Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, II AKa 124/25

Sygn. akt II AKa 124/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2025 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący sędzia SA Wojciech Kopczyński Sędziowie: SA Iwona Hyła SA Karina Maksym (spr.) Protokolant Marta Jodłowska przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rudzie Śląskiej Aleksandry Mazur – Żwaki po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 roku sprawy 1. D. K. s. W. i J. , ur. (...) w R. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i inne 2. D. T. s. E. i D. , ur. (...) w R. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i inne na skutek apelacji prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV K 73/24 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania SSA Iwona Hyła SSA Wojciech Kopczyński SSA Karina Maksym UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 124/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV K 73/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. prokurator zarzucił w apelacji wywiedzionej na niekorzyść oskarżonych D. K. I D. T. zaskarżającej wyrok w całości:  obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym poprzez niesłuszne niezastosowanie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy dawał ku temu podstawy,  obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym poprzez niesłuszne niezastosowanie art. 280 § 2 k.k. w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy dostarczał podstawy do uznania, że oskarżeni działali z zamiarem rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia,  obrazy przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że oskarżeni nie mieli zamiaru pozbawienia życia pokrzywdzonego, jak też nie zrodził się u nich zamiar rozboju,  obrazę przepisów prawa materialnego z art. 11 § 1 k.k. polegającego na rozbiciu jedności czynu oskarżonych i przypisanie im odrębnych przestępstw przeciwko mieniu, podczas gdy dopuścili się jednego czynu wyczerpującego znamiona więcej niż jednego przepisu ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny  apelacja wywiedziona przez prokuratora okazała się skuteczna o tyle, że w świetle zarzutów odwoławczych trafnie wskazujących na liczne uchybienia w ocenie przez Sąd Okręgowy zebranych dowodów potwierdzających jej dowolność i w efekcie odtworzenie stanu faktycznego w sposób częściowo błędny i to w wątkach zasadniczych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych, Sąd Apelacyjny uznał bezwzględną konieczność wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Zaktualizowała się bowiem podstawa z art. 437 zd. 2 k.p.k. w postaci konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości z uwagi na dopuszczenie się przez Sąd a quo oczywistej obrazy art. 404 § 2a k.p.k. , a czego pochodną było naruszenie reguł przewidzianych w art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , co miało wpływ na treść kontrolowanego wyroku,  przypomnienia wymaga, że z dniem 14 marca 2024 r. znowelizowana została regulacja art. 404 k.p.k. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1860), do którego wprowadzono § 2a stanowiący, że jeżeli w sprawie rozpoznawanej w składzie wieloosobowym zmianie z przyczyn losowych lub z powodu przeszkód prawnych uległ jeden z członków składu, rozprawę odroczoną można prowadzić w dalszym ciągu, jeżeli nie zagraża to prawidłowości orzekania. Przepis ten stanowi novum w polskiej procedurze karnej wprowadzając możliwość kontynowania procesu karnego mimo zmienionego składu sądzącego, co jednak obwarowane zostało warunkami, w tym wymogiem aby kontynuacja rozprawy po zmianie nie zagroziła prawidłowości orzekania. W literaturze przedmiotu podnosi się, że warunek ten będzie spełniony, gdy nie przeprowadzono jeszcze kluczowych dowodów w sprawie, chodzi tu zatem o ocenę stopnia zaawansowania sprawy. Względy funkcjonalne pozwalają uznać, że ocena ta winna nastąpić pod kątem istotności dowodów w sprawie (zob. szerzej M. K. , Zmiana