Wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu, IV P 75/23

Sygn. akt: IVP 75/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2024r. Sąd Rejonowy w Zabrzu Wydział IV Pracy w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Kubis Ławnicy: S. S. T. A. Protokolant: Katarzyna Postek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 roku w V. na rozprawie sprawy z powództwa: S. W. , K. Z. , U. T. (2) i X. V. przeciwko: Szpitalowi (...) w F. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w F. o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia 1. zasądza od pozwanego na rzecz powódki S. W. kwotę 45.329,03 zł (czterdzieści pięć tysięcy trzysta dwadzieścia dziewięć złotych 03/100) tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: a) od kwoty 15.504 zł (piętnaście tysięcy pięćset cztery złote) od dnia 27 kwietnia 2023r.; b) od kwoty 4.100 zł (cztery tysiące sto złotych) od dnia 16 czerwca 2023r.; c) od kwoty 15.290 zł (piętnaście tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt złotych) od dnia 30 czerwca 2023r. d) od kwoty 9.416,80 zł (dziewięć tysięcy czterysta szesnaście złotych 80/100) od dnia 15 września 2023r.; e) od kwoty 1.163,69 zł (jeden tysiąc sto sześćdziesiąt trzy złote 69/100) od dnia 31 października 2023r. 2. umarza postępowanie z powództwa S. W. w zakresie kwoty 145,46 zł (sto czterdzieści pięć złotych 46/100); 3. zasądza od pozwanego na rzecz powódki S. W. kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetki za opóźnienie od dnia uprawomocnia się wyroku; 4. nadaje wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5.885 zł (pięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć złotych); 5. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 2.267 zł (dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu S. W. ; 6. zasądza od pozwanego na rzecz powódki K. Z. kwotę 65.624,85 zł (sześćdziesiąt pięć tysięcy sześćset dwadzieścia cztery złote 85/100) tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: a) od kwoty 20.136 zł (dwadzieścia tysięcy sto trzydzieści sześć złotych) od dnia 27 kwietnia 2023r.; b) od kwoty 8.100 zł (osiem tysięcy sto złotych) od dnia 16 czerwca 2023r.; c) od kwoty 19.820 zł (dziewiętnaście tysięcy osiemset dwadzieścia złotych) od dnia 1 lipca 2023r. d) od kwoty 13.276,02 zł (trzynaście tysięcy dwieście siedemdziesiąt sześć złotych 02/100) od dnia 15 września 2023r.; e) od kwoty 1.441,72 zł (jeden tysiąc czterysta czterdzieści jeden złotych 72/100) od dnia 30 sierpnia 2023r. f) od kwoty 14.325,59 zł (czternaście tysięcy trzysta dwadzieścia pięć złotych 59/100) od dnia 15 września 2023r.; g) od kwoty 1.801,54 zł (jeden tysiąc osiemset jeden złotych 54/100) od dnia 31 października 2023r. 7. zasądza od pozwanego na rzecz powódki K. Z. kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetki za opóźnienie od dnia uprawomocnia się wyroku; 8. nadaje wyrokowi w punkcie szóstym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5.590 zł (pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt złotych); 9. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 3.282 zł (trzy tysiące dwieście osiemdziesiąt dwa złote) tytułem opłaty sądowej od pozwu K. Z. ; 10. zasądza od pozwanego na rzecz powódki U. T. (2) kwotę 63.131,94 zł (sześćdziesiąt trzy tysiące sto trzydzieści jeden złotych 94/100) tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: a) od kwoty 20.136 zł (dwadzieścia tysięcy sto trzydzieści sześć złotych) od dnia 27 kwietnia 2023r.; b) od kwoty 8.500 zł (osiem tysięcy pięćset złotych) od dnia 16 czerwca 2023r.; c) od kwoty 19.820 zł (dziewiętnaście tysięcy osiemset dwadzieścia złotych) od dnia 1 lipca 2023r.; d) od kwoty 325,25 zł (trzysta dwadzieścia pięć złotych 25/100) od dnia 30 sierpnia 2023r.; e) od kwoty 12.645,24 zł (dwanaście tysięcy sześćset czterdzieści pięć złotych 24/100) od dnia 15 września 2023r.; f) od kwoty 1.705,45 zł (jeden tysiąc siedemset pięć złotych 45/100) od dnia 31 października 2023r. 11. zasądza od pozwanego na rzecz powódki U. T. (1) kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetki za opóźnienie od dnia uprawomocnia się wyroku; 12. nadaje wyrokowi w punkcie dziesiątym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5.863 zł (pięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt trzy złote); 13. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 3.157 zł (trzy tysiące sto pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu U. T. (1) ; 14. zasądza od pozwanego na rzecz powódki X. V. kwotę 22.800,86 zł (dwadzieścia dwa tysiące osiemset złotych 86/100) tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: g) od kwoty 15.504 zł (piętnaście tysięcy pięćset cztery złote) od dnia 27 kwietnia 2023r.; h) od kwoty 6.500 zł (sześć tysięcy pięćset złotych) od dnia 16 czerwca 2023r.; i) od kwoty 796,86 zł (siedemset dziewięćdziesiąt sześć złotych 86/100) od dnia 30 sierpnia 2023r. 15. zasądza od pozwanego na rzecz powódki X. V. kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetki za opóźnienie od dnia uprawomocnia się wyroku; 16. nadaje wyrokowi w punkcie czternastym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.342 zł (cztery tysiące trzysta czterdzieści dwa złote); 17. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 1.140 zł (jeden tysiąc sto czterdzieści złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu X. V. . Na oryginale właściwy podpis Sygn.akt IV P 7523 UZASADNIENIE Powódka X. V. pozwem z dnia 13 kwietnia 2023 roku wniosła o zasądzenie od Szpitala (...) w F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w F. kwoty 15.504 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu stronie pozwanej. W piśmie z dnia 12 czerwca 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie pozwu o zapłatę kwoty 6.500 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Kolejnym pismem z dnia 18 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres jak wyżej o kwotę 796,86zł. Powódka K. Z. pozwem z dnia 13 kwietnia 2023 roku wniosła o zasądzenie od Szpitala (...) w F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w F. kwoty 20.136 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu stronie pozwanej. Pozwem z dnia 23 maja 2023 roku powódka wniosła o zasądzenie kwoty 19.820 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie przeciwnej ( sprawa o sygn. IV P 126/23- połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z niniejszą sprawą postanowieniem z dnia 24 lipca 2023r.). W piśmie z dnia 12 czerwca 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie pozwu o zapłatę kwoty 8.100 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Kolejnym pismem z dnia 18 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie o odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku o kwotę 1.441,72 zł, a pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku o kwotę 10.361,59 zł oraz wniosła o zasądzenie kwoty 3.964 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za maj i czerwiec 2023 roku. Następnie w piśmie z 10 października 2023r. rozszerzyła pozew o kwotę 1.801,54 zł za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Powódka U. T. (1) pozwem z dnia 13 kwietnia 2023 roku wniosła o zasądzenie od Szpitala (...) w F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w F. kwoty 20.136 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu stronie pozwanej. Pozwem z dnia 23 maja 2023 roku powódka wniosła o zasądzenie kwoty 19.820 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie przeciwnej ( sprawa o sygn. IV P 125/23- połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z niniejszą sprawą postanowieniem z dnia 24 lipca 2023r.). W piśmie z dnia 12 czerwca 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie pozwu o zapłatę kwoty 8.500 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Kolejnym pismem z dnia 18 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie o odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku o kwotę 325,25 zł, a pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku o kwotę 8.681,24 zł oraz wniosła o zasądzenie kwoty 3.964 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za maj i czerwiec 2023 roku. Zł. Następnie w piśmie z 10 października 2023r. rozszerzyła pozew o kwotę 1.705,45 zł za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Powódka S. W. pozwem z dnia 13 kwietnia 2023 roku wniosła o zasądzenie od Szpitala (...) w F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w F. kwoty 15.504 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu odpisu pozwu stronie pozwanej. Pozwem z dnia 23 maja 2023 roku powódka wniosła o zasądzenie kwoty 15.290 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu stronie przeciwnej ( sprawa o sygn. IV P 175/23- połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z niniejszą sprawą postanowieniem z dnia 24 lipca 2023r.). W piśmie z dnia 12 czerwca 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie pozwu o zapłatę kwoty 4.100 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Kolejnym pismem z dnia 18 sierpnia 2023 roku powódka cofnęła pozew w zakresie kwoty 145,46 zł dochodzonej tytułem odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku, a pismem z dnia 31 sierpnia 2023 roku powódka rozszerzyła żądanie odszkodowanie za nierówne traktowanie za okres od lipca 2022 roku do kwietnia 2023 roku o kwotę 6.358,80 zł oraz wniosła o zasądzenie kwoty 3.058 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie za maj i czerwiec 2023 roku. Następnie w piśmie z 10 października 2023r. rozszerzyła pozew o kwotę 1.163,69 zł za okres od lipca 2021 roku do czerwca 2022 roku. Uzasadniając swoje żądania powódki wskazały, że są pracownikami pozwanego zatrudnionym na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy ( od marca 2023r. X. V. – ½ etatu) i świadczą pracę w charakterze położnej na patologii ciąży Oddziału Perinatologii, (...) i Położnictwa. Następnie podały, że legitymują się średnim wykształceniem medycznym – U. T. (1) i K. Z. , a pozostałe powódki licencjatem i po złożeniu egzaminu uzyskały prawo używania tytułu położna. Na podstawie zaświadczeń wydanych przez Okręgową Radę (...) i (...) w Z. są uprawnione do wykonywania zawodu położnej. Powódki zauważyły, że ukończyły szereg kursów i szkoleń. Podały, że na ich oddziale pracują położne, z czego 8 legitymuje się wykształceniem wyższym ze specjalizacją. W okresie spornym wskazały, że uzyskiwały wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.800 zł ( poza powódkami z tytułem licencjata, które otrzymywały 4.186 zł), zaś położne z wykształceniem wyższym magisterskim ze specjalizacją 5478 zł. W następnej kolejności zauważyły, że niezależnie od posiadanego wykształcenia wszystkie położne na ich odcinku pracy mają jednakowy zakres obowiązków, jednakową odpowiedzialność i kompetencji, a do zajmowania stanowiska położnej wymagane jest wykształcenie średnie medyczne i takie też powódki posiadają. Podały, że ich praca niczym nie różni się od pracy położnych z wyższym wykształceniem. Wszystkie osoby na ich odcinku pracy wykonują te same zadania. W tym stanie rzeczy zauważyły, że brak jest jakichkolwiek uzasadnionych powodów, które dawałyby pozwanemu podstawy do zróżnicowania ich wynagrodzenia w stosunku do osób z wyższym wykształceniem. Podały, że w świetle obowiązujących przepisów pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków. Powołały się także na orzecznictwo Sądu Najwyższego, z którego wynika, że pracodawca narusza ten zakaz, jeżeli traktuje pracownika inaczej, gorzej niż traktowałby inną osobą znajdującą się w takiej sytuacji. Zauważyły, że ich wynagrodzenie zasadnicze w znaczny sposób odbiega od wynagrodzenia położnych z wyższym wykształceniem i specjalizacją pomimo wykonywania tej samej pracy. Podała, że już sama różnica na wynagrodzeniu zasadniczym wynosi od 1292 zł do 1.678 zł miesięcznie. Pozwany w odpowiedzi na pozew i dalszych pismach procesowych wniósł o oddalenie powództw i zasądzenie kosztów procesu. Wskazał, że w pracy wykonywanej przez powódki nie doszło do naruszenia przez pozwanego zasady równego traktowania, co więcej ewentualne wynagrodzenie powódek z tytułu wykonywania pracy w zestawieniu z innymi osobami nie jest należne, bowiem istniejące zróżnicowania wynagrodzeń uzasadnione są względami merytorycznymi. Podał, że pracami o jednakowej wartości są pracy, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także o porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku. W tym zakresie powołał szereg orzeczeń Sądu Najwyższego wskazując, że nie każde zróżnicowanie sytuacji prawnej pracowników ma charakter dyskryminacyjny, a charakteru takiego nie mają dysproporcje obiektywnie uzasadnione. Pracodawca ma obowiązek wypłacania pracownikom jednakowego wynagrodzenia, jeżeli jednakowo wykonują taką samą pracę lub pracę równorzędną wartościowo w szczególności, jeżeli dla określenia wysokości wynagrodzenia stosowany jest system klasyfikacji zawodowej to powinien on być oparty na jednakowe kryteria dla wszystkich pracowników. Nie można zarzucić pracodawcy nierównego traktowania pracowników wykonujących jednakową pracę, jeżeli osoby wykonujące posiadają zróżnicowanych kwalifikacje np. wykształcenie lub doświadczenie zawodowe. Przez kwalifikacje należy rozumieć nie tylko poziom zdobytego wykształcenia, ale również jego kierunek i przydatność do aktualnie wykonywanej pracy. Jednocześnie pozwany zauważył, że powódki są pracownikami szpitala i mogą wykonywać pracę nie tylko w miejscu wskazanym to jest na bloku porodowym. Tym samym ocena zakresu i obowiązków winna obejmować porównanie położnych pracujących w szpitalu i wykonujących zadania, a nie w stosunku do położnych w danym okresie świadczących pracę w rachunkowo wyodrębnionym miejscu powstawania kosztów, jakim jest blok porodowy. W każdym czasie bowiem powódki mogą w ramach przesunięcia w ramach jednostki otrzymać polecenie wykonywania obowiązków służbowych na innym odcinku. W konsekwencji porównanie zakresu prac do wykonywania z innymi osobami winno znaleźć miejsce w porównaniu z innymi osobami wykonującymi pracę na stanowisku położnej, a nie jak czyni to strona powodowa jedynie w miejscu, gdzie powódki zgodnie z poleceniem realizuje zadania służbowe. Następnie pozwany szczegółowo omówił na czym polegają studia pierwszego stopnia, studia magisterskie oraz ile czasu trwają. Odniósł się także do uprawnień, jakie dają. Wskazał, że pielęgniarka po licencjacie może np. wykonać takiego rodzaju świadczenia lecznicze jak inhalacja czy założenie cewnika, a pielęgniarka z wyższym wykształceniem drugiego stopnia ma możliwość wystawienia recepty na leki zawierające określone substancje czynne oraz na środki spożywcze specjalnego przeznaczenia. To wskazuje, że pielęgniarki, położne posiadające drugi stopień - studia magisterskie mają znacznie szerszy zakres uprawnień . Pozwany wyliczył, jakie czynności mogą wykonywać osoby, które posiadają ukończone studia magisterskie. Zauważył, że chcąc zatrudnić położne i pielęgniarki posiadające najwyższe kompetencje zmuszony jest zaproponować stawki wynagrodzenia na odpowiednim, akceptowalnym przez takie osoby poziomie. Nadto wskazał, że dodatkowo zróżnicowanie wysokości wynagrodzenia pielęgniarek i położnych w zależności od posiadanego wykształcenia potwierdził sam ustawodawca w zakresie regulacji przepisów dotyczących minimalnego wynagrodzenia w podmiotach leczniczych. Zgodnie z załącznikiem do ustawy z 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych wprowadzono odmienne współczynniki ustalenia wynagrodzenia w stosunku do 11 grup zawodowych, a to do jakiego współczynnika jest się zakwalifikowanym decydujące znaczenie mają kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku. Z uzasadnienia tego projektu wynika, że ma on na celu zapewnić pacjentom profesjonalną kadrę medyczną, a tym samym odpowiedni poziom bezpieczeństwa zdrowotnego. Zdaniem pozwanego ukończenie kursów kwalifikacyjnych nie daje takich uprawień i kompetencji jak wykształcenie, a nadto cytowana wyżej ustawa w ustalaniu wysokości wynagrodzenia nie uwzględnia kwestii ukończenia kursu. Pozwany odwołał się także do tego, że zróżnicowanie wynagrodzenia pielęgniarek i położnych , a wynikające z ustawy zostało wprowadzone po przeprowadzeniu uzgodnień ze związkami zawodowymi. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: X. V. jest pracownikiem szpitala od 1 marca 2016 roku i pracuje jako położna, przy czym do 28 lutego 2023r. zatrudniona była na pełny etat, a od 1 marca 2023r. na ½ etatu. Od samego początku praca powódki związana była z pracą na patologii ciąży Oddziału Perinatologii, Ginekologii i Położnictwa. W 2013 roku powódka ukończyła Wyższą Szkołę (...) w F. i uzyskała tytuł zawodowy licencjata położnictwa. Powódka legitymuje się zaświadczeniem wydanym przez Okręgową Radę (...) i (...) w Z. z 2001 roku o prawie wykonywania zawodu położnej, które to uzyskała w 1987 r. po ukończeniu Medycznego Studium Zawodowego. W 2013 roku powódka ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwo rodzinne dla położnych. W 2017 roku powódka ukończyła kurs specjalistyczny w zakresie resuscytacji oddechowo krążeniowej noworodka oraz kurs specjalistyczny resuscytacja krążeniowo-oddechowa. W 2022 roku powódka uzyskała uprawnienie do przetaczania krwi i jej składników, jak również uczestniczyła w szkoleniu dotyczącym akcji czyste ręce oraz szkoleniu dotyczącym resuscytacji krążeniowo-oddechowej, W latach 2019- 2023 przełożona powódki bardzo wysoko oceniła jej pracę zawodową i wystawił jej najwyższą ocenę - bardzo dobrą. Od 1 sierpnia 2019 roku wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 3.800 zł miesięcznie. Od 1 lipca 2021 roku kwota ta wzrosła do 4.186 zł, a od 1 lipca 2022r.do kwoty 5.323 zł. K. Z. p racuje u pozwanego od 1997 roku na stanowisku położnej w pełnym wymiarze czasu pracy i od samego początku jej zatrudnienia związana była z patologią ciąży. Powódka legitymuje się wykształceniem średnim, nie posiada specjalizacji. W 1996 roku ukończyłam Medyczne Studium Zawodowe oraz otrzymała zaświadczenie uprawniające ją do wykonywania zawodu położnej wystawione przez Okręgową Radę (...) w Z. . W 2022 roku powódka uzyskała uprawnienie do przetaczania krwi i jej składników, jak również uczestniczyła w szkoleniu dotyczącym akcji czyste ręce oraz szkoleniu dotyczącym resuscytacji krążeniowo-oddechowej, W latach 2019- 2023 przełożona powódki bardzo wysoko oceniła jej pracę zawodową i wystawił jej najwyższą ocenę - bardzo dobrą. Od 1 sierpnia 2019 roku wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 3.800 zł miesięcznie. Od 1 lipca 2022 roku kwota ta wzrosła do 5.323 zł. U. T. (1) podjęła pracę u pozwanego w 2009 roku w charakterze położnej i od samego początku pracowała na patologii ciąży. Powódka ma wykształcenie średnie, nie legitymuje się tytułem specjalisty. W 1991 roku powódka ukończyła Medyczne Studium (...) . Powódka legitymuje się zaświadczeniem wydanym przez Okręgową Radę (...) i (...) w Z. z 2008 roku o prawie wykonywania zawodu położnej. W 2017 roku powódka ukończyła kurs specjalistyczny resuscytacja oddechowo krążeniowa noworodka, a w 2020 roku szkolenie dotyczące resuscytacji krążeniowo-oddechowej, które powtórzyła w 2022r. W 2020 roku powódka uzyskała uprawnienie do przetaczania krwi i jej składników, a w 2022 roku uczestniczyła w szkoleniu dotyczącym akcji czyste ręce. W latach 2019- 2023 przełożona powódki bardzo wysoko oceniła jej pracę zawodową i wystawił jej najwyższą ocenę - bardzo dobrą. Od 1 sierpnia 2019 roku wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 3.800 zł miesięcznie. Od 1 lipca 2022 roku kwota ta wzrosła do 5.323 zł. S. W. podjęła pracę u pozwanego ponownie w 2017r. i została zatrudniona położna na patologii ciąży. W 2005 roku powódka ukończyła (...) Akademię Medyczna i uzyskała tytuł licencjata położnictwa. Natomiast w 2020r. uzyskała tytuł specjalisty położnej. Powódka legitymuje się zaświadczeniem wydanym przez Okręgową Radę (...) i (...) w Z. z 2005 roku o prawie wykonywania zawodu położnej. W 2014 roku powódka ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwo rodzinne dla położnych, w 2017 roku kurs specjalistyczny w zakresie resuscytacji oddechowo krążeniowej noworodka oraz kurs monitorowanie dobrostanu płodu w czasie ciąży i podczas porodu, a w 2018r. kurs specjalistyczny w zakresie leczenia ran kurs wywiad i badanie fizykalne oraz kurs wykonywanie i interpretacja zapisy elektrokardiologicznego u dorosłych. W 2018 roku powódka uczestniczyła w szkoleniu resuscytacja krążeniowo-oddechowa, który powtórzyła w 2019r. W 2019 roku powódka uzyskała uprawnienie do przetaczania krwi i jej składników, a w 2020r. uczestniczyła w kursie komunikacja z pacjentem, jak radzić sobie z trudnym pacjentem, rozwiązywanie konfliktów i sporów, a w 2022r. w szkoleniu dotyczącym aspektów psychologicznych i etycznych w opiece paliatywnej oraz w szkoleniu dotyczącym akcji czyste ręce oraz szkoleniu dotyczącym resuscytacji krążeniowo-oddechowej, W latach 2019- 2023 przełożona powódki bardzo wysoko oceniła jej pracę zawodową i wystawił jej najwyższą ocenę - bardzo dobrą. Od 1 sierpnia 2019 roku wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło .3800 zł miesięcznie i zostało podwyższone o 200 zł po ukończeniu specjalizacji. Od 1 lipca 2021r. powódka otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4.186 zł, a od 1 lipca 2022 roku kwota ta wzrosła do 5.776 zł. Nadto w dniu 21 marca 2023 roku przedłożono powódce do podpisania aneksu do zakresu czynności, w którym dodano, że do szczególnych obowiązków specjalisty należy wykonywanie świadczeń zdrowotnych zgodnie z wykazem Centrum (...) , do których uprawniony jest po ukończeniu szkolenia specjalistycznego w danej dziedzinie ( dowód: akta osobowe powódek, zaświadczenia dołączone do pozwów). Pozwany z dniem 1 lipca 2021 roku wprowadził u siebie wynagrodzenia na poziomie określonym minimalnymi wskaźnikami jak w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych podmiotach leczniczych Przed wprowadzeniem nowej siatki płac pozwanym przeprowadził procedurę określoną w art. 2 cytowanej ustawy (bezsporne, dokumentacja, k. 60 i n). Zgodnie z załącznikiem nr 3 do regulaminu wynagradzania z 2005r., a obowiązującym u pozwanego i określającym taryfikator kwalifikacyjnych do zajmowania stanowiska pielęgniarki oraz położnej wymagany jest wykształcenie średnie medyczne. Stanowisko starszej pielęgniarki i położnej można powierzyć osobie w wyższym z wykształceniem pielęgniarskim albo osobie ze średnim wykształceniem medycznym, ale posiadającej pięcioletni staż pracy w zawodzie. Nadto aneksem nr (...) z dnia 7 września 2016 roku określono zasady wypłacania pielęgniarkom i położnym dodatku specjalizacyjnego. Dodatek ten został zlikwidowany z dniem 31 maja 2019 roku w oparciu o aneks nr (...) z dnia 10 czerwca 2019 roku. Zgodnie z jego postanowieniami z dniem 1 czerwca 2019 roku kwota miesięcznego dodatku 200 zł brutto przysługująca uprawnionym pracownikom została włączona do kwoty wynagrodzenia zasadniczego. Od 1 lipca 2023r. w taryfikatorze kwalifikacji nie ma stanowiska starszej położnej i pielęgniarki ( regulamin wynagradzania, k. 186 i n) Zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych od 22 czerwca 2021 roku do 28 czerwca 2022 roku wysokość wynagrodzenia to jest współczynnika pracy uzależniona była od kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku i tak najniższy współczynnik otrzymały pielęgniarki albo położne, które nie posiadał tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia tj. 0,73. Następną kategorią były pielęgniarki oraz położne, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia albo pielęgniarki z tytułem zawodowym licencjata albo magistra pielęgniarstwa albo położne z tytułem zawodowym licencjata albo magistra położnictwa- 0,81. Najwyżej sklasyfikowane zostały pielęgniarki z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magistra położnictwa, który uzyskał tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia -1,06. Od dnia 29 czerwca 2022 roku najwyżej sklasyfikowane tj. z wyższym współczynnikiem pracy zostały pielęgniarki z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa albo położna z tytułem magistra położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia – 1,29, następnie pielęgniarki i położne z wymaganym wyższym wykształceniem - studia pierwszego stopnia i specjalizacją albo pielęgniarki i położne ze średnim wykształceniem i specjalizacją – 1,02. Najniższy współczynnik wśród personelu pielęgniarsko- położniczego określony został dla pielęgniarek albo położnych z wymaganym średnim wykształceniem, które nie posiadały tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia- 0,94 (bezsporne). Na patologii ciąży na dzień 1 lipca 2021r. zatrudnionych było 17 położnych, w tym 9 osób ma wyższe wykształcenie magisterskie i specjalizację, a pozostałe wykształcenie średnie lub tytuł licencjata ( dowód: zaświadczenie, k.32.) Wynagrodzenie zasadnicze na pełny etat dla pielęgniarki i położnej bez wyższego wykształcenia i specjalizacji wynosiło 3.800 zł, dla pielęgniarki i położnej z wyższym wykształceniem bez specjalizacji albo z licencjatem i specjalizacją albo wyłącznie ze specjalizacją 4.183 zł, natomiast pielęgniarki i położne w wyższym wykształceniem i specjalizacją otrzymywały kwotę 5.478 zł.( dowód: zestawienie, k.32). Do 30 czerwca 2021r. wykształcenie oraz specjalizacja ( poza otrzymaniem dodatku w kwocie 200 zł) nie wpływały na wysokość wynagrodzenia pielęgniarek i położnych. Przykładowo położna z pionu pracy powódek K. T. (1) w chwili zatrudnienia tj. we wrześniu 2019r. legitymowała się wyższym wykształceniem z zakresu położnictwa i jej wynagrodzenie wynosiło 3800 zł, a zakres obowiązków niczym nie różnił się od zakresu obowiązków powód. W 2020 roku wyżej wymieniona uzyskała tytuł położnej specjalisty i jej wynagrodzenie wzrosło o 200 zł to jest do kwoty 4.000 zł. Także H. J. zatrudniła się u pozwanego w 2009r., w 2011r. uzyskała tytuł magistra położnictwa i pomimo tego jej wynagrodzenie nie wzrosło, nie zmienił się także jej zakres obowiązków, który niczym nie różnił się od zakresu obowiązków powódek. Na dzień 1 sierpnia 2019r. jej wynagrodzenie wynosiło 3.800 zł i wzrosło o 200 zł po uzyskaniu tytułu specjalisty tj. od września 2020r. Zakres obowiązków wyżej wymienionych niczym nie różnił się od zakresu obowiązków powódek, a wzrost ich wynagrodzenia do lipca 2021r. nie różnił się niczym od wzrostu wynagrodzenia położnych z średnim wykształceniem i następował tylko o 200 zł jak zdobyło się tytuł specjalisty (dowód: akta osobowe powódek, akta osobowe H. J. , akta osobowe K. T. (1) ). Na podstawie zarządzenia nr (...) z dnia 31 stycznia 2022 roku pozwany wprowadził zasady dofinansowania podnoszenia kwalifikacji bądź przekwalifikowania pracowników w Szpitalu (...) w F. na poziomie 35% dla pielęgniarek i położnych podnoszących swoje kwalifikacje, na poziomie 70% dla pracowników nieposiadających prawa wykonywania zawodu pielęgniarki położnej rozpoczynającej studia na kierunku pielęgniarstwo/położnictwo, a dla pozostałych pracowników na poziomie 50%. (dowód: zarządzenie, k.127) Zakres obowiązków położnych na patologii ciąży niezależnie od posiadanego wykształcenia, posiadania bądź nieposiadania specjalizacji niczym się nie różni. Wszystkie pracownice wykonują te same obowiązki bez względu na posiadane kwalifikacje. Na oddziale nie ma takich czynności, które mogłaby wykonać tylko położna z wyższym wykształceniem i specjalizacją. Położne na patologii ciąży nie wystawiają recept, a studenci medycyny, którzy odbywają praktyki na tym odcinku szkoleni są przez osobę, która mają zawartą odrębną umowę ze (...) Uniwersytetem Medycznym. Jeżeli chodzi o układanie grafiku dyżurów również bez znaczenia pozostają kwalifikacje czy wykształcenie położnej. Położne na tym odcinku nie wystawiają zleceń na badania. Dla personelu lekarskiego nie ma znaczenia, czy położna ma wyższe wykształcenie czy nie, a istotnym kryterium jest doświadczenie zawodowe. Uzyskanie wyższego wykształcenia czy tytułu specjalisty nie wpływało na zmianę zakresu obowiązków położnej (dowód: zeznania świadka I. P. , zeznania świadka Z. S. – protokół elektroniczny z dnia 20 lipca 2023r., zeznania świadka W. W. , zeznania świadka W. V. , zeznania świadka K. C. -protokół elektroniczny z 14 listopada 2023r., zeznania powódek, protokół elektroniczny z 30 stycznia 2024r.). Po tym jak powódka S. W. uzyskała tytuł specjalisty jej zakres obowiązków nie uległ zmianie (dowód: akta osobowe S. W. ). Na oddziale powódek prowadzone są szkolenia wewnętrzne, do których wyznaczana jest przez oddziałową jedna z położonych. Dla przełożonej powódek nie ma znaczenia, jakie wykształcenie ma osoba wyznaczona do