Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach, I C 145/26

Sygn. akt I C 145/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2026 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Łucja Oleksy-Miszczyk Protokolant: starszy sekretarz sądowy Elżbieta Leszczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 roku w Gliwicach sprawy z powództwa (...) z siedzibą we A. przeciwko D. U. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. tytułem kosztów procesu zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5 417,-( pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku. SSO Łucja Oleksy-Miszczyk Sygnatura akt I C 145/26 UZASADNIENIE Powód (...) z siedzibą we A. , pozwem wniesionym w dniu 12 września 2025 roku, wniósł o orzeczenie, że pozwany D. U. ma zapłacić na rzecz powoda kwotę 122.982,95 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty; kwotę 1.083 zł tytułem kosztów naliczonych przez wierzyciela pierwotnego i koszty procesu. Z uzasadnienia żądania wynika, że opiera się ono o umowę kredytu jaką pozwany zawarł z (...) S.A w dniu 11 stycznia 2019 roku nr (...) . Umowa została wypowiedziana pismem z dnia 18 listopada 2021 roku, a cała kwota niespłaconej przez pozwanego należności głównej oraz należności ubocznych określonych w umowie stała się wymagalna w dniu 13 stycznia 2022 roku. Wskazał, że na mocy umowy cesji z dnia 22 marca 2023 roku bank, jako wierzyciel pierwotny, zbył dochodzoną w niniejszej sprawie wierzytelności na rzecz (...) (...) A. i poinformował pozwanego o zawartej umowie przelewu wierzytelności w dniu 4 maja 2023 roku. W dniu 13 października 2025 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach, I Wydział Cywilny, wydał w sprawie I Nc 179/25 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniający powództwo w całości (nakaz zapłaty k.118). W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany D. U. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu i podniósł zarzuty: braku skutecznego wypowiedzenia umowy kredyt i braku wymagalności roszczenia; brak skutecznego wezwania do zapłaty oraz naruszenie obowiązków informacyjnych oraz nieudowodnienie roszczenia w zakresie żądania odsetek za opóźnienie. podniósł zarzut braku legitymacji procesowej czynnej (sprzeciw k.143 i nast.). Na rozprawie w dniu 14 maja 2026 roku pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia (k.170) i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił co następuje: Bezsporne jest, że pozwany D. U. zawarł z (...) S.A. w dniu 11 stycznia 2019 roku umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...) (umowa k.17 i nast.), na mocy umowy bank udzielił kredytobiorcy na okres 96 miesięcy kredytu w kwocie 108.995,79 zł z przeznaczeniem na potrzeby konsumpcyjne pozwanego, sfinansowanie prowizji bankowej za udzielenie kredytu płatnej jednorazowo i na sfinansowanie składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia. Zgodnie z § 9 umowy bank był uprawniony do rozwiązania umowy z zachowaniem 30- dniowego okresu wypowiedzenia w razie: opóźnienia kredytobiorcy z zapłatą pełnej raty wynikającej z harmonogramu spłat, za co najmniej jeden okres płatności pod warunkiem wezwania kredytobiorcy przez bank do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych i braku spłaty zaległości w odpowiedzi na to wezwanie we wskazanym przez bank terminie; niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu; wprowadzenie banku w błąd co do tożsamości kredytobiorcy poprzez podanie nieprawdziwych danych osobowych; wprowadzenie banku w błąd przez złożenie dokumentów lub przedstawienie informacji, które okazały się niezgodne ze stanem rzeczywistym; niewykonania przez kredytobiorcę żądania ustanowienia zabezpieczenia kredytu czy utraty zdolności kredytowej przez kredytobiorcę. Po upływie okresu wypowiedzenia umowy kredytobiorca był zobowiązany