Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, II AKz 662/22

POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2022 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu, w II Wydziale Karnym, w składzie: Przewodniczący: sędzia Henryk Komisarski Protokolant: st.sekr.sąd. Małgorzata Zwierzchlewska przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. w P. Anny Skrzypczak po rozpoznaniu w sprawie K. Z. na skutek zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, sygn. akt (...) w przedmiocie przejęcia do wykonania na terytorium R. kary 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec obywatelki p. K. Z. , wyrokiem Sądu Okręgowego w S. P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie o sygn. akt (...) na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. UZASADNIENIE Zaskarżonym, opisanym w rubrum postanowieniem Sąd I instancji orzekł o wykonaniu w R. kary 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec obywatelki p. K. Z. , wyrokiem Sądu Okręgowego w S. P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie o sygn. akt (...) , określając przy tym kwalifikację prawną czynów, za które ww. została skazana, według prawa p. . Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skazana, nie zgadzając się z decyzją Sądu I instancji, powołując się przy tym na fakt odbywania kary na terenie R. , gdzie ma zapewnione wiele udogodnień podczas przebywania w warunkach izolacji penitencjarnej, a nadto po odbyciu kary zamierza zostać na terenie R. i tutaj ułożyć sobie życie zarówno rodzinne jak i zawodowe. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd I instancji prawidłowo wskazał jakie podstawy formalne i materialne legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia, tak więc uwzględniając kierunek i zakres zaskarżenia w niniejszej sprawie zbędnym byłoby ich powielanie w tym miejscu. Przypomnieć jedynie wypada, że kwestia przejęcia do wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej polskiemu obywatelowi w innym kraju U. została przez ustawodawcę ściśle uregulowana w rozdziale 66g Kodeksu postępowania karnego i jest ona efektem implementacji Decyzji Ramowej Rady U. nr 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 roku o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania wyroków w U. . Tym samym, o tym czy kara ma zostać przejęta do wykonania przez organy p. wymiaru sprawiedliwości w żadnym razie nie może decydować ocena skazanej dotycząca warunków odbywania kary pozbawienia wolności w P. . Idąc dalej, należy wyraźnie zaznaczyć, iż sprzeciw K. Z. co do przejęcia orzeczenia do wykonania w R. nie może być w niniejszej sprawie czynnikiem decydującym o odmowie uwzględnienia wniosku strony austriackiej, albowiem zgoda skazanej na przekazanie nie jest wymagana, w wypadku gdy orzeczenie jest przekazywane do państwa, którego skazana jest obywatelką i w którym posiada stałe lub czasowe miejsce pobytu. Skoro bezspornym jest, że K. Z. jest obywatelką R. , a przed wyjazdem do A. i pozbawieniem jej za granicą wolności, miała ona w P. stałe miejsce pobytu to stosownie do art. 611 tk § 1 pkt 3 lit. a k.p.k. , zgoda skazanej na przekazanie nie jest wymagana. Dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił ocenę Sądu Okręgowego, że w realiach przedmiotowej sprawy zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w rozdziale 66g k.p.k. , które uzasadniają wykonanie w R. kary 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w S. P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie o sygn. akt (...) , przy czym wykonanie ww. kary w R. pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary, gdyż jak już wcześniej wskazano – skazana jest obywatelką R. i to właśnie z nią, a nie z R. łączą ją ściślejsze więzi. Jednocześnie Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy występowania obligatoryjnych podstaw z art. 611 tk § 1 k.p.k. , które to obligowałby Sąd do odmowy wykonania orzeczenia na terenie R. czy też fakultatywnych z art. 611 tk § 3 k.p.k. , które to mogłaby stanowić podstawę do odmowy wykonania orzeczenia na terenie R. . W konsekwencji, Sąd Apelacyjny, uznając w pełni zasadność zaskarżonego postanowienia i nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia zażalenia, orzekł jak na wstępie. H. K. Pouczenie Niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu