Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, IV P 63/26

IV P 63/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Maria Szymańska Protokolant sekretarz sądowy Barbara Borkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. w T. na rozprawie sprawy z powództwa B. V. przeciwko Sądowi Rejonowemu w I. o odprawę I. zasądza od pozwanego Sądu Rejonowego w I. na rzecz powoda B. V. kwotę 29 500 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy pięćset złotych) tytułem odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty; II. umarza postępowanie w pozostałej części; III. nadaje wyrokowi w punkcie I. (pierwszym) rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14 750 zł (czternaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych); IV. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 799,82 zł (tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych osiemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu; V. kosztami sądowym obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IV P 63/26 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 8 stycznia 2026 r. powód B. V. domagał się zasądzenia od pozwanego Sądu Rejonowego w I. kwoty 35 400 zł tytułem odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 października 2024 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Powód wyjaśnił, że od 3 lipca 2017 r. był zatrudniony w pozwanym Sądzie na stanowisku dyrektora. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na skutek odwołania ze stanowiska przez Ministra Sprawiedliwości pismem z 3 czerwca 2024 r., ze skutkiem na dzień 30 września 2024 r. Do powoda znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2025 r., poz. 570), dalej: u.z.g. Powodowi, zgodnie z jej art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 przysługuje zatem prawo do odprawy w wysokości dwukrotności wynagrodzenia albowiem do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn niedotyczących powoda; przed otrzymaniem odwołania ze stanowiska ani Prezes pozwanego ani Minister Sprawiedliwości nie kierowali w stosunku do powoda żadnych zarzutów, które mogłyby wskazywać, że przyczyna odwołania leży po jego stronie. Ostatnio otrzymywane wynagrodzenie powoda wynosiła 14 750 zł miesięcznie. Prawomocnym wyrokiem z 17 marca 2025 r., wydanym w sprawie sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w T. podwyższył to wynagrodzenie o kwotę 2 950 zł, tj. łącznie do kwoty 17 700 zł. Oprawa winna zostać wypłacona najpóźniej w dniu zakończenia stosunku pracy, co uzasadnia roszczenie odsetkowe od 1 października 2024 r. W odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy w I. wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przypisanych. Pozwany potwierdził okoliczności faktyczne dotyczące zatrudnienia powoda wskazane w pozwie. Zakwestionował jednakże roszczenie co do zasady i co do wysokości. W pierwszej kolejności pozwany podniósł zarzut braku legitymacji biernej wskazując, że dyrektora sądu powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości; pozwany nie był podmiotem podejmującym decyzję o odwołaniu, a tym samym nie jest podmiotem, któremu można przypisać rozwiązanie stosunku pracy powoda w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.z.g. Brak wskazania przyczyny odwołania powoda ze stanowiska dyrektora sądu nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że do rozwiązania doszło wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika. Powód winien co najmniej wykazać, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn go niedotyczących. Tymczasem powód opiera swoje twierdzenia wyłącznie na wnioskowaniu z milczenia aktu odwołania oraz na twierdzeniu, że nie postawiono mu wcześniej zarzutów, co nie jest wystarczający do przyjęcia że przyczyny odwołania były wyłącznie niedotyczące pracownika. W