Postanowienie Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie, I 1 Co 1849/24

sygn. akt I 1 Co 1849/24 POSTANOWIENIE 27 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie: Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2025 r. w Warszawie w sprawie z wniosku wierzyciela (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. przeciwko dłużnikowi (...) – spółce jawnej z siedzibą w W. o egzekucję świadczeń pieniężnych prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie Stefana Pawła Gintowta pod sygn. Km 765/14 na skutek skargi dłużnika z 7 lutego 2024 r. na postanowienie komornika sądowego z 9 stycznia 2024 r. postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie komornika sądowego w ten sposób, że: a. uchylić drugi punkt orzeczenia oznaczony ponownie jako „1)” dotyczący przyznania wierzycielowi kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym; b. pkt. 2) nadać treść: „ustalić koszty postępowania egzekucyjnego na 31 609,21 zł (trzydzieści jeden tysięcy sześćset dziewięć złotych dwadzieścia jeden groszy), przy czym 358,21 zł tytułem kosztów doręczania korespondencji (art. 39 ust. 2 pkt 8 u.k.s.e.), a 31 251 zł (trzydzieści jeden tysięcy dwieście pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem opłaty egzekucyjnej z art. 30 u.k.k. w zw. z art. 52 ust. 2 u.k.k. naliczonej od wartości egzekwowanego świadczenia 312 510 zł, w zakresie którego egzekucja została wszczęta oczywiście niecelowo”; c. dodać pkt 3) o treści: „pobrać od wierzyciela (...) sp. z o.o. w O. 31 491 zł (trzydzieści jeden tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem opłaty z art. 30 u.k.k. oraz 67% wydatków komornika”; d. dodać pkt 4) o treści: „przyznać dłużnikowi (...) – spółce jawnej w W. od wierzyciela (...) sp. z o.o. w O. zwrot kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym w kwocie 612 zł (sześćset dwanaście złotych); 2. oddalić skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądzić od wierzyciela (...) sp. z o.o. w O. na rzecz dłużnika (...) – spółce jawnej w W. 140,70 zł (sto czterdzieści złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIE Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Sąd ustalił, że w zakresie 312 509,57 zł z egzekwowanych 466666,64 zł postępowanie zostało wszczęte oczywiście niecelowo, skoro w tym zakresie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (13.05.2014 r.) dłużnik spłacił zadłużenie (przelewami z 30.08.2013 r., 5.09.2013 r., 20.09.2013 r., 16.01.2014 r., 20.02.2014 r., 1.03.2014 r., 28.02.2014 r.), co było między stronami bezsporne ( por. s. 2. pozwu z 10.06.2014 r. z pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, s. 3 odpowiedzi na pozew, s. 15 uzasadnienia wyroku z 24.07.2019 r. – kopie z akt XVI GC 782/14 w niniejszych aktach ). W pozostałym zakresie o niecelowości (tym bardziej oczywistej) mowy być nie może, skoro oświadczenia o potrąceniu (choć skuteczne) zostały złożone już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (3.06.2014 r., 9.06.2014 r., 23.07.2014 r.). Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 30 u.k.k. w zw. z art. 52 ust. 2 u.k.k. komornik obowiązany był naliczyć opłatę stosunkową od 312 510 zł ( w zakresie odsetek, z uwagi na niesprecyzowanie żądania ani we wniosku egzekucyjnym, ani w tytule, sąd uznał że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte ), która wyniosła 31 251 zł, i obciążyć nią wierzyciela. Opłata stosunkowa za oczywiście niecelowe wszczęcie egzekucji jest obowiązkowa i spełnia istotne cele, przede wszystkim sankcjonuje oczywiście niecelowe sięganie po środki przymusu państwowego. Przypadek, który zaistniał w niniejszym postępowaniu, jest sztandarowym przykładem oczywiście niecelowego wszczęcia egzekucji, mianowicie wszczęcia egzekucji o świadczenie, które zostało już zaspokojone, a więc w zakresie nieistniejącej wierzytelności. Wydatki natomiast na zasadzie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. powinien rozliczyć stosunkowo, obciążając wierzyciela 67% tych wydatków, co stanowi 240 zł. Pozostałą częścią powinien obciążyć dłużnika, jednak z uwagi na zakaz reformationis in peius sąd nie obciążył skarżącego. Obie strony poniosły koszty zastępstwa prawnego po 1 800 zł (§ 6 pkt 7 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – z uwagi na datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, por. § 21 aktualnego rozporządzenia). Powinny być rozliczone również stosunkowo, stosownie do art. 100 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. , tym samym skoro wierzyciel „przegrał” w 67% powinien ponieść taką część sumy tych kosztów, a więc zwrócić dłużnikowi 612 zł. W pozostałym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ponieważ dłużnik wygrał postępowanie skargowe w 67% i poniósł opłatę od skargi (50 zł) oraz koszty pełnomocnika (160 zł zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), wierzyciel obowiązany jest zwrócić mu 67% z tych kosztów, co daje zasądzoną kwotę 140,70 zł. Zarządzenia: 1. odpis postanowienia doręczyć pełnomocnikom stron, a komornikowi z pouczeniem o zażaleniu poziomym; 2. akta przedłożyć z korespondencją lub za miesiąc z potwierdzeniami doręczeń. Warszawa, 27 listopada 2025 r. sędzia Mateusz Janicki