składu orzekającego sądu w toku procesu karnego w świetle nowelizacji z 7 lipca 2023 r., PS 2024/7–8). Wymaga to zatem przeanalizowania dotychczasowego przebiegu procesu, a co za tym idzie wagi przeprowadzonych na rozprawie głównej dowodów pozwalających na prawidłowe stwierdzenia w zakresie podstaw i zakresu odpowiedzialności karnej oskarżonych, jak i etapu na jakim dochodzi do zmiany składu orzekającego w tym trybie,  wspomniana regulacja tak jak już powiedziano wprowadza wyjątek od zasady przewidzianej w § 2 cyt. przepisu, że rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku realizującego zasady koncentracji materiału dowodowego i bezpośredniości. Zasadą jest zatem udział w rozprawie stałego składu sądu, a wyjątkiem możliwość zmiany bez konieczności prowadzenia rozprawy od początku. W tym świetle stosowanie regulacji art. 404 2a k.p.k. winno być ostrożne. Użycie w § 2a słowa „można” oznacza, że decyzja należy do składu orzekającego. Zatem pomimo spełnienia przesłanek do prowadzenia rozprawy przerwanej w zmienionym składzie w dalszym ciągu, sąd może postanowić o prowadzeniu rozprawy od początku (zob. Dariusz Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, opubl. 2025 r.). W realiach sprawy niniejszej taką decyzję należało podjąć, ewentualnie sąd meriti w zmienionym składzie winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, nie zaś kontynuować rozprawę z udziałem nowo wyznaczonego dopiero z dniem 3 października 2024 r. sędziego i to referenta sprawy SSO Anny Zwolińskiej w miejsce dotychczasowego s.ref- SSO Grażyny Stankiewicz-Chimiak. Nowo wyznaczony członek składu orzekającego uczestniczył bowiem finalnie w jednym terminie rozprawy w dniu 4 listopada 2024 r., na którym przesłuchano świadka J. S. , nie mającego wiedzy na temat istotnych dla osądu sprawy danych, oddalono wnioski dowodowe obrony, uznano za ujawnione pozostałe dowody, pouczono w trybie art. 399 § 1 k.k. o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów, a na wniosek obrońcy rozprawę przerwano. Na kolejnym terminie w dniu 28 listopada 2024 r. zamknięto przewód sądowy i ogłoszono wyrok. Z powyższego wynika, że przed zmianą składu sądu orzekającego na terminach rozprawy głównej w dniu 23 maja i 27 czerwca 2024 r. przeprowadzono z udziałem dotychczasowego sędziego referenta SSO Grażyny Stankiewicz-Chimiak wszystkie kluczowe dowody w sparwie, a co więcej pomiędzy ostatnim skutecznym terminem rozprawy, a forum kiedy doszło do zmiany składu upłynęły ponad 4 miesiące,  z powyższego wynika jasno, że w wydaniu zaskarżonego wyroku uczestniczył sędzia nie biorący udziału w przeważającej części rozprawy głównej, kiedy przeprowadzone zostały kluczowe dowody w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych. W konsekwencji co do dowodów tych, w szczególności z relacji procesowych samych uczestników inkryminowanego zdarzenia, na podstawie bezpośrednich spostrzeżeń merytorycznie wypowiedziała się jedynie część składu orzekającego, a mianowicie sędziowie obecni przy odebraniu wyjaśnień oskarżonych i zeznań pokrzywdzonego, nie doszło wszak do uzupełniającego przesłuchania tych osób w trybie art. 404b k.p.k. Nowo wyznaczony sędzia, włączony do składu na ostatnim etapie poprzedzającym wyrokowanie, mógł w trakcie narady co najwyżej aprobować spostrzeżenia pozostałych członków składu sądzącego płynące z bezpośrednich przesłuchań uczestników poddanego osądowi zdarzenia, nie mając w tym przedmiocie własnych 0bserwacji. W literaturze przedmiotu podnosi się nawet, że w tego rodzaju sytuacji nie sposób mówić 0 orzekaniu w składzie ustawowo określonym i realizacją konstytucyjnego standardu prawa do sądu ( art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ). Ocena ta musi zatem każdorazowo być dokonywana pod kątem celów procesu i jego modelowych, w tym konstytucyjnych i konwencyjnych wyznaczników, w szczególności zasady prawdy materialnej i bezpośredniości. Ekonomika procesowa, szybkość czy sprawność postępowania karnego nie mogą być osiągane kosztem