niniejszej sprawie pozwany nie jest autorem decyzji o odwołaniu i nie posiada wiadomości jakie konkretnie okoliczności legły u jej podstaw. Odnosząc się natomiast do wysokości roszczenia pozwany odwołał się do art. 8 ust. 3 u.z.g. wskazując, że hipotetyczna wysokość odprawy winna wynosić 29500 zł. Powód w piśmie przygotowawczym z dnia 26 marca 2026 r. cofnął pozew co do kwoty 5900 zł i wniósł o umorzenie postępowania w tym zakresie, przychylając się do argumentów pozwanego w przedmiocie sposobu wyliczenia odprawy. Natomiast podtrzymał powództwo co do zasady oraz podniesioną w pozwie argumentację. Powód podkreślił, że to pozwany a nie Minister Sprawiedliwości był pracodawcą powoda, co jednoznacznie przesądza o jego legitymacji procesowej. W ocenie powoda to na pozwanym, jako pracodawcy, spoczywa obowiązek wykazania, że odwołanie powoda nastąpiło z przyczyn dotyczących pracownika. Dopiero wykazanie takich okoliczności mogłoby prowadzić do przerzucenia ciężaru dowodu na powoda. Do czasu spełnienia tego obowiązku zarzut pozwanego pozostaje gołosłowny. Pozwany w dalszym toku postępowania konsekwentnie wnosił o oddalenie powództwa podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił, co następuje: Z dniem 3 lipca 2017 r. B. V. został powołany przez Ministra Sprawiedliwości na stanowisko dyrektora Sądu Rejonowego w I. Powód w toku zatrudnienia wykonywał wszystkie należne obowiązki, bez zastrzeżeń zarówno ze strony Prezesa Sądu Rejonowego w I. dyrektorów sądów nadrzędnych jak i organu powołującego. Nie otrzymał kar porządkowych. Nie było skarg na powoda. /fakt bezsporny oraz dowód : dokumentacja zawarta w aktach osobowych powoda k. 1-95B, załącznik; dowód z przesłuchania powoda na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r., min. 00:03:32-00:09:46, protokół skrócony k. 86-87/ Minister Sprawiedliwości w oświadczeniu datowanym na 3 czerwca 2024 r., powołując się na art. 32 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334) i art. 70 § 1 i 2 kodeksu pracy , odwołał powoda ze stanowiska dyrektora Sądu Rejonowego w I. z upływem dnia 16 czerwca 2024 r. oraz wskazał, że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia. W okresie wypowiedzenia powód został zobowiązany do wykorzystania urlopu wypoczynkowego, a w pozostałym okresie został zwolniony od obowiązku świadczenia pracy. Okres wypowiedzenia upłynął z dniem 30 września 2024 r. Pozwany Sąd Rejonowy w I. zatrudniał wówczas więcej niż 20 pracowników. Oświadczenie Ministra Sprawiedliwości nie zawierało przyczyn odwołania powoda z zajmowanego stanowiska. W pismach z 13 października 2025 r. i 29 kwietnia 2026 r. Ministerstwo Sprawiedliwości wyjaśniło, że Minister Sprawiedliwości odwołując B. V. ze stanowiska dyrektora sądu skorzystał z ustawowych uprawnień i nie wskazał w akcie z 3 czerwca 2024 r. przyczyn tego odwołania. /fakty bezsporne oraz dowody : pisma Ministerstwa Sprawiedliwości k. 50-51, 72-73/ Począwszy od 1 listopada 2023 r. powodowi przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 12.500,00 zł. Nadto powód otrzymywał dodatek za wieloletnią prace w wysokości 17%, a począwszy od sierpnia 2024 r. w wysokości 18%. /fakty bezsporne/ Sąd Rejonowy w T. prawomocnym wyrokiem z dnia 17 marca 2025 r., sygn. akt (...) , zasądził od pozwanego na rzecz powoda stosowne kwoty tytułem waloryzacji wynagrodzenia powoda za okres od stycznia 2024 r. do września 2024 r. zgodnie z ustalonym w ustawie budżetowej na 2024 r. wskaźnikiem 120%. /fakt bezsporny/ Pismem z dnia 1 września 2025 r. powód zwrócił się do pozwanego o wypłatę odprawy pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. Pozwany w piśmie z 3 listopada 2024 r. odmówił wypłaty świadczenia powołując się na brak podstaw do ustalenia, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika, co stanowi warunek konieczny nabycia