do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami i kosztami należnymi bankowi za okres korzystania z kredytu (§ 10 umowy). Pismem z dnia 30 września 2021 roku (...) S.A. wezwał pozwanego do zapłaty zaległości w kwocie 3.046,71 zł w terminie 14 dni roboczych od dnia doręczenia wezwania, jednocześnie informując, że kredytobiorca ma możliwość złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia w terminie 14 dni roboczych od dnia wezwania (pismo k.28). Następnie pismem z 18 listopada 2021 roku (k.33) bank dokonał wypowiedzenia umowy kredytu, z zachowaniem okresu wypowiedzenia określonego w umowie liczonego od dnia doręczenia wypowiedzenia, wzywając pozwanego do zapłaty całości środków kredytowych wraz z odsetkami i kosztami. Jednocześnie bank poinformował pozwanego, że rozważy możliwość cofnięcia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy w przypadku uregulowania w okresie wypowiedzenia następujące kwoty: 4.108,06 zł tytułem należności kapitałowej, 1.943,44 zł tytułem odsetek umownych, 65,43 zł tytułem odsetek podwyższonych za opóźnienie w spłacie należności kapitałowej. Oświadczenie banku o wypowiedzeniu umowy zostało odebrane przez pozwanego w dniu 29 listopada 2021 roku (k.35). W dniu 22 marca 2023 roku (...) S.A. dokonał cesji wierzytelności wobec pozwanego na rzecz (...) A. (kserokopia umowy przelewu wierzytelności k.79 i nast.). Pozwany został zawiadomiony o cesji pismem z dnia 4 maja 2023 roku firmowanym przez (...) sp. z o.o. Z treści pisma wynika, że wszelkie wpłaty następować winny na rzecz (...) A. , a zarządzanie wierzytelnościami zostało powierzone (...) spółka z o.o. z siedzibą we A. . Jednocześnie w piśmie powód wezwał pozwanego do zapłaty na jego rzecz kwoty 106.637,08 zł w terminie do 18 maja 2023 roku (pismo k.106 i 108) Opisany stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przywołanych wyżej dokumentów. Przeprowadzone dowody pozwoliły na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy. Sąd zważył co następuje: Pozwanego łączyła z bankiem umowa kredytu, unormowana w art. 69 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe , która została skutecznie wypowiedziana. Niemniej wbrew twierdzeniom strony powodowej wymagalność roszczenia do jakiej doszło na skutek wypowiedzenia umowy, nastąpiła z dniem 30 grudnia 2021 r., a nie jak twierdzi powód 13 stycznia 2022r. Z przedstawionych przez stronę powodową dokumentów jednoznacznie wynika, że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy doręczono pozwanemu w dniu 29 listopada 2021r., termin wypowiedzenia określony w oświadczeniu o wypowiedzeniu odwoływał się do „okresu wypowiedzenia określonego w umowie liczonego od dnia doręczenia niniejszego pisma” (oświadczenie o wypowiedzeniu k. 33), a zatem zgodnie z § 9 umowy wynosił 30 dni i upłynął z końcem dnia 29 grudnia 2021r. ( art. 111 § 1 i 2 k.c. ). Jako, że powód dochodzi roszczeń związanych z jego działalnością gospodarczą, termin przedawniani wynosi trzy lata i obliczony zgodnie z zasadami określonymi w art. 118 k.c. jego koniec przypadł na 31 grudnia 2024r. Pozew złożono we wrześniu 2025r., a zatem po upływie terminu przedawnienia. Wobec brzmienia art. 117 § 2 1 k.c. upływ terminu przedawnienia przysługującego przeciwko konsumentowi sąd musi wziąć pod uwagę z urzędu. W tej sytuacji na rozprawie w dniu 14 maja 2026r. przewodniczący zwróci uwagę na wątpliwości co do prawidłowości obliczenia przez powoda daty wymagalności roszczenia, a pełnomocnik pozwanego podniósł zarzut przedawnienia. Jako, że dochodzone roszczenie jest w świetle art. 118 k.c. przedawnione powództwo podlegało oddaleniu, a badanie dalszych zarzutów podnoszonych przez stronę pozwaną okazało się zbędne. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis ar. 98 k.p.c. , zasadzając od powoda na rzecz pozwanego koszty zastępstwa procesowego. SSO Łucja Oleksy-Miszczyk