Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, I ACa 4720/24

Sygn. akt I ACa 4720/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2026 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Saramaga Protokolant: Oliwia Paterka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa O. J. , G. J. przeciwko (...) SA w I. o ustalenie i zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt I C 2163/23 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I o tyle, że początkowy dzień należnych ustawowych odsetek za opóźnienie określa na 4 listopada 2022 r., pozostawiając bez zmian pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w tym punkcie; 2. w pozostałej części apelację oddala; 3. zasądza od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów po 2.025 złotych kosztów postępowania apelacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 18 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy zasądził od strony pozwanej (...) S.A. w I. na rzecz powodów O. J. i G. J. łącznie kwotę 379.064,69 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 12.10.2022 r. do dnia zapłaty, ustalił, że umowa kredytu nr (...) dnia 30.09.2008r. zawarta między powodami O. J. i G. J. a (...) S.A. w I. , nie istnieje oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów łącznie kwotę 11.834 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Od powyższego wyroku apelację wniosła strona pozwana, zaskarżając go w zakresie pkt I i III tj. w zakresie daty początkowej płatności ustawowych odsetek za opóźnienie, wskazując, że powinien być to 9 grudnia 2023 r. jako dzień następujący po dniu doręczenia odpisu pozwanej stronie pozwanej, a nie 12 października 2022 r. jak dzień skutecznego wezwania strony pozwanej przez powodów do zapłaty. Wskazując na naruszenie przez Sąd Okręgowy art. 233 § 1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że odsetki za opóźnienie należały się powodom od daty przyjętej w zaskarżonym wyroku oraz na naruszenie art. 455 k.c. i 481 § 1 w związku z art. 385 1 § 1 k.c. , strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie roszczenia o zasądzenie odsetek za okres od 12 października 2022 r. do 9 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja strony pozwanych jest zasadna jedynie w niewielkim zakresie. Podstawą rozpoznania apelacji były ustalenia poczynione przez Sąd I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdyż znajdowały one pełne oparcie w zebranym w niniejszym postępowaniu materiale dowodowym, dlatego też Sąd Apelacyjny, przy zastosowaniu art. 387 § 2 1 ust. 1 k.p.c. , ustalenia te uznał w całości za własne. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu I instancji jedynie w zakresie początkowej daty naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należności głównej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie złożenia reklamacji przez powodów, wskazać należy, że w istocie została ona podpisana przez U. Ł. z załączoną kopią pełnomocnictwa. Nie sposób jednak pominąć istotnej okoliczności (o czym strona pozwana nie wspomina już w apelacji), że reklamacja ta została merytorycznie rozpatrzona (nie uwzględniono jej), a odpowiedzi udzielono bezpośrednio powodowi O. J. , wskazując, że dołączone do reklamacji pełnomocnictwo nie spełniało wymogów formalnych – ale jedynie w zakresie w jakim możliwe byłoby przekazanie odpowiedzi na reklamację U. Ł. . Nie ulega zatem wątpliwości, że reklamacja powodów została skutecznie doręczona przez powodów stronie pozwanej, która nie uwzględniła jej. W tych okolicznościach zarzut strony pozwanej jest bezzasadny. Ponowna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wskazuje na dopuszczenie się przez Sąd I instancji uchybień wskazywanych przez stronę pozwaną. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika takie rozumowanie Sądu Okręgowego, które w przedmiocie ustalenia nieważności łączącej strony umowy kredytu ignorowałoby zasady logiki, doświadczenia życiowego, czy też prowadziłoby do wniosków niewynikających z powyższego materiału. Przeciwnie, rozważania te były poparte wnikliwą, trafną i przekonującą oceną dowodów, prowadzącą do ustalenia prawidłowej i niebudzącej wątpliwości podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 455 k.c. i art. 481 § 1 k.c. Zważyć należy, że roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia staje się wymagalne w trybie art. 455 k.c. , który stanowi, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do jego wykonania. W niniejszej sprawie reklamacja powodów została odebrana przez stronę pozwaną 5 października 2022 r. Sąd Apelacyjny uznał, że po uwzględnieniu 30-dniowego terminu na jej rozpatrzenie bieg terminu dla odsetek za opóźnienie rozpoczął się od dnia następnego tj. 4 listopada 2022 r. Sąd Apelacyjny wskazuje, że zgodnie ze stanowiskiem TSUE zwartym w wyroku z 7 grudnia 2023 r. w sprawie C 140-22 „Artykuł 6 ust. 1 i art.7 ust.1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania nieważności w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję bankową ze względu na to, iż umowa ta zawiera nieuczciwy warunek, bez którego nie może ona dalej obowiązywać:- stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą wykonywanie praw, które konsument wywodzi z tej dyrektywy, jest uzależnione od złożenia przez tego konsumenta przed sądem oświadczenia, w którym twierdzi on, po pierwsze, że nie wyraża zgody na utrzymanie w mocy tego warunku, po drugie, że jest świadomy z jednej strony faktu, że nieważność wspomnianego warunku pociąga za sobą nieważność wspomnianej umowy, a z drugiej - konsekwencji tego uznania nieważności, i po trzecie, że wyraża zgodę na uznanie tej umowy za nieważną;” Zdaniem Sądu Apelacyjnego powodowie już w reklamacje złożonej stronie pozwanej wyrazili swe stanowisko dotyczące abuzywności postanowień zawartych w przedmiotowej umowie, nie uległo ono zmiany do chwili rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym już w dacie upływu terminu do rozpatrzenia reklamacji strona pozwana pozostawała w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyroku jedynie w zakresie początkowej daty płatności odsetek, oddalając apelację z pozostałej części jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. Z uwagi na fakt, że apelacja strony pozwanej została uwzględnione jedynie w niewielkiej części, Sąd uznał, że to ona jest stroną przegrywającą sprawę i na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów koszty postępowania apelacyjny w kwocie po 2025 zł dla każdego z nich mając na uwadze, że łączna ich wysokość to 4050 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 6 w związku z § 10 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Jacek Saramaga ZARZĄDZENIE 1) (...) 2) (...)