Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, VI Ka 176/26

Sygn. akt VI Ka 176/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2026 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie : Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Karolina Matyjewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. i 11 maja 2026 r. sprawy O. L. ur. (...) w K. s. D. , C. z domu A. obwinionego z art. 86 § 2 kw z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt II W 609/25 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego O. L. , II. zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 176/26 UZASADNIENIE O. L. został obwiniony o to, że: w dniu 3 lutego 2025 roku o godzinie 12:50 w miejscowości K. ulica (...) rejonu (...) prowadząc pojazd marki H. o numerze rejestracyjnym (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie zachował należytej ostrożności w wyniku czego uderzył w drzwi prawidłowo zaparkowanego pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po czym odjechał z miejsca zdarzenia tj. o czyn z art. 86 § 2 k.w. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2025 r. o sygn. akt II W 609/25: 1. uznał obwinionego O. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. i za to na podstawie cytowanego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; 2. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.s. w. zwolnił obwinionego od kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa w całości. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony z której treści wynika, że zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: - obrazę przepisów postępowania ( art. 7 k.p.k. ) poprzez dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom świadków bezpośrednio zainteresowanych finansowo wynikiem sprawy (wyłudzenie odszkodowań), przy jednoczesnym zignorowaniu faktu, że oskarżony (obwiniony) w chwili zatrzymania był pieszym; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony (obwiniony) kierował pojazdem, podczas gdy jedynym dowodem jest stronnicza notatka Policji oraz zeznania osób zaangażowanych w proceder „podwójnej” likwidacji szkody w (...) i Z. ; - obrazę art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku o badanie krwi, co uniemożliwiło wykazanie stanu faktycznego i naruszyło prawo do obrony; - naruszenie art. 4 k.p.k. (zasada obiektywizmu) poprzez pominięcie powiązań towarzyskich między policją, świadkami i agentem ubezpieczeniowym (p. V. ). Podnosząc powyższe zarzuty, obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia śledztwa wszczętego zawiadomieniem z dnia 29.01.2026 r. w Prokuraturze Rejonowej w Zgorzelcu oraz o natychmiastowy zwrot dokumentu prawa jazdy, wobec braku dowodów na prowadzenie pojazdów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego nie była zasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przedmiotem postępowania w badanej sprawie było wykroczenie z art. 86 § 2 k.w., o którego popełnienie został obwiniony O. L. i ustalenia Sądu koncentrować się powinny na okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał całościowej i swobodnej – nie zaś dowolnej – oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego oraz zasady obiektywizmu wynikającej z art. 4 k.p.k. Ustalenia faktyczne w badanej sprawie zostały oparte przede wszystkim na zeznaniach świadków F. N. i G. N. , którzy w sposób spójny relacjonowali, jak doszło do kolizji – uderzenia przez samochód prowadzony przez obwinionego w drzwi prawidłowo zaparkowanego samochodu pokrzywdzonego - spowodowanej przez O. L. oraz to, co stało się później: po przejechaniu ok. 10 m O. L. zatrzymał samochód H. i wysiadł z niego żeby sprawdzić, co się stało. Kiedy rozmawiał z F. N. o sposobie naprawienia szkody, wyczuwalna od niego była silna woń alkoholu. Obwiniony chwiał się na nogach, mówił bełkotliwie. Chociaż początkowo przystał na rozliczenie się z pokrzywdzonym w ramach naprawienia szkody i zapowiedział, że przyniesie z samochodu pieniądze, zamiast tego wsiadł do pojazdu i odjechał z miejsca zdarzenia. F. N. znał nazwisko obwinionego, kojarzył go z widzenia, nie ulega zatem wątpliwości, iż prawidłowo go zidentyfikował. Jego zeznania potwierdziła także G. N. , która pobiegła za odjeżdżającym obwinionym, próbując go zatrzymać. Zeznania świadków dotyczące stanu nietrzeźwości O. L. potwierdziło przeprowadzone później przez Policję badanie trzeźwości obwinionego, które wykazało: w I badaniu wykonanym o godz. 13:46 z wynikiem 0,96 mg/l, II badanie o godz. 14:01 z wynikiem 0,99 mg/l, III badanie o godz. 14:33 z wynikiem 0,95 mg/l, IV badanie o godz. 15:02 z wynikiem 0,89 mg/l. Ze względu na jednoznaczny wynik przeprowadzonego badania, a także relację świadków, którzy wyczuli od obwinionego silną woń alkoholu, nie było konieczności przeprowadzania dodatkowych badań krwi obwinionego, dlatego też zarzut naruszenia art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. również uznać należało za bezzasadny. Stan nietrzeźwości z pewnością miał wpływ na możliwość oceny sytuacji na drodze oraz czas reakcji obwinionego podczas prowadzenia samochodu. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia szczegółowo przeanalizował zachowanie obwinionego nie tylko w kontekście wykroczenia z art. 86 § 2 k.w., o którego popełnienie został obwiniony, ale także przepisów dotyczących ruchu drogowego. Sąd Odwoławczy w pełni to stanowisko aprobuje, nie ma zatem konieczności ponownego przytaczania zawartej w nim argumentacji. Jako, że w badanej sprawie nie zachodziły nie dające się usunąć wątpliwości, wbrew stanowisku skarżącego, nie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo i tym samym nie było podstaw do jego uniewinnienia. Podkreślić należy, iż zachowanie obwinionego, który po krótkiej wymianie zdań z F. N. odjechał, skręcając w ulicę (...) , a następnie zaparkował pojazd po czym poruszał się pieszo, w okolicznościach badanej sprawy uznać należy na próbę uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, którego się dopuścił. W związku z powyższym prezentowana przez obwinionego linia obrony, iż w momencie zatrzymania przez Policję poruszał się pieszo, nie podważa wiarygodności relacji świadków oraz ustaleń faktycznych dotyczących jego sprawstwa i winy w zakresie przypisanego mu wykroczenia. Jednocześnie za całkowicie nielogiczne uznać należało wyjaśnienia obwinionego, który twierdził, iż mimo że nie czuł się winny zdarzenia drogowego, odstawił samochód w inne miejsce, a wracając na miejsce zdarzenia, aby porozmawiać z kierowcą S. (...) , po drodze kupił i spożył alkohol w postaci butelki wódki (k. 47). Jako że kwestie wypłaty odszkodowań z polis OC nie są przedmiotem niniejszego postępowania, wystarczające będzie stwierdzenie, iż – jak wynika z akt badanej sprawy – procedura likwidacji szkody oparta została o sporządzone przez Policję zaświadczenie o zdarzeniu drogowym. Wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącego, w badanej sprawie brak jest okoliczności wskazujących na to, aby dokument ten zawierał „fałszywą wersję zdarzeń”. Jeżeli obwiniony ma zastrzeżenia co do prawidłowości likwidacji szkody i podstawy do wypłaty odszkodowań z tego tytułu, może dochodzić swoich roszczeń postępowaniu cywilnym. Zgłaszane przez obwinionego wątpliwości nie podważają prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Rzekome powiązania towarzyskie pomiędzy policją, pokrzywdzonym i agentem ubezpieczeniowym pozostają w sferze gołosłownych domniemań nie mających wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskazać należy że nie została do chwili obecnej prawomocnie rozstrzygnięta sprawa II K 425/25 Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w której O. L. oskarżony jest o czyn z art. 178a § 1 k.k. dotyczący tego samego zdarzenia. Ewentualny wyrok skazujący w tej sprawie i wymierzoną karę należy rozpatrywać w kontekście art. 10 § 1 k.w. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego O. L. . Ponadto w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w. Sąd Okręgowy mając na względzie sytuację materialną obwinionego zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.