Postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi, VIII Ns 365/22

Sygn. akt VIII Ns 365/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Bartek Męcina po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2022 roku w Ł. sprawy z wniosku L. Z. z udziałem B. J. (1) , Z. F. , I. N. , H. M. , M. S. , E. S. , A. S. , K. Z. , Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Ł. i Gminy Ł. o stwierdzenie zasiedzenia postanawia: 1. na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc odrzucić wniosek, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego dla Łodzi- Widzewa w Łodzi na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1.970 zł (jeden tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt złotych) tytułem opłaty od wniosku pomniejszonej o kwotę opłaty minimalnej. Sygn. akt VIII Ns 365/22 UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 lipca 2022 roku wnioskodawczyni L. Z. wniosła o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (bez numeru) w obrębie G-27, stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) , dla której nie jest prowadzona księga wieczysta, wpisanej do repertorium Rep. H. (...) . Jako uczestników postępowania wnioskodawczyni wskazała B. J. (1) , Z. F. , I. N. , H. M. , M. S. , E. S. , A. S. , K. Z. , Skarb Państwa – Prezydenta Miasta Ł. i Gminę Ł. . (wniosek k. 5-12) Pomiędzy stronami toczyła się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt I Ns 148/21 sprawa o zasiedzenie spornej nieruchomości, w toku której postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 roku Sąd oddalił wniosek o zasiedzenie, uznając, iż wnioskodawczyni i B. J. (2) nie wykazały posiadania nieruchomości z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli przed 2007 rokiem, zaś od 2007 roku do zamknięcia rozprawy nie nastąpił upływ 30 lat niezbędnych do nabycia prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie w wypadku posiadania rzeczy w złej wierze. (postanowienie z dnia 22 lipca 2021 roku w załączonych aktach I Ns 148/21) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. stosowanym na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym Sąd odrzuci wniosek jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Jednakże dla przyjęcia sprawy w toku i powagi rzeczy osądzonej muszą być spełnione przesłanki identyczności pod względem przedmiotowym i podmiotowym. W grę musi wchodzić identyczność "podstawy sporu" w procesie i "podstawy sprawy" w postępowaniu nieprocesowym. W ten sposób najogólniej można by ująć zagadnienie stanu sprawy w toku w zakresie postępowania nieprocesowego, mając na uwadze zasadę ne bis in idem. (por. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1986 r., III CZP 28/86, OSNC 1987/5-6/74) W niniejszej sprawie zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa sprawy, jak i tożsamość przedmiotowa. Jedyne różnice pomiędzy treścią wniosku złożonego w niniejszej sprawie i w sprawie I Ns 148/21 tut. SR polegają na tym, że B. J. (2) obecnie została wskazana jako uczestniczka postepowania, a poprzednio występowała w roli wnioskodawczyni, a datę nabycia własności nieruchomości przesunięto o jeden dzień z 18 na 19 października 2019 r. Jednakże nie może to zmienić oceny Sądu o występowaniu przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż wnioskodawczyni domaga się stwierdzenia zasiedzenia własności tej samej nieruchomości co w sprawie I Ns 148/21 tut. SR, a mianowicie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (bez numeru) w obrębie G-27, stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) , dla której nie jest prowadzona księga wieczysta, wpisanej do repertorium Rep. H. (...) . Poza tym w sprawie I Ns 148/21 Sąd oddalił wniosek o zasiedzenie, uznając, iż wnioskodawczyni i B. J. (2) nie wykazały posiadania nieruchomości z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli przed 2007 rokiem. Tymczasem we wniosku z dnia 8 lipca 2022 r. nie podano żadnych nowych okoliczności, mogących mieć wpływ na wydanie innego rozstrzygnięcia, niż zapadłe w sprawie o sygn. I Ns 148/21. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. art. 13 § 2 k.p.c. odrzucono wniosek z uwagi na stwierdzenie powagi rzeczy osądzonej. Na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. 2010, Nr 90, poz. 594 ze zm.), nakazano zwrócić na rzecz wnioskodawczyni uiszczoną opłatę sądową od wniosku, pomniejszoną o kwotę opłaty minimalnej w wysokości 30 zł, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.