuację, kontroler sporządził wezwanie do zapłaty o numerze (...) , opiewające na kwotę 284,00 zł, na którą złożyła się opłata dodatkowa w wysokości 280,00 zł oraz należność przewozowa w wysokości 4,00 zł. Powód zwracał się z żądaniem uwzględnienia w rubryce „uwagi” niesprawności czytnika oraz prośby o zabezpieczenie nagrania z monitoringu. Żądanie powoda zostało przyjęte do wiadomości przez kontrolera prowadzącego interwencję, jednakże stosowna adnotacja nie została sporządzona. Kontroler nie powiadomił także przełożonych o ewentualnej niesprawności czytników w tramwaju, albowiem praktyka w tym zakresie sprowadzała się do informowania o awarii jedynie w sytuacji dysfunkcji wszystkich takich urządzeń w danym pojeździe. Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia (...) czerwca 2022 roku (k. 10), a także zeznania O. Z. (k. 172 v. i n.) oraz zeznania świadka Z. Z. (k. 172 i n.) i zeznania świadka F. S. (1) (k. 171 v. i n.). W dniu wskazanego wyżej zdarzenia, powód sporządził reklamację w przedmiocie nałożonej opłaty dodatkowej i należności przewozowej, wskazując, że nie miał możliwości „odbicia” karty (...) w tramwaju o numerze (...) . W uzasadnieniu złożonej reklamacji, powód wniósł o zabezpieczenie monitoringu z pojazdu na okoliczność podejmowanych prób rejestracji wejścia i opłacenia przejazdu. Powód zwrócił także uwagę na nieodnotowanie przez kontrolera uwag podawanych przez stronę, a odnoszących się do braku możliwości sczytania danych z karty (...) przez czytniki zainstalowane w tramwaju. Pracownik (...) (...) z siedzibą w B. w dniu 28 czerwca – a więc 23 dni po wystosowanym przez powoda wniosku – zwrócił się do (...) (...) w B. z prośbą o zabezpieczenie monitoringu z pojazdu, w którym przeprowadzono kontrolę. W odpowiedzi, pracownik (...) (...) w B. wskazał, że prośba jest spóźniona. Brak bowiem było możliwości przechowywania nagrania z monitoringu zainstalowanego w pojeździe przez tak długi czas. Jednocześnie, zgodnie z informacją otrzymaną od (...) (...) w B. , w dacie zdarzenia nie odnotowano problemów technicznych związanych z działaniem czytników kart (...) . Dowód: wydruki korespondencji mailowej (k. 117 v – 118 oraz k. 114 v. - 155), a także reklamacja z dnia (...) czerwca 2022 roku (k. 119) i zeznania świadka Z. Z. (k. 172 i n.). W odpowiedzi na złożoną reklamację, pismem z dnia 29 czerwca 2022 roku (...) (...) z siedzibą w B. poinformował powoda o braku podstaw do anulowania wezwania do zapłaty o numerze (...) nałożonego na podróżnego w dniu (...) czerwca 2022 roku. W uzasadnieniu swego stanowiska, strona wskazała, że powód zawarł ważną umowę przewozu poprzez zajęcie miejsca w pojeździe, nie posiadając jednocześnie ważnego biletu na czas przejazdu. Kolejnym pismem datowanym na 1 lipca 2022 roku, (...) (...) w B. wskazał, że w czasie między 10:43 a 10:50 nie odnotowano problemów z czytnikami systemu (...) . W konsekwencji, rozstrzygnięcie reklamacji od nałożonego wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej nie zostało zmienione. Pismem datowanym na (...) lipca 2022 roku powód złożył odwołanie od decyzji (...) (...) z siedzibą w B. , wskazując w zaprezentowanym stanowisku na wątpliwości co do faktu uwzględnienia monitoringu pojazdu w ramach rozpatrywanej reklamacji. Powód podkreślił również, że brak możliwości „odbicia” karty (...) może zostać poświadczony przez podróżującego z nim świadka. O. Z. podniósł także argument przewlekłości problemów technicznych związanych z czytnikami instalowanymi w pojazdach (...) (...) (...) w B. , z uwzględnieniem wcześniejszych reklamacji składanych przez powoda, które zostały rozpatrzone pozytywnie. W uzupełnieniu O. Z. wskazał, że doszło do zmiany jego adresu, a dalsze pisma winny być adresowane na nowy adres zamieszkania, tj. ul. (...) w M. . (...) (...) przyjął tę informację i faktycznie dalsza korespondencja uwzględniała zamianę adresu powoda. Przed zdarzeniem z (...) czerwca 2022 r. O. Z. składał do (...) (...) reklamacje dotyczące zdarzeń z dnia 22 maja 2022 roku oraz 2 czerwca 2022 roku, polegających na braku rejestracji wyjścia powoda z pojazdów komunikacji miejskiej. Przedmiotowe skargi zostały rozpatrzone pozytywnie, w wyniku czego powodowi przyznano zwrot środków na konto tPortmonetki. Podobne reklamacje składane przez powoda zostały uwzględnione przez (...) (...) w B. , w odniesieniu do zdarzeń z dnia 23 kwietnia 2022 roku, 12 grudnia 2021 roku oraz 26 czerwca 2017 roku. Pismem z dnia 19 września 2022 roku (doręczonym stronie powodowej 18 października 2022 roku na nowy adres) (...) (...) poinformował O. Z. o braku podstaw do zmiany stanowiska wobec rozpatrywanej reklamacji. Jednocześnie, ze względu na brak możliwości rozpatrzenia dowodu z monitoringu, (...) (...) poinformował o konieczności dostarczenia do siedziby (...) karty (...) o numerze (...) , w celu analizy sprawności nośnika. W piśmie zakreślono także nieprzekraczalny termin do przedłożenia ww. karty (...) , wskazany na dzień 3 października 2022 roku. W odpowiedzi na ww. korespondencję, Powód wystosował pismo z dnia 20 października 2022 roku, w którym podniósł zarzut pozytywnego rozpatrzenia sprawy z uwagi na upływ terminu wskazanego w rozporządzeniu (...) (...) i (...) z dnia 25 lutego 2006 roku w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego (Dz. U. nr 38, poz. 266 ze zm.). Ponadto O. Z. podtrzymał pozostałe twierdzenia wskazane w uprzedniej korespondencji. Pismem z dnia 9 listopada 2022 roku (...) (...) z siedzibą w B. odniósł się do stanowiska powoda, wskazując, że reklamacja została rozpatrzona w terminie 24 dni, a więc z zachowaniem warunków cytowanego wyżej rozporządzenia. Jednocześnie organ nie uwzględnił odwołania strony powodowej, podnosząc fakt niedostarczenia przez niego karty (...) celem przeprowadzenia stosownych oględzin. O. Z. złożył pismo datowane na 23 listopada 2022 roku, stanowiące polemikę z twierdzeniami (...) (...) z siedzibą w B. . Powód zakwestionował wykładnię przepisów rozporządzenia zaprezentowaną w stanowisku strony pozwanej, a nadto wskazał na fakt wystosowania wielokrotnych próśb zabezpieczenia monitoringu. Jednocześnie powód zważył na fakt nieudostępnienia stronie dokumentacji dot. działania czytników w pojeździe, w którym nastąpiła kontrola w dniu (...) czerwca 2022 roku. W ramach odpowiedzi, pismem z dnia 16 grudnia 2022 roku (...) (...) z siedzibą w B. wskazał m.in., że historia karty (...) o numerze (...) nie wykazała opłaconego przejazdu przy pomocy tPortmonetki w momencie kontroli, pomimo posiadanych środków. Powód miał nadto z powodzeniem zasilać kartę o środki na (...) i opłacać za jej pomocą przejazdy bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem reklamacji. Pismem z dnia 4 stycznia 2023 roku O. Z. zaprezentował swoje stanowisko w sprawie, sprowadzające się do uznania reklamacji za rozpatrzoną pozytywnie z uwagi na upływ terminu wskazanego w akcie wykonawczym. Jednocześnie, powód obarczył winą stronę pozwaną w zakresie nieuzyskania zapisów z monitoringu. Powód wskazał także, że nie kwestionuje samego faktu braku posiadania ważnego biletu na czas przejazdu, a jedynie możliwość jego nabycia w ramach ściągnięcia środków z tPortmonetki. Pismem z dnia 8 lutego 2023 roku (...) (...) z siedzibą w B. poinformował powoda o ostatecznym nieuwzględnieniu wniesionej reklamacji i odwołania, a także o wyczerpaniu ścieżki odwoławczej w ramach prowadzonego postępowania. Dowód: pisma (...) (...) z siedzibą w B. z dnia 29 czerwca 2022 roku, 1 lipca 2022 roku, 19 września 2022 roku, 9 listopada 2022 roku, 16 grudnia 2022 roku oraz 8 lutego 2023 roku (k. 12, 13, 15, 17, 19, 22), pisma powoda z dnia (...) lipca 2022 roku, 20 października 2022 roku, 23 listopada 2022 roku, 4 stycznia 2023 roku (k. 14, 16, 18, 20), reklamacje strony powodowej z dnia 4 czerwca 2022 roku, 29 kwietnia 2022 roku, 19 grudnia 2021 roku, 3 lipca 2017 roku (k. 23, 25, 27) oraz odpowiedzi na reklamacje (k. 24, 26, 28, 30). Równolegle do procesu rozpatrywania reklamacji i odwołania (...) B. – (...) (...) (...) z siedzibą w B. wniosło 7 listopada 2022 roku przeciwko O. Z. pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 293,50 zł . W pozwie jako adres pozwanego O. Z. wskazano: ul. (...) w U. (tj. adres O. Z. sprzed zmiany miejsca zamieszkania na M. ). Uprzednio, pismem z dnia 28 września 2022 roku – również zaadresowanym na adres w U. – wystosowano monit przedsądowy na kwotę 302,81 zł z zakreślonym terminem zapłaty należności do 15 października 2022 roku. Dnia 21 listopada 2022 roku starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, Wydział VI Cywilny wydał nakaz zapłaty w ramach postępowania upominawczego prowadzonego pod sygnaturą akt: VI NC- (...) , zobowiązując pozwanego O. Z. do zapłaty kwoty 293,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, kwoty 9,50 zł, a także kwoty 90,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się nakazu zapłaty do dnia zapłaty. Zarządzeniem z dnia 3 lutego 2023 roku pozostawiono w aktach sprawy podwójnie awizowaną korespondencję dla pozwanego ze skutkiem doręczenia na dzień 13 grudnia 2022 roku. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2023 roku, przedmiotowemu nakazowi zapłaty nadano klauzulę wykonalności. Wskazany wyżej tytuł wykonawczy stał się podstawą skierowania sprawy do postępowania komorniczego o sygnaturze akt: (...) , w ramach którego wyegzekwowano kwotę zasądzoną na rzecz powoda, a także przyznano wierzycielowi koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 22,50 zł i obciążono dłużnika kosztami postępowania w wysokości 224,40 zł. W wyniku prowadzonej egzekucji, powód został także obciążony przez bank prowizją w wysokości 30 zł z tytułu zlecenia przelewu egzekucyjnego. Pismem, datowanym na 25 marca 2023 r., O. Z. wniósł sprzeciw od ww. nakazy zapłaty. Zarządzeniem K. referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, Wydział VI Cywilny z dnia 11 września 2023 r. uchylono zarządzenie z 3 lutego 2023 r. w przedmiocie pozostawienia korespondencji w aktach ze skutkiem doręczenia, pozostawiono zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach bez skutku doręczenia, a nadto zarządzono ponowne doręczenie odpisu nakazu zapłaty na prawidłowy adres O. Z. . Postanowieniem K. Referendarza Sądowego w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, w tożsamej dacie umorzono postępowanie w całości i oddalono wniosek strony pozwanej o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że strona pozwana skutecznie uprawdopodobniła, iż adres, na który doszło do wysłania pism procesowych, nie był rzeczywistym adresem zamieszkania adresata (k. 95). Zarządzeniem wydanym w dniu 11 września 2023 roku poinformowano także organ egzekucyjny – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu F. S. (2) , prowadzącego Kancelarię (...) w B. , iż w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty utracił moc, przesyłając wydruk postanowienia umarzającego postępowanie. Pismem z dnia 9 października 2023 r. O. Z. wezwał (...) B. – (...) (...) do zapłaty kwoty 714,77 zł w terminie 14 dni. Na kwotę wskazaną w żądaniu składały się następujące należności: 660,97 zł tytułem kwoty wyegzekwowanej przez komornika, 30 zł tytułem prowizji pobranej przez bank za przelew egzekucyjny oraz 23,80 zł tytułem kosztów wezwań i przesyłek. Pismo to zostało doręczone adresatowi 12 października 2023 r. Dowód: akta sprawy NC- (...) (k. 52 i n.), a także postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu F. S. (2) w sprawie (...) (k. 51) oraz monit przedsądowy z dnia 28 września 2022 roku (k. 122) i potwierdzenie wykonania operacji obciążeniowej (k. 31), pismo z 9 października 2023 r. wraz z informacją z systemu śledzenia przesyłek, k. 35 - 37. O. Z. , w związku z prowadzeniem korespondencji i sporządzaniem pism, poniósł w ramach prowadzonego postępowania reklamacyjnego i elektronicznego postępowania upominawczego wydatki w kwocie 23,80 zł. Na wydatki te złożył się koszt wydruku 72 stron, płatne po 15 groszy za stronę (10,80 zł) oraz wysyłka dwóch przesyłek poleconych w łącznej kwocie 13 zł. W związku z koniecznością przygotowania dokumentów do niniejszego postępowania sądowego, O. Z. poniósł koszty w wysokości 29,30 zł, obejmujące wydruk 105 stron (po 20 groszy każda) i wysyłkę jedngo pisma (8,30 zł). Dowód: twierdzenia powoda w pozwie (k. 8), niekwestionowane przez stronę pozwaną co do wysokości. Stan faktyczny w niniejszym postępowaniu ustalono przede wszystkim w oparciu o przedłożone do akt sprawy dokumenty, które stanowiły dowód bez wydawania odrębnego postanowienia zgodnie z treścią art. 243 2 k.p.c. Ich zasadnicza osnowa nie była kwestionowana przez strony, z wyjątkiem powodów nieumieszczenia przez kontrolera odpowiedniej adnotacji w wezwaniu do zapłaty, dotyczącej awarii czytników w tramwaju. W ocenie Sądu, mnogość interwencji przeprowadzanych przez kontrolerów i dynamiczne warunki ich pracy uzasadniają pogląd, że w sporządzonym w pośpiechu wezwaniu do zapłaty ostatecznie nie zawarto uwag, o których uwzględnienie faktycznie wnosiła strona powodowa. Pozostałe dowody z dokumentów przeprowadzone przez Sąd orzekający charakteryzują się przymiotem wiarygodności, ponieważ obrazują przebieg autentycznej korespondencji między stronami, a także odzwierciedlają bieg elektronicznego postępowania upominawczego, prowadzonego przez uprawniony organ władzy sądowniczej w zakresie jego ustawowych kompetencji. Sąd ocenił jako nieprzydatne dla celów rekonstrukcji stanu faktycznego dokumenty przedłożone przez stronę powodową, w postaci wydruków z portalu informacyjnego i społecznościowego, mających udowadniać nagminność występowania problemów technicznych dotyczących czytników w pojazdach (...) (...) (...) w B. (k. 32 – 34). Przedmiotowe relacje mają bowiem związek z systemem transferu biletów – pozostającym obojętnym z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania – a także z wydarzeniami obejmujących okres dwóch i trzech lat sprzed daty zdarzenia, będącego przedmiotem rozpoznania przez Sąd orzekający. Za wiarygodne Sąd ocenił zeznania strony powodowej, która konsekwentnie – także w zakresie składanych pism – wskazywała na fakt podjęcia prób „odbicia” karty (...) w co najmniej dwóch czytnikach zamontowanych w tramwaju, a także poświadczonego dokumentacją posiadania na koncie (...) środków umożliwiających opłacenie przejazdu. Depozycje odebrane od powoda pozostawały w tym zakresie rzeczowe, logiczne i spójne, znajdowały także odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Z tożsamych względów Sąd za wiarygodne uznał zeznania świadka Z. Z. , która towarzyszyła powodowi w trakcie podróży i – po złożonym przyrzeczeniu oraz pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań – potwierdziła okoliczności wskazywane przez stronę powodową. Mimo upływu czasu od zdarzenia będącego przedmiotem rozpoznania, fakty podawane przez świadka cechowały się walorem precyzyjności i rzeczowości, znajdując poświadczenie w twierdzeniach strony powodowej podnoszonych już od momentu złożenia reklamacji. Za zasadniczo wiarygodne, spójne i logiczne Sąd uznał także zeznania świadka F. S. (1) , który przeprowadzał kontrolę w zakresie posiadanego przez powoda dowodu opłacenia przejazdu. Świadek w sposób przekonujący i niewzbudzający wątpliwości Sądu opisał przebieg typowej kontroli biletowej w pojazdach (...) (...) (...) w B. , jednocześnie zasłaniając się – co uzasadnione – niepamięcią w zakresie okoliczności konkretnego zdarzenia z udziałem powoda. Sąd uwzględnił treść zeznań złożonych przez świadka w rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie, czyniąc jednak wskazane powyżej zastrzeżenia co do powodów niezamieszczenia odpowiednich adnotacji w wezwaniu do zapłaty na wniosek strony powodowej. Sąd zważył, co następuje: Powództwo należało uwzględnić w zasadniczej części. Uprzedzając główny tok rozważań w niniejszej sprawie, wskazać należy na normatywne podstawy stosunku umownego nawiązanego przez strony w zakresie przewozu powoda w dniu (...) czerwca 2022 roku. Na podstawie art. 774 k.c. , przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy . Zgodnie z treścią przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1262 ze zm.), umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Wykładnia systemowa art. 17 cytowanej ustawy prowadzi jednocześnie do wniosku, że umową przewozu (zawieraną na podstawie opłaty za przejechany odcinek trasy) objąć należy konkretny kurs danego środka transportu – w tym tramwaju – na określoną ilość przystanków, a nie abstrakcyjnie pojmowaną możliwość poruszania się różnymi pojazdami komunikacji publicznej w danym okresie, jak ma to miejsce w przypadku nabywania biletów okresowych. Zgodnie natomiast z art. 33a ust. 1 Prawa przewozowego , przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu . Ustęp 3 cytowanego artykułu precyzuje nadto konsekwencje nieposiadania przez podróżnego ważnego biletu dokumentującego opłacenie przewozu, zgodnie z którym w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty . Istotna ze względu na przedmiot niniejszego postępowania pozostaje także treść regulacji wykonawczej w postaci rozporządzenia (...) (...) i (...) z dnia 24 lutego 2006 roku w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego (Dz. U. nr 38, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z § 6 ust. 1 cytowanego aktu, odpowiedzi na reklamację udziela się w terminie 30 dni od dnia jej wpływu do przewoźnika . Nieudzielenie przez przewoźnika odpowiedzi na reklamację w tak zakreślonym terminie skutkuje tzw. milczącym uwzględnieniem jej treści. Akt wykonawczy umożliwia także podróżnemu złożenie odwołania od nieuwzględnionej w całości lub części reklamacji. W takiej sytuacji, na podstawie § 11 rozporządzenia, przewoźnik, w terminie 14 dni od daty otrzymania odwołania, może zmienić rozstrzygnięcie, gdy dokonano błędnej oceny stanu faktycznego albo gdy zostały ujawnione nowe, istotne dla sprawy okoliczności, które nie były wcześniej znane . Wskazać zatem należy, że – wbrew twierdzeniom strony powodowej – przepisy prawa przewidują dwuetapowy proces reklamacyjny, spośród których jedynie pierwszy ograniczony jest terminem trzydziestodniowym, natomiast drugi ma charakter reformatoryjny, umożliwiający zmianę rozstrzygnięcia pod warunkiem wystąpienia podstaw quasi – wznowieniowych. Reguły wykonywania zobowiązań zostały określone w art. 354 § 1 k.c , który stanowi: dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom . § 2 tej jednostki redakcyjnej przewiduje, że w taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel . Natomiast zgodnie z art. 355 § 1 k.c. , dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność) . Co istotne, niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie umowy przewozu nosi znamiona odpowiedzialności ex contractu określonej w art. 471 k.c. , zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Na podstawie art. 472 k.c. , jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności. Na łamach niniejszej sprawy, doprecyzowanie stopnia oczekiwanej staranności podróżnego następuje w oparciu o przepis § 29 ust. 4 regulaminu przewozów w komunikacji miejskiej (lokalnym transporcie zbiorowym) organizowanej przez (...) (...) (...) w B. (załącznik do zarządzenia nr (...) Prezydenta (...) B. z dnia 16 grudnia 2020 roku). Zgodnie z cytowaną jednostką, pasażer jest zobowiązany do wzrokowego (komunikat emitowany na wyświetlaczu czytnika) i słuchowego (sygnał dźwiękowy emitowany przez czytnik) sprawdzenia skuteczności zamierzonej operacji uiszczenia opłaty lub rozliczenia przejazdu, o których mowa w ust. 4. Sprawdzenie to nie jest wymagane w przypadku osób, odpowiednio, z dysfunkcją wzroku lub słuchu. W przypadku niewyświetlania przez czytnik informacji o pobranej kwocie albo zawieszenia się czytnika należy skorzystać z innego urządzenia w tym samym pojeździe. Już zatem przeprowadzona wykładnia językowa uprawnia do stwierdzenia, że w razie dysfunkcji czytnika wystarczające jest podjęcie próby skorzystania z innego, jednego urządzenia (a nie „innych urządzeń”). Dochowanie należytej staranności winno się zatem wyrażać w podjęciu przez podróżnego próby „odbicia” karty (...) w co najmniej jeszcze jednym czytniku, celem opłacenia podejmowanego przewozu. Co przy tym kluczowe, zgodnie z § 6 regulaminu przewozów, operatorzy zobowiązani są do utrzymywania w sprawności technicznej kasowników, czytników, automatów biletowych oraz systemów monitoringu wizyjnego zainstalowanych w pojazdach. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zważyć należy, że do okoliczności bezspornych w niniejszej sprawie należy fakt zawarcia przez powoda umowy przewozu za sprawą zajęcia miejsca w pojeździe, a nadto brak „odbicia” karty (...) przy wejściu i nieopłacenie przejazdu. Powód powyższym okolicznościom nie tylko nie zaprzeczył, ale wręcz wielokrotnie je potwierdzał w toku wymiany korespondencji między stronami. Zasadniczy spór stron dotyczy natomiast kwestii możliwości pobrania środków z konta tPortmonetki w drodze „odbicia” karty (...) w działającym czytniku, a także skutków ewentualnej awarii poszczególnych czytników w pojeździe i kwestii alternatywnego nabycia dokumentu uprawniającego do odbycia podróży. Sąd obdarzył przymiotem wiarygodności treść zeznań strony powodowej i świadka podróżującego ze stroną, co znalazło wyraz w ustalonym na wstępie stanie faktycznym w niniejszej sprawie. Strona powodowa niezwłocznie po zaistniałym zdarzeniu złożyła bowiem reklamację, wnosząc jednocześnie o zabezpieczenie nagrań z monitoringu i podtrzymując podawane przez siebie fakty przez cały okres prowadzonego postępowania reklamacyjnego oraz sądowego. W dniu zdarzenia nastąpił bowiem bliżej nieokreślony problem techniczny, uniemożliwiający sczytanie danych z karty (...) posiadanej przez powoda za pomocą znajdujących się w tramwaju minimum dwóch czytników. Sam fakt, że operator systemu nie zarejestrował żadnej awarii w czasie przedmiotowego zdarzenia, nie może prowadzić do wniosku wykluczającego zaistnienie wersji zdarzeń podawanej przez stronę powodową i świadka. Dotyczy to zwłaszcza stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Powód konsekwentnie domagał się zabezpieczenia nagrania z monitoringu, aby wykazać, że podejmował bezskuteczne próby „odbicia” karty w więcej niż jednym czytniku. Zgłaszał również takie twierdzenia kontrolerowi, który również bezskutecznie próbował odbić kartę powoda. Kontroler nie zgłosił jednak zaistniałej awarii ani nie przekazał prośby o zabezpieczenie nagrań. Ponadto nie doszło do zbadania karty (...) powoda w trakcie postępowania reklamacyjnego. W ocenie Sądu problem nie dotyczył jednak karty (...) , ponieważ z wydruku (...) (k. 50) udostępnionego przez pozwanego wynika, że karta ta działała zarówno wcześniej jak i później. Także z wcześniejszych doświadczeń powoda wynika, że awarie systemu sczytywania kart zdarzają się w (...) komunikacji miejskiej, a z powszechnie dostępnych informacji wynika, że w czasie, którego dotyczy postępowanie, awarie te zdarzały się częściej niż obecnie. Ze względu zatem na potencjalne nieprawidłowości w zakresie pracy czytnika i karty należącej do powoda, a także możliwość wystąpienia zagłuszeń środowiskowych, wersja zdarzeń nakreślona przez stronę powodową została przez Sąd uznana za dostatecznie udowodnioną i w pełni prawdopodobną. Odnosząc się do kwestii zachowania strony powodowej po podjętych próbach „odbicia” karty (...) w czytnikach znajdujących się w pojeździe i wyrażanych przez stronę pozwaną wątpliwości co do stopnia staranności dochowanego przez O. Z. – będącego wszakże konsumentem w rozumieniu art. 22 1 k.c. – Sąd wyraża przekonanie, że powód dochował należytej staranności w myśl art. 355 k.c. Powód – jako słabsza strona umowy przewozu – miał prawo oczekiwać, że oferowana przez przedsiębiorstwo metoda zapłaty za przewóz będzie w pełni dostępna, zwłaszcza ze względu na nałożony w regulaminie obowiązek utrzymywania takich urządzeń w należytym stanie, czemu nieskutecznie zaprzeczała strona pozwana w niniejszej sprawie (k. 160). W ocenie Sądu, prawidłowa wykładnia § 29 ust. 4 Regulaminu przewozu prowadzi do wniosku, że obowiązek ciążący na pasażerze ogranicza się do podjęcia rzeczywistej próby uiszczenia opłaty za przejazd przy użyciu czytnika, a w razie wystąpienia problemów technicznych – do skorzystania z innego urządzenia znajdującego się w tym samym pojeździe. Regulamin nie nakłada natomiast na pasażera obowiązku zapewnienia skuteczności działania systemu poboru opłat ani nie uzależnia prawidłowego wykonania obowiązku od osiągnięcia określonego rezultatu, niezależnie od sprawności urządzeń pozostających pod wyłączną kontrolą organizatora transportu. Powyższy wniosek wynika już z wykładni językowej analizowanego postanowienia. Regulamin stanowi jedynie, że w przypadku niewyświetlenia przez czytnik informacji o pobranej kwocie lub zawieszenia się urządzenia „należy skorzystać z innego urządzenia w tym samym pojeździe”. Brzmienie tego przepisu nie daje podstaw do przyjęcia, że pasażer obowiązany jest podejmować kolejne, nieograniczone próby rejestracji przejazdu, korzystać ze wszystkich czytników znajdujących się w pojeździe czy też podejmować inne czynności wykraczające poza zakres obowiązków wyraźnie określonych w regulaminie. Gdyby intencją autora regulaminu było nałożenie na pasażera dalej idących obowiązków, powinny one zostać sformułowane w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości interpretacyjnych. Nie można również tracić z pola widzenia, że sam regulamin przewiduje możliwość wystąpienia awarii lub nieprawidłowego działania czytników. Skoro zatem twórca regulaminu expressis verbis dopuścił możliwość niewyświetlenia informacji o pobranej opłacie bądź zawieszenia się urządzenia, oznacza to, że ryzyko wystąpienia takich zdarzeń zostało przez niego dostrzeżone i uwzględnione. Nie sposób zatem przyjąć, aby negatywne konsekwencje niesprawności infrastruktury technicznej miały obciążać pasażera, który podjął działania odpowiadające treści regulaminu i zmierzające do prawidłowego opłacenia przejazdu. W realiach niniejszej sprawy za wystarczające należy uznać podjęcie przez pasażera próby zarejestrowania przejazdu przy użyciu dwóch różnych czytników znajdujących się w pojeździe. Takie zachowanie w pełni realizuje obowiązek wynikający z § 29 ust. 4 Regulaminu. Nie można bowiem wymagać od przeciętnego pasażera, aby ponosił ryzyko wadliwego funkcjonowania systemu teleinformatycznego, którego nie jest właścicielem ani administratorem, ani też aby podejmował bliżej nieokreśloną liczbę prób do momentu osiągnięcia skutku zależnego wyłącznie od sprawności urządzeń przewoźnika. Za powyższą wykładnią przemawiają również względy systemowe oraz zasady ochrony konsumenta. Regulamin przewozu stanowi wzorzec umowny przygotowany jednostronnie przez organizatora publicznego transportu zbiorowego. Pasażer nie ma możliwości negocjowania jego postanowień ani wpływania na ich treść. W konsekwencji wszelkie wątpliwości interpretacyjne dotyczące zakresu obowiązków pasażera powinny być rozstrzygane z uwzględnieniem zasady in dubio contra proferentem, zgodnie z którą niejasne postanowienia wzorca umownego interpretuje się na niekorzyść jego autora. Skoro regulamin nie określa, ile prób użycia karty powinien podjąć pasażer ani jakie dalsze czynności powinien wykonać w przypadku kolejnych awarii czytników, niedopuszczalne jest konstruowanie takich obowiązków w drodze wykładni rozszerzającej. Jednocześnie wykładnia prokonsumencka nakazuje przyjąć takie rozumienie postanowień regulaminu, które zapewnia zachowanie równowagi kontraktowej pomiędzy profesjonalnym organizatorem transportu a pasażerem jako słabszą stroną stosunku prawnego. Niedopuszczalne byłoby przerzucanie na pasażera ryzyka wadliwego funkcjonowania urządzeń technicznych stanowiących element infrastruktury organizatora transportu, skoro pasażer nie ma żadnego wpływu na ich stan techniczny ani sposób działania. W konsekwencji Sąd uznaje, że pasażer, który podjął próbę zarejestrowania przejazdu przy użyciu dwóch czytników znajdujących się w pojeździe, wywiązał się z obowiązków wynikających z Regulaminu przewozu. Brak skutecznego pobrania opłaty był następstwem okoliczności leżących po stronie systemu poboru opłat, a nie rezultatem zaniechania lub zawinionego działania pasażera. W konsekwencji nałożenie na powoda opłaty dodatkowej należy uznać za niezasadne. Skoro powód dochował obowiązków wynikających z Regulaminu przewozu, podejmując czynności wymagane od przeciętnego pasażera, nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego funkcjonowania urządzeń pozostających pod kontrolą organizatora transportu. Obciążenie go opłatą dodatkową prowadziłoby bowiem do przerzucenia na pasażera ryzyka technicznego działania systemu poboru opłat, mimo że ani treść Regulaminu, ani obowiązujące zasady wykładni wzorców umownych nie dają podstaw do tak daleko idącego wniosku. Z tych względów zaskarżona opłata dodatkowa podlegała uznaniu za nałożoną bez podstawy prawnej. W doktrynie wyrażono podobny pogląd, podniesiony w podobnym stanie faktycznym, zgodnie z którym skoro przewoźnik udziela zapewnienia o możliwości nabycia biletów w biletomatach dostępnych w każdym pojeździe, to jej brak nie może obciążać podróżnego, który wsiada do pojazdu z intencją zakupu biletu w tej formie. Oczywiście z uwagi na zawarcie umowy przewozu ma obowiązek zapłacić należność za przejazd, ale nie mogą obciążać go sankcje przewidziane na wypadek nie posiadania ważnego biletu (wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 27 marca 2013 roku, I Ca 82/13, LEX nr (...) z aprobującym komentarzem (...) . (...) [w:] S. S. , M. Ł. , S. F. , Prawo przewozowe . Komentarz, wyd. II , Gdańsk 2019, art. 16 ). W uzupełnieniu wskazać należy, że, jak wskazał Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z dnia 20 maja 2022 roku (III Ca 481/22, LEX nr 3435643), dla przypisania woli zawarcia umowy, wystarczające jest udowodnienie, że podróżny zajął miejsce w pojeździe i dysponował środkami na zakup biletu, jednak nie mógł powyższego dokonać z uwagi na awarię kasownika (czytnika). W ocenie Sądu, w sytuacji woli konsumenta ( animus contrahendi) do nabycia biletu jedną z oferowanych przez przewoźnika metod, nie można wymagać od niego gotowości do niezwłocznego nabycia biletów alternatywną drogą elektroniczną, czy to poprzez zlecenie przelewu środków z rachunku bankowego w aplikacji bankowej, czy w drodze instalacji zewnętrznych aplikacji taki zakup umożliwiających. Brak bowiem w obowiązującym porządku prawnym norm, które nakładałyby na podróżnego obowiązek posiadania w trakcie przejazdu stosownego urządzenia elektronicznego z dostępem do sieci Internet, a także przymus instalacji zewnętrznego oprogramowania. Natura stosunku umownego wynikającego z przewozu osób (określonego na konkretny kurs danego pojazdu w czasie wynikającym z rozkładu jazdy) wyklucza ponadto oczekiwanie od podróżnego opuszczenia pojazdu i nabycia biletu drogą tradycyjną, albowiem konsument zostałby w ten sposób zmuszony do rezygnacji z zawarcia umowy na interesujący go przejazd, z możliwością zawarcia umowy przewozu na kurs kolejny, pozostający potencjalnie bezużyteczny z uwagi na planowany cel podróży i jego osiągnięcie w założonym czasie. W sytuacji oferowania przez przewoźnika metody nabycia biletu już po rozpoczęciu przewozu (zajęciu miejsca przez podróżnego w pojeździe) ewentualna dysfunkcja czytników kart (...) obciążać powinna operatora, co znajduje uzasadnienie zarówno w powołanych przepisach regulaminu przewozów, jak i ustawowych przesłankach ponoszenia odpowiedzialności przez dłużnika tylko za takie niewykonanie zobowiązania, które nastąpiło z jego winy (por. wyrok Sądy Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia 17 stycznia 2023 roku, I C (...) (...) /K, niepubl., a także wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 roku, I C (...) / (...) ). Ze względu na powyższe, Sąd uznał, że opłata dodatkowa została nałożona na stronę powodową niezasadnie i, z uwagi na jej wyegzekwowanie, doszło do bezpodstawnego wzbogacenia strony pozwanej zgodnie z przepisem art. 405 k.c. , stanowiącym, iż kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Podstawa wyegzekwowanego świadczenia odpadła wraz ze skutecznym wniesieniem sprzeciwu przez pozwanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, co skutkuje aktualizacją przesłanek określonych w przepisie art. 410 § 2 k.c. , zgodnie z którym świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia . Odpowiedzialność strony powodowej została przy tym ograniczona z powyższego tytułu jedynie do kwoty 293,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie co do kwoty 284,00 zł liczonymi od dnia 21 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, a więc o kwotę, o którą strona pozwana zwiększyła swój stan posiadania. Sąd jednocześnie obniżył przysługujący powodowi zwrot świadczenia o wartość opłaty przewozowej w wysokości 4,00 zł, albowiem stanowi ona należną przewoźnikowi zapłatę za wykonany przewóz. Jak wskazał nadto powód w trakcie przeprowadzonej rozprawy, w pozostałym zakresie dochodzone roszczenie oparto o konstrukcję odszkodowania tytułem uszczerbku powstałego w majątku strony powodowej, ze względu na konieczność poniesienia kosztów egzekucyjnych, elektronicznego postępowania upominawczego i wydruków korespondencji (k. 173). Przedmiotowe roszczenie powstało w rezultacie w oparciu o przepisy art. 415 k.c. w zw. z art. 416 k.c. , zgodnie z którymi kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Osoba prawna jest zobowiązania do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej organu. Istotny jest również przepis art. 361 § 1 k.c. który stanowi, że obowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2 tego artykułu przewiduje, że w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Z uwagi na bezpodstawnie nałożoną opłatę dodatkową na stronę powodową, a także zainicjowanie elektronicznego postępowania upominawczego i postępowania egzekucyjnego, powód poniósł szkodę w postaci zasądzonych kosztów procesu, kosztów postępowania egzekucyjnego i zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego dla strony przeciwnej. Zważyć należy, że powyższe koszty zostały wygenerowane nie tylko z uwagi na niezasadnie nałożoną opłatę dodatkową, ale przede wszystkim z uwagi na błędne określenie adresu strony pozwanej w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Pozew sporządzony przez (...) B. – (...) (...) z siedzibą w B. został bowiem wniesiony 7 listopada 2022 roku, a więc cztery miesiące po poinformowaniu przez O. Z. o zmianie miejsca zamieszkania. Co więcej, (...) (...) uwzględnił w swoich systemach zmianę adresu powoda i kierował do O. Z. korespondencję na prawidłowy adres. Pomimo to, w pozwie wskazał poprzedni adres zamieszkania pasażera. Powyższe działanie uniemożliwiło w konsekwencji O. Z. odebranie korespondencji sądowej i niezwłoczne wniesienie sprzeciwu. Skutkowało to uprawomocnieniem się nakazu zapłaty i wszczęciem postępowania egzekucyjnego bez wiedzy strony pozwanej. Naraziło to O. Z. na poniesienie faktycznie wyegzekwowanych kosztów w postaci świadczenia głównego, kosztów postępowania oraz kosztów egzekucyjnych i zastępstwa procesowego. Nie budzi przy tym wątpliwości istnienie zarówno normatywnego, jak i adekwatnego związku przyczynowo – skutkowego między działaniem strony pozwanej a poniesioną szkodą. Zarówno pierwotne nałożenie opłaty dodatkowej, jak i błędne określenie adresu O. Z. , doprowadziło do uszczerbku w majątku powoda w wyniku zawinionych działań strony pozwanej. Organ występujący w tym postępowaniu po stronie pozwanej miał bowiem wiedzę o sygnalizowanych przez powoda zarzutach co do działania czytników w pojeździe, wystąpił o pozyskanie monitoringu z miejsca zdarzenia dopiero kilka tygodni po zgłoszeniu przez O. Z. odpowiedniego wniosku, a nadto nie uwzględnił w toku inicjowanego postępowania nowego adresu zamieszkania, podanego przez stronę na kilka miesięcy przed wytoczeniem powództwa, czym uniemożliwił O. Z. wzięcie faktycznego udziału w postępowaniu sądowym. Powyższe okoliczności wskazują na działanie strony pozwanej w warunkach zawinienia. W uzupełnieniu wskazać należy, że stwierdzenie nawet tylko winy nieumyślnej w działaniu strony skutkować może przypisaniem odpowiedzialności deliktowej. Kodeks cywilny nie wprowadza bowiem kwalifikowanych wymogów co do strony wolicjonalnej działania sprawcy szkody (L. Jantowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Gdańsk 2026, art. 415). Z powołanych wyżej względów, Sąd uwzględnił w ramach odszkodowania podawane przez stronę powodową kwoty: a) 30,00 zł tytułem prowizji pobranej za przelew egzekucyjny; b) 23,80 zł tytułem zwrotu kosztów powstałych dla strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym (wydruków i korespondencji); c) 29,30 zł tytułem wydatków powstałych dla strony w związku z egzekwowaniem dochodzonego roszczenia na drodze sądowej; d) 22,50 zł tytułem kosztów zastępstwa w postępowaniu egzekucyjnym; e) 224,40 zł tytułem kosztów postępowania egzekucyjnego, którymi został obciążony powód; f) 90,00 zł tytułem zasądzonych od powoda kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Wszystkie powyższe pozycje zostały faktycznie poniesione przez O. Z. bądź poprzez przymusową egzekucję bądź poprzez faktycznie poniesione wydatki. Wysokość kosztów wydruków i korespondencji nie jest nadmierna, odpowiada kosztom pobieranym powszechnie za usługę wydruku i wysyłki korespondencji, a przede wszystkim nie została zakwestionowana przez stronę pozwaną w tej sprawie. W ocenie Sądu, nie niweczy możliwości zasądzenia odszkodowania okoliczność, że poszczególne obciążenia składające się na te kwoty zostały zasądzone nakazem zapłaty lub orzeczeniem organu egzekucyjnego. Należy podkreślić, że nakaz zapłaty utracił moc w wyniku wniesienia sprzeciwu przez O. Z. . Natomiast w związku z jego formalną prawomocnością, doszło do powstania kosztów postępowania oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego i powstania związanych z nim kosztów. Okoliczności te nie przekreślają powyższych rozważań dotyczących tego, że podanie niewłaściwego adresu O. Z. przez (...) B. doprowadziło do powstania kosztów i wydatków, które w innych okolicznościach nie powstałyby. Jest to okoliczność, za które (...) B. ponosi odpowiedzialność i w związku z którą można mu przypisać winę. Fakt, że koszty te wynikają częściowo z prawomocnego postanowienia komornika sądowego nie ma przy tym znaczenia. Z punktu widzenia istnienia prawomocnego wówczas nakazu zapłaty, czynności i decyzje komornika były prawidłowe. Fakt uchylenia nakazu zapłaty zmienił ten stan rzeczy i spowodował powstanie po stronie O. Z. roszczenia odszkodowawczego. O odsetkach orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu na podstawie art. 481 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W rozpoznawanej sprawie opóźnienie należy łączyć z wezwaniem do zapłaty, zgodnie z przepisem art. 455 k.c. Przepis ten przewiduje, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Wezwanie do zapłaty odnośnie kwoty 717,07 zł zostało odebrane przez pozwanego 12 października 2023 r. W wezwaniu wskazano termin 14 dni na zapłatę (k. 35- 37). W związku z tym zasadne było domaganie się odsetek od dnia 27 października 2023 r. W odniesieniu do kwoty 29,30 zł powód dochodził odsetek od dnia doręczenia odpisu pozwu, ponieważ uprzednio nie wzywał do zapłaty tej kwoty. Odpis pozwu został doręczony pozwanemu 17 marca 2025 r. (k. 43). Od tej daty zasądzono zatem odsetki. Ze względu na powyższe, Sąd w punkcie I uwzględnił powództwo strony powodowej w przeważającej mierze i zasądził na rzecz O. Z. kwotę 740,07 zł, w tym kwotę 710,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 października 2023 roku do dnia zapłaty, a także kwotę 29,30 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 marca 2025 roku do dnia zapłaty. W punkcie II wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tj. w zakresie opłaty za przejazd, wyczerpując przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie. W punkcie III wyroku, Sąd zasądził pod pozwanego na rzecz powoda kwotę 100,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, uznając, że w myśl art. 100 k.p.c. przeciwnik procesowy pozwanego uległ tylko co do nieznacznej części swojego żądania. Na zasądzone koszty złożyła się opłata od pozwu. sędzia Iwona Szymańska-Stawiak