Postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi, V Ko 141/25

Sygnatura akt V Ko 141/25 POSTANOWIENIE 15 maja 2025 roku Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Michał Błoński Protokolant: Sylwia Kurek pod nieobecność prokuratrora po rozpoznaniu w sprawie R. Z. oskarżonego za czyn z art. 286 § 1 k.k. i inne wskutek wniosku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z 10 kwietnia 2025 roku w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 36 k.p.k. postanawia: nie uwzględnić wniosku i przekazać sprawę do merytorycznego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi. UZASADNIENIE Postanowieniem z 10 kwietnia 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wystąpił do Sądu Okręgowego w Łodzi o rozważenie możliwości przekazania niniejszej sprawy do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie w trybie art. 36 k.p.k. Z akt sprawy wynika, że oskarżony oraz dwóch świadków mieszkają na terenie (...) , a tylko jeden świadek na terenie (...) . Zgodnie z treścią przepisu art. 36 k.p.k. , sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Sąd Odwoławczy zważył, co następuje: Przekazanie sprawy do sądu równorzędnego w trybie art. 36 k.p.k. stanowi wyjątek od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy miejscowo. Każdy wyjątek powinien być interpretowany zgodnie z regułami wykładni zawężającej. W niniejszej sprawie wezwaniu na rozprawę podlega trzech świadków, w tym dwóch mieszka w (...) , a trzeci w (...) . Odległość z (...) do (...) to nieco ponad 100 km., istnieje bardzo dobre połączenie komunikacyjne zarówno kolejowe jak i drogowe. W art. 36 k.p.k. nie chodzi tylko o zwykłą większość osób, które należy wezwać na rozprawę, ale o taką większość, która czyni przekazanie sprawy do innego sądu równorzędnego uzasadnioną względami ekonomiki procesowej i jest uzasadnialna z punktu widzenia odstępstwa od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. W realiach niniejszej sprawy żadna z tych przesłanek nie jest spełniona. Gdyby Sąd właściwy przystąpił niezwłocznie do rozpoznania sprawy, po wpłynięciu aktu oskarżenia do sądu w czerwcu 2024 r., to aktualnie z dużym prawdopodobieństwem sprawa byłaby już zakończona prawomocnie. Względy ekonomiki procesowej i uwzględnienie interesu stron postępowania nakazuje podjęcie intensywnych działań w kierunku przystąpienia wreszcie do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd właściwy rzeczowo i miejscowo niż koncentrowanie się na poszukiwaniu dróg przekazania sprawy do innych sądów.