gwarancji prawidłowego wyrokowania w sprawach karnych, a taką jest m.in. stałość składu orzekającego na rozprawie, która zabezpiecza przed manipulacjami składem orzekającym i warunkuje realizację zasady bezpośredniości zapewniając każdemu członkowi składu orzekającego możliwość osobistego zetknięcia się z dowodami stanowiącymi podstawę wyrokowania i w ten sposób m.in. weryfikacji ich wiarygodności. Nie jest tego w stanie zastąpić zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania. Oczywiście nie zawsze odstępstwo od zasady bezpośredniości stanowić będzie zagrożenie dla prawidłowego orzekania, ale wyjątki te nie mogą przekreślać samej istoty zasady bezpośredniości. W porównaniu z procesem cywilnym trzeba tu mieć na względzie specyfikę procesu karnego związaną z jego przedmiotem, czyli tym, że sąd karny na rozprawie orzeka w kwestii odpowiedzialności zagrożonej karą kryminalną, w tym także tą najbardziej dolegliwą, przyjmującą formę pozbawienia wolności człowieka. Pragmatyczne rozwiązanie przewidziane w cytowanym przepisie wymaga zatem prokonstytucyjnej i progwarancyjnej jego wykładni (zob. J.Zagrodnik (red.), Kodeks postępowania karnego, Komentarz, opubl. 2024),  w tym świetle dla Sądu Apelacyjnego oczywiste stało się, że w sprawie oskarżonych kontynuacja rozprawy odroczonej w zmienionym składzie z udziałem nowo wyznaczonego sędziego referenta, bez ponowienia najistotniejszych dowodów na właściwym forum orzekania o przedmiocie procesu z udziałem nowego członka składu sądzącego, który zapoznał się jedynie z materiałem dowodowym zalegającym w aktach sprawy, była oczywistym błędem mającym zdecydowanie dalej idące skutki w postaci wydania wyroku, jakiego nie sposób zaakceptować i który spotkał się ze słuszną wieloaspektową krytyką zarówno ze strony apelującego prokuratora, ale i obrońców. Pisemne motywy nie zdołały przekonać o trafności zapadłego w pierwszej instancji orzeczenia zawierając liczne nielogiczności, niespójności i niejasne konkluzje. Kontrowersje, jakich obecnie Sąd Apelacyjny rozstrzygnąć nie może wobec konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, dotyczą zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny prawnej poddanego osądowi zdarzenia. Poważnych zastrzeżeń, jakie zaskarżony wyrok wzbudził w skarżącym prokuratorze, nie sposób usunąć w świetle argumentacji zaoferowanej w jego pisemnym uzasadnieniu. Danie wiary choćby pokrzywdzonemu i częściowo oskarżonym co do ustalonych zaszłości z ich udziałem kłóci się z końcowym uznaniem przez sąd meriti, że napaść D. K. i D. T. na A. G. winna być kwalifikowana jedynie jako udział w jego pobiciu z art. 158 § 1 k.k. czy art. 159 k.k. kumulatywnie z ustalonymi skutkami z art. 157 § 1 k.k. Nota bene kumulatywna kwalifikacja tych przepisów jest wykluczona w sytuacji nie ustalenia sprawcy konkretnych obrażeń wyrządzonych ofierze, a co zdaje się z drugiej strony sąd I instancji przyjmuje,  z uznanych przez Sąd Okręgowy za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, częściowo potwierdzonych przez samych oskarżonych i znajdujących pełne oparcie w opinii sądowo-lekarskiej wynika wszak, że ten został zwabiony do pomieszczenia piwnicznego przez oskarżonych, planujących jego zaatakowanie z założonymi rękawiczkami ochronnymi, a którzy wspólnie i w porozumieniu mieli zadawać mu uderzenia, w tym saperką w kierunku głowy, dusić, wbijać ostry szpikulec między żebra, w nogę, uderzać obuchem siekiery, odgryźć fragment nosa, czy ciąć piłą po nadgarstku, a w efekcie spowodować obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania trzonu kości piszczelowej prawej w części proksymalnej, ran szarpanych podudzia prawego, ran prawego skrzydełka nosa, rany szarpanej prawego nadgarstka i okolicy kłębu kciuka po stronie prawej, naruszających czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. W czasie zadawania uderzeń pięściami, niebezpiecznymi przedmiotami, duszenia, padały pod adresem pokrzywdzonego groźby, że nie opuści piwnicy żywy, jednak finalnie napastnicy pozwolili mu wyjść. W tak ustalonym stanie faktograficznym poważne zastrzeżenia budzi jednoczesne przyjęcia przez Sąd I instancji, że zamiarem oskarżonych było jedynie pobicie pokrzywdzonego i narażenia go na ustalone następstwa zdrowotne z wypełnieniem w zakresie skutków znamion art. 157 § 1 k.k. Nie przyjmując nawet stanowiska oskarżenia, że napastnicy działali z zamiarem zabójstwa w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. obowiązkiem Sądu meriti było zbadanie czy ich atak nie stanowił ukończonego usiłowania spowodowania u A. G. ciężkich obrażeń ciała w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 k.k. szczególnie, że Sąd Okręgowy tej materii dotykał przywołując chociażby wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 31.10.2019 r., sygn.. akt II AKa 59/19, z czego jednak nie wysnuł adekwatnych wniosków,  reasumując apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie w części w jakiej kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie zamiaru towarzyszącego oskarżonym w ataku fizycznym na pokrzywdzonego, czego nie może podważyć niewłaściwe skonstruowanie wywiedzionego środka odwoławczego z powodu błędnego wytknięcia zaskarżonemu wyrokowi obrazy prawa materialnego, podczas gdy wadliwości orzeczenia skarżący upatruje w naruszeniu art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. , co prowadziło do błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie zamiaru towarzyszącego oskarżonym, wszak ustalenia co do postaci zamiaru należą do sfery faktów, co poniekąd koresponduje z trzecim w kolejności zarzutem apelacyjnym. Zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd I instancji dowolnie ustalił zamiar oskarżonych przy popełnieniu przestępstwa na szkodę A. G. , co było pokłosiem nadmiernego koncentrowania się na spowodowanych u ofiary obrażeniach ciała przy pominięciu tak istotnych danych jak charakterystyka użytych do napaści narzędzi, przewaga liczebna i siłowa oskarżonych, ich niespotykana wręcz brutalność i determinacja w dążeniu do wyrządzenia pokrzywdzonemu najpoważniejszej krzywdy i to z błahego, a nawet absurdalnego powodu. Przedmioty przez nich użyte miały wszelkie cechy niebezpiecznych i zdolnych do wyrządzenia brzemiennych w skutkach obrażeń cielesnych, na co wskazuje nie tylko sama ich charakterystyka, ale i sposób wykorzystania, co wyraźnie oskarżeni zademonstrowali poważnie krzywdząc ofiarę, którą z taką zaciekłością uderzali w newralgiczne dla życia i zdrowia części ciała, dusili i ranili kolejnymi narzędziami, a z czego niektóre ciosy dosięgające pokrzywdzonego były bardzo intensywne. W świadomości oskarżonych mogło się zatem mieścić wywołanie poważnego uszczerbku na zdrowiu ofiary, bo atakowi ofiarę w amoku, w skrajnej agresji niejako na oślep i w newralgiczne dla zdrowia i życia ludzkiego części ciała (żebra, głowa, duszenie), przy braku pełnej kontroli nad sytuacją. Zachowania sprawcy nie sposób sprowadzać do skutku, jaki bezpośrednio swoim działaniem wywołał, bo napastnika definiuje czyn, a ten z całą pewnością nie wyczerpuje się wyłącznie w znamionach występku z art. 158 i 159 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. , jak to przyjmuje Sąd Okręgowy. Głowa pokrzywdzonego, gdzie celowano ciosy saperką jest okolicą wstrząsogenną, a urazy w tym obszarze niebezpieczne dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego, podobnie jak zadawanie ran kłutych, w szczególności w okolice żeber, nie mówiąc już o duszeniu ofiary, w tym przy użyciu kierownicy od roweru. Z cytowanej opinii sądowo-lekarskiej, zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jako oczywisty jawi się wniosek, że każdy przeciętnie myślący człowiek atakując w ten sposób musi liczyć się ze spowodowaniem u ofiary poważnych skutków zagrażających jej zdrowiu i życiu, w tym w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Źródło motywacji do tego istniało wyłącznie w sferze psychicznej oskarżonych, bo działali z oczywiście błahego powodu, w celu rozładowania