przygotowania szkolenia, przy czym od 2024r. do prowadzenia szkoleń rozpisane zostały tylko położne z wyższym wykształceniem (dowód: zeznania świadka zeznania świadka W. V. , -protokół elektroniczny z 14 września 2023r, zeznania powódek, protokół elektroniczny z 30 stycznia 2024r.). Praca powódek oceniana jest tak samo jak osób z wyższym wykształceniem, natomiast na ich korzyść przemawia duże doświadczenie. Nadto jak wskazał świadek I. P. jeżeli miałby wybór pomiędzy położną bez doświadczenia z wyższym wykształceniem i położną bez doświadczenia i wyższego wykształcenia to zatrudniłby położną z tytułem magistra, natomiast, jeżeli na to nałożone zostałby doświadczenie to położna bez wykształcenia wyższego z doświadczeniem dwudziestoletni byłaby bardziej wartościowym pracownikiem nie świeżo upieczony magister (dowód: zeznania świadka I. P. – protokół elektroniczny z dnia 20 lipca 2023r.). Wprowadzaniem nowych pracowników do pracy na odcinku pracy powódek zajmuje się położne z doświadczeniem bez względu na wykształcenie. (dowód: zeznania świadka zeznania świadka W. V. , -zeznania świadka K. C. protokół elektroniczny z 14 września 2023r, Wszystkie położne pracują według tych samych standardów i procedur bez względu na posiadane kwalifikacje czy wykształcenie (bezsporne, przyznane). Gdyby powódki otrzymały wynagrodzenie zasadnicze na poziomie adekwatnym dla położnej w wyższym wykształceniem i specjalizacją to ich wynagrodzenie łącznie za okres od 1 lipca 2021 do 30 czerwca 2022 byłoby wyższe o kwotę 22.800,86 zł w przypadku X. V. , o kwotę 29.677,72 w przypadku K. Z. , o kwotę 28.961,25 zł w przypadku U. T. (2) , o kwotę 19.458,54 zł w przypadku S. W. , a w okresie od 1 lipca 2022 do 30 czerwca 2023 o kwotę 25.870,49 zł w przypadku S. W. , o kwotę 35.947,13 zł w przypadku K. Z. , o kwotę 34.170,69 zł w przypadku U. T. (1) ( dowód: wyliczenia pozwanego, k.142, 149, 156, 163, 335, 337,339, bezsporne). Niniejszy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wskazane wyżej dowody, a w szczególności w oparciu o przedłożoną przez stronę pozwaną dokumentację, której nie kwestionowała strona przeciwna, jak również zeznania świadków bezpośrednio wykonujących pracę na patologii ciąży tj. I. P. , W. W. , Z. S. , W. V. , K. C. oraz powódek. Niewiele do sprawy wniosły zeznania byłej prezes zarządu pozwanego szpitala (...) . Świadek ta potwierdziła w zasadzie wszystkie okoliczności, które wynikały wprost z obowiązujących przepisów ewentualnie z regulacji obowiązujących u pozwanego, a dotyczyły zakresu wprowadzonych podwyżek dla pielęgniarek, położnych czy kwestii dofinansowania do podwyższania kwalifikacji. W dużej mierze zeznania te dotyczyły okoliczności, które nie były sporne pomiędzy stronami. Bezspornym w niniejszej sprawie było również to, że przed wprowadzeniem ustawowej siatki płac od lipca 2021 roku pielęgniarki i położne zarabiały znacznie mniej niż zagwarantowała to im ustawa z 2017r. Strona powodowa nie zgłosiła także zarzutu, aby pozwany w zakresie formalnym w sposób nieprawidłowy wprowadził regulację zawartą w ustawie z 2017 roku. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawała kwestia akredytacji uzyskanej przez szpital oraz stawianych w związku z tym wymóg. Podobnie należy ocenić zeznania świadka K. T. (2) . Nadto świadek ta posiadała wyłącznie wiedzę teoretyczną w zakresie czynności jakie mogłoby wykonywać osoby z wyższym wykształceniem i specjalizacją, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań lekarzy i położnych zatrudnionych na patologii ciąży jednoznacznie wynikało, że na oddziale na jakim pracują powódki nie są wykonywane przez pielęgniarki czy położnej z wyższym wykształceniem i specjalizacją żadne czynności, których nie mogłaby wykonać osoba ze średnim wyksztalceniem medycznym. Świadek to zresztą przyznała, że nie ma wiedzy, aby powódki nie wykonywały jakichś czynności na oddziale tylko dlatego, że nie mają wyższego wykształcenia, czy specjalizacji. Bez znaczenia pozostawała także kwestia opieki nad (...) oraz to jacy pracownicy mogą być zatrudnieni przez tę jednostkę, z uwagi na posiadane kwalifikacje. Po pierwsze żaden z pracowników pozwanego szpitala w ramach umowy o pracę zawartej z pozwanym nie był zobowiązany oraz uprawniony do sprawowania opieki nad studentami, a po drugie nawet jeżeli miał takie uprawnienie to wynikało ono wyłącznie z odrębnej umowy zawartej z uczelnią. Także zeznania J. T. potwierdziły okoliczności, które z jednej strony nie były sporne pomiędzy stronami, jak chociażby kwestia wprowadzenia podwyżek, zainicjowanych przez szpital procedur w tym przedmiocie czy kwalifikacji, jakie posiada personel szpitala, a z drugiej strony nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy pozostawała kwestia tego, czy szpital otrzymał z NFZ dodatkowe, specjalne wyodrębnione środki pieniężne potrzebne na sfinansowanie podwyżek wynagrodzenia personelu szpitala od 1 lipca 2021r., czy kwestia uzyskania przez szpital akredytacji. Świadek zresztą nie posiadała żadnej wiedzy na temat tego, jakie czynności są wykonywane na oddziale powódek i czy na zakres czynności wykonywanych przez położne wpływ maja posiadane przez nie kwalifikacje. W takim zakresie Sąd pominął również zeznania prezes zarządu H. Z. . Jednocześnie istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy było to, co faktycznie należało do obowiązków położnych na oddziale powódek, a nie to co mogłaby wykonywać osoba posiadająca wyższe wykształcenie oraz specjalizację. Nadto niewiarygodne były zeznania pozwanej, uwzględniając charakter i specyfikę pracy położnych, aby położne z wyższym wykształceniem można było przenosić na inny odział i nie wymagałoby to żadnego przekwalifikowania czy przyuczenia. Trudno sobie wyobrazić, aby z dnia na dzień położna z oddziału neonatologiczne posiadająca wyższe wyksztalcenia byłby w stanie wykonywać w 100% czynności na patologii ciąży i odwrotnie. Także kwestia podnoszenia kwalifikacji dotyczy całego personelu, a nie wyłącznie osób posiadających wykształcenie średnie. Na marginesie należy zauważyć, że kiedy powódki kończyły szkołę średnią ( X. V. w 1987r., K. Z. w 1996r., natomiast U. T. (1) w 1991r.) nie było jeszcze możliwości kontunuowania nauki w zakresie położnictwa czy pielęgniarstwa na uczelni wyższej. Pierwsza taka możliwość pojawiał się dopiero w 1998r. i dotyczyła 3-letnich studiów wyższych zawodowych. Jednocześnie pozwany w toku niniejszego postępowania w żaden sposób nie wykazał, aby od 1 lipca 2021r. kwalifikacje zawodowe powódek były niewystarczające do wykonania jakiejkolwiek czynności medycznej, jaka mogłaby zostać im zlecona na patologii ciąży. Również próba powiązania posiadania przez personel położnych wyższego wykształcenia z nowoczesną medycyną, lepszym wykonywaniem obowiązków, a podjęta przez stronę pozwaną była nieudolna, uwzględniając fakt, że przed 1 lipca 2021r. dla pozwanego kwestia posiadania wyższego wyksztalcenia nie miała żadnego przełożenia na siatkę płac, czy zakres obowiązków oraz ocenę pracy. Dokonując wyliczenia szkody powódek, jaką ponosiły w związku z nierównym traktowaniem w zakresie wynagradzania Sąd wziął pod uwagę wyliczenia strony pozwanej przedłożone na rozprawie w dniu 12 lipca 2023r. oraz dołączone do pisma z dnia 27 września 2023 roku. Sąd pominął natomiast dowód z opinii biegłego z zakresu pielęgniarstwa jako z jednej strony zmierzający wyłącznie do przedłużenia postępowania, a z drugiej strony nieprzydatny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zauważyć należy, że okoliczności, na jakie wnioskowany był biegły wynikają z przepisów ustawy z dnia 15 lipca 2011r. o zawodzie pielęgniarki i położnej , gdzie w rozdziale 5 szczegółowo wskazano, jak zorganizowane są szkoły pielęgniarskie i położonych , na czym polega kształcenie i ile trwa. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powódek zasługiwało na uwzględnienie do kwot wskazanych w pkt 1,6,10 i 14 wyroku. Zgodnie z art. 11 2 k.p. pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków - zasada równego traktowania pracowników. Jak zauważył Sąd Najwyższy wyroku z dnia 25 lutego 2009 roku określona w tym artykule zasada równych praw odnosi się do przypadków, w których pracownicy charakteryzują się cechą istotną otworzyć (relewantną), polegającą na jednakowym wypełnianiu takich samych obowiązków. Oznacza to, że ocenę równości odnosić należy nie tylko do takiego samego rodzaju pracy i takiego samego zakresu obowiązków pracowniczych, ale ponadto do sposobu wywiązywania się z nich (II PK 174/08). Tym samym pracownicy wykonujący taką samą pracę, wypełniający takie same obowiązki mają prawo do takiego samego wynagrodzenia. Pracodawca narusza ten nakaz, jeżeli traktuje pracownika inaczej, gorzej niż traktowałby inną osobą znajdującą się w takiej sytuacji (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2018 rr. II PK 112/17, lex nr 2488060). Rozwinięciem regulacji art. 11 2 k.p. jest artykułu 18 3c k.p. , w którym wskazano, że pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Koniecznym zatem jest ustalenie czym jest praca o jednakowej wartości lub jednakowa praca. Jak zauważył Sąd Najwyższy wyroku z dnia 18 września 2008 roku prace jednakowe to prace takie same pod względem rodzaju, kwalifikacji koniecznych do ich wykonywania, warunków, w jaki są świadczone, a także ilości i jakość ( II PK 28/08, OSNP 2010/3-4/41). Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2012 roku, w którym stwierdził, że ilość i jakość świadczonej pracy są w rozumieniu art. 78 § 1 k.p. podstawowymi kryteriami oceny pracy na potrzeby ustalenia wysokości wynagrodzenia ( II PK 161/11, OSNP 2013/3-4/33). Oczywiście nie oznacza to, że nie mogą wystąpić sytuacje, kiedy wynagrodzenie będzie zróżnicowane nawet w przypadku osób wykonujących tożsamą pracę jednakże musi to być uzasadnione z jednej strony potrzebami obiektywnymi pracodawcy, a z drugiej strony stopień zróżnicowania wynagrodzenia takich pracowników nie może być znaczny. Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 maja 2014 roku nieznaczne dyferencjacje w wynagrodzeniu pracowników, będące wynikiem oceny jakości ich pracy przez przełożonego nie powinny być, co do zasady, uważane za naruszenie zasady równego traktowania ( I PK 276/13). W tym stanie rzeczy zachodziła konieczność ustalenia, czy z dniem 1 lipca 2021 roku u pozwanego wystąpiły obiektywne okoliczności, które uzasadniałoby zróżnicowanie wynagrodzenia pracowników, a wykonujących tę samą pracę. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że bez wątpienia z dniem 1 lipca 2021 roku doszło do zróżnicowania wynagrodzenia - położnych i pielęgniarek. I tak pielęgniarki położne posiadające średnie wykształcenie bez specjalizacji otrzymały wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.800 zł, pielęgniarki i położne posiadające średnie wykształcenie i specjalizację w kwocie 4.186 zł, a pielęgniarki i położne z wyższym wykształceniem i specjalizacją kwotę 5.478 zł. Bez wątpienia, jeżeli pomiędzy pierwszą a drugą stawką różnica wynosiła 10% i takie zróżnicowanie byłoby dopuszczalne (zresztą do chwili wprowadzenia nowej siatki płac pracownicy ze specjalizacją otrzymywali kwotę 200 zł miesięcznie dodatku i ta okoliczność nie była przez nikogo kwestionowana i nieuznawana jako naruszenie zasady równego traktowanie) to wprowadzenie trzeciej stawki, która de facto była wyższa o 1.678 zł w stosunku do pierwszej stawki tj. o 44% i o 30% w stosunku do drugiej stawki ( różnica w wysokości 1.292 zł) nie znajduje obiektywnego usprawiedliwienia i nie pozwala na zakwalifikowanie takiego postępowania pozwanego jako prawa do swobodnego kształtowania siatki płacowej pracowników. Jak zauważył Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej wyroku z dnia 9 maja 2014 roku zarzut naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu należy uznać za uzasadniony dopiero wówczas, gdy wynagrodzenie danej osoby dostrzegalnie odbiega od wynagrodzenia innych osób wykonujących pracę jednakową lub pracę o jednakowej wartości. Uwzględniając powyższe okoliczności bez wątpienia wynagrodzenie powódek w znacznym stopniu odbiegało od wynagrodzenia zasadniczego położnych, które posiadały wyższe wykształcenie i tytuł specjalisty. Z uwagi na powyższe konieczne było ustalenie, czy powódki i pracownicy z wyższym wykształceniem i specjalizacją wykonywali jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w praktyce nie istniały jakiekolwiek różnice w zakresie czynności powierzanych położnym na bloku położniczym bez względu na to, czy posiadało się wykształcenie wyższe czy średnie, czy ukończył specjalizację czy też nie. Dla ordynatora, ja również lekarzy pracujących na oddziale wykształcenie nie miało znaczenia i nie było na oddziale takich czynności, które zlecane byłyby wyłącznie osobom posiadającym wyższe kwalifikacje zawodowe w postaci wyższego wykształcenia i ukończonej specjalizacji. Wręcz przeciwnie z zeznań osób zatrudnionych na odcinku pracy powódek bezsprzecznie wynika, że najistotniejszym kryterium, jakie decydowało o powierzeniu bardziej skomplikowanych czynności było kryterium doświadczenia zawodowego i indywidualnych umiejętności danego pracownika. Okoliczność, że pracodawca zadecydował, iż szkolenia wewnętrzne dla pracowników po wprowadzeniu nowej siatki płac będą wykonywać wyłącznie osoby z wyższym wykształceniem nie oznacza, że można uznać, że ta dodatkowa czynność, która notabene przed 1 lipca 2021 roku była powierzona wszystkim pracowników bez względu na posiadany kwalifikacje pozwala pozwanemu i usprawiedliwia tak duże zróżnicowanie wynagrodzenia pielęgniarek i położnych. Na marginesie należy zauważyć, że żadne z obowiązujących powszechnie przepisów nie wymagają tego, aby szkolenia wewnętrzne mogła wykonywać wyłącznie osoba posiadająca wyższe wykształcenie. Nie potwierdziły się natomiast w ustaleniach faktycznych twierdzenia strony pozwanej, że nowych pracowników wprowadzają wyłącznie osoby z wyższym wykształceniem. Jak wynika z zeznań świadków pracujących na patologii ciązy wprowadzaniem nowych osób zajmuje się położne, które mają większe doświadczenie zawodowe, a wykształcenie nie ma tu znaczenia.. Jednocześnie, co również wymaga podkreślenia, zauważyć należy, że przed lipcem 2021r. zatrudnieni byli przez pozwanego pracownicy z wyższym wykształceniem jak chociażby K. T. (1) i zakres jej obowiązków byłby tożsamy z zakresem obowiązków powódek, które nie legitymowała się wyższym wykształceniem oraz specjalizacją ( poza (...) ) . Także dodanie do zakresu obowiązków powódki M. W. sformułowania, że powódka jest uprawniona do wykonywania świadczeń zdrowotnych zgodnie z wykazem Centrum (...) , do których uprawniona jest po ukończeniu szkolenia specjalistycznego w danej dziedzinie w żaden sposób nie uzasadnia zróżnicowania jej wynagrodzenia w stosunku do pracowników nie posiadających tytułu specjalisty w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika o jakie czynności chodzi, a które może wykonywać powódka, a których nie można zlecić osobie nieposiadającej tytułu specjalisty. W ocenie sądu taki zabieg zastosowany przez pozwanego miał wyłącznie na celu pozorne wykazanie, że zakresy czynności pracowników różnią się od siebie w zależności od posiadanych przez pracownika kwalifikacji, podczas gdy faktycznie położne na patologii ciąży przez cały okres zatrudnienia to jest przed 1 lipca i po 1 lipca 2021 roku wykonują te same czynności i nie ma tutaj żadnego zróżnicowania. Na pozorność tych działań wskazuje również chociażby aneks do zakresu czynności, jaki przedłożony został K. T. (1) , iż dniem 1 lipca 2022 roku zmienia się w stronie tytułowej zakresu czynności zapis „wymagane wykształcenie średnie medyczne” na „wymagane wykształcenie wyższe medyczne - magister położnictwa ze specjalizacją” w sytuacji, gdy wykonuje ona te same czynności, jakie wykonują wszystkie położne na patologii ciąży bez względu na posiadane wykształcenie. Nadto przed zmianą do wykonywania tych czynności wystarczyło wykształcenie średnie, co wprost wynika z zakresu obowiązków, jaki otrzymała w/w w chwili zatrudnienia u pozwanego w 2019r. W tym stanie rzeczy należało uznać, że praca powódek niczym nie różni się pod kątem wysiłku fizycznego, wysiłku intelektualnego od pracy wykonywanej przez pozostałe położne zatrudnione na patologii ciąży. Wszystkim położnym zlecane są takie same czynności przez lekarzy, wszystkie położne pracują wg tych samych procedur. Jednocześnie z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powódki są cenionymi pracownikami, a ich praca jest wysoko oceniana przez przełożonych. Jak zauważył X. I. ( I. , Komentarz 2005, s. 201) przy kwalifikacji rodzaju pracy powinno brać się pod uwagę trzy cechy: ciężkość, złożoność i odpowiedzialność, które razem powinny być wycenione na podstawie wartościowania pracy. Natomiast jak wskazała J. I. ( I. , Komentarz 2008, s. 414), kwalifikacje pracownika mierzone poziomem jego wykształcenia lub (i) innymi miernikami (doświadczeniem praktycznym wyrażającym się stażem zatrudnienia w zawodzie lub na określonych stanowiskach pracy) nie stanowią samodzielnego kryterium dyferencjacji. Wpływają na ustalenie wynagrodzenia tylko przez ich powiązanie z możliwością wykonywania pracy danego rodzaju. Przy ustalaniu wynagrodzenia za określony rodzaj pracy powinny być uwzględniane najniższe kwalifikacje niezbędne do jej wykonywania (Komentarz do kodeksu pracy pod red. K.Walczaka, wydanie z 2023 r., U. - art.78 kp ). Bez wątpienia powódki posiadają wystarczające kwalifikacje do wykonywania wszystkich czynności, jakie zlecane są im na patologii ciąży. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 15 lipca 2011 roku o zawodach pielęgniarki położnej zawód pielęgniarki i położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone albo przyznane przez właściwą Okręgową Radę (...) i (...) . Tym samym jedyną okolicznością, która determinuje możliwość zatrudnienia na stanowisku położnej jest posiadanie prawa do wykonywania zawodu. Aktualnie prawo takie można uzyskać wyłącznie w wyniku ukończenia co najmniej trzyletnich studiów wyższych i uzyskania tytułu licencjata. W okresie, gdy powódki kształciły się na położne prawo takie uzyskiwało się z chwilą ukończenia szkoły średniej medycznej ( poza (...) . W. , która uprawienia uzyskała w 2005r. po ukończeniu studiów licencjackich). Tym samym nawet, gdyby powódki ukończyły następczo wyższe studia to w żaden sposób nie wpłynęłoby to na ich prawo do wykonywania zawodu położnej. Z uwagi na powyższe zachodziła konieczność ustalenia, czy w świetle tak ustalonych okoliczności zaistniały jakieś inne istotne cechy, które uprawniałby pozwanego do odmiennego potraktowania pracowników w zakresie wysokości ich wynagrodzenia uwzględniając fakt, że powódki wykazały, iż wykonując te same obowiązki były gorzej traktowana niż położne z wyższym wykształceniem i specjalizacją. Pozwany uzasadniał swoje postępowanie tym, że nowa siatka płac wynikała z regulacji narzuconej przez ustawodawcę, a to w związku ze zmianą ustawy z dnia 8 czerwca 2017r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. poz 1801 z 2021r. z późn.zm.). Jak wskazano wyżej od 22 czerwca 2021 roku do 28 czerwca 2022 roku wysokość wynagrodzenia to jest współczynnika pracy uzależniona była od kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku i tak najniższy współczynnik otrzymały pielęgniarki albo położne, które nie posiadał tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia tj. 0,73. Następną kategorią były pielęgniarki oraz położne, które uzyskały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia albo pielęgniarki z tytułem zawodowym licencjata albo magistra pielęgniarstwa albo położne z tytułem zawodowym licencjata albo magistra położnictwa- 0,81. Najwyżej sklasyfikowane zostały pielęgniarki z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magistra położnictwa, który uzyskał tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia- 1,06. Od dnia 29 czerwca 2022 roku najwyżej sklasyfikowane tj. z wyższym współczynnikiem pracy zostały pielęgniarki z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa albo położna z tytułem magistra położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia – 1,29, następnie pielęgniarki i położne z wymaganym wyższym wykształceniem - studia pierwszego stopnia i specjalizacją albo pielęgniarki i położne ze średnim wykształceniem i specjalizacją – 1,02. Najniższy współczynnik wśród personelu pielęgniarsko- położniczego określony został dla pielęgniarek albo położnych z wymaganym średnim wykształceniem, które nie posiadały tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia- 0,94. Zgodnie z art.3 ust.1 cytowanej ustawy w brzmieniu jak na dzień 22 czerwca 2021r. do dnia 1 lipca 2021 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej (...) , do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków: 1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej "porozumieniem"; 2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania ich interesów; 3) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia, zwanego dalej "zarządzeniem": a) kierownik podmiotu leczniczego, b)podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ; 4) ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia. Jednocześnie w załączniku do powyżej ustawy określono grupy zawodowe wg kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku i współczynnik pracy. W oparciu o cytowane wyżej przepisy ustawodawca skategoryzował poszczególne grupy zawodowe według wymaganych na zajmowanym stanowisku kwalifikacji, a nie kwalifikacji faktycznie posiadanych przez danego pracownika, a nadto określił wyłącznie wartość minimalną wynagrodzenia pozostawiając pracodawcom swobodę w ustaleniu wynagrodzenia na wyższym poziomie. W świetle powyższego trudno uznać, że ustawa z 2017 roku pozwalała na wyłączenie stosowania zasady równego traktowania pracowników w zatrudnieniu. Przepisy tej ustawy nie wyłączając przepisów ogólnych kodeksu pracy , a w szczególności art. 78 k.p. Nadto w sytuacji, gdy w danym podmiocie leczniczym zatrudnieni są pracownicy na jednakowych stanowiskach, wykonujący takie same obowiązki, lecz posiadający różne, aczkolwiek porównywalne kwalifikacje, wystarczające do zajmowania danego stanowiska pracy wówczas pracodawca powinien stosować się do dyspozycji art. 18 3c k.p. Zauważyć także należy, że na odcinku pracy powódek posiadanie wyższego wykształcenia czy specjalizacji w żaden sposób nie przekładało się na większe uprawnienia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2007 roku przy powoływaniu się pracodawcy na różne kwalifikacje zawodowe konieczne jest wykazanie, że miały one znaczenie przy wykonywaniu zadań powierzonych pracownikom (I PK 242/06, OSNAPiUS 2008/7-8/98). Dodatkowe kwalifikacje formalne jak wyższe wykształcenie, kursy, szkolenia mogą wpływać na wysokość wynagrodzenia konkretnych pracowników, ale tylko wówczas, gdy ich uzyskanie przedkłada się na różny sposób wykonywania przez nich pracy, co oznacza, że pracownicy w zależności od posiadanych kwalifikacji sposób niejednakowo wypełniają te same obowiązki to jest dokonują ich większą ilość i jakość ich pracy jest wyższa. Jeżeli jednak efekt wykonywania takiej samej pracy przez porównywalnych pracowników pomimo posiadania przez część z nich wyższych kwalifikacji jest taki sam to występujące pomiędzy nimi różnice wynagrodzeń naruszają zasadę równego prawa w zatrudnieniu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że pozwany z dniem 1 lipca 2021 roku w sposób nieuprawniony zróżnicował wynagrodzenie położnych na patologii ciąży w zależności od posiadanych kwalifikacji nie bacząc, że wszystkie osoby zajmujące stanowisko położnej wykonują w taki sam sposób powierzone im zadania, wykonując te same czynności i tak de facto posiadane przez pracownika wykształcenie nie ma żadnego znaczenia dla pracodawcy. Na marginesie należy wskazać, że do 1 lipca 2021 roku pozwany w żaden sposób nie różnicował i nie oceniał pracy pracowników w zależności od posiadanego wykształcenia, a w szczególności posiadane wykształcenie nie miało żadnego znaczenia w ustalaniu wysokości wynagrodzenia, a pracownik wyłącznie za specjalizację otrzymywał dodatek i to w kwocie 200 złotych. Sąd nie wziął pod uwagę czynności wskazanych przez stronę pozwaną w odpowiedzi na pozew, które mogłyby wykonywać osoby z wyższym wykształceniem, a których nie może wykonać pracownik z wykształceniem średnie, albowiem po pierwsze takie czynności nie są wykonywane na oddziale powódek, jednocześnie pozwany nawet nie wykazał czy takie czynności mogłyby być w ogóle wykonywane na oddziale powódek. Nie usprawiedliwia postępowania pozwanego także fakt, że dofinansowywał on pracownikom możliwość podwyższania kwalifikacji. Zauważyć należy, że jednym z podstawowych obowiązków każdego pracodawcy jest ułatwianie pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych, co wprost wynika z art. 94 pkt. 6 kp . Także okoliczność, że związki zawodowe działające u pozwanego akceptowały propozycje podwyżek wynagrodzenia w zależności od posiadanego wykształcenia nie wyłącza odpowiedzialności pozwanego za naruszenie zasady równego traktowania pracowników w zatrudnieniu. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że pozwany naruszył zasady równego traktowania pracowników w zatrudnieniu. Zgodnie z art. 18 3d k.p. osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie odrębnych przepisów. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 lipca 2023 roku roszczenie odszkodowawcze, o których mowa w art. 18 3d kodeksu pracy obejmuje wyrównanie uszczerbku zarówno w dobrach majątkowych, jak i niemajątkowych. Wyrównanie to przysługuje w wysokości nie niższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę bez względu na rozmiar wyrządzonej jakiejkolwiek szkody majątkowej lub niemajątkowej. Przy ustalaniu wysokości odszkodowania należy stosować tzw. metodę dyferencyjną. Opiera się ona na porównaniu stanu rzeczywistego dóbr poszkodowanego ze stanem, który istniałby, gdyby nie doszło do zdarzenia powodującego szkodę. Akceptując tę metodę jako zasadę, prowadzącą zazwyczaj do najwłaściwszych rezultatów należy pamiętać o tym, że ma ono charakter określonego modelu teoretycznego. Jej stosowanie powinno być wolne od automatyzmu i dostosowany do okoliczności sprawy przede wszystkim w aspekcie oceny elementów miarodajnych i niemiarodajny przy rekonstrukcji hipotetycznego stanu majątkowego po stronie poszkodowanego (III PSK 106/22, lex nr (...) ). W niniejszej sprawie bezsporna była wysokość szkody, jaką poniosły powódki w swoich zarobkach z uwagi na zróżnicowanie wynagrodzenia położnych na patologii ciąży z dniem 1 lipca 2021 roku. Wysokość różnicy w zarobkach za okres od 1 lipca 2021 roku w do 30 czerwca 2023 roku została wyliczona przez stronę pozwaną i zaakceptowana przez powódki. Z uwagi na powyższe Sąd zasądził na rzecz powódek kwoty wyliczone przez stronę pozwaną, jednocześnie o odsetkach orzeczono zgodnie z art. 455 k.c. , 481 k.c. w związku z art. 300 k.p. tj. odsetki zasądzone zostały od dnia następnego po dacie doręczenia pozwanemu odpisów pozwów, jak również pism rozszerzających powództwo a składanych przez powódki w toku postępowania. Na podstawie art.355 kpc Sąd umorzył postępowanie w zakresie cofniętego w piśmie z dnia 18 sierpnia 2023r. powództwa S. W. co do kwoty 145,46 zł. Ta czynność dyspozycyjna powódki nie pozostawała w sprzeczności ze słusznym interesem powódki oraz art.203§4 kpc uwzględniając wyliczenia strony pozwanej. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. , § 2 pkt 5 i §9 ust.1 pkt.2 oraz §19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 180o z późn. zm) oraz art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . Wyrokowi Sąd nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. Na oryginale właściwy podpis Sygn. akt VIII Pa 84/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2024r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodnicząca: sędzia Grażyna Łazowska Sędziowie: Gabriela Sobczyk Jolanta Łanowy-Klimek Protokolant: Marlena (...) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. w Ż. sprawy z powództwa X. V. , K. Z. , U. T. (2) , S. W. przeciwko (...) w F. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w F. o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 20 lutego 2024r. sygn. akt IV P 75/23 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanej na rzecz powódek S. W. i X. V. po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych, na rzecz powódek K. Z. i X. T. po 2025 (dwa tysiące dwadzieścia pięć) złotych - z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia tytułem zwrotu kosztów postepowania apelacyjnego. (-) sędzia Gabriela Sobczyk (-) sędzia Grażyna Łazowska (-) sędzia Jolanta Łanowy-Klimek