Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, V GC 379/25

Sygn. akt VGC 379/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2025r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie SSR Maciej J. Naworski po rozpoznaniu dnia 12 czerwca 2025r. w Z. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) (...) w X. ( KRS (...) ) przeciwko (...) .. M. (...) w K. ( KRS (...) ) o zapłatę 1. zasądza od pozwanego (...) (...) . w K. na rzecz powoda (...) (...) w X. kwotę 59.347,50zł ( pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta czterdzieści siedem złotych i pięćdziesiąt groszy ) ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty: - 11.869,50zł od dnia 22 lipca 2024r., - 23.739zł od dnia 22 września 2024r., - 23.739zł od dnia 22 października 2024r. do dnia zapłaty, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.358zł ( osiem tysięcy trzysta pięćdziesiąt osiem złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 5.400zł ( pięć tysięcy czterysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VGC 379/25 UZASADNIENIE (...) (...) w X. żądała od (...) (...) w K. 59.347,50zł z odsetkami. Świadczyła bowiem usługi w zakresie ochrony a pozwana nie zapłaciła jej wynagrodzenia za czerwiec sierpień i wrzesień 2024r.; zawarła zaś ugodę i uznała dług co uzasadnia powództwo ( k. 4 – 5 ). Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ powódka nie udowodniła zasadności roszczenia ( k. 58 ). Sąd ustalił, co następuje: W 2015r. (...) (...) w K. zleciła (...) (...) (...) w X. odpłatną ochronę swoich obiektów. Bezsporne ( umowa, k. 9 – 13 ). W 2020r. na prawa i obowiązki z umowy zawartej z (...) (...) w K. przejęła od (...) (...) (...) w X. (...) (...) w X. . Bezsporne ( umowa, k. 14 ). W 2024r. (...) .. M. (...) K. miała płacić (...) (...) . w X. za ochronę 23.739zł wynagrodzenia miesięcznie. Niezaprzeczone ( oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23 ). (...) .. M. (...) w K. zapłaciła (...) sp. z o.o. w (...) .869,50zł wynagrodzenia za czerwiec 2024r. Dowód: oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23, R. I. (...) . w K. i (...) (...) w X. rozwiązały łączącą je umowę z dniem 30 września 2024r. Bezsporne ( oświadczenie k. 23 – 23v. ). Sąd zważył, co następuje: 1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów i art. 231 k.p.c. Dokumenty z uwagi na ich treść i formę stanowiły wiarygodny dowód; zostały też nadesłane w należycie poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisach, wobec czego nie były jedynie bezwartościowymi kopiami. Z określonych faktów można zaś wyprowadzać na zasadzie domniemania wnioski o wystąpieniu kolejnych zdarzeń. Sąd oddalił wnioski o przesłuchanie świadków, ponieważ ich przeprowadzenie nie było potrzebne ( art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. ). Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter ( art. 299 k.p.c. ). 2. W tym miejscu należy odnotować, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, w tym sformułowania odpowiednich twierdzeń i zarzutów i ryzyko zaniechania w tym zakresie. Uwypuklić trzeba też, że ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne ( ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c. ). W sprawie o roszczenia wynikające z umowny powód powinien zatem udowodnić, że strony łączył stosunek obligacyjny przewidujący dochodzone roszczenie oraz jego rodzaj i wysokość a pozwanego obciąża konieczność wykazania zasadności zarzutów, którymi się broni. 2. W świetle oświadczeń stron rozstrzygniecie nie nastręczało trudności. Powódka przedstawiła bowiem dowód zawarcia umowy z pozwaną a wysokość jej wynagrodzenia wprost wynikała z oświadczenia pozwanej o uznaniu długu, które złożyła w ugodzie zawartej we wrześniu 2024r. W tej sytuacji zarzut pozwanej, że powódka nie wykazała zasadności roszczenia trafiał w próżnię. Przeciwnie, powódka wykonała onus probandi dokumentami, których treść nie pozostawiała żadnych wątpliwości. W rezultacie Sąd uwzględnił żądanie na podstawie art. 750 w związku z art. 735 § 1 i art. 481 § 1 k.c. i orzekł o kosztach w myśl art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1 1 k.p.c. 3. Dla porządku Sąd wyjaśnia, że de lege lata obrona poprzez wytoczenie powództwo wzajemne jest w sprawach gospodarczych niedopuszczalna ( art. 458 8 § 3 k.p.c. ). Sąd nie orzekał więc w sprawie o roszczeniach pozwanego. 4. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 148 1 § 1 k.p.c. Przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne a strony nie złożyły wniosków w trybie art. 148 1 § 3 k.p.c.