Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, II AKa 44/25

Sygnatura akt II AKa 44/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka /spr./ Sędziowie: SA Jarosław Mazurek SA Bogusław Tocicki Protokolant: Joanna Rowińska przy udziale Dariusza Sulikowskiego prokuratora Prokuratury (...) we W. po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. sprawy A. J. o zadośćuczynienie na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawczynię od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt III Ko 604/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. nie uwzględnić wniosku o zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni A. J. poniesionych kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze; III. stwierdza, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 21 listopada 2014 r., III Ko 604/24, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego , zasądził od Skarbu Państwa na rzecz A. J. 43.290 zł z ustawowymi odsetkami za zwłokę, tytułem zadośćuczynienia za wydanie i wykonanie decyzji Komendanta (...) Milicji Obywatelskiej we W. nr (...) o internowaniu od 6 stycznia 1982 r. do 13 marca 1982 r., oddalając dalej idące żądanie. Wyrok zaskarżyła w części oddalającej pełnomocnik wnioskodawczyni r.pr. K. Z. , zarzucając: I. w zakresie zadośćuczynienia: 1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 KPK , przez dowolną ocenę dowodów i uznanie, że zasądzone zadośćuczynienie spełnia cel określony w art. 8 ust. 1 ustawy lutowej; 2. obrazę prawa materialnego, tj.: a) art. 445§1KC w zw. z art. 445§2 KC i art. 448 KC w zb. z art. 8 ust. 1 ustawy lutowej, przez błędne przyjęcie, że zasądzona kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia do krzywd, których doznała wnioskodawczyni; b) art. 8 ust. 1 ustawy lutowej w zw. z art. 445§1 KC przez błędne ich zastosowanie skutkujące uznaniem, że 43.290 zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie za doznaną przez wnioskodawczynię krzywdę, gdy sąd nie uwzględnił okoliczności zatrzymania i warunków bytowych ośrodków odosobnienia, w których przebywała, skutków psychicznych i zdrowotnych, obawy o dalszą przyszłość, zdrowie i życie, niepewności co do okresu izolacji, skali moralnego pokrzywdzenia; c) art. 8 ust. 1 ustawy lutowej w zw. z art. 445§1 KC przez błędną ich wykładnię skutkującą miarkowaniem zasądzonego zadośćuczynienia przez pomnożenie 20.000 zł przez ilość miesięcy pozbawienia wolności; II. w zakresie odsetek, obrazę art. 448§1 KC przez jego niezastosowanie i nieprzyznanie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. We wniosku odwoławczym skarżąca wniosła o zasądzenie na rzecz wnioskodawczyni dalszych 156.710 zł tytułem zadośćuczynienia oraz odsetek za opóźnienie od zasądzonej kwoty 43.290 zł, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje . Apelacja jest bezzasadna, gdyż sąd pierwszej instancji nie uchybił kwestionowanym przepisom prawa, prawidłowo ocenił dowody ujawnione na rozprawie głównej, respektując kryteria wskazane w art. 7 KPK , ustalił stan faktyczny odpowiadający ujawnionym dowodom, który prawidłowo ocenił pod względem prawnym. Wbrew zarzutowi, sąd pierwszej instancji ustalił, że po zatrzymaniu, A. J. została umieszczona w Zakładzie Karnym we W. , w celi czteroosobowej, z toaletą na końcu korytarza. Była pozbawiona korespondencji oraz widzenia z najbliższą rodziną oraz namawiana przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do podpisania tzw. „lojalki”. Pomimo, że warunki socjalno-bytowe były trudne, nie doświadczyła negatywnego traktowania ze strony funkcjonariuszy Służby Więziennej. Wnioskodawczyni 15 stycznia 1982 r. została przewieziona do Ośrodka (...) w G. , gdzie warunki bytowe były znacznie lepsze, choć nadal była pozbawiona korespondencji i widzeń z najbliższymi. Była namawiana do zmiany swojej postawy i nie wiedziała, czy odzyska wolność. W dniu 4 marca 1982 r. uzyskała przepustkę ze względu na śmierć matki, a 13 marca 1982 r. uchylono decyzję o jej internowaniu. Wbrew zarzutowi obrazy przepisu art. 7 KPK , sąd meriti w całości dał wiarę zeznaniom A. J. . Podkreślił przy tym brak pazerności w żądaniu kwoty zadośćuczynienia, w przeciwieństwie do jej pełnomocnika, który zgłosił żądanie bez uzgodnienia z wnioskodawczynią. Sąd zwrócił też uwagę na podawanie przez pełnomocnika nieprawdziwych informacji, niemających podstawy i uzasadnienia w relacji A. J. i przedstawionych przez nią faktach. Odnotować należy, że na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. wnioskodawczyni podała, że nie ocenia doznanej krzywdy na 200.000 zł i nie ustalała z pełnomocnikiem żądania zadośćuczynienia w takiej wysokości. Twierdzenie to powtórzyła w odpowiedzi na pytanie pełnomocnika. Powołując się na przepis art. 8 ust. 1 ustawy lutowej i art. 445§1 KC oraz orzecznictwo sądów polskich, sąd pierwszej instancji obszernie i szczegółowo uzasadnił powody zasądzenia zadośćuczynienia oraz sposób ustalenia jego wysokości, a także zasądzenie odsetek za opóźnienie. W świetle wymienionych okoliczności, wszystkie zarzuty i twierdzenia apelacji są oczywiście bezzasadne. Z tych względów, orzeczono, jak na wstępie. SSA Jarosław Mazurek SSA Jerzy Skorupka SSA Bogusław Tocicki