Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, II Ca 2057/23

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 grudnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2024 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa małoletniego J. P. (1) działającego przez matkę M. D. przeciwko J. P. (2) o podwyższenie alimentów na skutek apelacji małoletniego powoda od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2023r. sygn. akt IV RC 143/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w punktach 2. i 3. w ten sposób, że: a. w punkcie 2. zasądza od pozwanego na rzecz małoletniego powoda podwyższoną rentę alimentacyjną w kwocie 1.700 zł (jeden tysiąc siedemset) miesięcznie, począwszy od dnia 10 marca 2022 r., płatne do 10. dnia każdego miesiąca, do rąk matki powoda M. D. , z ustawowymi odsetkami za opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat, w miejsce alimentów ustalonych w ugodzie sądowej z dnia 30 września 2020 r. zawartej przed Sądem Rejonowym Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu w sprawie IV RC 442/20, oddalając powództwo w pozostałej części, b. w punkcie 3. nie obciąża małoletniego powoda kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego i nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu kwotę 470 zł stanowiącą część nieuiszczonej opłaty od pozwu; II. oddala apelację w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanego na rzecz małoletniego powoda kwotę 782,40 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty oraz nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu kwotę 470 zł stanowiącą część nieuiszczonej opłaty od apelacji. Ryszard Małecki UZASADNIENIE Apelacja małoletniego powoda była częściowo zasadna. Sąd Okręgowy co do zasady podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i oparte na nich rozważania, z uwzględnieniem poniższych zastrzeżeń. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzecznie doszło do zmiany stosunków, o której mowa w art. 138 krio . – zarówno w potrzebach małoletniego z uwagi na upływ czasu i wzrost cen, jak i w możliwościach zarobkowych pozwanego. Usprawiedliwione potrzeby dziecka należy każdorazowo ustalać przez pryzmat zasady równej stopy życiowej – są one wypadkową możliwości zarobkowych obojga rodziców. Koszty te ustala się na aktualnym oraz przewidywanym średnim poziomie, szacując koszt utrzymania dziecka w skali miesiąca. Usprawiedliwione potrzeby należy ustalać w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz zasady doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy zweryfikował ustalenia Sądu I instancji w zakresie usprawiedliwionych potrzeb małoletniego, uwzględniając znaczny wzrost inflacji od 2021 r. w stosunku do daty zawarcia ugody, wzrost potrzeb dziecka w zakresie wyżywienia związany z wiekiem oraz podwyższenie poszczególnych potrzeb z uwagi na większe możliwości zarobkowe pozwanego. Z zeznań podatkowych pozwanego za lata 2022 i 2023 wynika, że pozwany osiągnął dochód podatkowy na poziomie 22.000 miesięcznie w roku 2022 i 26.000 zł miesięcznie w roku 2023, przy przychodzie rocznym ponad 1.100.000 zł w 2022 r. i ponad 1.500.000 zł w 2023 r. W związku z tym Sąd Okręgowy ustalił następujące koszty utrzymania małoletniego powoda:  mieszkanie 405 zł  przedszkole 250 zł  wyżywienie – 600 zł  składki w przedszkolu – 30 zł;  podręczniki do przedszkola –15 zł  wycieczki przedszkolne – 5 zł  judo – 120 zł;  rozrywka i rekreacja (np. wyjścia do kina, zakup książek, gier i zabawek) – 200 zł  partycypacja w kosztach zakupu paliwa i utrzymaniu samochodu w związku z dojazdami – 120 zł  leki – średnio 50 zł  odzież i obuwie – 200 zł;  środki czystości i higieny – 100 zł.  Wakacje 250 zł Łączny usprawiedliwiony koszt utrzymania małoletniego w skali miesiąca wynosi ok. 2.400 zł. Podwyższenie poszczególnych wydatków przez Sąd Okręgowy wynikło z uwzględnienia w większym stopniu zasady równej stopy życiowej Matka powoda w większym stopniu realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec syna przez osobiste starania opiekuńczo-wychowawcze, stąd pozwany winien w większym stopniu finansowo partycypować w kosztach utrzymania dziecka. Pozwany ma też znacznie wyższe możliwości zarobkowe. Jednocześnie z akt sprawy IV Nsm 37/23 wynika, że na tym etapie uprawdopodobnione zostało opinią biegłej, że ograniczony kontakt pozwanego z synem jest wynikiem braku porozumienia między rodzicami i brak jest przeszkód dla rozszerzenia kontaktów małoletniego z ojcem na przyszłość. Stąd należało pozwanego obciążyć kosztami utrzymania dziecka w 70% W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok podlegał zmianie w punktach 2. i 3. na podstawie art. 386 § 1 kpc . przez podwyższenie alimentów do 1.700 zł miesięcznie i zmianę rozstrzygnięcia o kosztach procesu w zakresie kosztów sądowych przez orzeczenie o nieuiszczonych kosztach sądowych – pozwany powinien ponieść 47% opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony Koszty procesu w II instancji rozdzielone stosunkowo przez obciążenie powoda kosztami w 53%, pozwanego w 47%. Na koszty poniesione przez powoda złożyło się wynagrodzenie jego pełnomocnika (75% - § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie), na koszty poniesione przez pozwanego wynagrodzenie jego pełnomocnika w kwocie 120 zł (§ 4 ust. 1 pkt 9) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Pozwany został też obciążony przypadająca na niego częścią nieuiszczonej opłaty od apelacji na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych. Ryszard Małecki