Postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie, II Ca 1984/25

Sygnatura akt II Ca 1984/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2026 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia sądu rejonowego del. do SO Magdalena Pasieka - Paczek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie II Wydziału Cywilnego Odwoławczego z dnia 25 listopada 2024 roku, sygnatura akt II Ca 1496/23 w sprawie z powództwa J. B. przeciwko (...) w Niemczech o zapłatę odrzuca skargę . Sygnatura akt II Ca 1984/25 Szczecin, dnia 13 marca 2026 r. ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...) (...) (...) Sygnatura akt II Ca 1984/25 UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 października 2025 r. J. B. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2024 r., sygnatura akt II Ca 1496/23, którym sąd rozpoznał w sprawie z powództwa J. B. przeciwko (...) w Niemczech o zapłatę apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygnatura akt I C 477/23 i w jej wyniku powództwo oddalił oraz obciążył powódkę kosztami postępowania za obie instancje. W uzasadnieniu skargi J. B. wywodziła, iż wydane przez sąd okręgowy orzeczenie jest dla nie krzywdzące, a sędzia sprawozdawca orzekając w sprawie nie uwzględnił, że straciła samochód marki S. będący dorobkiem jej życia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia służący wzruszeniu prawomocnego orzeczenia. Nie ma charakteru środka kontroli prawidłowości orzeczeń, lecz stanowi procesową instytucję umożliwiającą ponowne rozpoznanie sprawy z przyczyn skonkretyzowanych w ustawie; realizuje w ten sposób zadania "reparacyjne" ( vide postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2010 r., III CZ 67/09 oraz z dnia 21 marca 2014 r., IV CZ 9/14 ). Z uwagi na wyjątkowość tej instytucji, przed przystąpieniem do jej merytorycznego badania konieczne jest ustalenie, czy skarga została wniesiona w przepisanym terminie, czy jest dopuszczalna i została oparta na ustawowej podstawie, co wynika z faktu, iż w myśl art. 410 § 1 k.p.c. , sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym . Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem zostały przez ustawodawcę ujęte w przepisach art. 401 - 404 k.p.c. Merytoryczne rozpoznanie skargi jest możliwe jedynie po ustaleniu, iż skarga jest oparta na ustawowej podstawie prawnej, albowiem w przeciwnym wypadku podlega odrzuceniu i na stronie skarżącej spoczywa ciężar wskazania podstawy prawnej skargi ( art. 409 k.p.c. ). Co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c. wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia, jak też wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, ale w rzeczywistości nie wystąpiła ( tak postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UZ 6/11, z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, z dnia 11 marca 2009 r., II UZ 2/09, z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 71/08, z dnia 22 listopada 2007 r., III CZ 47/07, z dnia 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07 oraz dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05 ). Innymi słowy, nawet sformułowanie w skardze podstawy wznowienia w sposób odpowiadający jednej z przesłanek ujętych w art. 401 k.p.c. – art. 404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z treści skargi i jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa wznowieniowa faktycznie nie zachodzi, więc taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż w przypadku postępowania jakie toczyło się przed Sądem Okręgowym w Szczecinie w sprawie II Ca 1496/23 nie zaistniała żadna z ustawowych przesłanek uprawniających skarżącą do złożenia skargi o wznowienie tego postępowania, a w każdy razie na żadną z takich przesłanek skarżąca nie powołała się w piśmie z dnia 6 października 2025 r. W szczególności nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 401 pkt 1 k.p.c. , jako że w składzie sądu orzekającego w sprawie II Ca 1496/23 nie uczestniczyła osoba nieuprawniona oraz nie orzekał w sprawie sędzia wyłączony z mocy ustawy. J. B. w skardze z dnia 6 października 2025 r. nie powoływała się też na żadne tego rodzaju okoliczności, które objęte byłby dyspozycją art. 401 pkt 2 k.p.c. , tj. by skarżąca nie miała zdolności sądowej lub procesowej, nie była należycie reprezentowana bądź aby wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie wskazywała także na podstawy skargi o wznowienie postępowania ujęte w art. 401 ( 1) k.p.c. (orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją , ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydano orzeczenie), art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. (wyrok oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym), art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. (wyrok uzyskany za pomocą przestępstwa), czy art. 403 § 2 k.p.c. (późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego albo wykrycie takich faktów lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu). W istocie strona skarżąca podstawy skargi upatrywała w samym fakcie wydania przez sąd niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, co w świetle powyższych wywodów nie stanowi ustawowej podstawy do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest skarga o wznowienie postępowania. Tak argumentując sąd okręgowy uznał, że skarga podlegała odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, o czym orzekł zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. w sentencji postanowienia. sędzia Magdalena Pasieka - Paczek