prawa do odprawy na podstawie art. 10 ust. 1 u.z.g. /dowody : pisma k. 13, 14/ Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny był w istocie bezsporny, wynikał z oświadczeń stron zawartych w składanych pismach procesowych, które znajdowały potwierdzenie w przedłożonej dokumentacji, w tym zawartej w aktach osobowych powoda oraz aktach sprawy Sądu Rejonowego w T. sygn. akt (...) Całość dokumentacji została uznana przez Sąd za autentyczną i wiarygodną. W sprawie przeprowadzono również dowód z przesłuchania powoda, któremu także przyznano walor wiarygodności. Zeznania powoda były spójne, szczere i znajdowały oparcie w dokumentacji przedłożonej w poczet postępowania, nie zostały zakwestionowane przez stronę pozwaną. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy w związku z odwołaniem powoda ze stanowiska dyrektora pozwanego Sądu Rejonowego w I. powodowi przysługiwało prawo do oprawy pieniężnej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 570). Przed przystąpieniem do rozważań prawnych odnotować należało, że w toku postępowania powód, uznając argumentację pozwanego w przedmiocie sposobu obliczania dochodzonego roszczenia, cofnął roszczenie w części – co do należności głównej ponad kwotę 29 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od daty wskazanej w pozwie do dnia zapłaty, tj. co do kwoty 5 900 zł należności głównej. Cofniecie pozwu uznano za dopuszczalne wobec braku przesłanek negatywnych z art. 203 § 4 k.p.c. i art. 469 k.p.c. Postępowanie w tej części podlegało umorzeniu, o czym orzeczono na podstawie art. 355 k.p.c. w II. punkcie sentencji wyroku. Następnie należało odnieść się do podniesionego przez pozwanego zarzutu braku legitymacji biernej w niniejszej sprawie, który to zarzut nie był zasadny. Należało bowiem odróżnić podmiot uprawniony do powołania i odwołania powoda od podmiotu legitymującego się statusem pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p. , który to status przypadał pozwanemu. Jak konsekwentnie wyjaśnia Sąd Najwyższy (por. wyrok z 9 września 1977 r., I PRN 115/77, OSNCP 1978, Nr 10, poz. 177) jednostka organizacyjna będąca pracodawcą w rozumieniu art. 3 KP jest biernie legitymowana w sporach o roszczenia ze stosunku pracy jej pracowników, nie wyłączając pracowników zatrudnionych w niej na podstawie powołania przez właściwy organ nadrzędny. Dla pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędzie gminy pracodawcą jest ten urząd, a nie burmistrz czy wójt (wyrok Sądu Najwyższego z 21 grudnia 1992 r., I PRN 52/92, PiZS 1993, Nr 5-6, s. 96). Z kolei dla sędziego pracodawcą jest sąd w którym sprawuje urząd (uchwała Sądu Najwyższego z 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994, Nr 6, poz. 123). Analogicznie pracodawcą dyrektora sądu jest sąd, w którym dyrektor wykonuje swoje obowiązki służbowe. Zarzut pozwanego budzi dodatkowe zdziwienie mając na uwadze, że pomiędzy stronami przed tutejszym Sądem toczyło się już postępowanie w sprawie o wynagrodzenie z tego samego stosunku powołania (sygn. akt (...) , w którym pozwany nie kwestionował swojej legitymacji biernej, a idąc tokiem argumentacji pozwanego w przedmiotowej sprawie również nie miał wpływu na sposób kształtowania wynagrodzenia powoda. Przechodząc do właściwych rozważań prawnych w pierwszej kolejności przypomnieć należało, że w sprawie bezspornym było, że przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 570) mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych na podstawie powołania (wyrok Sądu Najwyższego z 23 lipca 2009 r., II PK 30/09). Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy jej przepisy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników. Art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. stanowi, że pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat. Odnoszący się do niego art. 10 u.z.g. stanowi, iż art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Jak trafnie wyjaśnia Sąd Okręgowy w Bydgoszczy (wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., VI Pa 19/20; Legalis) „definiując w art. 1 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników pojęcie zwolnień grupowych i indywidualnych ustawa nie posługuje się kryterium zmniejszenia zatrudnienia, lecz kryterium negatywnym jej stosowania, jakim są leżące u podstaw rozwiązania stosunku „przyczyny niedotyczące pracownika”. Prawo do odprawy powstaje tylko w razie rozwiązania umowy o pracę z przyczyny (przyczyn) niedotyczącej pracownika, a nie z przyczyn dotyczących pracodawcy. To rozróżnienie ma istotne znaczenie, gdy zważyć, że przyczyny uzasadniające rozwiązanie stosunku pracy można podzielić na dotyczące pracodawcy, dotyczące pracownika i niedotyczące żadnej ze stron stosunku pracy. Do przyczyn dotyczących pracodawcy można przykładowo zaliczyć likwidację, upadłość, zmiany technologiczno-organizacyjne lub czynniki ekonomiczne powodujące redukcję etatów, dążenie do racjonalizacji struktury zatrudnienia itp. W uproszczeniu można przyjąć, że są to przyczyny dotyczące pośrednio bądź bezpośrednio pracodawcy. Mogą, mieć one zróżnicowany charakter, począwszy od ekonomiczno-finansowych, przez organizacyjno-strukturalne, skończywszy na technologiczno-ekologicznych. Mogą być one mniej lub bardziej istotne. Z punktu widzenia art. 1 ww. ustawy o zwolnieniach grupowych nie jest ważne, czy zwolnienia następują z winy pracodawcy, który niewłaściwie zarządzał przedsiębiorstwem, czy też są następstwem okoliczności od niego niezależnych. W drugim przypadku może wchodzić w rachubę cały splot zróżnicowanych czynników o charakterze obiektywnym.” Przyczynami niedotyczącymi pracownika – jak wyjaśnia Sąd Najwyższy (wyrok z 9 grudnia 2025 r., I PSK 117/25, Lex nr 4013721 – są zaś wszystkie okoliczności niezwiązane z jego cechami psychofizycznymi i sposobem wywiązywania się przez niego z obowiązków pracowniczych. Są to zarówno przyczyny leżące po stronie pracodawcy, jak i inne obiektywne przyczyny, które nie leżą po stronie pracodawcy, ale również nie leżą po stronie pracownika, a które jednak stanowią wyłączną przyczynę rozwiązania stosunku pracy jako niedotyczącą pracownika. Inaczej rzecz ujmując, prawo do odprawy przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy i niedotyczących żadnej ze stron. Pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony ( art. 70 § 1 k.p. ). Odwołanie powinno być dokonane na piśmie ( art. 70 § 1 1 k.p. ) i jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę równoznaczne ( art. 70 § 2 k.p. ). W niniejszej sprawie wymogi formalne odwołania powoda ze stanowiska dyrektora sądu zostały zachowane. Organ odwołujący skorzystał również z przysługującego mu prawa i nie uzasadnił złożonego oświadczenia. Nie uczynił tego również w późniejszym okresie, kiedy pozwany – słusznie – zwrócił się o zajęcie stanowiska na tle niniejszej sprawy. Przywołanie stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w sprawie III PK 59/14, nie daje odpowiedzi o przyczyny złożonego oświadczenia, które – jeżeli organ odwołujący miałby taką wolę – winny zostać wskazane wprost, a nie zmuszać do domniemań. Postawę organu odwołującego, choć uprawnioną, należało ocenić negatywnie, mając na uwadze, iż to pozwany ponosił ciężary prawne i finansowe podejmowanych bez jego udziału decyzji kadrowych, ze środków pochodzących z budżetu Państwa, finansowanego przez wszystkich podatników. Postawa organu odwołującego nie zwalniała bowiem pozwanego z odpowiedzialności przed zgłoszonym przez powoda roszczeniem o odprawę ekonomiczną. Jak wyjaśnia Sąd Najwyższy w powołanym już wyroku w sprawie sygn. akt II PK 30/09, pracodawca nie ma obowiązku podawania przyczyny odwołania pracownika