Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, VI U 1823/24

Sygn. akt VI U 1823/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2025r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia Karolina Chudzinska Protokolant – protokolant sądowy Roksana Prill po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2025r. w B. odwołania: Z. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 18 września 2024r., znak: (...) w sprawie: Z. G. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o rekompensatę 1. Zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje ubezpieczonemu prawo do rekompensaty. 2. Stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sędzia Karolina Chudzinska Sygn. akt VI U 1823/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 września 2024r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił Z. G. prawa do rekompensaty, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm. ) i ustawy z dnia 19 grudnia 2019r. o emeryturach pomostowych ( tekst jednolity Dz.U. z 2022r., poz. 1340 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia wszystkich warunków niezbędnych do przyznania żądanej rekompensaty, ponieważ nie udowodnił w wymaganym okresie co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych - ZUS uwzględnił ubezpieczonemu do okresu pracy w warunkach szczególnych łącznie 6 miesięcy i 19 dni ( od 12.06.1990r. do 31.12.1990r.). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w szczególności posiada wymagany okres pracy w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił i zważył co następuje : Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych – ubezpieczonemu, który posiada na dzień 31 grudnia 2008r. co najmniej 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnych charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , przysługuje prawo do rekompensaty. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania rekompensaty. W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych i dokumentacji pracowniczej, a także przesłuchał ubezpieczonego i świadków : R. C. , K. K. , R. B. , J. K. , A. L. , W. J. , S. W. , W. D. , T. M. , A. P. i M. N. ( nagranie z rozprawy z dnia 03.07.2025r.). Po przeanalizowaniu wspomnianego wyżej materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza twierdzenia ubezpieczonego dotyczące posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony na cały etat w następujących firmach : - Zakładzie (...) przy ZR (...) - od 26.06.1978r.do 30.09.1983r., - (...) Ż. – od 29.05.1985r. do 30.09.1991r., - (...) H. B. – od 05.11.1996r. do 11.12.1998r., - PPHU (...) – od 11.02.1999r. do 10.01.2003r., - (...) Ż. – od 17.03.2003r. do chwili przejścia na emeryturę. W każdej z wymienionych firm – począwszy od powrotu z wojska, tj. od 03.10.1980r. ubezpieczony przez cały okres zatrudnienia stale pracował jako kierowca pojazdu o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony ( pracując w (...) ach w Ż. ubezpieczony kierował także autobusem, który miał powyżej 15 miejsc ). Podczas pracy w (...) w Ż. ubezpieczony w okresie od 12.06.1990r. do 31.12.1990r. korzystał z urlopu bezpłatnego. Ubezpieczony nie korzystał natomiast z dłuższych zwolnień lekarskich. Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz świadków, albowiem były one spójne, logiczne i potwierdzone dodatkowo przez złożone do akt dokumenty. Ponadto należy zaznaczyć, iż świadkowie byli osobami obcymi dla ubezpieczonego, zatem nie byli bezpośrednio zainteresowani wynikiem sprawy, a dodatkowo jako osoby pracujące z ubezpieczonym, opierali złożone zeznania na własnych spostrzeżeniach. Wspomniane wyżej dowody wskazują, że podczas zatrudnienia u powyższych pracodawców, od 03.10.1980r. do 30.09.1983r., od 29.05.1985r. do 11.06.1990r., od 01.01.1991r. do 30.09.1991r., od 05.11.1996r. do 11.12.1998r., od 11.02.1999r. do 10.01.2003r., od 17.03.2003r. do 31.12.2008r. ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych określoną w wykazie A dziale VIII pod poz. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, co po uwzględnieniu okresu pracy w warunkach szczególnych uznanego przez ZUS, daje znacznie ponad wymagane 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania rekompensaty , dlatego też Sąd zgodnie z art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, jak w pkt 1 wyroku. Jednocześnie, z uwagi na fakt, że przedstawione ZUS-owi dokumenty były niewystarczające, a istniejące wątpliwości mogły zostać wyjaśnione dopiero w toku postepowania sądowego, Sąd w pkt 2 wyroku stwierdził, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za niewyjaśnienie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sędzia Karolina Chudzinska