Postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, V Ko 86/21

Sygn. akt V Ko 86/21 POSTANOWIENIE Dnia 2 sierpnia 2022 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Katarzyna Olczak Protokolant: Aneta Ciegiełka po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 2 sierpnia 2022 roku w sprawie zażalenia D. D. na zatrzymanie osoby dokonane w dniu 10 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 46 k.p.s. w., art. 47 § 1 i 2 k.p.s. w. oraz art. 246 § 4 k.p.k. w zw. z art. 47 § 3 k.p.s. w. postanawia: 1. zażalenie częściowo uwzględnić i uznać, że zatrzymanie D. D. w dniu 10 kwietnia 2021 r. było niezasadne; 2. w pozostałym zakresie zażalenia nie uwzględnić i uznać, że zatrzymanie D. D. w dniu 10 kwietnia 2021 r. było prawidłowe; 3. o stwierdzeniu niezasadności zatrzymania zawiadomić Prokuraturę Rejonową (...) w W. oraz Komendanta (...) Policji. UZASADNIENIE Do Sądu wpłynęło zażalenie D. D. na zatrzymanie w dniu 10 kwietnia 2021 r., z wnioskiem o uznanie zatrzymania za bezzasadne i nieprawidłowe. Z opisu zachowania skarżącego zawartego w protokole zatrzymania wynika, że D. D. w dniu 10 kwietnia 2021 roku w W. w (...) popełnił wykroczenie poprzez uczestnictwo w nielegalnym zgromadzeniu tj. czyn z art. 116 § 1 a k.w. w zw. z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r . Odmówił podania swoich danych osobowych, czym naruszył również art. 65 k.w.”. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu w sprawie niniejszej brak było przesłanek uzasadniających zatrzymanie skarżącego. Okolicznością bezsporną było, że w czasie i miejscu zatrzymania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. W ocenie Sądu zatrzymanie skarżące było niezasadne, niezależnie od tego, czy uczestniczyłby on w zgromadzeniu, czy też nie, ponieważ ograniczenia przewidziane w w/w rozporządzeniu dotyczyły jedynie organizowana zgromadzeń, nie zaś uczestnictwa w nich. Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów wskazujących, że D. D. był organizatorem wydarzenia. Ponadto, nawet gdyby uznać, że zakaz organizowania zgromadzeń jest równoznaczny z zakazem uczestniczenia w nich, to takie zachowanie we wskazanym dniu nie było kwalifikowane jako przestępstwo lub wykroczenie. W przywołanym rozporządzeniu nie przewidziano żadnej sankcji natury karnej lub wykroczeniowej za złamanie ustanowionego zakazu, np. poprzez odwołanie się do art. 54 k.w. W orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że brak takiego odesłania uniemożliwia pociągnięcie danej osoby, która nie stosuje się do przepisów porządkowych do odpowiedzialności wykroczeniowej (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009 r., sygn. III KK 266/09, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. III KK 230/09, III KK , 232/09 i III KK 233/09). Zatem nawet przyjmując, iż skarżący znajdował się w grupie osób uczestniczących w zgromadzeniu, nie byłby wystarczającą podstawą uzasadniającą jego zatrzymanie, albowiem nie sposób uznać, że sam fakt przebywania w większej grupie osób automatycznie stwarza w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. Skoro, nie sposób mówić o popełnieniu przez skarżącego wykroczenia z art. 116 § 1 a k.w., to nie zaistniała przesłanka do żądania od niego przez funkcjonariuszy Policji podania danych osobowych. Tym samym odmowa ich podania przez skarżącego nie mogła wypełniać znamion wykroczenia z art. 65 § 2 k.w., albowiem po stronie skarżącego nie istniał obowiązek podania tych danych. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w zachowaniu skarżącego brak było znamion wykroczeń z art. 116 § 1 a k.w. i art. 65 § 2 k.w., w związku z czym nie zaistniała w przedmiotowej sprawie ogólna przesłanka dopuszczająca zatrzymanie skarżącego, tj. popełnienie wykroczenia. Tym samym zatrzymanie skarżącego w dniu 10 kwietnia 2021 r. należy uznać za niezasadne. W kwestii zbadania prawidłowości zatrzymania stwierdzić należy, że zatrzymanie zostało przeprowadzenie zgodnie z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia ( art. 46 k.p.s. w., art. 47 k.p.s. w.). Skarżący został pouczony o przyczynie zatrzymania i przysługujących mu prawach. W ocenie Sądu odmienne depozycje skarżącego nie są wystarczające do podważenia wiarygodności protokołu zatrzymania. Z czynności został sporządzony protokół, który spełniał wymogi art. 46 § 2 k.p.s. w. Skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z jego treścią i odnotowano jego oświadczenia. Czas trwania zatrzymania nie przekraczał maksymalnego okresu wskazanego w art. 46 § 6 k.p.s. w. Zatrzymanie skarżącego należy zatem uznać za prawidłowe. O niezasadności zatrzymania skarżącego Sąd - stosownie do treści art. 246 § 4 k.p.k. w zw. z art. 47 § 3 k.p.s. w. – postanowił zawiadomić Prokuratora i Komendanta (...) Policji – jako organ przełożony nad organem, który dokonał zatrzymania. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd orzekł jak w sentencji.