negatywnych emocji, czy szukając nowych doświadczeń kosztem ofiary, dopingowani spożytym alkoholem, co niestety nie jest sytuacją odosobnianą w praktyce sądowej niezależnie od tego, jak absurdalne może się wydawać sprowokowane przez oskarżonych zajście. Sprawcy atakujący wspólnie i w porozumieniu w sposób nagły pokrzywdzonego zadając mu uderzenia w ustalone części ciała różnymi niebezpiecznymi przedmiotami, przyduszając go, mogli działać z chęci lub co najmniej godzić się ze spowodowaniem znacznego zagrożenia dla zdrowia w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. , a rozważeniu tego czy tak było Sąd I instancji niesłusznie nie poświecił najmniejszej uwagi. Tak więc zarzut związany z ewidentnym niedoszacowaniem zamiaru stawiany w apelacji prokuratorskiej jest ze wszech miar uzasadniony i z całą pewnością nie został rozważony przez Sąd I instancji co było pokłosiem uchybień proceduralnych, o jakich mowa powyżej. Przypomnieć należy, że ustalenia sądu mertiti korzystają z ochrony przewidzianej w art. 7 k.p.k. tylko wtedy gdy są zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide: postanowienia Sądu Najwyższego z 1.09.2010 r., sygn. V KK 78/10, z 18.12.2012 r., sygn. III K 298/12, z 15.03.2018 r., sygn. II KK 91/18), a te warunki nie zostały przez Sąd I instancji in concreto dotrzymane,  stosowanie do powyższego Sąd Apelacyjny po myśli art. 436 k.p.k. ograniczył rozpoznanie środków odwoławczych wywiedzionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych tylko do omówionych uchybień proceduralnych, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania orzeczenia, a definitywne wypowiedzeniem się co do trafności pozostałych zarzutów i apelacji obrońców byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania. Tyczy się to także wytkniętych przez prokuratora uchybień w zakresie oceny prawnej czynu oskarżonych, który zdaniem oskarżenia winien podlegać kumulatywnej kwalifikacji z art. 280 § 2 k.k. , co podlegać będzie ocenie sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nadmienić można, że stanowisko apelującego wyrażone w tym wątku nie wydaje się trafne w świetle argumentacji zaoferowanej w pisemnych motywach wyjaśniającej powody rozstrzygnięcia z punktu 3 zaskarżonego wyroku. Przedwczesny charakter mają także zarzuty prokuratorskie odnośnie rozbicia jedności czynu, rażącej niewspółmierności wymierzonej kary, jak i te objęte apelacjami obrońców codo braku dowodów na dokonanie kradzieży rzeczy i dowodu osobistego na szkodę pokrzywdzonego. Wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wniosek zasadny z powodów, o jakich mowa powyżej 3.2. obrońca oskarżonego D. K. zaskarżył wyrok w całości zarzucając:  rażącą niewspółmierność kary poprzez niezastosowanie nadzwyczajnego jej złagodzenia mimo zaistnienia przesłanek z art. 60 § 2 k.k. tj. pojednania się oskarżonego z pokrzywdzonym,  obrazę art. 7 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej polegającej na przyjęciu, że wyłącznie zeznania A. G. dają podstawę do uznania oskarżonego za winnego zaboru w celu przywłaszczenia karty bankomatowej i dowodu osobistego pokrzywdzonego,  w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony działał w zamiarze popełnienia czynów z punktu 1 i 2, podczas gdy brak dowodów wskazujących na popełnienie ich przez oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny stosowanie do regulacji art. 436 k.p.k. Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie apelacji wywiedzionych w sprawie tylko do uchybień omówionych w sekcji 3.1 formularza, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania wyroku. Definitywne wypowiedzenie się co do trafności pozostałych jej zarzutów, ale i apelacji wywiedzionych przez obrońców D. T. i D. K. byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania wobec uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Wniosek  o zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemu D. K. kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności  o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w punktach 2 i 3 wyroku ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. jw. 3.3. obrońca oskarżonego D. T. zaskarżył wyrok w zakresie punktów 1-4 wyroku i zarzucił: 1. co do uznania oskarżonego za winnego czynu z art. 158 § 1 k.