ze stanowiska, które jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. Jednak nie może on uwolnić się od obowiązku wypłaty odprawy i podobnych do niej świadczeń związanych z rozwiązaniem stosunku pracy jedynie poprzez twierdzenie, że do odwołania doszło bez żadnej przyczyny. Następstwem takiej postawy pracodawcy jest przejście na niego ciężaru dowodu w zakresie przyczyny dokonanego odwołania, która wyłącza prawo do świadczeń pracowniczych. Powód wykazał – na podstawie dokumentów zawartych w aktach osobowych oraz przesłuchania – iż w toku sprawowania funkcji dyrektora Sądu Rejonowego w I. nie było zastrzeżeń do jego pracy, nie otrzymywał skarg ani kar porządkowych. Nie było zatem przyczyn leżącej po stronie powoda, zarówno związanych z jego cechami psychofizycznymi jak i sposobem wywiązywania się przez niego z obowiązków pracowniczych, mogących stanowić podstawę do odwołania ze stanowiska, co było równoznacznie z wypowiedzeniem umowy o pracę. Pozwany tych faktów w żaden sposób nie zakwestionował ani nie przedstawił jakichkolwiek dowodów mających świadczyć, że przyczyna odwołania była jakkolwiek związana z powodem. Z oświadczeń składanych przez pozwanego wynikało, iż odwołanie nie było przez niego inicjowane, a także nie leżało po jego stronie. Stanowisko zajmowane przez powoda nie uległo likwidacji, nie przeprowadzono również reorganizacji, jak i nie zmieniła (pogorszyła) się sytuacja finansowa; pozwany jako sąd powszechny jest finansowy ze środków budżetowych, a wszelkie zmiany organizacyjne wynikają ze zmiany przepisów prawa. Przyjąć zatem należało, iż przyczyna odwołania powoda nie dotyczyła powoda, jak i nie dotyczyła pozwanego, co spełnia przesłanki art. 10 ust. u.z.g. Prawo do odprawy przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy i niedotyczących żadnej ze stron. Pozwany spełniał również kryterium wielkości zatrudnienia ustalone w art. 10 ust. 1 tej ustawy; wielkość zatrudnienia przekraczała bowiem bezspornie 20 pracowników. W konsekwencji Sąd zobowiązany był uwzględnić roszczenie powoda – w kształcie uwzględniającym częściowe cofnięcie pozwu – i zasądzić na jego rzecz od pozwanego Sądu Rejonowego w I. kwotę 29 500 zł tytułem odprawy pieniężnej na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.z.g. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. ; stosunek powołania zakończył się z dniem 30 września 2024 r. który to był dniem wymagalności oprawy, a zatem pozwany popadł w opóźnienie od dnia następnego, tj. 1 października 2024 r. W punkcie III. sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 14 750 zł stanowiącej kwotę nieprzekraczającą pełnego, jednomiesięcznego ostatniego wynagrodzenia powoda. O kosztach procesu orzeczono w IV. punkcie sentencji wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. dokonując ich stosownego rozdzielenia. Powód cofnął powództwo co do kwoty 5 900 zł, przy czym przyczyną cofnięcia nie było częściowe spełnienie roszczenia przez stronę przeciwną. Powód w zakresie cofniętej części powództwa jest zatem stroną przegrywająca sprawę. Pozwany złożył wniosek o obciążenie powoda kosztami procesu, również w zakresie cofniętego w części pozwu. Obie strony poniosły koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2 700 zł ustalonej zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Powód wygrał sprawę w 83,33% (2 249,91 zł), a pozwy w 16,67 % (450,09 zł). Po dokonaniu stosownego rozliczenia zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 799,82 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, o których orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. W V. punkcie sentencji wyroku kosztami sądowymi obciążono Skarb Państwa, mając na uwadze, że obie strony były zwolnione z obowiązku ich poniesienia ( art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1228)).