Orzeczenie z SAOS
Postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie, II Cz 3409/19
Data orzeczenia: 3 stycznia 2020.
To orzeczenie opublikowano w SAOS. Tekst pochodzi z SAOS, dane osobowe zakrył sąd. SAOS ma tylko część orzeczeń, więc nie zawsze znajdziesz tu całą sprawę.
- Sąd
- Sąd Okręgowy w Krakowie
- Wydział
- II Wydział Cywilny Odwołaczy
- Data
- 03.01.2020
- Rodzaj
- postanowienie
- Sygnatura
- II Cz 3409/19
II — numer wydziału, Cz — rodzaj sprawy: zażalenia cywilne, 3409 — numer kolejny sprawy w tym roku, 19 — rok, w którym sprawa wpłynęła (2019).
- Repertorium
- Cz: Zażalenia cywilne
- Czas sprawy
- 6,1 mies. to nasz szacunek: od roku 2019 z sygnatury do daty tego orzeczenia
- Skład
- Źródło
- orzeczenie w SAOS ↗
Apelacja lub zażalenie
Sąd wyższy rozpoznał w tym orzeczeniu apelację albo zażalenie od orzeczenia: Sąd Rejonowy w Chrzanowie, I C 1059/16 z 2019-08-30.
Nie mamy go w SAOS.
Wynik dla zaskarżonego orzeczenia: uchylone.
Zmiana albo uchylenie orzeczenia nie dowodzi błędu sądu. Brak wpisu nie znaczy, że orzeczenia nie zaskarżono: SAOS ma tylko część orzeczeń. Jak to liczymy
Przepisy przywołane w orzeczeniu
SAOS wylicza przepisy, które sąd przywołał w orzeczeniu. To nie musi być zarzut ani podstawa skazania.
Tekst orzeczenia
Pokaż pełny tekst (3 318 znaków)
Sygn. akt II Cz 3409/19 POSTANOWIENIE Dnia 3 stycznia 2020 roku Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Jarosław Tyrpa (sprawozdawca) Sędziowie:SO Agnieszka Cholewa-Kuchta SO Katarzyna Serafin-Tabor po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2020 roku w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa T. H. i E. C. przeciwko Gminie T. o ochronę własności na skutek zażalenia powodów na postanowienie Sądu Rejonowego w Chrzanowie z dnia 30 sierpnia 2019 roku, sygn. akt I C 1059/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Chrzanowie do ponownego rozpoznania. SSO Agnieszka Cholewa-Kuchta S SO Jarosław Tyrpa SSO Katarzyna Serafin -Tabor UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił wniosek powodów o udzielenie zabezpieczenia, wskazując, że przesłanki zabezpieczenia nie występują, bowiem brak zabezpieczenia w żaden sposób nie uniemożliwi wykonania zapadłego w sprawie orzeczenia nawet jeżeli byłoby ono zgodne z żądaniem pozwu. Zarówno wykonanie prac budowlanych, jak i wykonanie obowiązku ograniczenia dostępu do boiska będzie zawsze możliwe, nawet jeżeli w czasie procesu korzystanie z boiska będzie miało miejsce w taki sposób jak dotychczas. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli powodowie domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia, względnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili naruszenie art. 730 1 § 2 k.p.c. i art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie i skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy. Słusznie powodowie wskazują w zażaleniu, że zgodnie z art. 730 1 § 2 k.p.c. interes prawny w zabezpieczeniu istnieje także wówczas, gdy brak zabezpieczenia poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania, a zabezpieczenie roszczenia, z którym oni wystąpili może nastąpić przez unormowanie praw i obowiązków na czas trwania postępowania ( art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. ). Tych okoliczności Sąd pierwszej instancji w ogólne nie rozważył, ograniczając swoje uzasadnienie do lapidarnego stwierdzenia braku interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Stracił przy tym z pola widzenia Sąd pierwszej instancji to, że art. 730 1 k.p.c. ujmuje pojęcie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczeniu dość szeroki i może on - na co wskazuje powołane w zażaleniu orzecznictwo i piśmiennictwo - wyrażać się w zapobieżeniu szkodzie lub innym negatywnym następstwom, które mimo ostatecznego wygrania sprawy dotknęłyby uprawnionego. Jednym z żądań pozwu jest ograniczenie godzin otwarcia boiska, co koresponduje ze wskazanym we wniosku o zabezpieczenie sposobem zabezpieczenia. W toku postępowania powodowie powoływali się również na negatywne konsekwencje wynikające z istnienia nadmiernego hałasu na ich zdrowie psychiczne i prawo do wypoczynku. Okoliczności tych Sąd pierwszej instancji w ogóle nie rozważał, co skutkować musi stwierdzeniem nierozpoznania istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na postawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. SSO Agnieszka Cholewa-Kuchta S SO Jarosław Tyrpa SSO Katarzyna Serafin-Tabor
Szukaj innego orzeczenia