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na niedostatecznym uwzględnieniu okoliczności łagodzących, stanowiących o celowości zmniejszenia surowości kar, w sytuacji gdy oskarżony przeprosił pokrzywdzonego, pojednał się z nim i naprawił w całości szkodę przekazując na rzecz pokrzywdzonego kwotę 20 tys. zł, 2. co do uznania oskarżonego za winnego przestępstwa z art. 278 § 5 k.k. i inne zarzucił obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku poprzez dowolną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami dedukcji i doświadczenia życiowego odnośnie przyjęcia, że oskarżony dokonał zaboru w celu przywłaszczenia karty bankomatowej i dowodu osobistego, telefonu komórkowego i luczy, 3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstw mu przypisanych z art. 278 § 5 k.k. i inne oraz wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny stosowanie do regulacji art. 436 k.p.k. Sąd Apelacyjny ograniczył rozpoznanie apelacji wywiedzionych w sprawie tylko do uchybień omówionych w sekcji 3.1 formularza, gdyż rozpoznanie zarzutów odwoławczych objętych apelacją prokuratora w ustalonym zakresie było wystarczające do wydania wyroku. Definitywne wypowiedzenie się co do trafności pozostałych jej zarzutów, ale i apelacji wywiedzionych przez obrońców D. T. i D. K. byłoby przedwczesne dla dalszego toku postępowania wobec uchylenia przez sąd odwoławczy zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy oskarżonych do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji z powodu konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. Wniosek  O złagodzenie oskarżonemu D. K. kary do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,  o uniewinnienie oskarżonego od tych czynów z pkt 2 i 3 wyroku i uchylenie orzeczenia o karze łącznej ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. jw. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.7. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.3. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia z powodu poważnych naruszeń w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przepisów postępowania karnego w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonego wyroku, jakich konwalidowanie w instancji odwoławczej nie było możliwe z uwagi na konieczność przeprowadzenia w sprawie oskarżonych na nowo przewodu sądowego w całości, uchylono zaskarżony wyrok w całości a sprawę D. K. i D. T. przekazano Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.4. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie oskarżonych pozwoli na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o dowody wszechstronnie przeanalizowane z dochowaniem kodeksowych reguł ich swobodnej oceny i bazowania na całokształcie materiału aktowego ( art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. ), a w konsekwencji ustrzeżenie się przed wysnuwaniem wniosków dowolnych i prowadzących do wadliwego końcowego orzeczenia, jakiego obecnie nie sposób zaakceptować z uwagi na jego wieloaspektową nieprawidłowość, do czego odniesiono się wyżej. 1.8. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku 6. Koszty Procesu 7. PODPIS SSA Karina Maksym SSA Wojciech Kopczyński SSA Iwona Hyła 1.9. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia z punktów 1, 2, 3 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.10. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego D. K. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia z punktów 1, 2 i 3 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.11. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego D. T. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia z punktów 1, 2 i 3 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana