Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, V GC 299/26

Sygn. akt VGC (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2026r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy Irena serafin po rozpoznaniu dnia 18 czerwca 2026r., w J. na rozprawie sprawy z powództwa (...) (...) w Ł. ( KRS (...) ) przeciwko (...) (...) . w J. ( KRS (...) ) o zapłatę 1. zasądza od pozwanego (...) (...) . w J. na rzecz powoda (...) (...) . w Ł. kwotę 400 ( czterysta ) Euro z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 30 grudnia 2025r. do dnia zapłaty, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.317zł ( dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 1.800zł ( tysiąc osiemset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VGC (...) UZASADNIENIE (...) (...) w Ł. żądała od (...) (...) . w J. 1.906,50 Euro przewoźnego z odsetkami i rekompensatą za koszty odzyskiwania należności, ponieważ pozwana nie zapłaciła jej frachtu ( k. 3 – 6 ). Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w zakresie 400 Euro z odsetkami, ponieważ zgodziła się zapłacić tę sumę na skutek bezprawnej groźby powódki a uchyliła się od skutków oświadczenia woli ( k. 46 – 47 i 94 ). Sąd ustalił, co następuje: W 2025r. (...) (...) w J. zleciła (...) (...) . w Ł. odpłatny przewóz mebli z Polski do pięciu miejsc w Austrii. Bezsporne. (...) (...) i (...) (...) uzgodniły, że kierowca, będzie musiał rozładować towar co miało polegać „na przesuwaniu paczek na wózki meblowe” Bezsporne ( oświadczenia, k. 63 – 65 ). Rozładunek w dwóch pierwszych lokalizacjach przebiegł bez problemów. Bezsporne ( oświadczenia k. 69 ). W trzecim miejscu odbiorca towaru nie miał wózka meblowego a wymagał od kierowcy przeładowania mebli do innych pojazdów; kierowca odmawiał. (...) (...) zobowiązała się zapłacić (...) (...) dodatkowe 100 Euro za pracę kierowcy; rozmowy trwały od 9.00 do 14.00. Ostatecznie kierowca rozładował meble. Bezsporne ( oświadczenia k. 71 – 76, 80 ). Czwarty rozładunek przebiegł bez zakłóceń, jednak odbył się dopiero następnego dnia. Bezsporne. Przed rozładunkiem u piątego odbiorcy (...) (...) . zażądała od (...) - (...) (...) 400 Euro za przestój oświadczając, że w braku deklaracji zapłaty nie rozładuje towaru; nadawca wyraził zgodę. Bezsporne ( oświadczenia, k. 75 – 76 ). Po kilku dniach (...) (...) . złożyła (...) sp. z o.o. oświadczenie o uchyleniu się od skutków zgody na zapłatę 400 Euro pod wpływem groźby. Niezaprzeczone ( wydruk, k. 54 ). Sąd ustalił, co następuje: 1. Stan faktyczny, w tym zwłaszcza treść korespondencji pracowników stron, był bezsporny a Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c. Sąd dał wiarę świadkom. Ich słowa były bowiem spójne i logiczne a nie było żadnych podstaw do twierdzenia, że kłamali. Zbędne było jednak dokonywanie ustaleń na tej podstawie. Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter ( art. 299 k.p.c. ). 2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy zaznaczyć, że po pierwsze, każdy przypadek międzynarodowego, odpłatnego przewozu towarów samochodami podlega przepisom konwencji (...) ( art. 1 ust. 1 Konwencji (...) ). Po drugie, Konwencja (...) nie reguluje problematyki formy czynności prawnych i oś-wiadczeń woli, w tym w szczególności ich wad; te kwestie należy oceniać według właściwego prawa materialnego. Właściwe jest zaś prawo państwa, w którym przewoźnik ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że w tym samym państwie znajduje się miejsce przyjęcia towaru do przewozu lub miejsce dostawy ( art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych Rzym I ). Po trzecie, osoba, która złożyła oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby może uchylić się od jego skutków, jeżeli mogła obawiać się poważnego niebezpieczeństwa osobiste albo majątkowego ( art. 87 k.c. ). Uchylenie od skutków oświadczenia woli następuje zaś poprzez złożenia oświadczenia drugiej stronie na piśmie, w ciągu roku od ustania groźby ( art. 88 § 1 i 2 k.c. ). Po piąte, de lege lata proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. Po szóste wreszcie, ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z przytaczanych okoliczności wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. – ei incumbit probatio qui dicit ). 3. Rozstrzygniecie było proste. Pozwana zobowiązała się zapłacić powódce dodatkowe 400 Euro w związku z kłopotami, do których doszło przy rozładunku przewożonego towaru, wobec czego powinna spełnić świadczenie; przecież pacta sunt servanda . 4. Zarzut uchylania się od skutków oświadczenia woli z uwagi na bezprawną groźbę, którym broniła się pozwana, okazał się nietrafny. Po pierwsze, groźba, aby była prawnie relewantna musi być poważna. W sprawie chodzi o 400 Euro, wobec czego nie może być mowy o żadnym, a zwłaszcza poważnym, niebezpieczeństwie majątkowym grożącym pozwanej. Po drugie, groźba niewykonania umowy, a tym bardziej niewykonania umowy w części, nie należy w ogóle do gróźb, o które chodzi w art. 87 k.c. Tego typu okoliczności można ewentualnie rozpatrywane z puntu widzenia art. 388 k.c. Pozwana nie powoływała się jednak na wyzysk. 5. Dla porządku Sąd zaznacza, że w świetle oświadczenia pozwanej z dnia 10 ma-rca 2026r. ( k. 94 ) nie było wątpliwości, że zaskarżyła nakaz zapłaty tylko co do 400 Euro i przypadających od nich odsetek. Oświadczenie złożone dnia 3 kwietnia 2026r. za pośrednictwem portalu informacyjnego ( k. 99 – 102 ) było natomiast bezskuteczne ( art. 125 3 § 2 k.p.c. ). Przepis art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2025r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego, ustawy – kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. poz. 1172 ) wyklucza bowiem składanie portalem pism tej treści. Z uwagi na zamieszanie, które zbędnie wywołał referendarz wydając zarządzenia z dnia 31 marca 2026r., Sąd uchylił je i wydał stosowne postanowienie ( k. 106 ). 6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 98 § 1 1 w związku z art. 99 i art. 100 k.p.c. mając na uwadze, że częściowe zaskarżenie nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczym skutkuje upadkiem rozstrzygnięcia o kosztach w całości; na calowe koszty dochodzenia roszczenia złożyły się zaś 500zł opłaty od pozwu, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 1.800zł wynagrodzenia pełnomocnika.